Αποβολή, Βικιπαίδεια και Ίωνας Δραγούμης

Όλοι είσαστε ενήμεροι για το θέμα της βικιπαίδεια(ελληνικής wikipedia) και το ζήτημα του άρθρου με θέμα την βιογραφία του Ίωνα Δραγούμη. Το ανέβασαν πολλά ελληνικά μπλογκ , ενώ εγώ ενημερώθηκα από έναν φίλο σε google chat room. Παρόλο που οι απόψεις μου είναι αρνητικές για την wiki από πιο παλιά (πριν 4 χρόνια σχεδόν) και μετά από ενεργή συμμετοχή μου σε ζητήματα περί Μακεδονίας αποφάσισα να δω τι παίζει και στην ελληνική βερσιόν.
Εγγράφομαι λοιπόν και αρχίζω να διαβάζω την στιχομυθία γνωστού δυαδυκτιακού ατόμου μιας και χρησιμοποιεί (όπως και εγώ) το ίδιο username παντού με τον διαχειριστή αλλά και αρθογράφο της ετεροβαρής βιογραφίας του Δραγούμη και κάνω την πρώτη μου τοποθέτηση όπως παρακάτω:

Αν και όχι φανατικός χρήστης της wiki ή της βικιπαίδεια, διάβασα το ανιστόρητο άρθρο που αφορά την βιογραφία του Ίωνα Δραγούμη. Καταρχήν αυτός που έγραψε την βιογραφία έχει ως πηγή άρθρο από το σάιτ e-grammes.gr όπου πουθενά δεν αναγράφει την επίμαχη φράση "ακραίου ελληνικού σωβινιστικού μεγαλοϊδεατισμού".

Αντίθετα ο Ίωνας Δραγούμης (προφανώς ο αρθρογράφος δεν τον διάβασε ποτέ ήταν ο πρώτος που οροθέτησε τον Ελληνικό Εθνικισμό λέγοντας "οι Έλληνες δεν είναι κατακτητικοί. Πολιτική κυριαρχία πάνω σε άλλους δεν ζήτησαν ποτέ τους"(Ο Ελληνισμός μου και οι ΈΛληνες, σελ 120).

Δυστυχώς στην Ελλάδα ο όρος εθνικισμός έχει πάρει στρεβλή μορφή σε ότι αφορά την κατανόηση της, δείγμα της σύψης που έχει η παιδεία μας αλλά και η κοινωνία μας. Ο Εθνικισμός σύμφωνα με την διεθνή πολιτική ορολογία είναι ένα ιδεολογικό κίνημα που έχει σαν σκοπό την απόκτηση και την διατήρηση της αυτονομίας, της ενότητας και της ταυτότητας ενός έθνους[Anthony Smith, Oxford, National Identity].

Έρχομαι τώρα στο δεύτερο σημείο και το οποίο αφορά την φράση "αποκαλούμενου Μακεδονικού Αγώνα". Θα μπορούσε να γραφτεί "κατά των Ελλήνων αποκαλούμενου Μακεδονικού Αγώνα". Ο γνωστός Βρεττανός ιστορικός Douglas Dakkin τον ονομάζει ο "Ελληνικός αγώνας στην Μακεδονία". Αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν πηγή.

Και φτάνω στον "χχχχχχ" που από ότι κατάλαβα είναι διαχειριστής και μάλλον οπαδός του ιστορικού αναθεωρητισμού. Ο δημοκρατικός διάλογος χχχχχ προϋποθέτει επιστημονική επιφάνεια, συνειδησιακή διαφάνεια, προσήλωση σε κανονιστικές αρχές και, μάλιστα, στον λόγο ύπαρξης του θεσμού που είναι, αναντιρρήτως, το συμφέρον της κοινωνίας. Ώστε, η παγίωση του “ετσιθελισμού” της διατεταγμένης πλειοψηφίας των κατόχων του θεσμού δεν αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα, αλλά ιδιοποίηση. Επειδή ακριβώς το γνωρίζεται, διακινείται ανερυθριάστως το επιχείρημα ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας των πολιτών αποτελεί την μείζονα απειλή των δικαιωμάτων και όχι η δική τους αυτόνομη, δηλαδή ολιγαρχική συνιστώσα. Πως το κάνετε αυτό ? Με το να αποκαλείται τον Γιαννόπουλο "ψυχωτικό" και τον Δραγούμη ως "παραστρατιωτικό". Το να διακινείται τον τυπικά λαϊκιστικό εθνικισμό των γείτονων , απομεινάριa του σταλινικού ολοκληρωτισμού, και τον νεοφιλελεύθερο ιμπεριαλισμό, που προσημειώνει στο σκοπό του τα ανθρώπινα δικαιώματα, εγκαλούν τον λόγο της ελευθερίας και την επιστήμη για εθνικισμό.

O Λουκιανός είπε για αυτό το είδος της ιστοριογραφίας ότι σε "Σε γενικές γραμ­μές ένας είναι ό σωστός πήχης και το μέτρο ακρι­βείας: να μην αποβλέπει σ' αυτούς πού τον ακούν τώρα αλλά σ' εκείνους πού μελλοντικά θα διαβά­σουν τα συγγράμματα του. Διότι, αν υπηρετεί τις σκοπιμότητες της παρούσας στιγμής, εύλογα θα συγκαταλεχθεί στην κατηγορία των κολάκων, τους οποίους από παλιά ή ιστορική επιστήμη είχε αποστραφεί ευθύς έξ αρχής".[15:26, 12 Αυγούστου 2009]

Η απάντηση ποια ήταν του αρθογράφου και διαχειριστή της βικιπαίδεια ?

Συνειδητοποιήστε ότι η ΒΠ δεν είναι εθνικιστικό τσιφλίκι κανενός και μην
κουράζεστε να δημιουργείτε sock puppet λογαριασμούς.

Σε νέα ερώτηση μου ζητάω και πάλι ευγενικά από τον υπόψη διαχειριστή εάν ....

Υπάρχει ο "ακραίος ελληνικός σωβινιστικός μεγαλοϊδεατισμός" στα έργα του του Δραγούμη ? Εάν υπάρχει τότε θα συμφωνήσω με την έκφραση. Εάν δεν υπάρχει τότε ισχύει αυτά που ανέφερα. Και γνωρίζοντας τα βιβλία του μπορώ να φέρω δεκάδες αποσπάσματα που αποδεικνύουν τα λεγόμενα μου[19:00, 12 Αυγούστου 2009]

Και η απάντηση έρχεται στο άρθρο για τον Ίωνα Δραγούμη όπου διαστρευλώνονται τα πάντα. Και τότε απαντώ (μη θέλοντας να γράψω στο κυρίως άρθρο διότι γνωρίζω ότι θα τα σβήσουν και πάλι) ....

χχχχχχ από ότι φαίνεται ο Κος χχχχχχχχχχ επιβάλλει τους δικούς του κανόνες στην Βίκι και αυτό φαίνεται ότι η πρώτη παράγραφος πλέον όχι μόνο την άλλαξε αλλά χειροτέρεψε σε ότι αφορά τα ιστορικά στοιχεία. Αυτό μου επιβεβαιώνει δύο
πράματα.

Το πρώτο αυτό που λέω σε όσους με ρωτάνε στα μπλογκς μου ότι πηγή που γράφεται από άτομα μη ελεγχόμενα και προκατειλημμένα είναι αναξιόπιστη.

Το δεύτερο είναι η ρήση του Πλούταρχου (Περί του ακούειν 37C) όπου λέει ότι "η έλλειψη ελέγχου, την οποία πολλοί νέοι λόγω της απαιδευσίας τους θεωρούν ελευθερία, κάνει τις επιθυμίες, που είναι σαν να ελευθερώθηκαν πλέον από περιορισμούς, να γίνοναται αφέντες σκληρότεροι και από εκείνμους τους δασκάλους και παιδαγωγούς της παιδικής ηλικίας."

Καμμία ιστορική πηγή δεν αναφέρει τον Ίωνα Δραγούμη ως σωβινιστή. Όσο για την κατηγορία του χχχχχχχχχ περί sock puppet λογαριασμούς αυτό δείχνει έλλειψη επιχειρημάτων.[06:15, 13 Αυγούστου 2009]

Φυσικά συνεχίστηκε το παραλήρημα του εν λόγου διαχειριστή, απάντησα και εγώ ανάλογα εώς ότου οι "μεγάλοι διαχειριστές" μετά από σχετική προειδοποίηση με απέβαλαν για μία εβδομάδα για το (Δεν ξέρω ποιος σας έκανε διαχειριστής αλλά σαν συνομιλητής φτάνεται πιο κάτω και από τον πάτο) διότι όπως λέει ...

Η φράση θίγει όλη την κοινότητα και όχι μόνο τον συνομιλητή στον οποίο απευθύνεται

Και κάνω εγώ την ερώτηση στους δύο διαχειριστές .....

Όταν κάποιος σε λέει εθνικιστή χωρίς να το τεκμηριώνει, ότι ανοίγεις ψεύτικους λογαριασμούς, χαρακτηρίζει με επαίσχυντες εκφράσεις ιστορικά πρόσωπα και 1002 άλλα, δεν θίγει όλη την κοινότητα και όχι μόνο τον συνομιλητή στον οποίο απευθύνεται ?

Η άποψη μου για την Βικιπαίδεια/wikipedia

Η ιδεολογική σύγχυση και o πολιτικός αποπροσανατολισμός, που συστηματικά καλλιεργούνται στις Δυτικές κοινωνίες είναι φαινόμενα, που έχουν αρχίσει να γίνονται ευρύτερα αντιληπτά τα τελευταία 15 χρόνια. Μέρος αυτής είναι και η υπόψη ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια. Εκείνο όμως, που σίγουρα διαφεύγει, είναι ο σημαντικός ρόλος που φαίνεται ότι διαδραματίζει στο παιγνίδι αυτό η αλλοίωση των εννοιών της πολιτικής, κοινωνιολογικής, φιλοσοφικής κ.λ.π. ορολογίας.

Όλες οι ενδείξεις αλλά και οι σχετικές μελέτες αποδεικνύουν ότι η διαστρέβλωση των εννοιών και η χρησιμοποίηση των όρων είτε με άλλο, παραπλήσιο περιεχόμενο είτε ακόμη και με εντελώς αντίθετο του πραγματικού, είναι ένα ανυπολόγιστης αξίας όπλο στα χέρια εκείνων που ξέρουν να το χειρισθούν.

Πολλοί επεσήμαναν τον κίνδυνο αυτό. Πιο παραστατικός ο George Orwell, στο περίφημο μυθιστόρημα του «1984», μάς αποκαλύπτει με όλη την γλαφυρότητα της γραφίδας του, την φοβερή δύναμη των διαστρεβλωμένων λέξεων και εννοιών, αλλά και τις τρομακτικές δυνατότητες πού περικλείει η χρησιμοποίηση τους από μια μικρή ηγετική ομάδα για την διανοητική εξόντωση και πνευματική υποδούλωση της υπόλοιπης κοινωνίας.

Η όλη παραπλάνηση στηρίζεται σε μια απλή διαπίστωση: Ο μέσος πολίτης αντιδρά συναισθηματικά σε ορισμένες λέξεις - κλειδιά, θετικά ή αρνητικά (Θεωρία των λεκτικών στερεοτύπων). Απέναντι όμως στην πληθώρα των υπολοίπων όρων δεν παρουσιάζει ανιχνεύσιμες αντιδράσεις. Αν λοιπόν χρησιμοποιηθεί ό όρος π.χ. «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» πείθεται ευκολότερα ο μέσος πολίτης, πού τις περισσότερες φορές είναι ευνοϊκά τοποθετημένος ως προς το πρώτο συνθετικό τού όρου. Ο «δημοκρατικός» όμως «συγκεντρωτισμός», γι' αυτούς που γνωρίζουν, είναι μια βασική αρχή διοικήσεως των παλαιών Κομμουνιστικών Κομμάτων αλλά και των σημερινών «αντικαταστατών του» που βέβαια δεν έχει καμιά απολύτως σχέση μέ «δημοκρατικές» διαδικασίες. Τα πολυσυζητημένα έξ άλλου παραδείγματα όρων και εννοιών όπως «Ελευθερία», «Δημοκρατία», «Ειρήνη» κ.λ.π. που έχουν καταντήσει κενές λέξεις οστά χείλη επιτηδείων δημαγωγών αποτελούν τραγική επιβεβαίωση των ανωτέρω.

Στην περίπτωση μας είναι η χρήση του «σωβινισμού» όπου διαχειριστής της βικιπαίδεια προσπαθεί να επιβάλλει με το έτσι θέλω στην βιογραφία του Ίωνα Δραγούμη παραβλέποντας τόσο τα έργα του αλλά και την πραγματική διάσταση του όρου.

Η σύγχυση και ο αποπροσανατολισμός έχουν προχωρήσει ήδη σε επικίνδυνο βαθμό. Ό αγώνας για την αντιστροφή του ρεύματος είναι σκληρός και θα γίνεται συνεχώς σκληρότερος. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Ο καθένας πρέπει να προσφέρει ότι μπορεί ανεξάρτητα από εθνικότητα, από κοινωνική κατάσταση, από ηλικία, γιατί ο αγώνας είναι κοινός για όλους τούς Έλληνες, η δε έκβαση του θα κρίνει οριστικά και την τύχη του Ελληνισμού.

Η θέληση να προσφέρω με κάποιο τρόπο στον κοινό αγώνα, να προσθέσω ένα μικρό λιθαράκι στο φράγμα πού πρέπει να κτισθεί εναντίον του απειλητικού χειμάρρου της διανοητικής παρακμής και της μεθοδευμένης συγχύσεως, υπήρξε και το πρώτα ερέθισμα για το στήσιμο των μπλογκ μου. Τα άρθρα μου προσπαθώ όσο είναι το δυνατόν να είναι τεκμηριωμένα (βάζοντας πηγές από όλες τις πλευρές) και το κυριώτερο ποτέ αποσπασμένα με σκοπό να εκτροχιάσω την ιδεολογική σκέψη μονομερώς.

Το δεύτερο ερέθισμα, έδωσαν οι συχνές διαπιστώσεις, που γίνονταν μετά από συζητήσεις στα διάφορα φόρουμ, όπου αναλύονταν ιδεολογικά ή πολιτικά ζητήματα, ότι οι νέοι δυσκολεύονταν πολλές φορές στην κατανόηση διαφόρων όρων. Σε αυτό φυσικά είναι επιτακτική η χρήση λεξικών, βιβλίων, που θα μπορούσε να λύσει αρκετά προβλήματα. Σημειώνω δε ότι στα μπλγκ μου είναι επιτρεπτή κάθε αναφορά και άποψη από όλους φτάνει να μην είναι υβριστική.

Ο Πλάτωνας είπε ότι όταν ο άνθρωπος είναι σεμνός και καλά εκπαιδευμένος, κάνει μετρημένες κινήσεις, ενώ ο δειλός και ο ακαλλιέργητος φαίνεται βιαιότερος και πιο απότομος.

Το παραπάνω το αφιερώνω στους Έλληνες διαχειριστές της βικιπαίδεια που σωστά εφάρμοσαν τους κανονισμούς σε ότι αφορά εμένα αλλά παρέβλεψαν να κάνουν το ίδιο τόσο στο άρθρο του Δραγούμη αλλά και στον συνδιαχειριστή τους. Είδαν το δέντρο αλλά όχι το δάσος. Και από ότι φαίνεται η βικιπαίδεια είναι τσιφλίκι μιας συγκεκριμένης ιδεολογικής αντίληψης, αυτής του εθνομηδενισμού ή ιστορικού αναθεωρητισμού όπως αποκαλείται από τους λίγους πανεπιστημιακούς που παλεύουν καθημερινά για την ανατροπή της στον τομέα της Ελληνικής Παιδείας.

Ίωνας Δραγούμης

Τι ήταν ο Δραγούμης για τους διαχειριστές της βικιπαίδεια ?
Μιλάνε μόνοι τους...

Εθνοπατριωτικά παραληρήματα, τύπου Αντίβαρο για άλλη μια φορά δυστυχώς. Για τους εθνικιστές ο Δραγούμης, όπως και ο ψυχωτικός Γιαννόπουλος είναι σύμβολα εθνικής έξαρσης, μαγαλοϊδεατισμού και σωβινισμού. Κανείς δε ρωτά τι υπήρξε ο Δραγούμης πίσω από τις ομίχλες των των παραστρατιωτικών οργανώσεων που κινήθηκε. Ένας απλός προδότης που αρνήθηκε να υπηρετήσει την πατρίδα του και απομακρύνθηκε με τις κλωτσιές από τα λειτουργήματα που προβάλλει το άρθρο. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η βιβλιογραφία.

Η παράγραφος την οποία έγραψε ο φίλος και την οποία ο/οι διαχειριστής/ες της βικιπαίδεια σβήνουν αντικατοπρίζει την πραγματικότητα για τον Ίωνα Δραγούμη. Την παραθέτω λοιπόν :

Ο Ίων (Ιωάννης) Δραγούμης, υπήρξε διπλωμάτης, πολιτικός, πρωτεργάτης του Μακεδονικού Αγώνα[1], στην οργάνωση του οποίου προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες[2], λογοτέχνης και πρωταγωνιστής του γλωσσικού κινήματος του δημοτικισμού[3], διανοητής με σημαντική συμβολή στην διαμόρφωση της ελληνικής ιδεολογίας των αρχών του 20ού αι.[4]. Οραματιστής ενός ρομαντικού[5] μεγαλοϊδεατικού[6] απελευθερωτικού ελληνικού εθνικισμού, όχι σωβινιστικού[7] ούτε ιμπεριαλιστικού ή καν εδαφικού[8], αλλά πολιτισμικού[9], βασισμένου στην συνύπαρξη ελευθέρων εθνών[10] και πάνω απ' όλα ανθρωπιστικού[11], ενεπλάκη στα πάθη του εθνικού Διχασμού, τα οποία και τού στοίχισαν την ζωή, αλλά και μετά την δολοφονία του δεν έπαυσε να επηρεάζει την ελληνική σκέψη, όντας για άλλους από τους θαυμαστές του «μάρτυρας και ήρωας του Ελληνισμού»[12], «Δάσκαλος του Γένους»[13], «πατέρας του ελληνικού εθνικισμού»[14], ή πάντως «ένας από τους πιο παρεξηγημένους, περισσότερο αμαυρωμένους και λιγότερο δικαιωμένους διανοητές της νεοελληνικής σκέψης και συνείδησης»[15], για άλλους από τους αντιπάλους του ακραίος σωβινιστής[εκκρεμεί παραπομπή], για άλλους ρομαντική, αμφιλεγόμενη και πάντοτε συναρπαστική προσωπικότητα[16]

Σημειώσεις-παραπομπές
[1]- Βακαλόπουλος K. A. 1983, Ο Βόρειος Ελληνισμός κατά την πρώιμη φάση του Μακεδονικού Αγώνα (I878-894), Ίδρυμα Μελετών της χερσονήσου του Αίμου, Θεσσαλονίκη. Ο συγγραφέας στο κείμενο του έργου του χρησιμοποιεί τον πλέον ουδέτερο όρο μακεδονική σύγκρουση. Στην Encyclopedia of modern Greek literature χρησιμοποιείται ο όρος οργάνωση της άμυνας των ελληνικών ορθόδοξων κοινοτήτων ενάντια στους αποκαλούμενους κομιτατζήδες.
[2]- Ιωάννης Μαζαράκης, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος ΙΔ', Εκδοτική Αθηνών, 1977, σελ. 236-238· λεπτομερέστερα για την εθνική δράση του Δραγούμη ως προξένου Μοναστηρίου βλ. Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, «Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων αίμα - Ανατομία της ελλαδικής πραγματικότητας», εκδ. Σταμούλης 2008, ISBN 978-960-6741-93-7, κεφ. «Η συμβολή του Ίωνα στην οργάνωση της Μακεδονικής Αντίστασης», σελ. 143-150 και κεφ. «Η μακεδονική εμπειρία», σελ. 151-159
[3]- Κ.Θ. Δημαράς, «Ιστορία της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας», 7η εκδ. 1985, σελ. 401-402 και σημειώσεις σελ. 609
[4]- Κ.Θ. Δημαράς, κεφ. «Η διακόσμηση της ελληνικής ιδεολογίας» στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος ΙΔ', Εκδοτική Αθηνών, 1977, σελ. 408-409
[5]-I.D. Stefanidis, «Stirring the Greek Nation: Political Culture, Irredentism and Anti-Americanism in Post-War Greece, 1945-1967», p. 32: «Ion Dragoumis, a prominent exponent of romantic nationalism»
[6]- Bruce Merry Encyclopedia of modern Greek literature, 116-117
[7]-Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, «Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων αίμα - Ανατομία της ελλαδικής πραγματικότητας», εκδ. Σταμούλης 2008, ISBN 978-960-6741-93-7, σελ. 15: «Ο Ίων δεν ήταν ούτε σωβινιστής ούτε ακραίος στις θέσεις του.»
[8]-Ίων Δραγούμης, Φύλλα Ημερολογίου: «Κάτω όλοι οι ιμπεριαλισμοί! Θα ησυχάσουν πολύ και θα καλητερέψουν πολύ οι άνθρωποι άμα πάψουν να έχουν χωματική λαιμαργία, δηλαδή να διψούν για ν' απλωθούν σε ξένα χώματα, να ορίζουν όλο και περισσότερα χώματα. Να θέλουν τα έθνη να ορίζουν ανθρώπους το εννοώ, μα πώς να τους ορίζουν; με το πνεύμα, με τον πολιτισμό τους τον ανώτερο. Ας δημιουργήσουν τα έθνη πολιτισμούς και ας επηρεάζουν τα άλλα έθνη, αν μπορούν. Κι όποιος κάμει τον καλήτερο. [...] Μάρτης 21, 1919»
[9] Ίων Δραγούμης, «Ελληνικός Πολιτισμός», 1913-14, α' έκδ. περ. «Γράμματα», Αλεξάνδρεια 1914, επανέκδ. Φιλόμυθος, Θεσσαλονίκη 1993, ISBN 960-7375-01-7, κεφ. «Το έθνος», σελ. 67-70: «Ποιος είναι των εθνών ο σκοπός ο τελικός, πές τον προορισμό, πές τον αποστολή, πές τον ανάγκη; Ο πολιτισμός! Να έργο άξιο για τα έθνη, έργο ανθρωπιστικό, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πώς τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα. [...] Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Και αυτή είναι η αξιοσύνη τους η μεγάλη. [...] Δεν φτάνει όμως να είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει κιόλα να είναι πολιτισμένο από δικό του πολιτισμό. [...] Και είναι απαραίτητα όλα τα έθνη.»
[10]- Ίων Δραγούμης, «Ελληνικός Πολιτισμός», 1913-14, α' έκδ. περ. «Γράμματα», Αλεξάνδρεια 1914, επανέκδ. Φιλόμυθος, Θεσσαλονίκη 1993, ISBN 960-7375-01-7, κεφ. «Το έθνος», σελ. 70: ««είναι απαραίτητα όλα τα έθνη, όχι μόνο το ένα, όσο σημαντικό και να είναι, ούτε εκείνα μοναχά που ανθοβολούν πολιτισμούς· και τα βάρβαρα έθνη δικαιολογιούνται, και τα άγρια και τα αδύνατα»
[11]-Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, «Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων αίμα - Ανατομία της ελλαδικής πραγματικότητας», εκδ. Σταμούλης 2008, ISBN 978-960-6741-93-7, σελ. 15: «Ήταν [ο Δραγούμης] ένας αγνός πατριώτης μα πιο πολύ ήταν Άνθρωπος.»
[12]-Χρίστος Γούδης, «Προσκλητήριο πεσόντων» από την ποιητική συλλογή «Έλληνες», εκδ. Μέτρον, 2006, και Χρίστος Γούδης, καθ. Παν. Πατρών, «Ίων Δραγούμης: Πάντα επίκαιρος», εισήγηση στην ημερίδα «Ίων Δραγούμης και Ελληνισμός», Παλαιά Βουλή 24-9-2009, Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «Ίων Δραγούμης»: «Δραγούμης Ίων / Οραματιστής / Ο νους του στη Μεγάλη Ιδέα / Εξετελέσθη από παρακρατικούς / Μαρτύρων και ηρώων αίμα / Χυμένο άδικα / Πάνω στη γης που αγαπούσε»
[13]- Ίων Δραγούμης, «Ελληνικός Πολιτισμός», 1913-14, α' έκδ. περ. «Γράμματα», Αλεξάνδρεια 1914, επανέκδ. Φιλόμυθος, Θεσσαλονίκη 1993, ISBN 960-7375-01-7, Στέλιος Παπαθεμελής, Πρόλογος, σελ. 7: «...δικαιωματικά ανήκων στους Δασκάλους του Γένους»
[14]- Γιώργος Πισσαλίδης, «Ίων Δραγούμης: ο πατέρας του Ελληνικού εθνικισμού»
[15]- Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, «Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων αίμα - Ανατομία της ελλαδικής πραγματικότητας», εκδ. Σταμούλης 2008, ISBN 978-960-6741-93-7, σελ. 13
[16]-Οδυσσέας Ελύτης, «Οι πολλοί Έλληνες του ενός Δραγούμη», σελ. 326-327 στο Οδυσσέας Ελύτης, «Εν λευκώ», εκδ. Ίκαρος, 2006, ISBN 960-7233-26-3

Διαβάστε τώρα και τι γράφει η σελίδα στην βικιπαίδεια, δείτε τις πηγές , ελέγξτε εάν έχουν ειπωθεί και κρίνετε ποιος είναι λάθος και ποιος είναι σωστός.

UPDATE: 27-8-2009
Για την σφαιρική ανάλυση του ζητήματος καλό είναι να διαβάσετε και τα παρακάτω λινκς όπως και την στιχομυθία που έχω με άναγνώστη στα σχόλια της παρούσας ανάρτησης.
Συλλογή υπογείων λάμα
Εκφράσεις χρηστώνΔιαχειριστών
Κατάχρηση από τον χχχχχχχ του ρόλου του ως διαχειριστή

Ίων Δραγούμης - Το Έθνος, μέρος ΙI

Τό σχετικό κράτος, άν ύπάρχη, ένα χρέος έχει, τό νά έξασφαλίζη οσο καλλίτερα μπορεί τό άνθισμα τού έθνους, γι' αυτό καί τό κράτος δέν έχει δικαίωμα νά περιορίζεται στά στενά του σύνορα τά πολιτικά, ούτε νά λησμονή μέρη τού έθνους, οσοδήποτε μακριά άπό τό πολιτικό του κέντρο καί άν βρίσκωνται, παρά χρεωστεΐ καί αυτά τά μέρη, τά έξω άπό τά σύνορα, νά τά προφυλάγη άπό τό χαμό τους, γιατί δλα τά μέρη τού έθνους μαζί, σ' δποιο πολιτικόν ορ­γανισμό καί άν τύχουν σφηνωμένα, δημιουργούν τόν πολι­τισμό του, συνεργάζονται δλα γιά τό μεγάλο άνθισμα. Δέν έχει δικαίωμα νά πή τό κράτος: ((Δέ μέ μέλει τί γίνεται έξω άπό τά σύνορα μου», γιατί τούτο σημαίνει πώς ξεχνά τόν προορισμό του καί τόν δημιουργό του. Δημιουργός τού κράτους πάλι τό έθνος είναι, τό έθνος ολάκερο, καί τό έθνος πλάθει τό κράτος γιά τούς σκοπούς τού έθνους, γιά νά μπόρεση ανενόχλητα καί σίγουρα νά βγάλη σύσσωμο τόν πολιτισμό του, νά πετάξη τό λουλούδι του.

Καί είναι απαραίτητα όλα τά έθνη, όχι μόνο τό ένα, όσο σημαντικό καί άν είναι, ουτε εκείνα μοναχά πού άνθοβολοΰν πολιτισμούς.

Καί τά βάρβαρα έθνη δικαιολο­γούνται, καί τά άγρια καί τά αδύνατα, γιατί γίνονται όρ­γανα τών σκοπών τών πολιτισμένων καί γιατί, δίχως αυ­τά, πώς θά δοκίμαζαν τήν αξία τους τά ήμερα καί τά πολι­τισμένα;
Καί πώς θά γνώριζαν τόν εαυτό τους καί θά έχτιμοΰσαν τήν ώριοσύνη τού πολιτισμού τους;

Ούτε νά νομίση κανείς πώς υπάρχει ένας πολιτισμός μονάχα. Ό πολιτισμός δέν είναι ένας, ούτε γράφεται μέ κεφαλαίο Π. "Ενας Πολιτισμός δέν υπάρχει, δπως δέν υπάρχει μόνο μία Επιστήμη ούτε μία Τέχνη ούτε μία Φι­λοσοφία ούτε μία Αλήθεια ούτε καί ίνα Ψέμα. Στόν τόπο καί στό χρόνο καταποδιαστά καί μπλεγμένα βρίσκονται καί κληρονομούνται κάποτε καί τά τσουγκρίζουν καί τα ταιριάζουν άλλοτε καί γεννιούνται, αύξαίνουν, ανθίζουν, μαραίνονται καί πεθαίνουν ολοένα καί χορεύουν σατανικά μυριόχρωμους χορούς μέσα στή φωτεινήν αιωνιότητα οί άπειρες Επιστήμες καί Τέχνες καί Φιλοσοφίες καί Αλή­θειες καί Ψευτιές καί Πολιτισμοί.

Γιατί νά σ' άρέση πάν­τα ό μονισμός, ώ ανθρώπινο μυαλό;
Άραγε νά άπλοποιής άπό κούραση ή άπό ανάγκη γιά διαύγεια;

Σ' αυτό λοιπόν χρησιμεύουν τά έθνη. Καί όπως έτσι εί­ναι φτειασμένη ή γή, ώστε δέν υπάρχει ένα μονάχα έθνος, έτσι ούτε κ' ένας μόνο πολιτισμός υπάρχει. Ό τόπος καί ό χρόνος δέν καταλύονται στόν ανθρώπινο κόσμο.

Δέν ενδιαφέρει άν λέγεται ((μεγάλη ιδέα», παράδοση ή αλλιώς εκείνο πού συντηρεί, συνταράζει καί ενθουσιάζει τά έθνη καί τούς δίνει τόν πόθο νά γεννήσουν καί νά μεγα­λουργήσουν, ούτε άν πρωτεύουσα τού κράτους ή τού έθνους θά είναι πάντα ή Πόλη ή άλλη καμιά πολιτεία. Μπορεί ή ((μεγάλη ιδέα», όπως τή φαντάστηκαν καί τήν έπλασαν οί "Ελληνες της τουρκοκρατίας, δηλαδή ό ξαναγεννημός ή τό συνέχισμα της βυζαντινής αυτοκρατορίας, νά μή συνε­παίρνη πιά αρκετά δυνατά δλες τίς ψυχές, ώστε νά σηκωθή συμφωνά της τό έθνος σύσσωμο. Μπορεί, άγκαλά, ή «μεγάλη ιδέα» νά μην είναι καί τίποτε άλλο, παρά ή έκ­φραση της πολύτιμης συναίσθησης του εθνισμού φυτρω­μένη στίς λαϊκές μάζες. Μά δέν μπορεί νά είναι σημαντικό ένα έθνος χωρίς κάποια μεγάλη ιδέα, πού σύμφωνα μ' αυ­τήν νά ενεργή, πού νά έχη πλαστή άπό τά σπλάχνα του καί νά τό τραβά έπειτα αυτό τό ίδιο πρός τήν εκπλήρωση της. Τά έθνη, γιά νά μεγαλουργήσουν καί νά κυριαρχήσουν ανά­μεσα στά άλλα έθνη σέ τόπους καί σέ χρόνους, κάτι μεγά­λο πρέπει νά βάλουν μέ τό νου τους καί νά τό αποζητούν, αλλιώς είναι ανάξια γιά μεγάλα έργα καί θά απομείνουν δούλοι άλλων εθνών, δούλοι πολιτικά ή πνευματικά καί ψυ­χικά. Οχι νά μεγαλοπιάνωνται, γιατί έτσι κάνουν οί μι­κροί, μά σύμφωνα μέ μιά παράδοση δική τους νά βλέπουν καί νά θέλουν μεγάλα.

Αν τό έθνος τό ελληνικό είναι τώρα πιά ανάξιο γιά με­γάλα έργα -γιά νά διπλοθεμελιώση γερό καί μεγάλο κρά­τος μέ σύνορα του τά σύνορα τής φυλής καί γιά νά πλάση άλλη μιά φορά πολιτισμό- καλλίτερα νά μήν ύπάρχη. Ας ξεφτήση, άς χαθή, σάν έθνος, καί τά άτομα του άς γίνουν ότι θέλουν, άς σκορπιστούν στόν κόσμο, σάν τούς Εβραί­ους ή καί χειρότερα, χωρίς συνείδηση ή θύμηση εθνική κα­μία, υποπόδιο τών ποδιών σ' έθνη άλλα, πιό άξια. Κάποια στερνά άνθη θά τά βγάζη καί τότε, μερικούς εξαιρετικούς ανθρώπους παραστρατισμένους, ξεριζωμένους, Θεοτοκόπουλους ή Παπαδιαμαντόπουλους, πού μόνο τό ονομά τους θά είναι τό τελευταίο σημάδι τής καταγωγής τους. Οί άλλοι όλοι θά είναι έμποροι, μπακάληδες καί ναυτικοί στά τέσσερα πέρατα τής γής.

Άλλά είναι βέβαιο πώς, άμα στους καλλίτερους τής φυλής γίνη ολότελα συνειδητό τό έθνος, καί σιγά σιγά τό νοιώσουν έντονα καί ολοκληρωτικά, τότε καί κράτος φυ­σιολογικά αληθινό θά φτειάσουν οί "Ελληνες καί πολιτι­σμός θά άναβρύση πάλι άπό τά ελληνικά τά χώματα. Λα­ός πού δείχνεται άξιος νά πολεμά καί νά νικά, ενώ ποτέ του δέν ήταν καταχτητικός, θά είναι ικανός καί νά λάβη ακέρια συνείδηση τής φυλής του καί νά δημιουργήση έναν πολιτισμό καί κράτος όργανο τοΰ πολιτισμού αυτού. Πά­στα πρόστυχη δέν είναι ό "Ελληνας καί ξέρει νά βαστά μέ­σα του αναμμένη τή σπίθα, πού κληρονόμησε άπό τούς προγόνους του, καί έχει κοντά σ' αυτό στά σωθικά του τή λαχτάρα τής δημιουργίας.

Ίων Δραγούμης - Το Έθνος, μέρος Ι

To κράτος δέν έγινε γιά τό κράτος, ειδεμή τί ένδιαφέρον θά είχε;

Είναι παιδί τοϋ έθνους, καρπός του, γέννημα του, καί γι' αυτό του έχει κάποια σημαντική υποχρέωση - νά τό φυλάγη. Καί, επειδή δλα τά μέρη τοϋ έθνους συνεργάστη­καν καί αγωνίστηκαν γιά νά πλάσουν αυτό τό κράτος πού έχομε, τό κράτος εχει από μέρος του χρέος νά φυλάγη ολόκληρο τό έ'θνος, πού τό έπλασε. Είναι στενώτερο τό κράτος άπό τό έθνος, μικρότερο τό παιδί άπό τό γονιό του, μά δέν έπαψε μέ τούτο νά ζή καί τό έθνος, ό μεγάλος γο­νιός, πού θέλει νά τόν φυλάγουν.

Αν ήταν νά κάμωμε κράτος σάν τούς πολιτειακούς οργανισμούς της νότιας Αμερικής ή της Αυστραλίας, δέν ήταν ανάγκη νά τό κουνήσωμε άπό κει πού ήμαστε πρω-τίτερα. Δέν έγινε γιά τά μαύρα της τά μάτια ή Ελλάδα, καί δέν έχουν μυαλό οί πολιτικοί της, άν δέν νοιώθουν τί­ποτε άλλο άπό τό κράτος, πού τούς έφτειασε μιά μέρα τό έ'θνος καί τούς τό 'δωσε στά χέρια του. Κοντά στ' άλλα δέ νοιώθουν ούτε τό συμφέρο τους, τοϋ κράτους τό συμφέρο, άν παραγνωρίζουν τή δύναμη, πού τούς δίνει ή ύπαρξη τοϋ έθνους γύρω. Πολλά σημάδια δείχνουν πώς ίσαμε τώρα ακόμα έχουν γιά χαμένο δ,τι δέ χωρεί στό καλούπι τοϋ κράτους καί δέν εννοούν νά χάνουν τόν καιρό τους γι αύτο.

Ετσι, δποιο κομμάτι τοϋ έθνους δέν μπορεί νά κόλληση στό κράτος, τό θεωροΰν περιττό. «Ή σπονδυλική στήλη τοϋ κράτους δέν βαστά τή Θράκη», έδογμάτισε τίς προ­άλλες ένας πρωθυπουργός, λοιπόν ή Θράκη είναι γιά πέ­ταμα καί άς γίνη βουλγάρικη ή δ,τι άλλο θέλει. "Ομοια καί ή Τραπεζούντα πρέπει νά γίνη ρούσικη, γιατί βρίσκεται μακριά άπό τό ελλαδικό βασίλειο. "Αλλη λύση δέν υπάρ­χει, άλλη τύχη δέν κάνει νά λάβη ή ελληνική αυτή χώρα. Λογιών λογιών αύτονομίες καί αύτοδιοίκησες δέν υπάρ­χουν. Ή εθνική αυθυπαρξία οποίων Ελλήνων, μέ οποιο­δήποτε τύπο ή πολιτειακή μορφή, δέν κάνει νά φυλαχτή, δέ χρησιμεύει σέ τίποτε, αφού δέν ταιριάζεται μέ την κρα­τική αντίληψη. Η Κρήτη δέν ήταν χρόνια αυτόνομη, ουτε ή Σάμος. Τό έθνος δέν έζησε αιώνες καί στόν Τούρκο ακό­μα σκλαβωμένο. Ή Κύπρος δέν είναι ελληνική μέ τόν "Αγγλο κυρίαρχο.

Βέβαια, ένα έθνος άξιο θά πασκίζη πάντα νά περιμα-ζωχτή σ' ένα κράτος δικό του γιά νά ζήση καί νά κυριάρ­χηση, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός τό θέλει, μά, δταν δέν τό μπορή ή δέν τό καταφέρνη ολοκληρωτικά, θά κοιτάζη νά φυλάγεται τουλάχιστο δπως δπως άπό τό χαμό του ίδιου εαυτού του. Καί τότε δέ θά τρέμη ούτε τίς ξένες κυριαρχίες, παρά δποιο μέρος τού έθνους δέν κατορθώση νά έλευτερωθή πολιτικά, θά παλαίβη μέ τόν κυρίαρχο, ως πού νά γλυτώση μέ κάποιο συμβιβασμό τό κεφάλι του καί τήν ψυχή του, ίσαμε πού νά 'ρθη ό καιρός νά καλλιτερέψη καί αυτό τήν τύχη του, νά φτειάση τήν πολιτική μορφή, πού νά τού ταιριάζη δσο γίνεται αρμονικότερα. Μπορεί μάλιστα ένα έθνος, άν δέν καταφέρνη νά κάμη τό ταιρια-ζούμενο κράτος αμέσως, νά δημιουργήση προσώρας κρά­τη περισσότερα, παράδειγμα ή Ιταλία καί ή Γερμανία. Θά έρθη μιά μέρα, πού τά εθνικά τούτα κράτη θά χυθούν σ' ένα καλούπι μεγάλου εθνικού κράτους. Τά εθνικά κράτη πηγαίνουν πάντα κατά τήν ένωση τους.

Μά αυτά δέν τά φαντάστηκαν, φαίνεται, οί ανιστόρητοι ελλαδικοί πολιτικοί. Τό νά λέν πώς κάποιο τμήμα του έθνους είναι άχρηστο καί επιτρέπεται νά ξεχαστή καί νά χαθή, γιατί δέν καταφέρνει εύκολα ή σύντομα νά κόλληση στό γνωστό τους κράτος, τό δικό τους, πού περιλαβαίνει άλλο τμήμα του έθνους, είναι τό ίδιο σά νά λέη ένας άν­θρωπος: «Κόβω τό πόδι μου, γιατί δέν έχω ροϋχο νά φορέσω αρκετά μακρύ γιά νά τό σκεπάση καί αυτό καί νά τό προ­φύλαξη άπό τό κρύο». Τό κράτος είναι τό ποκάμισο πού μπορεί νά φορέση ένα έθνος, άξιο γιά πολιτική αυθυπαρξία καί πού κάποτε δέν τό σκεπάζει ολάκερο. Περισσεύουν συ­χνά άπό τό ποκάμισο μέρη άσκέπαστα. Μήπως οί πολιτικοί τοϋ κράτους θέλουν νά τά κόψουν; Μπορεί δμως καί νά μή φορή τό ποκάμισο αυτό καί πάλι νά ζή τό έθνος καί νά πο­ρεύεται οπως δπως. Καί γίνεται ακόμη τά έθνη νά αλλάζουν πολλά ποκάμισα δικά τους ή ξένα στή χιλιόχρονη ζωή τους.

Γιατί τό κράτος δέν είναι ή ζωή. Τό κράτος -κέντρο πολιτικό του έθνους- γίνηκε δχι γιά νά ζήση αυτό τό ίδιο, παρά γιά νά φυλάξη του έθνους τή ζωή. "Οσο γιά τό έθνος, αυτό πρέπει, είναι ανάγκη, νά ζήση μέ οποιαδήποτε πολι­τική μορφή ή μέ πολλές μορφές καί ξένες ίσως, καί κομ­ματιαστά ακόμη, άν δέ γίνεται αλλιώς, γιά νά δημιουργή-ση κάτι. Γιατί τό έθνος είναι ή ζωή καί θέλει νά δημιουρ-γήση. Μονάχα τό έθνος μπορεί καί δημιουργεί, αυτό έχει τή χάρη τούτη, απόδειξη πώς δημιουργεί καί τούς πολιτι­κούς οργανισμούς, πού λέγονται κράτη. Μά θέλει καί άλλα νά δημιουργήση. Ή πολιτική αποκατάσταση του έθνους, δηλαδή τό κράτος, είναι ό ενδιάμεσος σκοπός του γιά νά καταφέρη έπειτα τόν τελικό του σκοπό. Καί είναι τό κρά­τος τίποτα, στείρος, ξερός ρυθμιστής της πολιτικής του έθνους, ρολόγι της κοινωνικής ζωής, φύλακας τών πο­λιτών, πού ευκολύνει κιόλα τίς συναλλαγές τους, καί κατ­εργάζεται στρατούς καί στόλους γιά τήν αυθυπαρξία, τήν κυριαρχία καί τό μεγαλείο τοϋ έθνους καί οχι βέβαια γιά τήν υπεράσπιση τοϋ ξεροϋ έαυτοΰ του. Τά κράτη χάνο­νται, τά έθνη πολύ σπάνια. Κάποτε τά κράτη είναι αδύνα­τα, ο,τι καί νά τούς κάμης, ενώ τά έθνη τά αντίστοιχα είναι ζουμερά, γερά καί δυνατά.

Ωστόσο τί είναι εκείνο, εξόν άπό τό κράτος του, πού έχει νά δημιουργήση τό έθνος, ό μόνος δημιουργός; Ποιος είναι τών εθνών ό σκοπός ό τελικός, πές τον προορισμό, πές τον αποστολή, πές τον ανάγκη; Ό πολιτισμός!

Νά, έργο άξιο γιά τά έθνη, έργο ανθρωπιστικό, έργο αληθινά ανθρώπινο. Νά, ή δικαιολογία τών εθνών. Νά, πώς τά έθνη είναι χρήσιμα στήν ανθρωπότητα. Νά, πώς ξεπερνούν τά σύνορα τους, ξεχειλίζουν, πλαταίνουν, υψώ­νονται, γεμίζουν καί καταχτούν τόν κόσμο. Νά, πώς είναι δμορφα τά έθνη καί νά, ποΰ έσφαλε ό Χριστός καί ό Κάρο­λος Μαρξ πολεμώντας τά έθνη. Τοϋ έθνους τό άνθισμα καί ό καρπός ό ωραίος είναι ό πολιτισμός. Δέν είναι σωστά σωστά σκοπός του τό άνθισμα, παρά ανάγκη. "Ετσι καί ή γυναίκα γεννάει καί τό φυτό άνθοβολεΐ καί καρποφορεί. Λες καί νά πόθησαν τά κρόδια τήν ίδια τή γέννηση τους, λές καί νά ανάγκασαν μέ τόν καϋμό τους τά δέντρα νά ύψωθοϋν ώς στήν άνθιση τους καί τήν καρποφορία.

Πολιτισμούς γεννούν τά έθνη καί αυτά μονάχα. Καί αυτή είναι ή αξιοσύνη τους ή μεγάλη. "Οσα δείχνονται άξια νά γεννούν πολιτισμούς είναι σημαντικά στόν κόσμο, αξί­ζουν νά ζουν καί νά προκόβουν. Τά άλλα χρησιμεύουν μο­νάχα γιά δούλοι, γιά δργανα, γιά πάτημα, είναι οί σκλάβοι τών πολιτισμένων, τό υποπόδιο τών ποδιών τους γιά να ανεβούν αυτά.

Δέ φτάνει όμως νά είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει κιόλα νά είναι πολιτισμένο άπό δικό του πολιτισμό. Βέ­βαια, κάθε πολιτισμός, όσο πρωτότυπος καί άν φαίνεται, βρίσκεται στ' αλήθεια, επηρεασμένος είτε άπό ξένους πο­λιτισμούς είτε άπό παλιότερους, γεννημένους καί αυτούς άπό τό ίδιο έθνος ή καί άπό τά δυό μαζί. "Αλλο δμως επη­ρεασμένος άπό ξένους, καί άλλο ξένος πολιτισμός μετα­φυτευμένος σ' ένα έθνος. Είναι έθνη πού δέν μπορούν νά δημιουργήσουν πολιτισμούς, παρά μόνο δέχονται ξενο-φερμένους καί τούς διαστρέφουν κατά τό φυσικό τους. Εί­ναι καί άλλα πού μήτε αυτό δύνανται νά καταφέρουν, δέ χωνεύουν κάν τούς πολιτισμούς. Μά βρίσκονται καί τέ­τοια έθνη, πού όλοι οί ξένοι καί παλιότεροι πολιτισμοί αφο­μοιώνονται μέσα τους καί γίνονται αφορμή γιά νά προχωρέσουν πάρα πέρα, στυλοβάτης γιά νά υψωθούν, σπορά γιά νά καρπίσουν αυτά καί νά γεννοβολήσουν τόν δικό τους, τόν γνήσιο πολιτισμό τους. Γι' αυτά τά έθνη ό πολι­τισμός δέν πάρθηκε άπ' άλλου, παρά είναι καρπός εντό­πιος, δέν είναι πολιτισμός άπ' έξω, άλλά άπό μέσα, όχι μπασμένος άπό ξένους τόπους καί έθνη, παρά άπό τά τρίσ­βαθα τών σωθικών τους βγαλμένος.

συνεχίζεται.............εδώ

Ο Μακεδόνας Ίων Δραγούμης

Ίων Δραγούμης ήταν γιος του Στέφανου Δραγούμη που διετέλεσε πρωθυπουργός μετά το κίνημα του 1909 στο Γουδί. Γεννήθηκε το Σεπτέμβριο του 1878. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και το 1899 μπήκε στο διπλωματικό σώμα.


Νωρίτερα, στον ατυχή πόλεμο του 1897 είχε πολεμήσει ως εθελοντής. Υπηρέτησε ως προξενικός υπάλληλος στο Μοναστήρι, στον Πύργο και στην Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας και στην Αλεξάνδρεια και στη συνέχεια ως ανώτατος διπλωματικός υπάλληλος στην Κωνσταντινούπολη, στην Ρώμη και στο Λονδίνο

Πήρε μέρος στον Α' Βαλκανικό πόλεμο και μετείχε στην επιτροπή που διαπραγματεύθηκε την παράδοση της Θεσσαλονίκης στους Έλληνες. Στη συνέχεια υπηρετεί στις Πρεσβείες της Βιέννης, του Βερολίνου και της Πετρούπολης μέχρι και το 1915 οπότε και παραιτείται για να πολιτευθεί. Στις 31 Μαΐου 1915 εκλέγεται ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρινας αντιπολιτευόμενος το Βενιζέλο.

Το 1916 εκδίδει το περιοδικό "Πολιτική Επιθεώρησις". Εξαιτίας της αρθρογραφίας του εξορίζεται τον επόμενο χρόνο από τους πολιτικούς του αντιπάλους, πρώτα στην Κορσική και μετά στην Σκόπελο, μέχρι το Νοέμβριο του 1919. Υπήρξε επίσης σπουδαίος συγγραφέας με πολλά βιβλία στο ενεργητικό του.

Στις 31 Ιουλίου 1920 (παλαιό ημερολόγιο) ο Ίων Δραγούμης συλλαμβάνεται και εκτελείται στο κέντρο της Αθήνας (επί της οδού Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι από το Χίλτον) από φανατικούς Βενιζελικούς. Μερικές ώρες νωρίτερα είχε γίνει γνωστή η δολοφονική απόπειρα εναντίον του Βενιζέλου στο Παρίσι που μόλις είχε υπογράψει τη Συνθήκη των Σεβρών. Τα πολιτικά πάθη άναψαν μονομιάς και το μένος των Βενιζελικών πλήρωσε η ευγενική ψυχή του Ίωνα Δραγούμη.

Ο Δραγούμης υπήρξε πολιτικός αντίπαλος του Βενιζέλου αλλά όχι με τη στενή έννοια του όρου. Είχε μια διαφορετική θεώρηση για το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού, μια αλλιώτικη κοσμοθεωρία. Ήταν περισσότερο ιδεαλιστής παρά πρακτικός. Το πάθος του σ' ολόκληρη τη ζωή του υπήρξε η Ελλάδα και ο Ελληνισμός.

Παρ' όλα αυτά είχε έντονες επιφυλάξεις για τη Μεγάλη Ιδέα. Οι Έλληνες της διασποράς ζούσαν ανάμεσα σε πολυπληθέστερους λαούς και μόνο με τον πόλεμο θα τους έδιωχναν αυτούς από τον τόπο τους. Πρώτιστο μέλημα του Δραγούμη να διατηρηθούν οι ελληνικές παροικίες στα Τουρκοκρατούμενα εδάφη και η Ελλάδα να προσπαθούσε να αναπτύξει την άμυνά της προς το βορρά.

Φοβόταν τους Σλάβους περισσότερο από τους Τούρκους γι' αυτό και σκεφτόταν τη δημιουργία μιας "Ανατολικής Ομοσπονδίας" στα πρότυπα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που θ' αναχαίτιζε τους Σλάβους και θα απαλλάσσονταν από την κηδεμονία των ξένων δυνάμεων.

Το κράτος αυτό θ' άρχιζε από την Αδριατική θάλασσα και θα έφτανε ως τη Συρία. Επεδίωκε μ' αυτόν τον τρόπο ο Ελληνισμός να παραμείνει στις εστίες του κυριαρχώντας πολιτισμικά στην Ανατολή. Ο Δραγούμης περιέγραψε ξεκάθαρα το όραμα του Νέου Ελληνισμού. Ήθελε ο νεοελληνικός πολιτισμός να βασισθεί στη γλώσσα, στα έθιμα, στον τρόπο ζωής του απλού ελληνικού λαού ώστε να μεγαλουργήσει και πάλι.

Απεχθανόταν την εισαγόμενη βαυαρική κρατική οργάνωση, τον λογιοτατισμό με την καθαρεύουσα και την στείρα αρχαιολαγνία. Επιθυμούσε την οργάνωση των Ελλήνων σε Κοινότητες - θεσμό κατεξοχήν ελληνικό - θεωρώντας ότι το κράτος που φροντίζει για όλες τις ανάγκες των πολιτών καταστρέφει τις δημιουργικές του δυνάμεις. Έτσι ο πολίτης θα πάψει να ενδιαφέρεται για τα κοινά και θα τα περιμένει όλα από το κράτος.

"Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα ανθρώπου Έλληνος. Να σκοπός μιας ζωής! Δουλεύοντας για τον Ελληνισμό, δουλεύω για τον εαυτό μου. Θέλω να ξοδέψω την ψυχή μου μέσα στο έθνος μου, σε μια αλληλεγγύη με τους ομοφύλους μου".

Ο Ίων Δραγούμης ήταν ένας γνήσιος πατριώτης χωρίς όμως ολοκληρωτικές προκαταλήψεις. Ο Ελληνισμός δεν χάνεται σε στενά εθνικά έργα, θέλει έργα ανθρώπινα. Η Ελληνική ιδέα είναι πλατύτερη της Ελληνικής γης και υπερβαίνει τα καθαρώς εθνικά όρια του Ελληνισμού.

Η ιδέα του Έθνους συνεπαίρνει τον Δραγούμη. Μαζί με τον εαυτό του είναι τα μοναδικά ζωντανά πράγματα για τον άνθρωπο που μονάχα μαζί τους υπάρχουν όλα τ' άλλα. Η εθνική πίστη, η αγάπη προς το έθνος ξεπερνάει κάθε άλλο δυνατό προσωπικό συναίσθημα. Είναι μεγαλύτερη ακόμα και από την αγάπη προς την οικογένεια.

"Μου αρέσει να ζω μέσα στο έθνος μου για τον εαυτό μου κι ακουμπώντας επάνω του να γίνομαι πιο άνθρωπος, δηλαδή κάτι περισσότερο ή τελειότερο από τον άνθρωπο. Ο καθένας γεννήθηκε σωτήρας του έθνους του. Λίγοι όμως ξέρουν πως γεννήθηκαν τέτοιοι, δηλαδή πως αυτοί θα το σώσουν, αν θέλουν. Πρέπει να φαντάζομαι πως από μένα μόνο εξαρτάται η σωτηρία του έθνους. Και αν δεν ήμουν εγώ, δεν θα ήταν κανένας άλλος που να το σώσει. Ή να μην κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι και να φαντάζομαι πως μόνο εγώ έχω το μεγάλο χρέος της σωτηρίας".

Το Ανατολικό Κράτος όμως που ονειρεύονταν ο Δραγούμης με την πολιτιστική κυριαρχία των Ελλήνων έμεινε απλώς ως σκέψη. Οι Έλληνες και οι Τούρκοι είχαν επιλέξει το δρόμο της σύγκρουσης και της εθνικής εκκαθάρισης. Ο Δραγούμης έβλεπε διαφορετικά τη Μεγάλη Ιδέα από το Βενιζέλο και στο τέλος συγκρούσθηκε μαζί του. Παραιτήθηκε από τη θέση του προξένου όταν του ζητήθηκε να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις που αφορούσαν την ανταλλαγή πληθυσμών - Τούρκων της Μακεδονίας με Έλληνες της Μικράς Ασίας.


Με τη λήξη δε, του Α' Βαλκανικού πολέμου που όλοι πανηγύριζαν, ο Δραγούμης παρέμεινε σκεπτικός και προειδοποιούσε για τους κινδύνους που θ' αντιμετώπιζε ο υπόδουλος Ελληνισμός εξαιτίας της ανάπτυξης ενός επιθετικού εθνικισμού. Με άρθρα του στο περιοδικό "Noυμάς" στις 29 Δεκεμβρίου 1918 εξέφραζε την αγωνία του για την τύχη του Ελληνισμού.

Το ίδιο δυσάρεστος έγινε και όταν ο Ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη το 1919.

"Ρωτώ, μπορούσε ο ελληνισμός ν' ακολουθήσει δυο δρόμους; Ή τη διατήρηση της Τουρκίας και την καλυτέρεψη της ζωής των Ελλήνων εκεί ή την πολιτική της προσθήκης κομματιών της Τουρκίας στην Ελλάδα: (ή την αυτονόμηση των ελληνικών περιφερειών της Τουρκίας);"

Ο Ίων Δραγούμης - μαζί με τον Περικλή Γιαννόπουλο - διατύπωσε στην εποχή του μια ουτοπική ελληνική πρόταση που ελάχιστα κατανοήθηκε από τους συμπατριώτες του αλλά ήταν αρκετή να τον κατατάξει ανάμεσα στους εκλεκτούς.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
"Όσοι ζωντανοί", Ίωνος Δραγούμη (εκδ. πέλλα).
"Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες", Ίωνος Δραγούμη (εκδ. πέλλα).
"Ελληνικός Πολιτισμός", Ίωνος Δραγούμη (εκδ. πέλλα).

Πηγη του άρθρου
http://homepages.pathfinder.gr/koufogiannis/istoria2.htm




ΠΑΡΑΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΩΝΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ


Δεν τους χρειάζομαι τους ανθρώπους των λεγόμενων «νέων ιδεών». Ανθρώπους νέων χαρακτήρων και νέας υγείας μπορείτε να μου φτιάσετε; Αυτό θέλω. Οι ιδέες πάντα θα έρχονται, είτε νέες είτε παλιές. Ο άνθρωπος πάντα ιδέες θα σκαρώνει, μη φοβάστε. Και δεν έχει σημασία αν είναι νέες ή παλιές. Θα είναι πάντα νέες αν προέρχονται από ανθρώπους υγιεινούς και με χαραχτήρα. Οι ιδέες είναι η αντανάκλαση της ζωής, της κάθε κατάστασης τους ανθρώπου, σα μια αίγλη γύρω από τον άνθρωπο, μια φωτοβολή που απ’ αυτόν βγαίνει.
Ημερολόγιο, Βερολίνο, Μάης 1914. Φύλλα ημερολογίου Ε΄ (1913-1917). Ερμής, 1986. 68.


Εκείνο που με συνδέει μ’ έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης.
Ημερολόγιο, 10 Ιουνίου 1919. Φύλλα ημερολογίου ΣΤ΄ (1918-1920). Ερμής, 1987. 96.


Η νίκη καθίζει στον κόσμο, σαν αποτέλεσμα, την ιδέα της. Πρώτα του επιβάλλει την ηθική της θεωρία, που απ’ αυτήν έπειτα και άλλες ξεφυτρώνουν ιδέες και θεωρίες αμέτρητες και ανωφέλευτες κα γίνονται η κληρονομία των ανθρώπων, γιατί η ζωή είναι αγνή και παρθένα από θεωρίες, μονάχα ο άνθρωπος με τις νίκες και τις ήττες του βρέθηκε να τις ανακαλύψει για να περνά τον καιρό του.
«Η νίκη». Σαμοθράκη, 1909. Έκδ. «Νέα Ζωή» Αλεξανδρείας, 1926. 55.

Η νίκη κάνει ό,τι τη διατάζει η δύναμη, που τη λεν οι άνθρωποι «βία», επιβάλλει τα θελήματά της και δε ρωτά κανένα.
«Η νίκη». Σαμοθράκη, 1909. Έκδ. «Νέα Ζωή» Αλεξανδρείας, 1926. 56.

Σαν τα άτομα και οι φυλές των ανθρώπων. Νικώντας μια γίνεται ελεύτερη και δημιουργεί αρχιτεκτονικές, πυργοποιίες και θεωρίες και χαίρεται με την ελευτεριά της και με τα καμώματά της, ώσπου ξεπέφτει αγάλι-αγάλι, ξεθυμαίνει, πετρώνει, κρυσταλλώνεται και σκλαβώνεται πια στις θεωρίες, που η ίδια έχει πλάσει. Και φεύγει πάλε η νίκη και φτερουγίζει και πάει αλλού.
«Η νίκη». Σαμοθράκη, 1909. Έκδ. «Νέα Ζωή» Αλεξανδρείας, 1926. 56.

Όμως η νίκη δεν είναι Δόξα, δεν τη μέλει για καμιά Φήμη, όσο και αν κάνει κρότο το πέρασμα της. Δε φταίει αυτή, αν φαίνεται και ακούγεται. Δεν το θέλει, ούτε τη νοιάζει.
«Η νίκη». Σαμοθράκη, 1909. Έκδ. «Νέα Ζωή» Αλεξανδρείας, 1926. 57.

Άνθρωπος είναι εκείνος που έχει οικογενειακή ανατροφή, είτε σε πολιτεία ανατράφηκε είτε σε χωριό, είτε ξέρει γράμματα είτε δεν ξέρει. Άνθρωπος είναι εκείνος που παίρνει τη δουλειά του πατέρα του και την καλυτερεύει.
Κοινότης, έθνος και κράτος, 1923. 10.


Ο άνθρωπος του κάθε τόπου, εκείνος και καλύτερα μπορεί να φροντίζει για τον τόπο του, γιατί εκείνος και πιο κοντά είναι και κάθε μέρα τον βλέπει, δηλαδή τον ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον και τον πονεί περισσότερο.
Κοινότης, έθνος και κράτος. Γνώμαι του Ίωνος Δραγούμη 1907-1919, 1923. 11.

Του Ρωμιού δεν του λείπει η αξιοσύνη να κυβερνιέται πολιτικά ο ίδιος, μα πρέπει μονάχα πρώτα να νιώσει με τι τρόπο έζησαν και ζουν οι Έλληνες στον κόσμο, ποιος κοινωνικός οργανισμός τούς βαστά. Οι Έλληνες ζουν πάντα σε κοινά ιδιοκυβέρνητα. Λοιπόν ο Έλληνας ή οι Έλληνες που θα κυβερνήσουν πολιτικά τους Έλληνες πρέπει όχι να καταστρέψουν τα κοινά αυτά, παρά να τα αφήσουν, να τα περιποιηθούν, να τα μεταχειρίζονται, να τα εκμεταλλεύονται πολιτικά. Μ’ άλλα λόγια είναι ανάγκη να κάνουν ίσα ίσα το αντίθετο από κείνο που έκανε ως τώρα το Ελλαδικό κράτος.
Κοινότης, έθνος και κράτος. Γνώμαι του Ίωνος Δραγούμη 1907-1919, 1923. 19.

Κοσμοπολίτες γίνονται εκείνοι που κουράστηκαν να παλεύουν με τους ανθρώπους κι ευρίσκουν πιο βολικό να ζουν όσο μπορούν πιο ασυλλόγιστα (χωρίς σκοτούρες δηλαδή).
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 99.

Δύο παράδοσες μας κληροδότησε ο βυζαντινός πολιτισμός, μια τη σχολαστική λογιότατη και μια τη λαϊκή δημοτική. Αυτή η δεύτερη παράδοση είναι ο εσωτερικότερος και γνησιότερος κρίκος που μας συνεδένει με τους παλιότερους ελληνικούς πολιτισμούς όλους. Η άλλη μόνο φαινομενικά και εξωτερικά μάς θυμίζει τον αρχαίο ελληνικό και τον ελληνιστικό πολιτισμό και βαστάει ακόμα μερικά ξώφλοια της ψυχής μας, επειδή κολλήθηκε κιόλα του χριστιανισμού, που είναι η θρησκεία του βυζαντινού καιρού και η δική μας ίσαμε τώρα. Η λογιότατη παράδοση είναι το τελευταίο φανερό απομεινάρι του βυζαντινού πολιτισμού, σαν ένα ξερό φύλλο που δεν έπεσε ακόμα από το δέντρο. Ο χυμός του δέντρου είναι η δημοτική παράδοση. [...] Είναι σαν ένα ζεστό ρεύμα ζωής, που περνά αιώνες τώρα στα κατάβαθα της ψυχής των Ελλήνων και βαστά με την αιώνια ροή του την ενότητα ή ομοιότητα της μορφής της.
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 189.

Ξεσκέπασε τη δημοτική παράδοση και πρόσωπο με πρόσωπο θα αντικρύσεις γυμνή την ψυχή σου. Έπειτα, καλλιεργώντας την παράδοση αυτή και ανεβαίνοντας κατά τις ρίζες της και προσέχοντας και τη γύρω σου φύση, θα προβλέψεις τους νέους δρόμους που δύνεσαι να ανοίξεις, τον πολιτισμό που μπορείς με το έθνος σου να δημιουργήσεις.
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 217.

Με το να μη γίνεται να ξεφορτωθούμε ολότελα τη γλώσσα μας τη λαϊκή, όσο τουλάχιστο ζούμε στον τόπο μας, συνεχίζομε την ψυχή του έθνους μας, μ’ όλα τα ξένα ή τα παλιά που φορτωνόμαστε.
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 218.


Η μουσική του τόπου σου συμπυκνώνει όλα τα αισθήματα της φυλής σου και, σαν την ακούς, ξυπνάει μέσα σου όλος ο Ελληνισμός και βράζει και σε αναστατώνει. Τα τραγούδια τα ελληνικά δυναμώνουν την ελληνική ψυχή σου και τη συνθέτουν, αφού την αναλύσουν πρώτα σε μύρια φώτα, πλούτη και χρώματα.
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 222.

Γιατί να πασκίζουν να μιμηθούν ξένα μοντέλα κα ξένες τεχνοτροπίες; Γιατί να θέλουν και καλά να κοιτάζουν με ξένα μάτια, όταν είναι τόσο εύκολο τα δικά τους μάτια να ανοίξουν ορθάνοιχτα και να κοιτάξουν γύρω; Θάβρουν ό,τι θέλουν, φτάνει να προσέξουν, και, άμα αισθανθούν τα πράγματα που βλέπουν, θα τα εκφράσουν με το πινέλο τους καλύτερα από κάθε ξένο.
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 224.


Η γλώσσα είναι αξιομελέτητη για τα όσα μπορεί να μας αποκαλύψει από την ψυχή μας. Νά η δουλειά του Έλληνα γλωσσολόγου σήμερα. Η γλώσσα μας, άμα την προσέξομε, μπορεί να μας δώσει να νιώσομε το τι είμαστε και οι ξένες γλώσσες το τι δεν είμαστε. Και μας γίνεται έτσι πιο συνειδητή η ελληνική ψυχή μας και τονώνεσαι, αν είσαι δυνατός, και ξεχύνεις στον κόσμο αρμονικά το ξεχείλισμά της.
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 225-226.

[Ο κοσμοπολιτισμός] είναι το αποσταμένο αποσπόρι του κάθε πολιτισμού.
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 234.


Το κράτος χρησιμεύει διά την αυτοσυντηρησίαν της φυλής, που είναι απείρως πολυτιμοτέρα από την απλήν αυτοσυντηρησίαν του κράτους. Διότι τα κράτη δεν δημιουργούν τίποτε, μόνον συντηρούν και υποβοηθούν, τα έθνη όμως δημιουργούν πολιτισμούς.
«Προγραμματικοί πολιτικοί στοχασμοί», Πολιτική Επιθεώρησις, 1916. Θ. Παπακωνσταντίνου (επιμ.), Ίων Δραγούμης και πολιτική πεζογραφία. Βασική Βιβλιοθήκη, 39. Εκδοτ. οίκος Ιωάννου Ν. Ζαχαροπούλου, 1957. 90.


Άλλη αθανασία ψυχής δεν υπάρχει παρά τα παιδιά, είτε πραγματικά, από σάρκα και κόκκαλα, είτε πνευματικά από ιδέες.
Σταμάτημα, 1917. Θ. Παπακωνσταντίνου (επιμ.), Ίων Δραγούμης και πολιτική πεζογραφία. Βασική Βιβλιοθήκη, 39. Εκδοτ. οίκος Ιωάννου Ν. Ζαχαροπούλου, 1957. ιε΄.


Απόλυτη αλήθεια δεν υπάρχει, επειδή δεν υπάρχει και απόλυτη γνώση. Και επειδή δεν ξέρω να υπάρχει κανένα ον υπεράνθρωπο, που να κατέχει την απόλυτη γνώση ούτε και αισθάνομαι την ανάγκη να υπάρχει κανένα τέτοιο ον (εχτός αν ήταν βολετό να ήμουν εγώ αυτό το ον) δεν πιστεύω σε κανένα θεό.
Σταμάτημα, 1917. Θ. Παπακωνσταντίνου (επιμ.), Ίων Δραγούμης και πολιτική πεζογραφία. Βασική Βιβλιοθήκη, 39. Εκδοτ. οίκος Ιωάννου Ν. Ζαχαροπούλου, 1957. 100.


Σε κάθε εποχή μεγάλου πολιτισμού γεννιέται το αίσθημα του κοσμοπολιτισμού από την εθνική ή την πολιτική κούραση.
«Στο μετόχι». Σαμοθράκη, 1909. Έκδ. «Νέα Ζωή» Αλεξανδρείας, 1926. 119.


Οι ιδέες πρέπει να συμφωνούν με τα πράματα, και για να συμφωνούν πρέπει να βγαίνουν απ’ αυτά.
«Στρατός και άλλα» (1909). Ίων Δραγούμης, 10 άρθρα του στο «Νουμά», Έκδοση «Τύπου», [1920]. 73.


''Σιχαίνομαι τη φρονιμάδα σου. Αν μπορούσα να καταστρέψω μονος μου το κρατος το Ελληνικό θα το έκανα αμεσως.
Τι χρησιμεύει ενα κράτος Ελληνικό που αντί κάθε άλλη εξωτερική πολιτική διορίζει προξένους στην Ανατολή και πρεσβεις στη Δυση και τους ξεπροβαδίζει με την μονάκριβη ευχή και οδηγία ''προσέχετε να μην γεννάτε ζητήματα'', Αν το κράτος δεν νοιώθει τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει, δεν αξίζει να ζει.
Έχουμε δυνάμεις αμέρητες και στην Μακεδονία και στην Θράκη και σε όλη την Ανατολή. Και αν το κράτος δεν τις ξερει, δεν θα πει πως πρέπει να μην τις ξέρω και εγώ. Και αν το κράτος τις αφήνει κρυμμένες ή σκόρπιες και δεν θέλει να τις περιμαζέψει, δεν είναι λόγος να μην τις περιμαζέψω εγώ, ή τουλάχιστον να προσπαθήσω. Ναι εσύ θα σώσεις το ρωμέικο, ω φρόνιμε. Ο καθένας πρέπει να ξέρει ότι σε αυτόν έλαχε να σώσει το έθνος του, έτσι θα προσπαθήσουν πολλοί και θα το σώσει όποιος μπορέσει.
Και αλήθεια να ήταν πως ούτε έναν Ελληνα δεν βρίσκεις στην Μακεδονία, πρεπει να ειναι Ελληνική η Μακεδονία. Άλλα κράτη αρπάζουν πολιτείες και χώρες και εμείς, και εκείνα που είναι δικά μας, και εκείνα δεν κρατούμε. Σκιαζόμαστε μην μας πουν οι Ευρωπαίοι πως δεν είναι δικά μας. Με ντροπή μας μεγάλη και δειλά-δειλά ξεστομίζουμε πως έχουμε κάποια επιρροή στην Μακεδονία , γιατί τι θα πει η κοινή γνώμη αν μας ακούσει;
Αφού οι βουλγαροι την έχουν στο μάτι την Μακεδονία και φωνάζουν και την θέλουν δική τους, ταιριάζει να μην την θέλουμε εμείς; Δεν με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση η για το κράτος, έγινα για το έθνος, και το ξέρω επειδή γι' αυτό ίσα-ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι.
Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό. Σε όποια γωνιά του Ελληνισμού και αν βρεθώ, θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνει οτι γίνει. Ξυπνώ καθε ύπνο, κεντρίζω καθε βαρεμό, συνδαυλίζω κάθε στάχτη, ξεσκεπάζω καθε σπίθα κρυμμένη και ανάβω κάθε φωτιά σβησμένη, βγάζω κάθε πνοή κουρασμένη και παίζω κάθε χορδή σιωπηλή. Ξυπνώ, ξυπνώ, ξυπνώ . ''
ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Πηγή:
Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού
greekamericannewsagency