Τα παιδιά του Εμφυλίου

«Παιδομάζωμα», μια φρικτή λέξη από την περίοδο του οθωμανικού ζυγού έμελλε να στοιχειώσει ξανά, με χειρότερους όρους, την Ιστορία μας

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΤΟΜΑΗ
Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2009
www.tovima.gr

ΣΕ ΤΡΕΙΣ ημέρες από σήμερα θα γιορτάσουμε μία ακόμη επέτειο του ιστορικού «Οχι». Ετσι παρέμεινε, με μία μόνο λέξη, στη συλλογική μας μνήμη η ηρωική αντίσταση του λαού μας στη σαρωτική επέλαση των δυνάμεων του Αξονα που αιματοκύλισε την Ευρώπη, στοιχίζοντας τη ζωή σε εκατομμύρια  ανθρώπους. Επίσημα, το τέλος του πολέμου τοποθετείται τον Μάιο του 1945. Στη χώρα μας όμως η ειρήνη καθυστέρησε άλλα τέσσερα χρόνια. Ο ελληνικός Εμφύλιος που ξέσπασε αμέσως μετά οδήγησε τη χώρα στο χείλος της αβύσσου. Το αίμα που έρευσε και η φυγάδευση χιλιάδων ελλήνων, κυρίως νέων, στις χώρες του ανατολικού συνασπισμού στέρησαν τη χώρα από ένα δυναμικό κομμάτι  του πληθυσμού της. Περίπου 60.000 ήταν....

Άραγε η Κα Riki Van Boeschoten και ο Κος Loring Danforth αναφέρουν την οργάνωση Ήλιντεν στα πονήματα τους για το παιδομάζωμα;

Όπως είναι γνωστό οι αναφερόμενοι Καθηγητές έχουν αναλάβει εργολαβικά την υποστήριξη των σλαβομακεδονικών ιστορικών θέσεων ανά την οικουμένη. Το ίδιο λοιπόν έκαναν και στην περιβόητο 7ου «Μακεδονικό- Βορειοαμερικανικό Συνέδριο στις Μακεδονικές Σπουδές» το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα από τις 5 έως και 7 Νοεμβρίου 2009. Το συνέδριο όπως είναι γνωστό συνδιοργάνωσαν τα Πανεπιστήμια Γιούτα και Σικάγου σε συνεργασία με την ακροδεξιά Σλαβομακεδονική οργάνωση γνωστή ως «Ενωμένη ‘Μακεδονική’ Διασπορά (UMD)».

Ένα λοιπόν από τα θέματα του Συνέδριου ήταν και το Παιδομάζωμα. Εκεί λοιπόν ο Κος Danforth(γνωστός για τις στενές σχέσεις με το Ουράνιο Τόξο και το ΕΠΣΕ του Ελληνόφωνου Δημητρά) υποστήριξε πολλά και διάφορα για το παιδομάζωμα με το κορυφαίο ότι τα ψηφίσματα του ΟΗΕ δεν ήταν οριστικά.

Δυστυχώς για αυτούς τους αναθεωρητές της Μακεδονικής ιστορίας εκτός από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ υπάρχουν και οι μαρτυρίες από τους άμεσα εμπλεκόμενους όπως......

Η Ολομέλεια του ’47 και τα θύματά της

Για τα αίτια του εμφυλίου πολέμου διίστανται οι απόψεις μεταξύ των ιστορικών. Η νέα γενιά των Ελλήνων ιστορικών βλέπει τον εμφύλιο ως μια προσπάθεια του ΚΚΕ όχι για κατάληψη της εξουσίας, αλλά για άσκηση πίεσης στη «μοναρχοφασιστική κυβέρνηση» των Αθηνών ώστε η μεταπολεμική Ελλάδα να εκδημοκρατιστεί. Ο εμφύλιος παρουσιάζεται ως απάντηση του ΚΚΕ στην τρομοκρατία των δεξιών παρακρατικών οργανώσεων με την ανοχή του κράτους. Η άποψη αυτή στηρίζεται απλώς στη ρητορική του ΚΚΕ το 1945 και αποσκοπεί στην απόσειση των ευθυνών του για την ελληνική τραγωδία του 1946 - 49.

Τόσο το 1943 - 44 όσο και κατά τον εμφύλιο το ΚΚΕ έθετε ζήτημα κατάληψης της εξουσίας επί της ουσίας. Αντίσταση και επανάσταση ήταν έννοιες ταυτόσημες για το ΚΚΕ στη διάρκεια της κατοχής στην Ελλάδα, όπως στη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία, όπου και ο Τίτο και ο Χότζα διεξήγαν έναν αγώνα εξουσίας και δεν μπόρεσαν να συνεργαστούν με τον Μιχαήλοβιτς ή τους Μπαλίστες αντίστοιχα. Η αγγλική επέμβαση ματαίωσε τα σχέδια του ΚΚΕ. Ο όρος «αυτοάμυνα» που εισήγαγε το Ζαχαριάδης το 1945 ήταν ουσιαστικά...

To επόμενο βιβλίο του γνωστού για τις φιλοσκοπιανές απόψεις Loring Danforth θα έχει θέμα το..........

...ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ.
Σίγουρα οι Σκοπιανοί θα εκμεταλευτούν το νέο δώρο σε ότι αφορά την αγγλόγλωσση βιβλιογραφία του Κου Danforth.
Αυτό το ανακοίνωσε στο Συνέδριο των Σκοπιανών στις ΗΠΑ μιας και ήταν ομιλητής.
Μιας και ο κομμουνισμός ή ο ψυχρός πόλεμος είναι παρελθόν (εκτός από τα δικά μας σταλινικά απολιθώματα ) πλέον ο "εχθρός" μάλλον θα είναι οι κακοί Έλληνες και η πολιτική τους.
Έτσι δεν είναι Κε Danforth ?

Το «παιδομάζωμα» και το «παιδοφύλαγμα»

αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής

Οι «κατασκηνώσεις» στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, οι «παιδουπόλεις» της Φρειδερίκης και το πολιτικό παιχνίδι των αντιμαχομένων

Το «παιδομάζωμα» στοίχειωσε ένα μεγάλο κομμάτι της μνήμης του Εμφυλίου. Εξηντα ένα χρόνια μετά την υπό τον Πέτρο Κόκκαλη οργάνωση της μεταφοράς περίπου 20.000 παιδιών στις χώρες του πρώην Ανατολικού Συνασπισμού, το «παιδομάζωμα» αντιμετωπίζεται είτε ως ταμπού είτε ως ηθική απαξίωση των ηττημένων. Γύρω από τα παιδιά το πολιτικό παιχνίδι υπήρξε έντονο, σκοτεινό και σε πολλές περιπτώσεις παράλογο. Οι «παιδουπόλεις» της Φρειδερίκης και οι «κατασκηνώσεις» στις πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες χρησιμοποιήθηκαν και ως γεγονός αλλά και ως μνήμη. Ο βαλκανιολόγος Σπυρίδων Σφέτας παραθέτει έγγραφα σύμφωνα με τα οποία περίπου 2.000 παιδιά επαναπροωθήθηκαν στα πεδία των μαχών για να πολεμήσουν με τον Δημοκρατικό Στρατό, σημειώνοντας πως μόνον η Πολωνία αρνήθηκε την αποστολή των εφήβων στα πεδία των μαχών της Ελλάδας. Επίσης ισχυρίζεται πως το αρχικό σχέδιο του παιδομαζώματος από τον ΔΣΕ ήταν και μιας μορφής ομηρία των γονέων τους να πολεμήσουν στην τελευταία φάση του Εμφυλίου. Αντίθετα, η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη θα εκτιμήσει πως η αλήθεια δεν μπορεί να είναι μονολεκτική. Οτι δηλαδή τα παιδιά όντως βρήκαν θαλπωρή στις νέες χώρες και πάντως και οι δύο πλευρές τα χρησιμοποίησαν στη δίνη των πολιτικών αντιπαραθέσεων αφού η «τύχη» τους έφθασε μέχρι και τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με την αντιπαράθεση ΗΠΑ - Σοβιετικής Ενωσης.



Η Ολομέλεια του ’47 και τα θύματά της
Του Σπυριδωνα Σφετα

Για τα αίτια του εμφυλίου πολέμου διίστανται οι απόψεις μεταξύ των ιστορικών. Η νέα γενιά των Ελλήνων ιστορικών βλέπει τον εμφύλιο ως μια προσπάθεια του ΚΚΕ όχι για κατάληψη της εξουσίας, αλλά για άσκηση πίεσης στη «μοναρχοφασιστική κυβέρνηση» των Αθηνών ώστε η μεταπολεμική Ελλάδα να εκδημοκρατιστεί. Ο εμφύλιος παρουσιάζεται ως απάντηση του ΚΚΕ στην τρομοκρατία των δεξιών παρακρατικών οργανώσεων με την ανοχή του κράτους. Η άποψη αυτή στηρίζεται απλώς στη ρητορική του ΚΚΕ το 1945 και αποσκοπεί στην απόσειση των ευθυνών του για την ελληνική τραγωδία του 1946 - 49.

Τόσο το 1943 - 44 όσο και κατά τον εμφύλιο το ΚΚΕ έθετε ζήτημα κατάληψης της εξουσίας επί της ουσίας. Αντίσταση και επανάσταση ήταν έννοιες ταυτόσημες για το ΚΚΕ στη διάρκεια της κατοχής στην Ελλάδα, όπως στη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία, όπου και ο Τίτο και ο Χότζα διεξήγαν έναν αγώνα εξουσίας και δεν μπόρεσαν να συνεργαστούν με τον Μιχαήλοβιτς ή τους Μπαλίστες αντίστοιχα. Η αγγλική επέμβαση ματαίωσε τα σχέδια του ΚΚΕ. Ο όρος «αυτοάμυνα» που εισήγαγε το Ζαχαριάδης το 1945 ήταν ουσιαστικά πέρασμα στην ένοπλη σύρραξη, αλλά με σταδιακή κλιμάκωση, πράγμα που προϋπέθετε και αποχή από τις εκλογές. Αυτοάμυνα κατά τον Σαράφη, ο οποίος σκεπτόταν ως στρατιωτικός, σήμαινε συγκρότηση μικρών ενόπλων σωμάτων στα χωριά για την αντιμετώπιση της λευκής τρομοκρατίας (όχι έξοδο στο βουνά), και ταυτόχρονα μαζικό πολιτικό αγώνα. Ο Ζαχαριάδης, που απέκλεισε την πολιτική λύση, εκτιμούσε ότι με την εδραίωση των κομμουνιστικών καθεστώτων στα γειτονικά βαλκανικά κράτη και με την αδυναμία των Αγγλων για τη διεξαγωγή ανταρτοπολέμου το ΚΚΕ θα ξεκινούσε τον νέο αγώνα με καλύτερες προϋποθέσεις.

Το 1946 δόθηκε εντολή από τους Σοβιετικούς στο ΚΚΕ να μη μαζικοποιηθεί ο ελληνικός αγώνας. Η σοβιετική πλευρά, που συμβούλεψε το ΚΚΕ να μην ακολουθήσει το δρόμο προς την ένοπλη εξέγερση, αλλά προς την ανάπτυξη του μαζικού αγώνα για δημοκρατία σε συνδυασμό με μαζική αυτοάμυνα, δεν επιθυμούσε μεγάλης έκτασης ταραχές στην Ελλάδα, όταν διεξαγόταν το Συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης (10.2.1947), η εξαγγελία του δόγματος Τρούμαν και του Σχεδίου Μάρσαλ αποτέλεσαν τον καταλύτη για την κλιμάκωση του εμφυλίου πολέμου, αντανάκλαση και της κλιμάκωσης του ψυχρού πολέμου (για παράδειγμα ίδρυση της Κομινφόρμ ως απάντηση της Σοβιετικής Ενωσης στο σχέδιο Μάρσαλ). Στη σκιά της αμερικανικής ανάμιξης στην Ελλάδα η Τρίτη Ολομέλεια του ΚΚΕ, που συνήλθε τον Σεπτέμβριο του 1947 στο Βελιγράδι, αποφάσισε την «απελευθέρωση» της Βορείου Ελλάδας (Μακεδονίας-Θράκης), την κατάληψη της Θεσσαλονίκης, την αύξηση της δύναμης των ανταρτών σε 60.000, τη μετεξέλιξη του Δημοκρατικού Στρατού σε τακτικό στρατό (Σχέδιο Λίμνες). Η Μακεδονία και η Θράκη θα αποτελούσαν το εφαλτήριο για την «απελευθέρωση» και της υπόλοιπης Ελλάδας. Αμέσως μετά την Τρίτη Ολομέλεια συγκροτήθηκε η «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» των ανταρτών και αναλήφθηκε η «αποτυχημένη» επιχείρηση κατάληψης της Κόνιτσας, όπου επρόκειτο να εγκατασταθεί η ΠΔΚ. Τότε τέθηκε το ΚΚΕ εκτός νόμου.

Στο πλαίσιο της πολιτικής του ΚΚΕ για αύξηση της δύναμης των ανταρτών σε 60.000 εντάσσεται και το λεγόμενο παιδομάζωμα. Προκειμένου να απαλλαγούν οι γονείς από τη φροντίδα των παιδιών και έτσι να διευκολυνθεί η στρατολόγησή τους στον Δημοκρατικό Στρατό, τα παιδιά στέλνονταν στις ανατολικές χώρες. Η στράτευση των γυναικών ήταν επίσης επιβεβλημένη. Οι γυναίκες θα επωμίζονταν την κατασκευή καταφυγίων και χαρακωμάτων, θα μετέφεραν πυρομαχικά, θα διακόμιζαν και θα περιέθαλπαν τους τραυματίες. Οι ανθρωπιστικοί λόγοι, η διασφάλιση δηλαδή της ζωής των παιδιών από τις συγκρούσεις ανταρτών και κυβερνητικού στρατού και τις αεροπορικές επιδρομές, ήταν δευτερεύοντες. Το ΚΚΕ ανέμενε μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις του κυβερνητικού στρατού το 1948. Καθώς το ΚΚΕ δεν κατόρθωσε να επιτύχει τον στόχο του, να αυξήσει δηλαδή τη δύναμη των ανταρτών σε 60.000, και αντιμετώπιζε το χρόνιο ζήτημα των εφεδρειών, τα παιδιά (ελληνόπουλα και σλαβομακεδονόπουλα, κατά την ορολογία της εποχής) αποτελούσαν και ένα μελλοντικό ανθρώπινο δυναμικό για το μέτωπο. Σύμφωνα με νεότερες έρευνες ιστορικών των Σκοπίων και της Πολωνίας, η οποία είχε φιλοξενήσει έναν μεγάλο αριθμό παιδιών, το 1948-49, 2.000 παιδιά στάλθηκαν από τις ανατολικές χώρες στο μέτωπο του Δημοκρατικού Στρατού.

Οι Σλαβόφωνοι

Από την άλλη πλευρά ήταν αχαλίνωτη η τρομοκρατία του ΝΟΦ για τη μαχητική συνδρομή των Σλαβοφώνων στον ένοπλο αγώνα, αλλά και τη διαμόρφωση σλαβομακεδονικής συνείδησης με την εκρίζωση του γκραικομανισμού ή φιλοβουλγαρισμού. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του Μιχάλη Κεραμιτζή κατά την πανοφίτικη σύσκεψη (20.5.1947) στο Καϊμακτσαλάν.

«10% σλαυομακεδόνες είτε είναι γραικομάνηδες, είτε οπαδοί του Κάλτσεφ, είτε μεγάλοι τομαριστές και συμφεροντολόγοι, είνε σήμερα με το μέρος της αντίδρασης…20% σλαβομακεδόνες αδρανούν, δεν συμμετέχουν ενεργά σε κάθε ανάγκη του αγώνα. Οι παραπάνω είναι όχι μαχητικοί, φοβητσάρηδες, αδικαιολόγητα ειρηνόφιλοι. 30% σλ-Μακεδόνες συμπαθούν πολύ το κίνημα, το ΝΟΦ, τον Ελληνικό λαό...μα δεν είναι πέρα για πέρα επαναστάτες, φοβούνται τις μεγάλες δοκιμασίες, φοβούνται για την τύχη της φαμίλιας τους. 40% σλ-Μακεδόνες είνε η μαχητική πρωτοπορεία μας. Είνε το καλλίτερο μέρος του λαού μας. Δεν συμμετέχουν μαχητικά όλοι τους στον αγώνα. Μα είναι έτοιμοι να πειθαρχήσουν… Στις Σλ-Μακεδονικές Περιφέρειες υπάρχουν ολόκληρες-δεκάδες Σλαυομακεδόνικα χωριά που μέχρι τώρα πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είνε Ελληνες. Ολοι αυτοί οι Σλ-Μακεδόνες είνε αντιφασίστες (Καστανοχώρια κλπ), αλλά ακόμα δεν κατόρθωσαν να ριζώσουν μέσα τους Μακεδονική συνείδηση. Είναι ότι υπάρχουν οι πουλημένοι Σλ-Μακεδόνες που ο κόσμος τους λέει γκραικομάνηδες –και που αυτοί όχι μονάχα στο ΝΟΦ δεν μπαίνουν, αλλά και στο ΕΑΜ και στο ΑΚΕ, γιατί είνε χαφιέδες…».

Οι ειρηνόφιλοι και φιλόξενοι Σλαβόφωνοι χωρικοί υπήρξαν θύματα τόσο της τυχοδιωκτικής πολιτικής του Ζαχαριάδη όσο και της «αλυτρωτικής» πολιτικής των Σκοπίων. Η βίαιη «μακεδονοποίηση» των Σλαβοφώνων και το «ξύπνημα του έθνους» ήταν προτεραιότητα της ομάδας Κεραμιτζή – Ρακοβίτη ενόψει της αναμενόμενης νίκης του Δημοκρατικού Στρατού και της αλλαγής συνόρων. Ας αναλογισθεί ο κ. Γκρούεφσκι τι εννοεί όταν θέτει ζήτημα γενοκτονίας των «Αιγαιατών» και παιδομαζώματος.


Πιόνια στη δίνη του Ψυχρού Πολέμου
Της Τασουλας Βερβενιωτη

Η μετακίνηση παιδιών από τις «εστίες» τους δεν συνιστά ελληνική επινόηση. Και στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου (1936– 1939), η Δημοκρατική Κυβέρνηση είχε στείλει παιδιά όχι μόνο στις ευρωπαϊκές χώρες αλλά και στην ΕΣΣΔ και στο Μεξικό.
Στον ελληνικό εμφύλιο (1946– 1949) όμως και οι δύο αντιμαχόμενοι στρατοί συγκέντρωσαν και μετακίνησαν παιδιά. Οι κυβερνητικές δυνάμεις τα μετέφεραν στις παιδουπόλεις της βασίλισσας και ο Δημοκρατικός Στρατός στις Λαϊκές Δημοκρατίες και την ΕΣΣΔ.
Οι μετακινήσεις των παιδιών εντάχθηκαν στην εμφυλιοπολεμική λογική την πιο κρίσιμη χρονιά, το 1948, παρόλο που δεν άρχισαν τότε. Αποτέλεσαν μέρος των στρατιωτικών επιχειρήσεων και των πολιτικών και διπλωματικών χειρισμών. Χρησιμοποιήθηκαν στο ψυχολογικό παιγνίδι του Ψυχρού Πολέμου και έδωσαν αφορμή στις δύο υπερδυνάμεις (ΗΠΑ – ΕΣΣΔ) να αντιπαρατεθούν στα διεθνή fora.

Την πρωτοβουλία των κινήσεων είχε η επίσημη κυβέρνηση της Αθήνας. Εφερε το θέμα στον ΟΗΕ και ζήτησε τον επαναπατρισμό των παιδιών. Ονόμασε τις δικές της ενέργειες «παιδοφύλαγμα», ενώ τη μεταφορά των παιδιών στις ανατολικές χώρες «παιδομάζωμα». Μίλησε για βίαιη αρπαγή των παιδιών με σκοπό τον αφελληνισμό τους, ακόμα και για γενοκτονία.

Στο επίπεδο της προπαγάνδας, το «παιδομάζωμα» χρησιμοποιήθηκε ως αντίβαρο στην πολιτική των μαζικών εκτελέσεων και στην ύπαρξη στρατοπέδων, όπως η Μακρόνησος, όπου η Αριστερά είχε επικεντρώσει τη δική της κριτική και προπαγάνδα.

Πολιτική ενέργεια

Οι πόλεμοι και ιδίως οι εμφύλιοι διεξάγονται με πολιτικές πρακτικές που είναι ασύμβατες με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρώπινες ανάγκες. Η μεταφορά των παιδιών από τα πεδία των μαχών, παρόλο που υποστηρίχτηκε (και από τις δύο πλευρές) ότι έγινε για ανθρωπιστικούς λόγους, ήταν πολιτική ενέργεια.

Το Παλάτι μέσω της επιχείρησης «σωτηρία των παιδιών» (από τους κομμουνιστές) ανέπτυξε ένα δίκτυο –εν πολλοίς– πελατειακών σχέσεων σε όλη την ελληνική επικράτεια και ένα παρα– κυβερνητικό πλαίσιο πρόνοιας, το οποίο αποδείχτηκε μακροβιότατο. Ο «Ερανος “Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος” υπό την Υψηλήν Προστασίαν της Α.Μ. της Βασιλίσσης» που δημιουργήθηκε το 1947 για έξι μήνες, το 1956 ονομάστηκε Βασιλική Πρόνοια, στη διάρκεια της χούντας Εθνικός Οργανισμός Προνοίας και τελικά το 2003 ενσωματώθηκε στην Κρατική Πρόνοια.

Ο Δημοκρατικός Στρατός/ ΚΚΕ, από τη μεριά του, μετέφερε σε ασφαλές περιβάλλον τα παιδιά των μαχητών και των στελεχών του, απελευθέρωσε τη γυναικεία δραστηριότητα (η στρατιωτική διάταξη για την επιστράτευση των γυναικών εκδόθηκε στις 20.2.1948) στις μάχιμες και βοηθητικές υπηρεσίες του και ενέταξε κάποιους από τους εφήβους στις γραμμές του. Η επιτροπή Βοήθεια στο Παιδί, με προεξάρχοντα τον Πέτρο Κόκκαλη, διαλύθηκε το 1956, όταν τα παιδιά είχαν πια ενηλικιωθεί.

Τα παιδιά αυτά γλίτωσαν από τους βομβαρδισμούς, σιτίστηκαν καλύτερα απ’ όσα έμειναν στα χωριά τους και πολλά από αυτά μορφώθηκαν. Ωστόσο, βρέθηκαν μπλεγμένα στη δίνη ενός πολιτικού παιγνιδιού, το οποίο καθόρισε τη ζωή τους.

Στο ερώτημα εάν «αρπάχτηκαν» η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονολεκτική. Οσο είναι αλήθεια ότι κάποιοι γονείς δεν ήθελαν να αποχωρισθούν τα παιδιά τους, είναι εξίσου αλήθεια ότι κάποιοι άλλοι τα έδωσαν οικειοθελώς, είτε γιατί δεν είχαν να τα θρέψουν ή γιατί πίστευαν ότι ήταν κάτι προσωρινό ή γιατί θεωρούσαν ότι τους εξασφάλιζαν ένα καλύτερο μέλλον.

Για πολλά από τα μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά η μετακίνηση από το χωριό τους ήταν ένας τρόπος να ξεφύγουν από την κλειστή, αγροτική, πατριαρχική κοινωνία. Και για κάποιους εφήβους η βία, τα όπλα, συνιστούσαν ένα συναρπαστικό παιγνίδι.

Και οι δύο κυβερνήσεις –της Αθήνας και του Βουνού– υπόσχονταν καλύτερη διατροφή και κυρίως μόρφωση. Η απήχηση αυτών των κηρυγμάτων ήταν μεγαλύτερη στις μειονοτικές ομάδες: στους σλαβόφωνους που βρίσκονταν με την πλευρά του ΚΚΕ και τους τουρκόφωνους που πήγαν στις παιδουπόλεις της βασίλισσας.

Σε τελευταία ανάλυση και παρ’ όλα τα αρνητικά, η απόφαση, αυτή καθαυτή, για τη μετακίνηση των ανηλίκων από τα πεδία των μαχών, αποτελεί μια παραδοχή –συνειδητή ή ασυνείδητη– ότι τουλάχιστον τα παιδιά έπρεπε να μείνουν μακριά από τα πολεμικά παιγνίδια των «μεγάλων».

Το Μακεδονικό στα ξένα αρχεία (1950 - 1967)

Του Ιακωβου Δ. Μιχαηλιδη*

Καθημερινή 20-07-08

Τα δραματικά επακόλουθα του ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου ταλάνισαν επί μακρόν την ελληνική κοινωνία. Ενα από τα πλέον οξυμένα ζητήματα της περιόδου υπήρξε το ζήτημα των Σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων, πολλοί από τους οποίους κατηγορήθηκαν ότι εργάσθηκαν εντατικά τη δεκαετία του 1940 είτε για την αυτονόμηση είτε για την απόσχιση της ελληνικής Μακεδονίας και την ένταξή της στη γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία, καταδικάσθηκαν δε ως συνεργάτες των κατακτητών με τον νόμο περί δοσιλογισμού, γεγονός που οδήγησε στη δήμευση των περιουσιακών τους στοιχείων. Σύγχρονες των γεγονότων αρχειακές μαρτυρίες ανεβάζουν σε περίπου 25.000 τους Σλαβομακεδόνες πρόσφυγες στη Γιουγκοσλαβία (συμπεριλαμβανομένων των «παιδιών του παιδομαζώματος»), η πλειοψηφία των οποίων εγκαταστάθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΛΔΜ) και κατά κανόνα έγινε αποδεκτή με θέρμη από την τοπική κοινωνία. Τη μεταπολεμική περίοδο οι διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με τη Γιουγκοσλαβία επηρεάσθηκαν πολύ από τη διαχείριση του ζητήματος των πολιτικών προσφύγων. Πτυχές των σχέσεων αυτών καθώς και η εμπλοκή του βουλγαρικού παράγοντα παρουσιάζονται σε μελέτη που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές - εταίρους της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, υπό την εποπτεία του καθηγητή Νεότερης Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κ. Ιωάννη Κολιόπουλου, η οποία θα εκδοθεί σε λίγες εβδομάδες από τις εκδόσεις «Εφεσος».

Περί μειονότητας

Το πρώτο ζήτημα των ελληνογιουγκοσλαβικών σχέσεων της περιόδου 1950-1967 είχε να κάνει με την ύπαρξη ή όχι «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα. Οι Γιουγκοσλάβοι ποτέ δεν έκρυψαν την πεποίθησή τους για την ύπαρξή της, ωστόσο φαίνεται πως δεν έθεταν την επίσημη αναγνώρισή της από τις ελληνικές αρχές ως αναγκαίο όρο για την εξομάλυνση των ελληνογιουγκοσλαβικών σχέσεων. Είχαν, επίσης, φροντίσει να διαμηνύσουν στους Ελληνες συνομιλητές τους πως η επίκληση του επιχειρήματος για τη μειονότητα δεν υπέκρυπτε εδαφικές διεκδικήσεις, αλλά ήταν ζήτημα αρχών. Σε αντιδιαστολή με την επίσημη τοποθέτηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, όμως, αρκετά έγγραφα αποκαλύπτουν πως για τις πολιτικές αρχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας το απαραβίαστο των ελληνογιουγκοσλαβικών συνόρων δεν ήταν θέσφατο. Αντίθετα, το συμφέρον της αποκαλούμενης «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα, όπως πίστευαν αρκετοί Σλαβομακεδόνες αξιωματούχοι, επέτρεπε κάθε σχετική σκέψη. Από την άλλη πλευρά, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις της περιόδου, παρά τις σε βάρος τους κατηγορίες για ολιγωρία, αρνούνταν κατηγορηματικά οποιαδήποτε συζήτηση περί μειονότητας και απειλούσαν ακόμη και με διακοπή των διμερών διπλωματικών σχέσεων, θεωρώντας πως το συγκεκριμένο ζήτημα είχε οριστικά κριθεί την περίοδο του ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου.

Ο επαναπατρισμός

Το δεύτερο ζήτημα, το οποίο δημιούργησε προβλήματα στις διμερείς σχέσεις, σχετιζόταν με τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων που είχαν καταφύγει στη Γιουγκοσλαβία σε έξι συνολικά προσφυγικά ρεύματα, τη χρονική περίοδο 1941-1949. Αντιθέτως προς τα έως σήμερα ομολογημένα, αποδεικνύεται πως η κοινότητα των προσφύγων αυτών δεν υπήρξε ενιαία και συμπαγής. Μάλιστα, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, ένας σημαντικός αριθμός προσφύγων που υπερέβαινε τα 3.000 άτομα, είχε αρνηθεί να αποδεχθεί τη γιουγκοσλαβική υπηκοότητα, εκφράζοντας την επιθυμία του να επαναπατριστεί στην Ελλάδα. Αρκετοί από τους πρόσφυγες μάλιστα είχαν ξεκινήσει, μέσω του ελληνικού προξενείου στα Σκόπια, τη διαδικασία απόκτησης ελληνικού διαβατηρίου με σκοπό την παλιννόστηση. Ωστόσο, παρακάμπτοντας τις γνωμοδοτήσεις των αρμοδίων νομικών υπηρεσιών της Γιουγκοσλαβίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η κυβέρνηση της ΛΔΜ απέτρεψε τελικά τον επαναπατρισμό τους στην ελληνική επικράτεια, προφανώς γιατί μια τέτοια κίνηση θα αποκάλυπτε τα αδιέξοδα της τακτικής της περί του ενιαίου μακεδονικού χώρου. «Οι σύντροφοι της κυβέρνησης της ΛΔΜ θεωρούν ενοχλητική την εξέλιξη αυτή, καθώς και ότι δεν υποχρεούμαστε να εκδώσουμε θεωρήσεις εξόδου σε πρόσωπα που τέθηκαν υπό την προστασία της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης και των νόμων της, ακόμη και στην περίπτωση που οι αιτούντες εξέφρασαν την επιθυμία να επαναπατριστούν» παρατηρούσε το γιουγκοσλαβικό υπουργείο των Εξωτερικών, ασκώντας κριτική στη στάση που επεδείκνυε η τοπική κυβέρνηση στα Σκόπια και θεωρώντας πως η απαγόρευση ερχόταν σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο. Οταν μερικά χρόνια αργότερα το Βελιγράδι αποφάσισε τελικά να αντιμετωπίσει ευνοϊκά το ζήτημα, συνάντησε την αντίδραση της Αθήνας, η οποία προφανώς θεώρησε ότι η διαδικασία «μακεδονοποίησης» των προσφύγων είχε πια προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό, που μια ενδεχόμενη επιστροφή τους θα εισήγαγε ένα πρόβλημα που η χώρα είχε κάθε λόγο να μην επιθυμεί.

Οι περιουσίες

Στενά συνυφασμένο με το ζήτημα του επαναπατρισμού των προσφύγων είναι και το ζήτημα των περιουσιών όσων εγκατέλειψαν την Ελλάδα τη δεκαετία του 1940. Παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, αποδεικνύεται πως η συγκεκριμένη παράμετρος έχει πολλά διαφορετικά χαρακτηριστικά απ’ όσα εκ πρώτης όψεως είναι ορατά. Είχε δε αποτελέσει αντικείμενο έντονων διαβουλεύσεων στο εσωτερικό της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Το 1953 και το 1955 όμως το Νομικό Συμβούλιο του γιουγκοσλαβικού υπουργείου Εξωτερικών γνωμοδότησε αρνητικά στην ανακίνηση θέματος περιουσιών, θεωρώντας πως η Ελλάδα είχε νομικό δίκαιο να προβεί στην απαλλοτρίωση των περιουσιών των φυγόντων. «Δεν υφίσταται νομική βάση για την έγερση απαιτήσεων από την πλευρά μας και τούτο γιατί:

α) Σε ό,τι αφορά τους πρόσφυγες που δεν αποδέχθηκαν την υπηκοότητά μας, επ’ ουδενί δεν νομιμοποιούμαστε να εγείρουμε εν ονόματί τους τέτοιες απαιτήσεις και από θέση αρχής πρέπει να αποκλείσουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

β) Σε ό,τι αφορά τους πρόσφυγες που αποδέχθηκαν την υπηκοότητά μας, με την έγερση απαιτήσεων εν ονόματί τους θα παραβιάζαμε την αρχή, σύμφωνα με την οποία το κράτος δεν έχει δικαίωμα να παρέχει νομική συνδρομή στους πολίτες του για ζητήματα που έλαβαν χώρα κατά το χρονικό διάστημα που εκείνοι δεν ήταν πολίτες του», παρατηρούσε η έκθεση των Γιουγκοσλάβων νομικών.

Μάλιστα στην ίδια έκθεση περιλαμβάνονται και οι εκτιμήσεις για την αξία των διεκδικούμενων περιουσιών. Σύμφωνα με τα καταγεγραμμένα στις αιτήσεις των πολιτικών προσφύγων, η αξία των περιουσιών τους στην Ελλάδα ανερχόταν σε 11.000.000 δολάρια, ποσό που η αρμόδια υπηρεσία του γιουγκοσλαβικού υπουργείου των Εξωτερικών το θεωρούσε υπερβολικό και το περιόριζε, άγνωστο με ποια διαδικασία, «το ανώτερο σε 100.000 δολάρια». Για τον λόγο αυτό, το Βελιγράδι εισηγήθηκε τον χειρισμό του ζητήματος σε αυστηρά πολιτικό επίπεδο και σταδιακά το απέσυρε από την ατζέντα των διαπραγματεύσεων. Ως εκ τούτου, καθόλο το διάστημα 1950-1967 ήταν κατά βάση η γιουγκοσλαβική πλευρά εκείνη, η οποία προσπαθούσε να μπλοκάρει αλλά και να συσκοτίσει το ζήτημα και όχι η ελληνική.
Τα αρχειακά δεδομένα από τα αρχεία του γιουγκοσλαβικού αλλά και του βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που για πρώτη φορά βλέπουν το φως της δημοσιότητας, αποδεικνύουν πως ο χειρισμός του ζητήματος των Σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων που έφυγαν από την Ελλάδα υπήρξε κατ’ εξοχήν αντικείμενο εκμετάλλευσης για την εξαγωγή πολύτιμων διπλωματικών επιχειρημάτων. Τόσο η πολιτική ηγεσία στα Σκόπια όσο και η ομοσπονδιακή στο Βελιγράδι, εξυπηρετώντας κατά περιόδους διαφορετικούς και εν μέρει αποκλίνοντες πολιτικούς στόχους, χρησιμοποίησαν κατά το δοκούν μία ταλαιπωρημένη προσφυγική ομάδα, η ηγεσία της οποίας είχε εκτεθεί τη δεκαετία του 1940 τασσόμενη στο πλευρό των Γιουγκοσλάβων και εργαζόμενη για την απόσχιση της ελληνικής Μακεδονίας. Κάτι αντίστοιχο επαναλαμβάνεται και στις μέρες μας. Μέσα στο πλαίσιο αυτό η οποιαδήποτε απόπειρα νηφάλιας προσέγγισης του θέματος μάλλον πρέπει να θεωρείται προκαταβολικά καταδικασμένη.

* Ο κ. Ιάκωβος Δ. Μιχαηλίδης είναι επίκουρος καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Σλαβομακεδόνες «πολιτικοί» πρόσφυγες και οι Begaltsi

Πόσες φορές έχουμε ακούσει από τους Σλαβομακεδόνες (κυβέρνηση, ΜΚΟ, Ουράνιο Τόξο) αλλά και από Έλληνες εθνομηδενιστές υποστηρικτές τους, για το θέμα των λεγόμενων Σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων αλλά και των παιδιών του παιδομαζώματος του εμφυλίου (Deca Begalci) με θέμα την επιστροφή τους στην Ελλάδα ?

Πολλές φορές.
Κείμενα εκατοντάδες.
Τι είδους όμως κείμενα?

Κείμενα που συνήθως αφορούν κυρίως μαρτυρίες των παιδιών προσφύ­γων του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Τις δυο τελευταίες δεκαετίες μάλιστα έχουν αρ­χίσει να εκδίδονται βιβλία είτε με τα προσωπικά βιώματα ατόμων που έφυγαν από τη δυτική Μακεδονία σε παιδική ηλικία, στα δυο τελευταία χρόνια του εμφυλίου πολέμου, είτε αφιερώματα στα χωριά των σλαβόφωνων της περιοχής Καστοριάς και Φλώρινας. Τα περισσότερα προέρχονται από Σλαβομακεδόνες που έχουν εγκατασταθεί πλέον στον Καναδά ή στην Αυστραλία, βρίσκονται στη δύση της ζωής τους ή από τα παιδιά των παιδιών προσφύγων ή αυτονομιστών που είναι εγκατεστημένα στο Νέο Κόσμο.

Οι διάφοροι σλαβομακεδονικοί δικτυακοί τόποι προβάλλουν τα βιβλία, τις εκδηλώσεις παρουσίασης τους στο ευρύ κοινό, και χρησιμοποιούν κείμενα και φωτογραφικό υλικό από τα βιβλία αυτά στις ιστοσελίδες τους. Όλα τα κείμενα-αφηγήσεις όπως αναφέρει σχετικά ο καθηγητής Βλάσσης Βλασίδης [1] προωθούν την άποψη ότι οι Σλαβομακεδόνες εκδιώχθηκαν από τις ελληνικές αρχές βάσει οργανωμένου σχεδίου, προκειμένου να εκκαθαριστεί η δυτική Μακεδονία από τους μη ελληνικούς πληθυσμούς. Για όλα αυτά τα άτομα δεν υπήρξαν ή δεν είχαν καμιά σημασία ο ελληνικός εμφύ­λιος πόλεμος και οι σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ του Δημοκρατικού Στρατού και του Εθνικού Στρατού στην επίμαχη περιοχή. Το οργανωμένο σχέδιο απο­μάκρυνσης των παιδιών εκτός Ελλάδος, η προσφυγή του Ελληνικού κράτους στον ΟΗΕ, οι καταδικαστικές αποφάσεις του ΟΗΕ εναντίον της Γιουγκοσλαβίας αλλά και οι αποφάσεις του ίδιου Οργανισμού για την επιστροφή των παιδιών στη Ελλάδα, αλλά και η συγκέντρωση των παιδιών στις παιδουπόλεις δεν μνημονεύονται πουθενά, σαν να μην έγινε τίποτε από τα παραπάνω

Αλήθεια αποτελούν κατά αυτούς μόνο οι προσωπικές αναμνήσεις των αφηγητών και οι διηγήσεις που άκουσαν κατά την παιδική τους ηλικία.

Το άλλο μεγάλο ζήτημα είναι ο αριθμός τους.

Σύμφωνα με σλαβομακεδονικές πηγές [2], από το Μάρτιο του 1945 έως τα τέλη του 1946 στη ΛΔΜ κατέφυγαν περίπου 20 χιλιάδες Σλαβομακεδόνες από την Ελλάδα. Πολλοί από αυτούς μάλιστα (γύρω στα 6 χιλιάδες άτομα) είχαν βρει προσωρινό καταφύγιο στη Βουλγα­ρία και, μέσω των βουλγαρογιουγκοσλαβικών συνόρων, έφταναν τώρα στη Στρώμνιτσα, από όπου διοχετεύονταν στο εσωτερικό της ΛΔΜ.

Συνολικά υπολογίζεται πως 25-30 χιλιάδες Σλαβομακεδόνες περί­που, εξαιρουμένων πάντοτε των απαχθέντων παιδιών, βρίσκονταν στα τέλη του 1949 στη Γιουγκοσλαβία (περίπου 20 χιλιάδες άτομα), στη Βουλγαρία και την Αλβανία[3]. Ο αριθμός αυτός προκύπτει από ανέκδοτα στοιχεία των οργανώσεων των σλαβομακεδόνων προσφυγών στη Γιουγκοσλαβία, αφού έως σήμερα, σε αντίθεση με το φαινόμενο της προσφυγιάς στις υπόλοιπες ανατολικές χώρες, που έχει διερευνηθεί εξονυχιστικά από γιουγκοσλάβους (κατά τεκμήριο σλαβομακεδόνες) ιστορικούς, είναι εντυπωσιακή η ανυπαρξία επιστημονικών μελετών από τους ίδιους για το ζήτημα αυτό στη χώρα τους.

Σύμφωνα δε με τους υπολογισμούς σλαβομακεδόνων ιστορικών την περίοδο 1947-1963, 22.226 άτομα, εκ των οποίων περίπου 15 χιλιάδες Σλαβομακεδόνες, έχασαν την ελληνική ιθαγένεια

Ποιοι είναι όμως αυτοί «πολιτικοί εξόριστοι»?

Όπως αναφέρει ο Κω/νος Χολέβας [4] μεταξύ των ενόπλων που έδρασαν το 1945-49 στις τάξεις των ανταρτών του «Δημοκρατικού Στρατού» περιλαμβάνονταν και άτομα ρευστής εθνικής συνειδήσεως, τα οποία κατά την διάρκεια της Κατοχής ετάχθησαν υπέρ της Βουλγαρικής και Ιταλικής Φασιστικής στρατιωτικής παρουσίας στην Μακεδονία και Θράκη. Μόλις άρχισε να καταρρέει η φιλογερμανικές κυβερνήσεις της Βουλγαρίας και Ιταλίας αυτοί οι ίδιοι –ο πιο γνωστός είναι ο Γκότσε(Δημάκης) μέσα σε μια νύχτα από φασίστες έγιναν κομμουνιστές (μερικοί ήσαν ήδη κομμουνιστές πριν γίνουν φασίστες) προσχώρησαν στην προπαγάνδα του Γιουγκοσλάβου Κομμουνιστή Τίτο, ο οποίος ίδρυσε εντός της Γιουγκοσλαβίας την «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» και την μετέτρεψε σε όχημα αλυτρωτικών βλέψεων εις βάρος των γειτονικών χωρών.

Η προπαγάνδα των Σκοπίων μέσω της ακραίας εθνικιστικής ιδεολογία του Σλαβομακεδονισμού, κατασκεύασε το ανύπαρκτο «μακεδονικό έθνος», διαστρέβλωσε συστηματικά την ιστορική αλήθεια και έθεσε εδαφικά και μειονοτικά ζητήματα προκαλώντας συνεχείς οχλήσεις στην Ελλάδα. Το κομμουνιστικό καθεστώς των Σκοπίων, αλλά και το μετακομμουνιστικό πολιτικό σύστημα μετά το 1991 ονόμασε αυτή την δυστυχή ομάδα πολιτικών προσφύγων «Μακεδόνες του Αιγαίου» για να θεμελιώσει τις απαράδεκτες διεκδικήσεις του κατά της Ελλάδος.

Γιατί όλοι αυτοί λέγονται «Αιγαιάτες» ?
Γιατί η FYROM χρησιμοποιεί αυτόν τον επεκτατικό-αλυτρωτικό (για τους Σλαβομακεδόνες) πολιτικό προσδιορισμό ?

Η παρουσία των «Αιγαιατών» συνέπεσε με την προώθηση της νέας αντίληψης για την ύπαρξη «μακεδόνικου» έθνους. Στο πλαίσιο αυτό, οι πρόσφυγες (παιδιά και αυτονομιστές) διδάχθηκαν την νέα ιστορία τους, τη νέα Σλαβική γλώσσα τους και, βαθμιαία, απώλεσαν όλα τα ελλη­νικά χαρακτηριστικά και ταυτίστηκαν με τους «ομοεθνείς» τους στη γιουγκοσλαβική Μακεδονία. Στη βαθμιαία «μακεδονοποίησή» τους καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η στάση της Ελλάδας σχετικά με το ζή­τημα του επαναπατρισμού τους. Ευρισκόμενοι σε ένα νέο κοινωνικό περίγυρο που χαρακτηριζόταν από ακαμψία στο ζήτημα της εθνικής ταυτότητας και στερούμενοι της δυνατότητας παλιννόστησης, η απο­δοχή της νέας «μακεντότσι» ταυτότητας για τους «Αιγαιάτες» ήταν ουσιαστικά μονόδρομος. Τα ένοχα φιλοβουλγαρικά αισθήματα που κά­ποιοι είχαν εκδηλώσει κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και της βουλ­γαρικής κατοχής θυσιάστηκαν εύκολα στον αντιβουλγαρικό βωμό για τη διαμόρφωση της «μακεδόνικης» ταυτότητας. Αντίστοιχη βεβαίως ήταν και η αντιμετώπιση των ντόπιων «μακεντότσι», των «μακεντότσι του Βαρδάρη», που χρησιμοποιούσαν υποτιμητικούς όρους για τους «Αιγαιάτες» και τους καλούσαν να μη λησμονούν τη «φιλοξενία» που τους προ­σφέρθηκε στα δίσεκτα χρόνια του ελληνικού Εμφυλίου[5].

Η διαδικασία αποδοχής της νέας εθνικής ταυτότητας εξελίχθηκε ομαλότερα στα άτομα νεαρής ηλικίας, και ιδιαίτερα σε εκείνα του «παιδομαζώματος», τα οποία, εκ των πραγμάτων, δεν είχαν τη δυνατότητα να δια­κρίνουν τις διαφορές μεταξύ των χαρακτηριστικών που είχαν και αυτών που απέκτησαν μετά το κομβικό σημείο της μετάβασης τους στην άλλη πλευρά των συνόρων. Τη θέση του γλωσσικού ιδιώματος που μιλούσαν στον ελλαδικό χώρο κατέλαβε η λόγια «μακεντότσι» γλώσσα της νέας πατρίδας. [6].

Ανάλογη υπήρξε η διαδικασία «μακεδονοποίησης» των «Αιγαιατών» που είχαν καταφύγει αρχικά σε άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Η σλαβομακεδονική σελίδα των εντύπων που εκδίδονταν από το ΚΚΕ στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, παρά τις ιδεολογικές διαφοροποιήσεις που σημειώθηκαν λόγω της σύγκρουσης του Τίτο με την Κομινφόρμ, συνέχισε να αντιμετωπίζει τους «Αιγαιάτες» ως «Σλαβο­μακεδόνες». Έτσι, ανεξαρτήτως των κινήτρων που οδήγησαν τελικά το μεγαλύτερο τμήμα των «Αιγαιατών» στη ΛΔΜ, θεωρήθηκε ότι «το βασικό προσκλητήριο για τη νέα πορεία ήταν απόρροια της αίσθησης ότι ανήκαν στο μακεντότσι έθνος».

Παρά το γεγονός ότι οι αρχές της ΛΔΜ επιθυμούσαν οι «Αιγαιάτες» να αποκτήσουν την εθνική «μακεντότσι» ταυτότητα, δεν ήθελαν να χάσουν τον προσδιορισμό που παρέπεμπε σ' έναν άλλο χώρο εκτός των συνόρων της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας, αφού στο βαθμό που δεν υπήρχαν «Αιγαιάτες» δεν υπήρχε και «Αιγαιατική Μακεδονία». Η ανα­παραγωγή των όρων συντηρούσε την αντίληψη για την ύπαρξη μιας ευρύτερης «μακεδόνικης» πατρίδας, που δεν ταυτίζεται με την επικρά­τεια της ομόσπονδης δημοκρατίας, αλλά με τη «Μακεδονία στα εθνικά και γεωγραφικά της όρια» [7].

Έτσι, πενήντα χρόνια μετά την εγκατά­σταση των «Αιγαιατών» στο έδαφος της ΛΔΜ, καθιερώθηκε σταδιακά η άποψη ότι η γιουγκοσλαβική Μακεδονία ταυτίζεται με το ελεύθερο τμήμα της «Μακεδονίας», ενώ η ελληνική Μακεδονία δεν αποτελεί παρά μόνο «το Αιγαιατικό τμήμα της Μακεδονίας», για την ακρίβεια, «το υπόδουλο τμήμα της παρτίδας μας, της Μακεδονίας». Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ιάκωβος Μιχαηλίδης ότι ένα από τα οχήματα αλυτρωτικής και επεκτατικής προπαγάνδας των Σλαβομακεδόνων ήταν και είναι η μετονομασία της ελληνικής Μακεδονίας σε «αιγαιακή» και την προ­βολή της ως αλύτρωτης περιοχής και αναπόσπαστου τμήματος της FYROM.[8]

Τι γίνεται όμως σήμερα ?

Σήμερα ζει στο πολυεθνικό κράτος των Σκοπίων η δεύτερη γενιά των εξορίστων Σλαβομακεδόνων, τα λεγόμενα «παιδιά των Μακεδόνων του Αιγαίου» αλλά και τα «παιδιά παππούδες» όπως εύστοχα παρατηρεί ο Keith Brown [9]. Δυστυχώς και αυτή η νέα γενιά προσεχώρησε εκούσα-άκουσα στην προπαγάνδα περί «Μεγάλης Μακεδονίας», μία γραμμή που τηρείται απαρασάλευτα και σήμερα, παρά τα ραπίσματα που δέχεται ο σκοπιανός εθνικισμός από τους ένοπλους και πολυάριθμους Αλβανούς του κρατιδίου. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της δεύτερης γενιάς είναι ο αρχηγός κόμματος και καθηγητής Νομικής Βασίλ Τοπουρκόφσκι, συγγραφεύς βιβλίου που αμφισβητεί την ελληνικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι επίσης γνωστό στους Αποδήμους Έλληνες ότι κύριοι φορείς και χρηματοδότες της προπαγάνδας των ψευδο-μακεδόνων στον Καναδά και στην Αυστραλία είναι οι «Σλαβομακεδόνες» που κατάγονται έμμεσα από ελληνικά μέρη όπως ο Chris Stefou(Risto Stefov) και Slango Mangovsky.

Υπάρχουν πολλές οργανώσεις που σήμερα δραστηριοποιούνται για το θέμα των σλαβομακεδόνων προσφύγων (αυτονομιστών και begaltsi). Η πιο δραστήρια από αυτούς είναι η «σύλλογος μακεντότσι από το αιγαιατικό τμήμα της μακεδονίας» με έδρα το Μοναστήρι. Πρόεδρος της είναι ο Αλεξάντερ Ποποφσκι (αυτονομιστής και στρατιώτης τους ΕΛΑΣ) όπου μπορείτε να τον δείτε στην παρακάτω φωτογραφία με φόντο την αφίσα του Ουράνιου Τόξου και τον χάρτη της «μεγάλης μακεδονίας»

Σημαντική εξέλιξη σημειώθηκε το 1993 όπου σύμφωνα με τον άρθρο 196 του Νόμου 80/1993 ο οποίος αφορά την συνταξιοδοτική και αναπηρική ασφάλιση οι Σλάβοι αυτονομιστές και "συμμετέχοντες στο Εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα στη Μακεδονία του Αιγαίου" ΄ όπως και τα μέλη των οικογενειών τους.

Παρά τις επανειλημμένες τροποποιήσεις του νόμου, η συ­γκεκριμένη διάταξη του 1993 ισχύει και σήμερα.
Ιδού τι λέει ο νόμος...

«Οι συντάξεις των αγωνιστών του Εθνικο-απελευθερωτικού Στρατού, των συμμετεχόντων στο Εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα, των συμμετεχόντων στο Εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα στη Μακεδονία του Αιγαίου και των μελών των οικογενειών τους, οι οποίες υλοποιήθηκαν πριν από την ημερομηνία έναρξης του παρόντος νόμου βάσει του Νό­μου για τα θεμελιώδη δικαιώματα της συνταξιοδοτικής και αναπηρικής ασφάλισης, του Νόμου για τους βραβευθέντες με "Αναμνηστικό δίπλωμα Παρτιζάνων 1941" και με τον Νόμο για την συνταξιοδοτική και αναπηρική ασφάλιση, διασφα­λίζονται και μετά την ημερομηνία έναρξης εφαρμογής του παρόντος νόμου στο εύρος και το ύψος που καθορίζονται με τις προηγούμενες διατάξεις, υπό την προϋπόθεση ότι αυτού του είδους οι συντάξεις μπορούν να καταβληθούν το ανώτερο μέχρι του ποσού της υψηλότερης σύνταξης που καθορίσθηκε με τον παρόντα νόμο».

Ελπίζω να βοήθησα ώστε να πάρουμε μια ιδέα τι είναι αυτοί οι Σλαβομακεδόνες «πολιτικοί» πρόσφυγες και οι Begaltsi, ένα από τα οχήματα του επεκτατισμού της FYROM εναντίον της Μακεδονίας μας.

Φυσικά υπάρχουν και άλλα ζητήματα όπως ο Νόμος του Γεννηματά, οι αναγραφή τοπωνυμίων στα διαβατήρια και οι εθνικιστικές εκδηλώσεις των σκοπιανών. Δυστυχώς όμως ο χρόνος είναι περιορισμένος και δεν αφορά άμεσα το θέμα του blog που είναι η κυρίως η ιστορία της Μακεδονίας.

-----------------------------------------

[1] – Βλάσσης Βλασσίδης στο «Μακεδονικές Ταυτότητες, σελ 477»
[2] - Risto Kiriazovski , σελ 52-57,[To μακεδόνικο εθνικό ζήτημα και ο Εμφύλιος Πόλεμος στην Ελλάδα] (Σκόπια, 1998).
[3]- Ιάκωβος Μιχαηλίδης στο «Πρόσφυγες στα Βαλκάνια, σελ 12»
[4]-Η Επιστροφή των "Σλαβομακεδόνων", Δίκτυο 21
[5] –Keith Brown στο «Πρόσφυγες στα Βαλκάνια, σελ 170»
[6]- Keith Brown στο «Πρόσφυγες στα Βαλκάνια, σελ 171»
[7] - Loring Danforth, The Macedonian Conflict: Ethnic Nationalism in a Transnational World (Princeton, 1995), σ. 136.
[8] - Αλυτρωτισμός και Πολιτική Επίσημα Κρατικά Ντοκουμέντα της FYROM 1944-2006, σελ 17

[9] - Keith Brown στο «Πρόσφυγες στα Βαλκάνια, σελ 43»

Η Αμνησία εις την υπηρεσία της Μνήμης (περί Παιδομαζώματος)

ΓΡΑΦΕΙ
Ο Αριστοτέλης Βρίτσιος
Ομ. καθηγητής Ογκολογίας ΑΠΘ
πρόεδρος ινστιτούτου "Αριστοτέλης"

Ενας προαναγγελθείς ενταφιασμός της αληθείας ήταν το θέμα ενός περίπου τοπικού ενδιαφέροντος συνεδρίου με τίτλο:
"Μνήμες των εμφυλίων πολέμων: Τόποι και εργαλεία".

Η εντολή ήταν να αναθεωρηθούν τα γεγονότα κατά τρόπον τεκμηριωμένον και αυτό να πραγματοποιηθεί ακριβώς εκεί όπου συνέβησαν: στην καρδιά της Μακεδονίας, όπου έλαβε χώραν ο Μακεδονικός Αγώνας καθώς και η Εθνική Αντίσταση, μεταβληθείσα εις εμφύλιον.

Το σκηνικό στήθηκε περίπου έτσι:
Συγκροτήθηκε μία ευρεία ομάδα ομιλητών με καθηγητάς των ελληνικών πανεπιστημίων και αρκετούς αλλά επιλεγμένους καθηγητάς ξένων πανεπιστημίων (ΗΠΑ, Ευρώπης). Η θεματολογία ήταν ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρουσα... και αντικειμενική. Αυτό το τελευταίο προέκυψε από την εμβόλιμη θεματολογία, όπως π.χ. η βίαιη επιστράτευση εκ μέρους του Δημοκρατικού Στρατού (τίτλος: "Στα όπλα με το ζόρι"). " Οι άλλοι καπεταναίοι", που ήταν μια ματιά και στην αντίσταση της άλλης, της δεξιάς μεριάς κοκ.

Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει την "αντικειμενικότητα" της θεματολογίας αλλά και των προθέσεων της οργανωτικής επιτροπής.
Όμως εκεί μέσα στην πληθώρα των εισηγήσεων υπήρξαν αρκετά εμβόλιμα θέματα με αμφιλεγόμενους τίτλους αλλά και δύο ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτα. Το ένα με τίτλον "Ο εμφύλιος Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908): Εκδοχές του κρατικού μονοπωλίου της συλλογικής μνήμης" και το άλλο "Τραυματική μνήμη και αναστοχαστικότητα". Αυτό το τελευταίο είχε σαν βάση της "αναστοχαστικότητας" μια στατιστική έρευνα στα παιδιά του παιδομαζώματος (150 τον αριθμόν εάν θυμούμαι καλώς). Αυτά τα παιδιά, ωριμασμένα πια, κατέθεσαν (πλην ενός) ότι πήγαν στα βάθη της τότε κομμουνιστικής Ανατολικής Ευρώπης με δική τους πρωτοβουλία και επιθυμία. Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, παρουσιάσθηκαν στους ινστρούκτορες και ζήτησαν να τα "πάρουν" (διάβαζε, απαγάγουν) και να τα κάνουνε ανθρώπους και ήταν ηλικίας 4, 8, το πολύ 10 ετών! Ρε παιδιά, πού ήταν η μάνα; Μήπως την είχαν κλωτσήσει στο πρόσωπο την ώρα που προσπαθούσε να τα αποσπάσει από τον έφιππο απαγωγέα; Τι λες ρε φασίστα! Εκείνη τη στιγμή το προοδευτικό παιδάκι κολλούσε το χαρτόσημο στην αίτησή του, για να πάει στην Πράγα, στη Βουδαπέστη, στην Τασκένδη και να γίνει άνθρωπος! Μα ήταν 4, 8 ή 10 ετών! Ε και; Τα προοδευτικά παιδάκια από νωρίς φαίνονται. Και η μάνα; Δεν τους έλειψε, διότι εφρόντισαν το κόμμα και η κ. Αλεξίου.

Το πρόγραμμα έγινε γνωστό λίγες μέρες πριν από την έναρξη του συνεδρίου. Ο δήμος Καστοριάς είχε αναλάβει την στέγασίν του. Όμως προέκυψαν αντιδράσεις.

Ο Μακεδονικός Αγώνας εμφύλιος;
Και μέσα στην Καστοριά;
Εκεί όπου το στρατηγείο του;

Το κακό χτυπιέται στις ρίζες του, θα σκέφθηκε η τοπική αυτοδιοίκηση της Καστοριάς, και τους απέπεμψε. Τους απεδέχθη όμως ο δήμος Αγίων Αναργύρων στην Κορησσό. Δεν μέμφομαι τον δήμαρχο. Το σκεπτικό του ήταν ότι οι ιδέες πρέπει να διακινούνται και να αντιμετωπίζονται. Κάτι τέτοιο επιχείρησα και εγώ μαζί με τρεις-τέσσερις άλλους, που δε συμμετείχαν στο συνέδριο ως ομιλητές.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών του συνεδρίου, κατ' επανάληψη έγινε μνεία ότι η συμμετοχή υπήρξε αθρόα. Έχω την ένστασή μου, λόγω της εκεί διαρκούς παρουσίας μου. Η αίθουσα είχε περίπου 110 καθίσματα. Οι ομιληταί ήσαν 40 περίπου (είναι αξιοσημείωτο ότι 18 εξ αυτών έφεραν τον τίτλον του υποψήφιου διδάκτορα διαφόρων πανεπιστημίων, κυρίως του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, τίτλος μελλοντικού κύρους, δοθείς για λόγους ακαδημαϊκού ύφους του συνεδρίου), συν οι τεχνικοί των μέσων προβολής και διαθέσεως βιβλίων, συν ο δήμαρχος και ένας-δυο σύμβουλοι περιστασιακοί. Η συνήθης πληρότητα της αίθουσας εκυμάνθη από 40% έως 60%, το τελευταίο ποσοστό στις συνεδριάσεις αιχμής, όπως ενάρξεως και λήξεως του συνεδρίου. Μέσα σε αυτόν τον ελαφρώς μπακάλικο λογαριασμό προσθέσατε και εμένα με τρεις-τέσσερις Θεσσαλονικείς και Καστοριανούς παρατηρητές. Τελικά ήταν μια συμμετοχή του τύπου "μεταξύ μας". Μέσα στους υπόλοιπους 10-15 υπήρξαν άτομα με εμφανή την προέλευσή τους. Όταν είδαν τις αντιδράσεις μου σε μερικές από τις εισηγήσεις, π.χ. ο Μητσοτάκης δωσίλογος κ.ά., με πλησίασαν και μου απηύθυναν το λόγο με το γνωστόν γλωσσικό ιδίωμα της περιοχής, το οποίον δυστυχώς δεν γνωρίζω, όμως είμαι εις θέσιν να το αναγνωρίζω.

Είχε ήδη γίνει γνωστή η συμπαράσταση των γνωστών διεκδικητών αναγνωρίσεως μακεδονικής μειονότητας. Πώς γίνεται να είσαι Μακεδών, να ζεις εις την Μακεδονίαν και να είσαι μακεδονική μειονότης; Θέλει ιδιαίτερη προσοχή η παπατζήδικη θέσις και συμπεριφορά των γνωστών νομίμων - παρανόμων της αληθείας. "Τίποτε από αυτά δεν θα επισημοποιηθεί. Το συνέδριο είχε επιτυχίαν παρά τον διωγμόν του από τους Καστοριανούς και τα συμπεράσματα θα αποκτήσουν την εγκυρότητα του εντύπου όταν δημοσιευθούν".

Κάπου πίσω από την πολυθεματικότητα θα μείνει η ένστασις για το γνήσιον του Μακεδονικού Αγώνος και για το "νόθον" παιδομάζωμα κατ' αυτούς. Όμως θέλω να υπενθυμίσω (το θέμα ήταν μνήμες γενικώς) τα γεγονότα, όπως καταγράφησαν τότε και αργότερα.

Έτσι:

• Η Βαλκανική Επιτροπή του ΟΗΕ συνέταξε την 21/5/1948 πλήρη έκθεση στην οποία ετονίζετο ότι αι δημιουργούμεναι απαγωγαί Ελληνοπαίδων αποτελούν μέρος γενικότερου σχεδίου, αποβλέποντας μεταξύ άλλων, εις την εξόντωσιν της ελληνικής φυλής και συνιστούν το ιδιότυπον αδίκημα της γενοκτονίας.
• Το διεθνές συνέδριον προστασίας παίδων (Στοκχόλμη, Αύγουστος 1948) έλαβε παμψηφεί απόφαση, διά της οποίας παρακαλούνται επιμόνως τα Ηνωμένα Έθνη, όπως εξεύρουν τα κατάλληλα μέσα, ώστε να εξασφαλιστεί όσον το δυνατόν ταχύτερον η επιστροφή εις τας εστίας απάντων των παιδιών, τα οποία κρατούνται μακράν των γονέων των.
• Η διεθνής συνδιάσκεψη του Ερυθρού Σταυρού εξέδωσε απόφαση, διά της οποίας εξέφρασεν την ευχήν επαναπατρισμού το ταχύτερον των απαχθέντων παιδιών.
• Η εν Ρώμη συνελθούσα διακοινοβουλευτική διάσκεψη χαρακτήρισε το παιδομάζωμα "κατάφωρο παραβίαση της διεθνούς ηθικής".
• Η πολιτική επιτροπή του ΟΗΕ επέτυχε όπως το θέμα διαχωριστεί από το κυρίως "ελληνικόν ζήτημα" και έλαβεν παμψηφεί απόφασιν, διά της οποίας ανεγνωρίζετο η ανάγκη παλιννοστήσεως των Ελληνοπαίδων εφόσον οι γονείς ή οι κηδεμόνες των θα εξέφραζον την περί τούτου βούλησή των. Το όλον έργον ανετέθη εις τον Διεθνή Ερυθρόν Σταυρόν και την Ένωση Ερυθρών Σταυρών.
• Η έκτη επιτροπή του ΟΗΕ χαρακτήρισε το παιδομάζωμα διεθνές αδίκημα κατά την επεξεργασίαν της Διεθνούς Συμβάσεως περί Γενοκτονίας.
• Ο πάπας στις 21/4/1948 έκανε ειδική ευλογία για τις οικογένειες και τους γονείς των απαχθέντων.
• Η διεθνής επιτροπή προστασίας του παιδιού στις 30/3/1948 τηλεγράφησε από Γενεύη: "Βεβαιωθήται περί ειλικρινούς συμπαθείας μας διά τας τραγικάς περίστασεις αίτινες πλήττουν την ελληνική παιδική ηλικίαν".
• Ο αρχηγός της Αγγλικανικής Εκκλησίας στις 19/4/1948 δήλωσε: Τοιαύται πράξεις πληρούν φρίκης και λύπης, αποτελούν ύβρη προς τον Θεόν και καταισχύνουν τον άνθρωπον.
• Η "Φωνή της Αμερικής" στις 29/12/1949 κατεδίκασε το παιδομάζωμα κάνοντας αναφορά στον Ηρώδη.
• Η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλλε και επιστολάς εις την Βαλκανικήν Επιτροπή του ΟΗΕ και τον γενικό γραμματέα της Γενικής Συνελεύσεως ως και εις όλας τας κυβερνήσεις της Δύσης.

Η σπουδαιότητα του συνεδρίου τούτου απασχόλησε τον Τύπον ("Βήμα", "Ριζοσπάστης" κ.ά.

Ασκήθηκε κριτική για το δημοσίευμα του κ. Πρετεντέρη, που είχε ανασχετικόν ύφος για την επιχειρούμενη αναθεώρηση της ιστορίας υπέρ των ηττημένων.

Βάλλουν εναντίον των κυρίων Στ. Καλύβα, καθηγητού του Πανεπιστημίου Γέιλ, και Ν. Μαραντζίδη, επίκουρου καθηγητού του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, καθώς και του εκ Κορησόν καταγομένου Γ. Αντωνίου του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Φλωρεντίας, διότι οι απόψεις των δεν ήσαν όσον θα επιθυμούσαν ανατρεπτικαί (με αναφορά εις την Alter Pars).

Θα ήμουν άδικος εάν δεν αναγνώριζα ότι η θεματολογία είχε ενδιαφέρον και πολλές φορές αξίαν. Αλλά το ζητούμενον ήταν η αλλαγή της μνήμης υπέρ των ηττημένων, οι οποίοι επανέρχονται δριμύτεροι, απαιτητικότεροι και εν πολλοίς επιθετικοί.

Ο Μακεδονικός Αγώνας εμφύλιος!

Δηλαδή εάν οι νικηταί ήσαν οι Βούλγαροι, τότε η Μακεδονία θα προσαρτάτο εις την Βουλγαρίαν και θα την έπαιρνε ο... άλλος φίλος, ο σφαγέας, ο ύπουλος.

Το παιδομάζωμα γίνεται παιδοφύλαγμα και τα παιδιά προσήλθαν μόνα τους για κατάταξη εις τον Δημοκρατικόν Στρατόν. Ήσαν επαναστάται εναντίον της μητέρας. Ήσαν ηλικίας 4, 6, 8, άντε 10 ετών.

Τώρα όποιος δεν θέλει να του διαταράξουν τον ύπνο του ας συνεχίσει το ροχαλητό.

Κάτι τέτοιο ακούγεται και από Σύνταγμα μεριά.

Σσσ, μην τους ξυπνάτε! Η Ελλάς είναι ισχυρή. Έχουν γνώσιν οι φύλακες.

Μη μου πείτε ότι την τεμαχίζουν σε μειονότητες. Ότι διεκδικείται κομμάτι κομμάτι ολόκληρη. Ανήκουμε στη Δύση. Ποιοι όμως: Εμείς οι ανύπαρκτοι. Όμως των αρχαίων προγόνων δικαιούχοι. Έτσι για την ιστορία αυτού του συνεδρίου, αναφέρω ότι υπήρξε δυσκολία να μου δοθεί ο λόγος. Ένας εκ των προέδρων ισχυρίσθηκε ότι μίλησα και εχθές! Οι άλλοι μιλούσαν σε κάθε περίπτωση. Και όταν επέμεινα, μου είπαν ότι δεν ήρθε η ώρα μου. Φυσικά συνεφώνησα ότι δεν ήρθε η ώρα μου αλλά η σειρά μου. Και πήγε λέγοντας λόγω πείσματος και ειδικότητος: Είμαι ομ. καθηγητής Ογκολογίας, δηλαδή ειδικός στις κακοήθειες!

Θα ήταν παράληψη εάν δεν αναφέρω τα ονόματα αυτών που προέβαλαν τις αλλοιωτικές μνήμες:

• Κωστόπουλος Τάσος, υποψήφιος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Θέμα: "Ο εμφύλιος Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908): Εκδοχές του κρατικού μονοπωλίου της συλλογικής μνήμης".
• Danforth Loring, αναπληρωτής καθηγητής Bates College (Maine-USA): "Η μνήμη του παιδομαζώματος στην ελληνοαμερικάνικη διασπορά". Άψογα ελληνικά. Εστιάσθηκε στην "Ελένη" του Νικόλαου Γκατζογιάννη (Gates). Βασικός ισχυρισμός: Μετέφερε τα οστά τής εκτελεσθείσης μητέρας του εις την Αμερική και τα έθαψε μαζί με τα οστά του πατέρα του. Άρα ο Γκατζογιάννης είναι πλέον Αμερικανός πολίτης, όπως άλλωστε δηλώνει ο ίδιος.
• Όμως ο κ. Danforth συμμετείχε στην έρευνα που έγινε σε άτομα στην Τασκένδη, μαζί με την κ. Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν, αναπληρώτρια καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Και οι δύο ισχυρίζονται ότι από 150 άτομα της Τασκένδης μόνον ένα παραδέχθηκε ότι βρέθηκε εκεί χωρίς τη θέλησή του. Ούτε μισό σχόλιο ότι είχαν ερωτηθεί γενίτσαροι ύστερα από τόσο μακρύ διάστημα. Στους δύο προτείνω να επιλέξουν περιοχή της Μακεδονίας, στην οποία θα ερευνήσουμε μαζί, αντλώντας από την πραγματική μνήμη των κατοίκων, πώς έγιναν τα πράγματα.

Η μνήμη έχει ανατομικό φορέα, που είναι ο εγκέφαλος. Εκφύλισή του οδηγεί σε Αλτσχάιμερ. Η συλλογική μνήμη είναι αρχειοθέτηση γεγονότων. Εάν ο διαιτητής σφυρίξει πέναλτι, οι μισοί που η απόφαση τους ευνοεί το κατατάσσουν σαν πραγματικό και δίκαιο γεγονός. Οι άλλοι μισοί αντιθέτως. Έτσι η συλλογική τους μνήμη διχάζεται. Διότι δεν υπάρχει ενιαίος εγκέφαλος. Ή μήπως κάνω λάθος στην περίπτωση του υπό συζήτηση συνεδρίου; Ποιος να είναι άραγε ο εγκέφαλος;

Χορηγοί του συνεδρίου το Ίδρυμα Κόκκαλη και το περιοδικό "Κλειώ".

Υ.Γ. Μετά τη λήξη του συνεδρίου, οι προσκεκλημένοι σύνεδροι επεσκέφθησαν το αρχηγείο του Δημοκρατικού Στρατού και τη σπηλιά Ζαχαριάδη - Κόκκαλη. Τους ακολούθησαν μερικοί νοσταλγοί της απολεσθείσης νίκης. Η κ. Ρίκη Βαν Βούσκοτεν διέπραξε και πάλι τον άθλο της στήνοντας τηλεοπτικές "αλήθειες" με συνεντεύξεις που πήρε από χωρικούς της Βασιλειάδας. Ο Θεός και η ψυχή της τι ρώτησε και τι απαντήσεις πήρε και πού θα προβληθούν και γιατί! (αυτό το γιατί το ξέρουμε).

Γυρίστε από το άλλο πλευρό και ξανακοιμηθείτε.

================================================

Το συνέδριο έγινε πριν δύο χρόνια!!

Οι Σλαβομακεδόνες του Αιγαίου

Τα δραματικά γεγονότα της περιόδου 1946 -49 οδήγησαν πολλούς Έλληνες στις χώρες του Ανατολικού Συνασπισμού όπου έζησαν επί πολλά έτη -και αρκετοί απ’ αυτούς πέθαναν- ως πολιτικοί πρόσφυγες. Οι περισσότεροι εκ των επιζώντων και οι οικογένειές τους επέστρεψαν στην χώρα μας κατά την διάρκεια των τριών τελευταίων δεκαετιών και η επανένταξή τους στην ελληνική κοινωνία έγινε ομαλά χωρίς να προκληθούν τριβές. Είναι ένδειξη ωριμότητος μιας δημοκρατικής κοινωνίας να προωθεί την εθνική συμφιλίωση. Τούτο, όμως, δεν σημαίνει ότι μία ώριμη κοινωνία πρέπει να λησμονεί ότι κάποιοι ξεκίνησαν ένοπλο αγώνα για την απόσπαση ελληνικών εδαφών από τον εθνικό κορμό. Και δεν είναι ένδειξη ανθρωπισμού, αλλά πράξη επικίνδυνης αφέλειας, η επιβράβευση με οποιονδήποτε τρόπο αυτών των ενεργειών.

Μεταξύ των ενόπλων που έδρασαν το 1946 -49 στις τάξεις των ανταρτών του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος» περιλαμβάνονταν και άτομα ρευστής εθνικής συνειδήσεως, τα οποία κατά την διάρκεια της Κατοχής ετάχθησαν υπέρ της Βουλγαρικής στρατιωτικής παρουσίας στην Μακεδονία και Θράκη . Μόλις άρχισε να καταρρέει η φιλογερμανική κυβέρνηση της Βουλγαρίας αυτοί οι ίδιοι εν μιά νυκτί προσεχώρησαν στην προπαγάνδα του Γιουγκοσλάβου Κομμουνιστή Τίτο.

Από Οχρανίτες έγιναν ΣΝΟΦιτες και τελικά Νοφίτες.

Τελικά στην Ελλάδα έμειναν στην Ιστορία με το όνομα «Σλαβομακεδόνες» και μετά την ήττα των αριστερών ανταρτών κατέφυγαν άλλοι μεν στο κράτος των Σκοπίων, άλλοι δε σε μακρυνές χώρες, όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία.

Οι άνθρωποι αυτοί στελέχωσαν με προθυμία τον προπαγανδιστικό μηχανισμό του Τίτο, ο οποίος ίδρυσε εντός της Γιουγκοσλαβίας την «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» και την μετέτρεψε σε όχημα αλυτρωτικών βλέψεων εις βάρος των γειτονικών χωρών. Η προπαγάνδα των Σκοπίων κατασκεύασε το ανύπαρκτο «μακεδονικό έθνος», διαστρέβλωσε συστηματικά την ιστορική αλήθεια και έθεσε εδαφικά και μειονοτικά ζητήματα προκαλώντας συνεχείς οχλήσεις στην Ελλάδα. Το κομμουνιστικό καθεστώς των Σκοπίων, αλλά και το μετακομμουνιστικό πολιτικό σύστημα μετά το 1991 ονόμασε αυτή την δυστυχή ομάδα πολιτικών προσφύγων «Μακεδόνες του Αιγαίου» για να θεμελιώσει τις απαράδεκτες διεκδικήσεις του κατά της Ελλάδος.

Σήμερα ζει στα Σκόπια η δεύτερη γενιά των εξορίστων Σλαβομακεδόνων, τα λεγόμενα «παιδιά των Μακεδόνων του Αιγαίου». Δυστυχώς και αυτή η νέα γενιά προσεχώρησε εκούσια ή άκουσια στην προπαγάνδα περί «Μεγάλης και Ενωμενγς Μακεδονίας», μία γραμμή που τηρείται απαρασάλευτα και σήμερα, παρά τα ραπίσματα που δέχεται ο σκοπιανός εθνικισμός από τους ένοπλους και πολυάριθμους Αλβανούς του κρατιδίου. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της δεύτερης γενιάς είναι ο αρχηγός κόμματος και καθηγητής Νομικής Basil Topourkofski συγγραφέας ενός βιβλίου που αμφισβητεί την ελληνικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι επίσης γνωστό στους Αποδήμους Ἐλληνες ότι φορείς και χρηματοδότες της προπαγάνδας των ψευδο-μακεδόνων στον Καναδά και στην Αυστραλία είναι οι «Σλαβομακεδόνες» που κατάγονται από ελληνικά μέρη.

Και ποιός δεν γνωρίζει την φωλιά των εθνικιστών Σλαβομακεδόνων το αποκαλούμενο οργανισμό που MHRMI (Macedonian Human Rights Movement of Canada) του γνωστού ρατσιστή και εθνικιστή Bill Nicholov?

Ο τελευταίος σε ένα ρεσιτάλ εθνικισμού είχε πει:

“Η Ελλάδα θα χάσει την Μακεδονία του Αιγαίου από τους Mακεδόνες, τη Θράκη και την Κύπρο από την Τουρκία και την Ήπειρο από την Αλβανία.

Τι θα απομείνει τελικά σε σας τους δήθεν Έλληνες?

Ο μικρός σας βράχος που ονομάζεται Αθήνα, η οποία είναι 50% αλβανική. “

Και ο κύριος αυτός είναι ο Χρηματοδότης του Δημητρά με το δήθεν παρατηρητήριο του Ελσίνκι.

http://www.greekhelsinki.gr/bhr/greek/links.html

Αρχηγός των λεγόμενων Αιγαιατών είναι ο πρώην στρατιώτης του ΔΣΕ Κος Αλεξάντερ Ποπώφ. Θαυμάσατε το συνεργάτη του Δημητρά στο αρχηγίο του στο Μοναστήρι στην αρχή του άρθρου με φόντο την "Μεγάλη Μακεδονία"

Η απόφαση να επιτραπεί στους «Σλαβομακεδόνες» αυτούς να εγκατασταθούν στην Ελλάδα έρχεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα της χώρας μας, το οποίο επιτάσσει σεβασμό στην εδαφική ακεραιότητα της χώρας.

Πώς δικαιολογείται η ηθική επιβράβευση ανθρώπων που έδρασαν και δρουν υπέρ της αποσχίσεως της Μακεδονίας από τον εθνικό κορμό;

Εξ άλλου είναι βέβαιο ότι μία τέτοια κίνηση θα προκαλέσει σοβαρή κοινωνική αναταραχή κυρίως στην Δυτική Μακεδονία, διότι οι επανακάμπτοντες θα έλθουν με εκδικητική διάθεση και θα διεκδικούν περιουσιακά στοιχεία από γείτονες και συγγενείς. Το να δημιουργήσουμε εκ του μη όντος μία τεχνητή μειονότητα στις βόρειες περιοχές της Ελλάδος δεν είναι ανθρωπισμός, είναι εθνικός αυτοχειριασμός. Θα αποτελέσει θρυαλλίδα για ολόκληρη την εύφλεκτη Βαλκανική όπου τα μέτωπα παραμένουν ανοικτά. Ήδη οι Αλβανοί Κοσοβάροι αλλά και Μακεδόνες ομιλούν για ανεξάρτητο κράτος Κοσσυφοπεδίου και για πιθανή διχοτόμηση του Σκοπιανού μορφώματος.

Όπως αναφέρει σχετικά ο καθηγήτης Κος Χολέβας:

Πώς να πιστέψουμε , λοιπόν, ότι ξαφνικά αγάπησαν και νοστάλγησαν την Ελλάδα;