του Γιάννη Ταχόπουλου
Εφημερίδα Ρήξη, 13-12-2011
Ο Άκης Γαβριηλίδης επιτίθεται στην ιστορική μνήμη της Θεσσαλονίκης!
Ο Άκης Γαβριηλίδης, γνωστός για την πρωτοτυπία των ύβρεών του κατά του Ρίτσου κ.ά., με αφορμή την επέτειο της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης έγραψε το άρθρο: Ποιος απελευθερώθηκε το 1912; Σκέψεις με αφορμή τον επικείμενο εορτασμό των εκατό χρόνων από την «απελευθέρωση» της Θεσσαλονίκης.
Προσπερνώντας την διόλου πρωτότυπη αξίωσή του να ορίσει τι συνιστά πραγματική ελευθερία και την άποψή του ότι ένας λαός δεν θεωρείται ελεύθερος/ασφαλής όταν αποκτά δικό του κράτος, ούτε καν ότι δύναται να έχει ένα «δικό» του κράτος –ίσως οι Παλαιστίνιοι, αλλά και η Σαλονικιά Ρ. Μόλχο να είχαν αντίρρηση–, εξετάζουμε τα επιχειρήματά του.
Πάντως, εναντιώνεται στο κράτος του έθνους υπηρετώντας ένα πολύ μεγαλύτερο κράτος άλλου είδους και λιγότερο δημοκρατικό: Έτσι φαντάζεται τον αντικρατισμό. Για τον Α.Γ., η απελευθέρωση του 1912 είναι στην πραγματικότητα...κατάληψη της πόλης, γιατί οι Έλληνες το 1912 αποτελούσαν μειονότητα και γιατί η Ελλάδα εισέβαλε στην οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτό συνιστά αποδοχή της οθωμανικής πραγματικότητας, σε βαθμό τέτοιο ώστε η ανατροπή της να συνιστά αδικαιολόγητη πράξη βίας: Οι Έλληνες έγιναν μειονότητα λόγω της οθωμανικής βίας· το επιχείρημα ότι ήταν μειονότητα το ’12 και άρα δεν υπήρξε απελευθέρωση, συνιστά υπεράσπιση της βίας η οποία τους μετέτρεψε σε μειονότητα, και φυσικά είναι ένα επιχείρημα βασισμένο μόνο στη ισχύ των όπλων.
Εφημερίδα Ρήξη, 13-12-2011
Ο Άκης Γαβριηλίδης επιτίθεται στην ιστορική μνήμη της Θεσσαλονίκης!
Ο Άκης Γαβριηλίδης, γνωστός για την πρωτοτυπία των ύβρεών του κατά του Ρίτσου κ.ά., με αφορμή την επέτειο της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης έγραψε το άρθρο: Ποιος απελευθερώθηκε το 1912; Σκέψεις με αφορμή τον επικείμενο εορτασμό των εκατό χρόνων από την «απελευθέρωση» της Θεσσαλονίκης.
Προσπερνώντας την διόλου πρωτότυπη αξίωσή του να ορίσει τι συνιστά πραγματική ελευθερία και την άποψή του ότι ένας λαός δεν θεωρείται ελεύθερος/ασφαλής όταν αποκτά δικό του κράτος, ούτε καν ότι δύναται να έχει ένα «δικό» του κράτος –ίσως οι Παλαιστίνιοι, αλλά και η Σαλονικιά Ρ. Μόλχο να είχαν αντίρρηση–, εξετάζουμε τα επιχειρήματά του.
Πάντως, εναντιώνεται στο κράτος του έθνους υπηρετώντας ένα πολύ μεγαλύτερο κράτος άλλου είδους και λιγότερο δημοκρατικό: Έτσι φαντάζεται τον αντικρατισμό. Για τον Α.Γ., η απελευθέρωση του 1912 είναι στην πραγματικότητα...κατάληψη της πόλης, γιατί οι Έλληνες το 1912 αποτελούσαν μειονότητα και γιατί η Ελλάδα εισέβαλε στην οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτό συνιστά αποδοχή της οθωμανικής πραγματικότητας, σε βαθμό τέτοιο ώστε η ανατροπή της να συνιστά αδικαιολόγητη πράξη βίας: Οι Έλληνες έγιναν μειονότητα λόγω της οθωμανικής βίας· το επιχείρημα ότι ήταν μειονότητα το ’12 και άρα δεν υπήρξε απελευθέρωση, συνιστά υπεράσπιση της βίας η οποία τους μετέτρεψε σε μειονότητα, και φυσικά είναι ένα επιχείρημα βασισμένο μόνο στη ισχύ των όπλων.

