Συνέχεια Βλακείας......

Συνεχίζοντας το προηγούμενο νήμα με θέμα την βλακεία θα το συμπληρώσω με τρία αποσπάσματα από το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου “Εγχειρίδιο Βλακείας” που έχει σαν θέμα τον βλάκα "Πολύξερου Πολυξέρου".

• Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία». Δεν χρειάζονται περαιτέρω εξηγήσεις για­τί ο κουφιοκέφαλος προφέσορας ξέρει απέξω τον ορισμό της τίγρης αλλά ελάχι­στα για την ίδια. Με την αποστήθιση απο­κλείονται ανάλυση, κατανόηση και κρίση­το μόνο κέρδος είναι να εισαχθείς, όπως συνέβαινε στην αυτοκρατορική Κίνα, στον κύκλο των στενοκέφαλων μανδαρίνων. Όπως υποστηρίζει μια ομάδα ερευνητών που μελέτησε το θέμα σε μεγάλα πανεπι­ στημιακά ιδρύματα των ΗΠΑ, εντόπισε το ίδιο ακριβώς ποσοστό χοντροκέφαλων ανάμεσα στις καθαρίστριες, τους διοικη­τικούς υπαλλήλους, τους φοιτητές και τους καθηγητές (CM. Cipolla). Προφανώς, αν η έρευνα στρεφόταν και προς τους ίδιους τους ερευνητές θα ανακάλυπταν και το δι­κό τους ποσοστό μπούφων.
• Η βλακεία είναι ανίατη. Μυαλό δεν πουλάνε ούτε στα θρανία ούτε στη λαϊκή- ή το 'χεις ή σου λείπει, και αυτό κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Το φάρμακο κατά της βλακείας δεν έχει ακό­μα βρεθεί- όσο πιθανό είναι να βγάλει ο μονόχειρας καινούργιο χέρι άλλο τόσο πιθανό είναι να βάλει μυαλό το ντουβά-ρι. Ούτε οι νουθεσίες ούτε τα γράμματα ούτε τα χρόνια μπορούν να προσθέσουν ένα δράμι μυαλό- είναι σαν να γράφεις στο νερό. Οι αρχαίοι δεν εντυπωσιάζο­νταν διόλου με τους πολυμαθείς και πο­λυδιαβασμένους σοφολογιότατους: «ως ουδέν η μάθησις, αν μη νους παρή». Ού­τε οι σύγχρονοι σοβαροί θαμπώνονται με τους περισπούδαστους. Στη δεκαετία του 1970, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όργωνε τις ευρωπαϊκές χώρες για να πε­τύχει την ένταξη της Ελλάδας στην Ευ­ρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, του πρό­τειναν να πάρει μαζί του κι έναν υψηλό­βαθμο διπλωμάτη και πολιτικό επιστή­μονα επειδή, συν τοις άλλοις, μιλούσε εφτά γλώσσες. Ο έμπειρος πολιτικός, που γνώριζε τον προτεινόμενο, αγρίεψε (δεν ήθελε και πολύ): «Τι να τον κάνω αυτόν; Και στις εφτά βλακείες θα λέει».
• Ο πιο ευτυχισμένος βλάκας πρέπει να είναι ο ειδικός. Η εποχή της απόλυτης εξειδίκευσης είναι το ιδανικό εργασιακό περιβάλλον του μάπα- είναι παρατηρη­μένο ότι όσο πιο ηλίθια τα άτομα τόσο πε­ρισσότερο λατρεύουν τη ρουτίνα και την επανάληψη των ίδιων πράξεων. Ο στε­νοκέφαλος ειδικός μπορεί επαναλαμβά­νοντας διαρκώς τα ίδια πράγματα να φτά­σει ψηλά- κατά τον Μπερνάρντ Σο, «μό­νο ένας στενόμυαλος βλάκας γίνεται πο­λύ καλός ειδικός». Έτσι κι αλλιώς, μεγά­λος αριθμός πράξεων εκτελείται αυτόμα­τα, χωρίς σκέψη- όπως ο εξασκημένος πιανίστας πατάει τα πλήκτρα χωρίς να σκέφτεται ή ο φροϊδικός περιπατητής φτά­νει στον προορισμό του χωρίς να σκέ­φτεται ποιους δρόμους θα ακολουθήσει. Ούτε ο ειδικός σκέφτεται, έχει έτοιμες λύ­σεις- εφαρμόζει το εντός του αποθηκευ­μένο «πρόγραμμα» και δεν αντιμετωπίζει κάθε περιστατικό ξεχωριστά. Ξέρουμε πως ο χειρούργος την ώρα που ανοίγει ένα στομάχι μπορεί να συζητάει για τα πο­λιτικά ή το ποδόσφαιρο με τους βοηθούς του- όμως ο χαρτοπαίχτης δεν λέει αρλούμπες πάνω στο παιχνίδι γιατί σκέ­φτεται.

«Ρεσιτάλ» προκλητικότητας από τους Σκοπιανούς στον Βατικανό

Μια προκλητική αναφορά του αρχιεπισκόπου της αποκαλούμενης "Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας" προκάλεσε την έντονη αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών. Παρουσία του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ, ο επικεφαλής της σχισματικής «Μακεδονικής Εκκλησίας» αναφέρθηκε με αλυτρωτικούς χαρακτηρισμούς στη Θεσσαλονίκη.

Στο πλαίσιο των εορτασμού της μνήμης του Αγίου Κύριλλου στη Ρώμη τελέστηκε μνημόσυνο στο οποίο χοροστάτησε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Στέφανος, ο οποίος- όπως μετέδωσαν τα ΜΜΕ των Σκοπίων- ανέφερε:

«Άγιε Κύριλλε, σήμερα, στη δική σου και τη δική μας Θεσσαλονίκη όλα όσα έκανες είναι πέτρινα. Σήμερα, στη γενέτειρά σου πόλη έχουν γίνει όλα στάχτη και σκόνη και δεν έμεινε ούτε γράμμα από τη γλώσσα τη δική σου και τη δική μας. Στην περιοχή όπου τότε όλοι μιλούσαν όπως εσύ και όπως εμείς, σήμερα απαγορεύεται όχι μόνο να ομιλείται αυτή η γλώσσα αλλά και να υπάρχει. Δυστυχώς, εκεί διώκεται και εκτοπίζεται οτιδήποτε είναι μακεδονικό ενώ αμφισβητείται και το όνομα της χώρας και το όνομα της Εκκλησίας και η ίδια η αλήθεια».

Ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι επικεφαλής της κυβερνητικής αντιπροσωπείας της ΠΓΔΜ που βρέθηκε στη Ρώμη για τον εορτασμό της μνήμης του Αγίου Κυρίλλου ήταν ο πρωθυπουργός της χώρας, Νίκολα Γκρούεφσκι.

Άμεσα αντέδρασε η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία έκανε λόγο για "παρωχημένο και ανιστόρητο αλυτρωτισμό", τον οποίο χαρακτηρίζει "επικίνδυνο για την περιφερειακή συνεργασία και σταθερότητα στην ευπαθή περιοχή των Βαλκανίων".

Η υπουργός Εξωτερικών στην ανακοίνωσή της αναφέρει αναλυτικά:

"Τα όσα άκρως προκλητικά και απολύτως απαράδεκτα ειπώθηκαν σήμερα παρουσία του Πρωθυπουργού της γειτονικής χώρας επιβεβαιώνουν

1. πρώτον, την ορθότητα της ελληνικής επιχειρηματολογίας, στάσης και πολιτικής, που επιμένει στην ανάγκη λύσης του προβλήματος της ονομασίας
2. δεύτερον, ότι για όσο παραμένει άλυτο το πρόβλημα αυτό θα γίνεται εργαλείο και όχημα ενός παρωχημένου και ανιστόρητου αλυτρωτισμού επικίνδυνου για την περιφερειακή συνεργασία και σταθερότητα στην ευπαθή περιοχή των Βαλκανίων
3. τρίτον, ότι η γειτονική χώρα για όσο χρόνο παραμένει δέσμια λογικών αλυτρωτισμού του παρελθόντος δεν μπορεί να προσβλέπει σε Ευρωπαϊκό και Ευρωατλαντικό μέλλον
4. Τέλος επιβεβαιώνεται η ορθότητα των αποφάσεων του ΝΑΤΟ στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής στο Βουκουρέστι.

Το λιγότερο που μπορεί να περιμένει κάποιος είναι η άμεση καταδίκη από την πολιτική ηγεσία των Σκοπίων των όσων απαράδεκτων ειπώθηκαν σήμερα".

Με πληροφορίες από ΑΠΕ και in.gr

Ίων Δραγούμης - Το Έθνος, μέρος Ι

To κράτος δέν έγινε γιά τό κράτος, ειδεμή τί ένδιαφέρον θά είχε;

Είναι παιδί τοϋ έθνους, καρπός του, γέννημα του, καί γι' αυτό του έχει κάποια σημαντική υποχρέωση - νά τό φυλάγη. Καί, επειδή δλα τά μέρη τοϋ έθνους συνεργάστη­καν καί αγωνίστηκαν γιά νά πλάσουν αυτό τό κράτος πού έχομε, τό κράτος εχει από μέρος του χρέος νά φυλάγη ολόκληρο τό έ'θνος, πού τό έπλασε. Είναι στενώτερο τό κράτος άπό τό έθνος, μικρότερο τό παιδί άπό τό γονιό του, μά δέν έπαψε μέ τούτο νά ζή καί τό έθνος, ό μεγάλος γο­νιός, πού θέλει νά τόν φυλάγουν.

Αν ήταν νά κάμωμε κράτος σάν τούς πολιτειακούς οργανισμούς της νότιας Αμερικής ή της Αυστραλίας, δέν ήταν ανάγκη νά τό κουνήσωμε άπό κει πού ήμαστε πρω-τίτερα. Δέν έγινε γιά τά μαύρα της τά μάτια ή Ελλάδα, καί δέν έχουν μυαλό οί πολιτικοί της, άν δέν νοιώθουν τί­ποτε άλλο άπό τό κράτος, πού τούς έφτειασε μιά μέρα τό έ'θνος καί τούς τό 'δωσε στά χέρια του. Κοντά στ' άλλα δέ νοιώθουν ούτε τό συμφέρο τους, τοϋ κράτους τό συμφέρο, άν παραγνωρίζουν τή δύναμη, πού τούς δίνει ή ύπαρξη τοϋ έθνους γύρω. Πολλά σημάδια δείχνουν πώς ίσαμε τώρα ακόμα έχουν γιά χαμένο δ,τι δέ χωρεί στό καλούπι τοϋ κράτους καί δέν εννοούν νά χάνουν τόν καιρό τους γι αύτο.

Ετσι, δποιο κομμάτι τοϋ έθνους δέν μπορεί νά κόλληση στό κράτος, τό θεωροΰν περιττό. «Ή σπονδυλική στήλη τοϋ κράτους δέν βαστά τή Θράκη», έδογμάτισε τίς προ­άλλες ένας πρωθυπουργός, λοιπόν ή Θράκη είναι γιά πέ­ταμα καί άς γίνη βουλγάρικη ή δ,τι άλλο θέλει. "Ομοια καί ή Τραπεζούντα πρέπει νά γίνη ρούσικη, γιατί βρίσκεται μακριά άπό τό ελλαδικό βασίλειο. "Αλλη λύση δέν υπάρ­χει, άλλη τύχη δέν κάνει νά λάβη ή ελληνική αυτή χώρα. Λογιών λογιών αύτονομίες καί αύτοδιοίκησες δέν υπάρ­χουν. Ή εθνική αυθυπαρξία οποίων Ελλήνων, μέ οποιο­δήποτε τύπο ή πολιτειακή μορφή, δέν κάνει νά φυλαχτή, δέ χρησιμεύει σέ τίποτε, αφού δέν ταιριάζεται μέ την κρα­τική αντίληψη. Η Κρήτη δέν ήταν χρόνια αυτόνομη, ουτε ή Σάμος. Τό έθνος δέν έζησε αιώνες καί στόν Τούρκο ακό­μα σκλαβωμένο. Ή Κύπρος δέν είναι ελληνική μέ τόν "Αγγλο κυρίαρχο.

Βέβαια, ένα έθνος άξιο θά πασκίζη πάντα νά περιμα-ζωχτή σ' ένα κράτος δικό του γιά νά ζήση καί νά κυριάρ­χηση, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός τό θέλει, μά, δταν δέν τό μπορή ή δέν τό καταφέρνη ολοκληρωτικά, θά κοιτάζη νά φυλάγεται τουλάχιστο δπως δπως άπό τό χαμό του ίδιου εαυτού του. Καί τότε δέ θά τρέμη ούτε τίς ξένες κυριαρχίες, παρά δποιο μέρος τού έθνους δέν κατορθώση νά έλευτερωθή πολιτικά, θά παλαίβη μέ τόν κυρίαρχο, ως πού νά γλυτώση μέ κάποιο συμβιβασμό τό κεφάλι του καί τήν ψυχή του, ίσαμε πού νά 'ρθη ό καιρός νά καλλιτερέψη καί αυτό τήν τύχη του, νά φτειάση τήν πολιτική μορφή, πού νά τού ταιριάζη δσο γίνεται αρμονικότερα. Μπορεί μάλιστα ένα έθνος, άν δέν καταφέρνη νά κάμη τό ταιρια-ζούμενο κράτος αμέσως, νά δημιουργήση προσώρας κρά­τη περισσότερα, παράδειγμα ή Ιταλία καί ή Γερμανία. Θά έρθη μιά μέρα, πού τά εθνικά τούτα κράτη θά χυθούν σ' ένα καλούπι μεγάλου εθνικού κράτους. Τά εθνικά κράτη πηγαίνουν πάντα κατά τήν ένωση τους.

Μά αυτά δέν τά φαντάστηκαν, φαίνεται, οί ανιστόρητοι ελλαδικοί πολιτικοί. Τό νά λέν πώς κάποιο τμήμα του έθνους είναι άχρηστο καί επιτρέπεται νά ξεχαστή καί νά χαθή, γιατί δέν καταφέρνει εύκολα ή σύντομα νά κόλληση στό γνωστό τους κράτος, τό δικό τους, πού περιλαβαίνει άλλο τμήμα του έθνους, είναι τό ίδιο σά νά λέη ένας άν­θρωπος: «Κόβω τό πόδι μου, γιατί δέν έχω ροϋχο νά φορέσω αρκετά μακρύ γιά νά τό σκεπάση καί αυτό καί νά τό προ­φύλαξη άπό τό κρύο». Τό κράτος είναι τό ποκάμισο πού μπορεί νά φορέση ένα έθνος, άξιο γιά πολιτική αυθυπαρξία καί πού κάποτε δέν τό σκεπάζει ολάκερο. Περισσεύουν συ­χνά άπό τό ποκάμισο μέρη άσκέπαστα. Μήπως οί πολιτικοί τοϋ κράτους θέλουν νά τά κόψουν; Μπορεί δμως καί νά μή φορή τό ποκάμισο αυτό καί πάλι νά ζή τό έθνος καί νά πο­ρεύεται οπως δπως. Καί γίνεται ακόμη τά έθνη νά αλλάζουν πολλά ποκάμισα δικά τους ή ξένα στή χιλιόχρονη ζωή τους.

Γιατί τό κράτος δέν είναι ή ζωή. Τό κράτος -κέντρο πολιτικό του έθνους- γίνηκε δχι γιά νά ζήση αυτό τό ίδιο, παρά γιά νά φυλάξη του έθνους τή ζωή. "Οσο γιά τό έθνος, αυτό πρέπει, είναι ανάγκη, νά ζήση μέ οποιαδήποτε πολι­τική μορφή ή μέ πολλές μορφές καί ξένες ίσως, καί κομ­ματιαστά ακόμη, άν δέ γίνεται αλλιώς, γιά νά δημιουργή-ση κάτι. Γιατί τό έθνος είναι ή ζωή καί θέλει νά δημιουρ-γήση. Μονάχα τό έθνος μπορεί καί δημιουργεί, αυτό έχει τή χάρη τούτη, απόδειξη πώς δημιουργεί καί τούς πολιτι­κούς οργανισμούς, πού λέγονται κράτη. Μά θέλει καί άλλα νά δημιουργήση. Ή πολιτική αποκατάσταση του έθνους, δηλαδή τό κράτος, είναι ό ενδιάμεσος σκοπός του γιά νά καταφέρη έπειτα τόν τελικό του σκοπό. Καί είναι τό κρά­τος τίποτα, στείρος, ξερός ρυθμιστής της πολιτικής του έθνους, ρολόγι της κοινωνικής ζωής, φύλακας τών πο­λιτών, πού ευκολύνει κιόλα τίς συναλλαγές τους, καί κατ­εργάζεται στρατούς καί στόλους γιά τήν αυθυπαρξία, τήν κυριαρχία καί τό μεγαλείο τοϋ έθνους καί οχι βέβαια γιά τήν υπεράσπιση τοϋ ξεροϋ έαυτοΰ του. Τά κράτη χάνο­νται, τά έθνη πολύ σπάνια. Κάποτε τά κράτη είναι αδύνα­τα, ο,τι καί νά τούς κάμης, ενώ τά έθνη τά αντίστοιχα είναι ζουμερά, γερά καί δυνατά.

Ωστόσο τί είναι εκείνο, εξόν άπό τό κράτος του, πού έχει νά δημιουργήση τό έθνος, ό μόνος δημιουργός; Ποιος είναι τών εθνών ό σκοπός ό τελικός, πές τον προορισμό, πές τον αποστολή, πές τον ανάγκη; Ό πολιτισμός!

Νά, έργο άξιο γιά τά έθνη, έργο ανθρωπιστικό, έργο αληθινά ανθρώπινο. Νά, ή δικαιολογία τών εθνών. Νά, πώς τά έθνη είναι χρήσιμα στήν ανθρωπότητα. Νά, πώς ξεπερνούν τά σύνορα τους, ξεχειλίζουν, πλαταίνουν, υψώ­νονται, γεμίζουν καί καταχτούν τόν κόσμο. Νά, πώς είναι δμορφα τά έθνη καί νά, ποΰ έσφαλε ό Χριστός καί ό Κάρο­λος Μαρξ πολεμώντας τά έθνη. Τοϋ έθνους τό άνθισμα καί ό καρπός ό ωραίος είναι ό πολιτισμός. Δέν είναι σωστά σωστά σκοπός του τό άνθισμα, παρά ανάγκη. "Ετσι καί ή γυναίκα γεννάει καί τό φυτό άνθοβολεΐ καί καρποφορεί. Λες καί νά πόθησαν τά κρόδια τήν ίδια τή γέννηση τους, λές καί νά ανάγκασαν μέ τόν καϋμό τους τά δέντρα νά ύψωθοϋν ώς στήν άνθιση τους καί τήν καρποφορία.

Πολιτισμούς γεννούν τά έθνη καί αυτά μονάχα. Καί αυτή είναι ή αξιοσύνη τους ή μεγάλη. "Οσα δείχνονται άξια νά γεννούν πολιτισμούς είναι σημαντικά στόν κόσμο, αξί­ζουν νά ζουν καί νά προκόβουν. Τά άλλα χρησιμεύουν μο­νάχα γιά δούλοι, γιά δργανα, γιά πάτημα, είναι οί σκλάβοι τών πολιτισμένων, τό υποπόδιο τών ποδιών τους γιά να ανεβούν αυτά.

Δέ φτάνει όμως νά είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει κιόλα νά είναι πολιτισμένο άπό δικό του πολιτισμό. Βέ­βαια, κάθε πολιτισμός, όσο πρωτότυπος καί άν φαίνεται, βρίσκεται στ' αλήθεια, επηρεασμένος είτε άπό ξένους πο­λιτισμούς είτε άπό παλιότερους, γεννημένους καί αυτούς άπό τό ίδιο έθνος ή καί άπό τά δυό μαζί. "Αλλο δμως επη­ρεασμένος άπό ξένους, καί άλλο ξένος πολιτισμός μετα­φυτευμένος σ' ένα έθνος. Είναι έθνη πού δέν μπορούν νά δημιουργήσουν πολιτισμούς, παρά μόνο δέχονται ξενο-φερμένους καί τούς διαστρέφουν κατά τό φυσικό τους. Εί­ναι καί άλλα πού μήτε αυτό δύνανται νά καταφέρουν, δέ χωνεύουν κάν τούς πολιτισμούς. Μά βρίσκονται καί τέ­τοια έθνη, πού όλοι οί ξένοι καί παλιότεροι πολιτισμοί αφο­μοιώνονται μέσα τους καί γίνονται αφορμή γιά νά προχωρέσουν πάρα πέρα, στυλοβάτης γιά νά υψωθούν, σπορά γιά νά καρπίσουν αυτά καί νά γεννοβολήσουν τόν δικό τους, τόν γνήσιο πολιτισμό τους. Γι' αυτά τά έθνη ό πολι­τισμός δέν πάρθηκε άπ' άλλου, παρά είναι καρπός εντό­πιος, δέν είναι πολιτισμός άπ' έξω, άλλά άπό μέσα, όχι μπασμένος άπό ξένους τόπους καί έθνη, παρά άπό τά τρίσ­βαθα τών σωθικών τους βγαλμένος.

συνεχίζεται..............

Σκοπιανοί και Τούρκοι σε Διαδήλωση στην Αυστραλία

Σήμερα στην Μελβούρνη Σκοπιανοί με την συμπαράσταση Τούρκων, διαμαρτυρήθηκαν για την μη αναγνώριση των Σκοπίων από την κυβέρνηση της Αυστραλίας με το συνταγματικό τους όνομα.

Οι οργανωτές υπολόγισαν ότι ήταν περίπου 20.000 άτομα.


Άλλα γνωστά αιτήματα ήταν η μη αναγνώριση επίσης από την Αυστραλία της...

• "εθνικής γενοκτονίας του 1948"


• "μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα"


• ιστορικής Μακεδονίας.
  

Being Bulgarian in FYROM.....

Άραγε οι Νεοταξίτες νεολαίοι του Σύριζα ρώτησαν για Βουλγάρους στην FYROM ?

Άραγε οι Ελσίνκηδες ψάχνουν για τα δικαιώματα των Βουλγάρων στην FYROM ?

Ἡ ἑλληνικότητα ὡς πολιτικὴ συμπεριφορὰ

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ (ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ 19/10/2003)

Μάθαμε νὰ τεμαχίζουμε τὴ ζωή μας, νὰ ταξινομοῦμε τὶς ἀνάγκες μας σὲ αὐτονομημένα στεγανά. Καὶ τὰ κόμματα, μὲ παραγγελμένες δημοσκοπήσεις, προσπαθοῦν νὰ ἐξιχνιάσουν τὴν ἱεράρχηση τῶν ἀναγκῶν καὶ τῶν ἐνδιαφερόντων μας γιὰ νὰ πλασάρουν ἀνάλογα τὶς ἐπαγγελίες τους.

Ὅμως, αὐτὸ ποὺ πρωταρχικὰ χρειάζεται ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία μας σήμερα, ἴσως εἶναι ἕνας πολιτικὸς λόγος ἱκανὸς νὰ συναρμόσει τὰ θραύσματα τῆς κομματιασμένης ζωῆς μας νὰ μᾶς δείξει τὴν ὀργανικὴ ἀλληλεξάρτηση τῶν ταξινομημένων ἀναγκῶν μας. Λόγος ποὺ νὰ μᾶς δείξει ρεαλιστικὰ ὅτι δίχως προσωπικὴ καλλιέργεια, εὐαισθησία καὶ γόνιμη φαντασία, μειώνουμε δραματικὰ τὶς πιθανότητες ἐπιτυχίας σὲ ὁποιοδήποτε ἐπάγγελμα, τὰ ἐνδεχόμενα ἔστω νὰ βελτιώσουμε τὸν βιοπορισμό μας. Ὅτι ὁ τύπος τοῦ «ἀεριτζῆ», τοῦ μυθοποιημένου ἀμοραλιστῆ ποὺ ἁρπάζει τὴν «εὐκαιρία», τοῦ τυχεροῦ τζογαδόρου ποὺ ἀναίσχυντα τὸν προπαγανδίζει ἡ κυβέρνηση εἶναι μέσα στὴ ζωὴ ἐξαίρεση τόσο σπάνια ὅσο καὶ μία πετυχημένη ληστεία.

Ἔστω καὶ ἂν οἱ Νεοέλληνες σήμερα ἔχουμε πάψει νὰ πιστεύουμε (ἢ καὶ νὰ ἀντιλαμβανόμαστε) τὴν προτεραιότητα ποὺ ἔχει ἡ ποιότητα τῆς ζωῆς, ἡ παιδεία, ἡ μόρφωση ὡς αὐταξία, θὰ μπορούσαμε ἴσως νὰ κατανοήσουμε πόσο πραγματιστικὰ συνδέεται ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς, ἡ ἱκανοποίηση καίριων ἀναγκῶν τοῦ ἀνθρώπου, μὲ τὸν πλουτισμὸ τῆς ἐμπειρίας καὶ τὸ τέντωμα τῆς εὐαισθησίας, ὄχι μὲ τὸ ὑψηλὸ εἰσόδημα. O πολιτικὸς λόγος, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν εὐθύνη ποὺ ἔχει γιὰ τὴν ἐξοργιστικὴ καθυστέρηση τῆς χώρας σὲ πάμπολλους τομεῖς, εἶναι καὶ αὐτουργὸς τεράστιου γύρω μας ἀριθμοῦ ἐγκλημάτων ὑπανάπτυξης, εὐτελισμοῦ ἢ ἐξαχρείωσης τῆς προσωπικῆς ζωῆς στὸ πλαίσιο τοῦ συλλογικοῦ μας βίου. Καὶ ὅταν πρόκειται γιὰ συνέπειες ἀλλοτρίωσης ἀνθρώπινων ὑπάρξεων, ὁ ὅρος «ἔγκλημα» κυριολεκτεῖ.

Σίγουρα ἀντανακλᾶται καὶ στὸν δημόσιο βίο ὁ τεμαχισμὸς τῆς ζωῆς μας σὲ αὐτονομημένα στεγανὰ – εἶναι ἀμφίδρομος ὁ ἐπηρεασμός. Ξεκόβεται ἡ ἐξουσία ἀπὸ τὴν κοινωνία, ἡ κοινωνία ἀπὸ τὴν πολιτική, ἡ πολιτικὴ ἀπὸ τὶς κοινὲς ἀνάγκες, ἀπὸ τὴ νοηματοδότηση τῆς συλλογικότητας. Ὡσὰν αὐτοὶ ποὺ τοὺς ἐκλέγουμε γιὰ διαχειριστὲς τῶν κοινῶν, νὰ μεταμορφώνονται ἀπὸ τὸ ὑπούργημά τους σὲ ὄντα ἐξωκοινωνικά, ἀπροσδιόριστα, μὴ ὑποκείμενα στὴ φυσικὴ σεμνότητα καὶ μετριοπάθεια τῶν θνητῶν πλασμάτων, σὲ νόμους καὶ δεσμεύσεις, στὴ λογικὴ καὶ στὴν εὐπρέπεια, στὴν ὑποχρέωση τῆς εἰλικρίνειας. Δὲν ὑπάρχει γιὰ τοὺς διαχειριστὲς τῆς ἐξουσίας σήμερα ἔννοια «κοινωνικοῦ συμβολαίου» καὶ «κοινωνίας πολιτῶν», αἴσθηση ὅτι λειτουργοῦν στὸ πλαίσιο «ἀντιπροσωπευτικοῦ» συστήματος, ὅτι ὑπηρετοῦν δεδομένη ἀπὸ τὸν λαὸ «ἐντολή».

O πολιτικὸς λόγος ἀντιμετωπίζει τὸ ἐκλογικὸ σῶμα σὰν «ἀγορά», σὰν δυνάμει πελάτες ποὺ πρέπει νὰ τοὺς ἀγρεύσει ἡ παραπλανητικὴ διαφήμιση. Καὶ ἡ ἀγορὰ εἶναι πάντα ἀντὶ-κείμενη πραγματικότητα διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴν τῆς κοινωνίας καὶ τῆς κοινῆς πατρίδας, πεδίο ἀποξενωμένο ἀπὸ προσλαμβάνουσες ἱστορίας, πολιτισμοῦ, παράδοσης. Γιὰ τὸν πολιτικὸ λόγο σήμερα (ὅλων τῶν «ἀποχρώσεων») ἑλληνικότητα σημαίνει μόνο κρατικὴ ὑπηκοότητα, ἡ ἐπίκληση τῆς ἱστορίας σημαίνει «ἐθνικισμὸ» καὶ ἐπαρχιωτικὴ ἀπομόνωση, ὁ πολιτισμὸς εἶναι ἕνα ψυχαγωγικὸ ὑπουργεῖο, ἡ παράδοση ἀνήκει στὸ λεξιλόγιο συντηρητικῶν ἢ ὀλιγοφρενῶν τοῦ περιθωρίου.

Δημοσκοπήσεις ποὺ ἀνιχνεύουν τὴν ἱεράρχηση προτεραιοτήτων στὶς ἀνάγκες τοῦ Νεοέλληνα, δὲν ξέρω ἂν δημοσιοποιοῦνται. Ὑποθέτω, πάντως, ὅτι ἡ οἰκονομικὴ ἐξασφάλιση καὶ καταναλωτικὴ εὐχέρεια θὰ ἀποτελεῖ πρώτη ἀνάγκη. Μαζὶ καὶ ἡ ἀπαίτηση ἀποτελεσματικότερου κρατικοῦ μηχανισμοῦ, κυρίως στὸν τομέα τῆς ὑγείας, τῆς πρόνοιας, τῶν διευκολύνσεων τῆς ἀγορᾶς. Γιὰ μία σημαντικὴ μερίδα πληθυσμοῦ θὰ ὑπάρχει φαντάζομαι κάπου στὴν κλίμακα προτεραιοτήτων καὶ ἡ (ψυχολογικὴ) ἀξίωση νὰ διασωθεῖ ἱστορικὰ ἡ ἑλληνικότητα, νὰ γίνεται διεθνῶς σεβαστή. Ἀλλὰ εἶναι πολὺ πιθανὸν αὐτὴ ἡ ἀξίωση νὰ μὴν συνδέεται στὴ συνείδηση τῶν φορέων της μὲ πραγματικὰ πολιτικὰ δεδομένα: Ἀξιώνουν πολλοὶ νὰ διασωθεῖ ἱστορικὰ ἡ ἑλληνικότητα, ἀλλὰ ψηφίζουν τὰ κόμματα τὰ ὑπεύθυνα γιὰ ἐκπαιδευτικὲς μεταρρυθμίσεις ποὺ ἔχουν κάνει ἄγλωσσα τὰ Ἑλληνόπουλα ἢ γιὰ τὴν αὐτουργία ἰδεολογικῆς κατασυκοφάντησης τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας. Δὲν διανοοῦνται οἱ πολίτες νὰ ἀντισταθοῦν μὲ τὴν ψῆφο τους στὴν κατάργηση τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων ἢ στὸ ἔγκλημα τοῦ μονοτονικοῦ. Δὲν περνάει ἀπὸ τὸν νοῦ τοὺς ἔστω νὰ μποϋκοτάρουν ὅσες ἐφημερίδες πρακτορεύουν ἀπροσχημάτιστα τὴ νεοταξικὴ «παγκοσμιοποίηση», χλευάζοντας κάθε αἴσθηση πατρίδας καὶ ἰδιαιτερότητας πολιτισμοῦ.

Χρειαζόμαστε ἕναν πολιτικὸ λόγο ἱκανὸ νὰ προσδώσει χαρακτήρα ρεαλιστικῆς ἀνάγκης στὴν ἑλληνικότητα, χαρακτήρα ποιότητας τῆς ζωῆς. Νὰ καθάρει τὸ αἴτημα τῆς ἑλληνικότητας ἀπὸ στοιχεῖα ψυχολογικά, ἰδεολογικὲς ὑπεραναπληρώσεις τῆς βαλκανικῆς μας μειονεξίας. Ἂν θελήσουμε νὰ συνεχίσουμε τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα (τὸ μόνο ζωντανὸ στοιχεῖο ἑλληνικότητας ποὺ μᾶς ἀπόμεινε) καὶ τὸ ὅποιο βιωματικὸ φορτίο αὐτὴ ἡ γλώσσα κομίζει, νὰ τὸ θελήσουμε ἐπειδὴ ἰσοδυναμεῖ γιὰ μᾶς μὲ πλουτισμὸ τῆς ζωῆς μας, εἶναι κεφάλαιο χαρᾶς τῆς ζωῆς, προνόμιο ξεχωριστῆς καλλιέργειας καὶ ὀξυμμένης εὐαισθησίας.

Ὅσοι Νεοέλληνες ἀξιώνουν σήμερα νὰ διασωθεῖ ἱστορικὰ ἡ ἑλληνικότητα, πρέπει νὰ ξέρουν ὅτι χρειάζεται δρόμος πολὺς γιὰ νὰ ἐνδυθεῖ ἡ ἀξίωσή τους τὸν ρεαλισμὸ πολιτικοῦ αἰτήματος. Μὴν ξεχνᾶμε πόση περιφρόνηση καὶ χλευασμὸ προκάλεσαν οἱ ὑπογραφὲς τριῶν ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων, ποὺ ζητοῦσαν ὄχι νὰ ἀναγράφεται τὸ θρήσκευμα στὴν ἀστυνομικὴ ταυτότητα, ἀλλὰ μόνο τὴν ἐλευθερία νὰ ἀποφασίσουν οἱ πολίτες μὲ δημοψήφισμα γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Τρία ἑκατομμύρια φορεῖς ἀτομικῶν (ὑποτίθεται) δικαιωμάτων καὶ περιφρονήθηκαν ἰταμότατα ἀπὸ τὴν κυβέρνηση, χλευάστηκαν ἀπὸ τὰ μέσα «ἐνημέρωσης», προπηλακίστηκαν σκαιότατα ἀπὸ τὴν ἀφατρίαστη (ὑποτίθεται) Προεδρία τῆς Δημοκρατίας. Ἀνάλογη «τύχη» εἶχαν καὶ τὰ ἀποκαλυπτικὰ σὲ ὄγκο συλλαλητήρια γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς ἑλληνικότητας τῆς Μακεδονίας.

Χρειάζεται δρόμος πολὺς (ἴσως κάποιες γενιὲς Ἑλλήνων) γιὰ νὰ ἐνδυθεῖ τὸ αἴτημα τῆς ἑλληνικότητας ρεαλιστικὴ δυναμικὴ πολιτικῆς πρακτικῆς. Φυσικά, μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι θὰ ἐπιβιώσει ἐνεργὰ τὸ αἴτημα – θὰ σωθεῖ ἡ «μαγιὰ» ποὺ νοσταλγοῦσε ὁ Μακρυγιάννης.

Η "αντιεθνικιστική απάτη" της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα πολύ καλό άρθρο δημοσιεύτηκε χτες από το Εναλλακτικό Ιστότοπο για την Πατριωτική Επαναστατική Αριστερά και έχει σαν θέμα την στήριξη του Σύριζα στην πλαστογράφηση της μακεδονικής ιστορίας αλλά και των Συνιστωσών του Σλαβομακεδονισμού των Σκοπίων.

Δεν μπορώ να μην επικροτήσω τόσο το περιεχόμενο αλλά κυριότερο το στόχο που έχει το άρθρο τους.... Νεοταξίτες Διεθνιστές.

Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα αριστεροί με τέτοιες αντιλήψεις που δείχνει ότι η κοινωνία μας είναι ζωντανή. 50 νεοταξίτες ήταν όλοι και όλοι και τα ΜΜΕ τους έκαναν 50000. Ακόμα και Λαζόπουλος τους έκανε διαφήμιση.

Όι νεοταξίτες υπερασπίζουν τα «δίκαια» του κράτους των Σκοπίων και χλευάζουν την ευαισθησία των Ελλήνων για το όνομα «Μακεδονία». Η συγκεκριμένη συντεχνία (το ανόσιο μείγμα «ανανεωτικής» δήθεν Αριστεράς και νεοφιλελεύθερης Δεξιάς) δυναστεύει τα πανεπιστήμια, με οποιαδήποτε κυβέρνηση στα τελευταία χρόνια. Ελέγχει ασφυκτικά τον χώρο της δημοσιογραφίας και της τηλεόρασης, κρατικής και ιδιωτικής. Κυριαρχεί εξουσιαστικά στη σχολική εκπαίδευση, στοιχειώδη και μέση. Είναι αυτοί που καταστρέφουν την χώρα μας μεταπολιτευτικά.

Ο Εθνομηδενισμός σε όλο το μεγαλείο τους.

Συμπληρώνω κάτι σε ότι αφορά την ανακοίνωση της νεολαίας του Σύριζα και αφορά την πασιφανή παράλειψη μειονότητας .

Είναι η ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ. Όλοι αυτοί που αυτοκαθορίζονται Ρομά,Βλάχοι,Βόσνιοι κλπ. δεν έχουν καμμία σημασία για το κράτος αυτό ή μάλλον έχουν την ίδια σημασία που έχουν στην Ελλάδα οι Αρμένιοι,οι Κούρδοι ή οι Τούρκοι.

Σημασία έχει το δικαίωμα εθνικού αυτοκαθορισμού των κατοίκων της Δημοκρατίας της Μακεδονίας που αισθάνονται ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ.

Και αυτό λείπει υπόπτως ενώ είναι γνωστό ότι έχουν ήδη "αυτοκαθορισθεί" γύρω στις 40.000 {ανεπίσημα 100.000) παίρνοντας διαβατήρια μεταξύ των οποίων και ο πρώην πρωθυπουργός Γκεοργκιέφσκι.Η παραλειψη αυτή των Βουλγάρων δείχνει ότι οι δήθεν αντιεθνικιστικές οργανώσεις είναι όργανα του κράτους των Σκοπίων γιατί ο αποβουλγαρισμός των κατοίκων είναι ο θεμέλιος λίθος του σλαβομακεδονισμού.

Ερωτώ λοιπόν τις αριστερές ελληνικές οργανώσεις που μάχονται κατά παντός εθνικισμού και υπέγραψαν το κείμενο αυτό αλλά και τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ:

Γιατί στον εθνικό αυτοκαθορισμό δεν περιλαμβάνεται το δικαίωμα να δηλώνει ένας κάτοικος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας Βούλγαρος ?

Είχαν αντίρρηση οι φιλοξενούντες σλαβομακεδόνες ?

Δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι εκτός από Αλβανούς,Ρομά,Βλάχους μπορεί να υπάρχει και κανένας Βούλγαρος στα Σκόπια ?

Η ιδεολογία του Σλαβομακεδονισμού (αποδόμηση ιστορίας και ταυτότητας) επηρεάζει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως είναι και το πρότυπο τους.

ΥΓ:Φυσικά ούτε λόγος για Έλληνες.

Αναδημοσιεύω λοιπόν το άρθρο-διαμαρτυρία....

============================================================

ΒΕΤΟ στην "αντιεθνικιστική" απάτη!

Να σπάσουμε την τρομοκρατία των νεοταξικών συμμοριών

Αν ο φασισμός είχε στο παρελθόν χρώμα φαιό και χρησιμοποιούσε τον εθνικισμό ως όχημα για την διάδοση των μισάνθρωπων ιδεών του, σήμερα έχει χρώμα ροζ και έχει ως σημαία του τον «αντιεθνικισμό» και τον «αντιμιλιταρισμό».

Ένα τέτοιο δείγμα νέας κοπής φασισμού -πιο δόλιου και πιο ύπουλου από τον παλαιό, καθώς κρύβεται πίσω από αριστερή φρασεολογία- πήραμε το Σάββατο 17 Μαΐου από γκρουπούσκουλα που πολιτικά πρόσκεινται στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι, διάφορες ομαδούλες από αυτές που αρέσκονται να αυτοχαρακτηρίζονται «αντιεθνικιστικές», «αντιφασιστικές», «αντιρατσιστικές» κ.ο.κ., πραγματοποίησαν στην πόλη των Σκοπίων ανοιχτή εκδήλωση και διαδήλωση με κύριο σκοπό την στήριξη τού σκοπιανού μεγαλοϊδεατισμού και με συνθήματα ξεκάθαρου σωβινιστικού μίσους ενάντια στην Ελλάδα και τους Έλληνες.

Παρά τα αντιθέτως λεγόμενα από τους διοργανωτές (οι οποίοι επιχείρησαν να ρίξουν στάχτη στη φωτιά επαναλαμβάνοντας τα ίδια μονότονα τσιτάτα περί «φιλίας των λαών», «εναντίωσης σε κάθε είδους εθνικισμό» κ.λπ. κ.λπ.), η εκδήλωση είχε έντονο εθνικιστικό και σωβινιστικό χαρακτήρα, καθώς αναπαρήγαγε χωρίς προσχήματα την σκοπιανή εθνοφυλετική προπαγάνδα.Μία ματιά και μόνο στα γκρουπούσκουλα που συμμετείχαν σ' αυτή την εκδήλωση μίσους κατά της Ελλάδας και των πολιτών της, αρκεί για να πείσει και τον πλέον κακόπιστο για τους πραγματικούς σκοπούς της όλης εκδήλωσης: πρόκειται κατά κύριο λόγο για συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελούν και τον σκληρό πυρήνα του «εθνομηδενιστικού μπλοκ» στη χώρα μας, μέλη του οποίου έχουν ισχυρές προσβάσεις στα ΜΜΕ και επαφές με επιχορηγούμενες από τις ΗΠΑ «μη κυβερνητικές οργανώσεις».

Ήταν τέτοια τα συνθήματα της διαδήλωσης των περιφερόμενων «αντιεθνικιστών», που οδήγησαν ακόμη και αυτά τα αστικά ελληνικά ΜΜΕ, οπαδούς της μετριοπάθειας -ή μη της ηττοπάθειας- σε ό,τι αφορά τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, να κρατήσουν αρνητική στάση απέναντι στην διπλή πρόκληση Σκοπιανών εθνικιστών (γιατί περί αυτών πρόκειται!) και υποστηρικτών κάθε ανθελληνικού σωβινισμού, από την Ελλάδα.Τόσο από τον χαρακτήρα της ψευδεπίγραφα «αντιεθνικιστικής» αυτής εκδήλωσης, όσο και από τις ανακοινώσεις των διοργανωτών, οδηγούμαστε στα εξής συμπεράσματα:

1. ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΟΙ «ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ»;

Δεν είναι τυχαίο που στην πρώτη κιόλας παράγραφο της ανακοίνωσής τους, οι... τουρίστες «αντιεθνικιστές» αναφέρονται σε ένα πρωτοσέλιδο της ακροδεξιάς εφημερίδας «στόχος» που ζητάει να «κρεμαστούν τα μέλη της αποστολής».

Ποιος είναι όμως ο «στόχος»;

Δεν είναι τίποτε άλλο από μια γραφική ακροδεξιά εφημερίδα με μεγαλοϊδεατικές φαντασιώσεις και χουντικά παραληρήματα, με ελάχιστη επιρροή στην ελληνική κοινωνία και μηδαμινή αναγνωσιμότητα (δεν πουλάει παρά μερικές εκατοντάδες φύλλα σε όλη την Ελλάδα).

Η αναφορά λοιπόν των «αντιεθνικιστών» σε μια τέτοια γραφική φυλλάδα δεν επιχειρεί τίποτε άλλο από το να παρουσιάσει τον περιφερόμενο θίασο των «αντιεθνικιστικών» γκρουπούσκουλων ως... διωκόμενο από κάποιους δήθεν ισχυρούς «εθνικιστικούς κύκλους».

2. Ο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

Η παραπάνω αναφορά εντάσσεται στην γνωστή προσπάθεια του εγχώριου Εθνομηδενιστικού Λόμπυ να μάς παρουσιάσει ένα «αντίπαλο δέος», ένα «μπαμπούλα», ως άλλοθι για την παρασιτική δράση του (και ως δικαιολογία για τους πακτωλούς χρημάτων που λαμβάνει από το εξωτερικό για να προωθήσει την αποεθνικοποίηση των Ελλήνων, βλ. βιβλίο Ρεπούση).

Ο μπαμπούλας αυτός δεν είναι άλλος από τα κατάλοιπα τής -περιθωριοποιημένης εδώ και δεκαετίες- ελληνικής ακροδεξιάς.Πρόκειται για το γνωστό δίπολο «υπερεθνικιστών» και «αντιεθνικιστών».

Το τόσο βολικό για το Σύστημα δίπολο, που τα τελευταία χρόνια διαμορφώνεται στην Ελλάδα, εξαιτίας της επελαύνουσας παγκοσμιοποίησης και της εν ενεργεία αναδιάταξης των συνόρων στη Βαλκανική από τους ιμπεριαλιστές.Πιο πρόσφατο παράδειγμα της παγίωσης αυτού του ασφυκτικού διπόλου είναι η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του καιροσκοπικού ΛΑΟΣ στις εκλογές του '07. Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι το δίπολο αυτό δεν εξυπηρετεί τίποτε άλλο από την μανιχαϊστική λογική τού «δεν είσαι μαζί μας, είσαι με τους άλλους». Αν δεν δηλώνεις εθνομηδενιστής, είσαι φασίστας και οπαδός του Καρατζαφέρη. Αν θεωρείς το ΛΑΟΣ εθνοκαπηλικό κόμμα και «ακροδεξιά τσόντα», είσαι «προδότης» και «εχθρός του έθνους». Τόσο απλά.Το δυικό αυτό σχήμα δεν είναι παρά οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: χωρίς τον «μπαμπούλα» της ακροδεξιάς δεν θα μπορούσε να αλωνίζει τόσο ανενόχλητα η «αντιεθνικιστική» τρομοκρατία των «προοδευτικών» και των νεοταξικών συμμοριών.Και αν δεν υπήρχε ο τσαμπουκάς και ο τραμπουκισμός των «αντιεθνικιστών», δεν θα κατέφευγε ο φοβισμένος μικροαστός στους «υπερπατριώτες» του ΛΑΟΣ.

Ο ένας δουλεύει για τον άλλο.«Μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε»!

3. ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΓΝΗΣΙΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΟΥ

Ως απόρροια της ως άνω διαπίστωσης, δε μπορούμε παρά να επισημάνουμε την τραγική απουσία ενός δυναμικού δημοκρατικού πατριωτικού μετώπου (πλην ορισμένων κινήσεων και εντύπων), που θα σταθεί ενάντια, τόσο στον εθνομηδενισμό της νεοταξικής «αριστεράς», όσο και στην πατριδοκαπηλεία της ακροδεξιάς παραφιλολογίας.Αν υπήρχε ένας ισχυρός δημοκρατικός πατριωτικός πόλος, που θα συσπείρωνε όλες τις ριζοσπαστικές, δημοκρατικές και επαναστατικές δυνάμεις, από αριστερούς και αναρχικούς μέχρι πατριώτες του κεντρώου χώρου, οι δύο αυτοί ακραίοι (πλην όμως αλληλοσυμπληρούμενοι) χώροι θα αδυνατούσαν να βρουν οπαδούς που να γεμίζουν πάνω από ένα λεωφορείο!

4. Ο ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝ

Φυσικά δε γίνεται να μην αναφερθούμε στην αστείρευτη υποκρισία και τον μικροαστικό οπορτουνισμό του αντιδραστικού ΣΥΝ, του κυριότερου εκφραστή του Εθνομηδενιστικού Λόμπυ στην ελληνική πολιτική σκηνή. Δε μπορούμε να μη θυμηθούμε τη συμμετοχή του τότε «ΚΚΕ εσωτερικού» στα συλλαλητήρια του ’92 για το Μακεδονικό, όταν, διά στόματος Λεωνίδα Κύρκου, «συμμετείχαν άπαντες, πλην Λακεδαιμονίων» («φωτογραφίζοντας» φυσικά το «μειοδοτικό» κατά τον Κύρκο, Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, που για δικούς του λόγους δεν συμμετείχε επίσημα στα συλλαλητήρια).Τότε, το ΚΚΕ ήταν «κόμμα μειοδοσίας». Σήμερα, αντιθέτως, για τον ΣΥΝ (και ποικίλους, πέριξ της Πρεσβείας, κύκλους), το ΚΚΕ έχει «εθνικιστική ρητορική», επειδή δεν υποτάσσεται (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) στα παραληρήματα των «αντιεθνικιστών»! Η υποκρισία, ο μικροαστισμός, και η έλλειψη σαφούς ιδεολογικής γραμμής τού κόμματος τού Cool Alexis σε όλο τους το μεγαλείο!

5. ΑΥΤΟΔΙΑΛΥΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΑ «ΕΞ ΩΝ ΣΥΝΕΤΕΘΗ»

Περιττό να επισημάνουμε το καταφανές, ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τα επίπλαστα ποσοστά που του απέδωσαν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, οδεύει αργά αλλά σταθερά προς την αυτοδιάλυσή του.Η οργανωτική δομή του ΣΥΡΙΖΑ είναι τέτοια, που το εγχείρημα του Αλαβάνου για «κίνημα ανατροπής» θα πνιγεί μέσα στις αντιφάσεις που εκπροσωπεί κάθε μια από τις συνιστώσες του.*Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει το μεγάλο στοίχημα με την Ιστορία, καθώς, αντί να αποτελέσει έναν λαϊκό πατριωτικό πόλο κοινωνικής αντίστασης ενάντια στην επέλαση της καπιταλιστικής Νέας Τάξης, απεναντίας επέλεξε να γίνει η ουρίτσα των αντεθνικών συμπλεγμάτων κάποιων περιθωριακών ομαδούλων του Εξαρχειώτικου μικροκόσμου. Και γι’ αυτό το λόγο είναι καταδικασμένος να παραμείνει στην καταφρόνια του ελληνικού λαού, τον οποίο ο ίδιος φρόντισε προηγουμένως να φτύσει ποικιλοτρόπως!

6. Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ «ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ»

Οι διοργανωτές της «αντιεθνικιστικής» φιέστας στα Σκόπια απάντησαν στις εναντίον τους επικρίσεις ότι «κράζουν» τον εθνικισμό και στις δύο χώρες: FYROM και Ελλάδα. Πρόκειται για απάτη με σκοπό να παραπλανήσει τους αφελείς!Γιατί τι άλλο από ενστερνισμό του σκοπιανού σωβινισμού και μεγαλοϊδεατισμού περί «αιγαιακής Μακεδονίας» συνεπάγεται η αποδοχή της «μακεδονικής εθνότητας»; Η αποδοχή της φαντασιακής ταυτότητας του «Μακεδόνα» (δημιουργία επίπλαστης εθνικής ταυτότητας λόγω κατοίκησης τους τελευταίους αιώνες σε απροσδιόριστο γεωγραφικό χώρο) συνεπάγεται αναγκαστικά και την αποδοχή όλης της φυλετιστικής παραφιλολογίας των Σκοπιανών περί άμεσης καταγωγής τους από τους αρχαίους Μακεδόνες.Το αστείο είναι ότι οι ίδιοι «αντιεθνικιστικοί κύκλοι» που φωνάσκουν και κόπτονται για τα δικαιώματα των «εθνικά Μακεδόνων», θεωρούν πως το ελληνικό έθνος είναι «φαντασιακή επινόηση του 19ου αιώνα» και δεν έχει καμία σχέση (ούτε καν πολιτιστική ή γλωσσική!) με τους Έλληνες της αρχαιότητας.Δηλαδή, αυτό το οποίο οι ενταύθα «αντιεθνικιστές» υπερασπίζονται με ζηλωτική μανία στο αλβανοσλαβικό συνονθύλευμα των Σκοπίων, το αρνούνται και το πολεμούν με λύσσα στους συμπατριώτες τους!

7. «ΑΝΤΙ-ΝΑΤΟ» Ή ΑΛΛΙΩΣ ΣΤΑΧΤΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ!

Τα... καλόπαιδα της «Αντιεθνικιστικής Αντιμιλιταριστικής Πρωτοβουλίας» δεν παρέλειψαν, αφού έδωσαν μια γερή γροθιά στον «εθνικισμό» (τον ελληνικό πάντα!), να ρίξουν με το ζόρι κι ένα... «βέτο στο ΝΑΤΟ». Αφού δηλαδή άσκησαν αρνησικυρία στον «εθνικισμό» και το «μιλιταρισμό» (τον ελληνικό, για να μην ξεχνιόμαστε), μας έριξαν λίγη στάχτη στα μάτια, πετώντας δυο μπηχτές περί ΝΑΤΟ, έτσι, για το "κυριελέησον"! (προφανώς εξαιτίας των βαθύτατων αντιαμερικανικών και αντινατοϊκών αισθημάτων που τρέφει ο ελληνικός λαός, προς μεγάλη λύπη των Μπίστηδων, των Κουναλάκηδων και άλλων... παλαίμαχων Συνασπιστών!)

Ούτε κουβέντα φυσικά για το γεγονός ότι η όλη υπόσταση του σκοπιανού κρατικού μορφώματος βασίζεται στην αμέριστη (ηθική και οικονομική) υποστήριξη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, όπως και στα κεφάλαια της ελλαδικής μεγαλοαστικής τάξης, που κάθε άλλο παρά «εθνικιστική» είναι, όντας άπατρις και κοσμοπολίτικη (καθότι το Κεφάλαιο -όπως και οι Συριζαίοι!- δεν έχει πατρίδα!).

Ούτε κουβέντα εμβάθυνσης για τον ρόλο και την ιδεολογία που εκπροσωπεί αυτός ο πολυεθνικός πολιτικοστρατιωτικός μηχανισμός -κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου!

Ούτε κουβέντα για την εκ μέρους των ΗΠΑ ανακίνηση «μειονοτικών ζητημάτων» σε βάρος ιστορικών εθνών όπως είναι η Ελλάδα και η Σερβία, με σκοπό την κατάτμηση της Βαλκανικής σε αμερικανόδουλα προτεκτοράτα μέσω αστήριχτων διεκδικήσεων. Αρκεί μια ανιστόρητη ταύτιση της ελληνικής άμυνας για το Όνομα με τον σωβινιστικό μικροϊμπεριαλισμό των Σκοπίων και... καθαρίσαμε!

ΩΣ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, οπαδοί ενός γνήσιου δημοκρατικού, πατριωτικού και επαναστατικού μετώπου, καταδικάζουμε απερίφραστα τις εκδηλώσεις σκοπιανού εθνικιστικού τραμπουκισμού μιας τραγικής μερίδας ανιστόρητων εγκαθέτων.Καλούμε τον ελληνικό λαό να αφυπνισθεί και να υπερασπισθεί την ιστορική του μνήμη και τις αγωνιστικές του παραδόσεις, μακριά από εθνικιστικές φαντασιώσεις, αλλά και κοσμοπολίτικες αυταπάτες.Καλούμε επίσης κάθε σύντροφο και αγωνιστή του αριστερού χώρου να γυρίσει την πλάτη στις «αριστερές» τσόντες του νεοφασιστικού «αντι»εθνικισμού, αντιλαμβανόμενος πρωτίστως τον βαθύτατα αντιδραστικό τους ρόλο σε βάρος του λαϊκού κινήματος.

Συντροφική Συσπείρωση

Ενάντια στην Αντιεθνικιστική Τρομοκρατία

*Ως φωτεινές εξαιρέσεις στην εθνομηδενιστική κατρακύλα τού ΣΥΡΙΖΑ οφείλουμε, προς άρση παρεξηγήσεων, να αναφέρουμε το ΔΗΚΚΙ (συνιστώσα του κατά τις εκλογές του 2007), καθώς και τον βουλευτή Παναγιώτη Λαφαζάνη του «Αριστερού Ρεύματος», οι οποίοι αν μη τι άλλο έχουν κρατήσει μια θέση θαρραλέα και σαφώς αντινεοταξική.

Ο Ελληνικός ανθελληνισμός

Του ΚΩΝ/ΝΟΥ Π. ΡΩΜΑΝΟΥ Πανεπιστήμιο Αιγαίο, αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Παρών".

Από την αρχή ο ανθελληνισμός ήταν η άλλη πλευρά του νομίσματος του φιλελληνισμού. Ο φιλελληνισμός ήταν έρωτας του ιδανιστικού Ελληνισμού, έρωτας του ελληνικού πολιτισμού όπως αυτό εκφραζόταν στη γλυπτική, την αρχιτεκτονική, την επιστήμη, τα έργα των προγόνων.

Ανθελληνισμός ήταν η στάση απογοήτευσης του φιλέλληνα που προέκυπτε από την επαφή του τελευταίου με τους συγχρόνους του υπαρκτούς Έλληνες, δηλαδή τους ανθρώπους της καθημερινότητας, τους ανθρώπους όπως εσύ κι εγώ, με όλα τα πάθη και τις μικρότητες. Η ανώμαλη προσγείωση από το ιδανικό στο πραγματικό είναι μια κίνηση που στην πολιτική ψυχολογία εξηγεί την έκπτωση του έρωτα σε μίσος, του φιλελληνισμού σε ανθελληνισμό!

Ήδη οι Ρωμαίοι ήταν ταυτόχρονα εραστές της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και εχθροί των Ελλήνων της εποχής τους, για τους οποίους επεφύλασσαν τις κατηγορίες του γραικυλισμού, της διπροσωπίας, της υποκριτικής δουλικότητας κ.λπ. Τον ίδιο διχασμό παρατηρούμε καθ' όλον τον μεσαίωνα στη στάση τόσο των Φράγκων όσο και των Αράβων απέναντι στον Έλληνα. Κατά την ένδοξη ελληνική επανάσταση του 1821 οι φιλέλληνες Ευρωπαίοι που πολέμησαν κατά των Τούρκων δεν παρέλειψαν να δώσουν δείγματα της απογοήτευσής τους από τους έλληνες συμπολεμιστές τους, οι οποίοι όχι μόνο δεν φορούσαν πλέον χιτώνες αλλά διακρίνονταν από φθόνο, εριστικότητα, φιλαυτία, άγνοια και τόσες άλλες «ανθρώπινες, υπερβολικά ανθρώπινες!» (Νίτσε) κακίες.

Συνοπτικά λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι το δίπολο φιλελληνισμός - ανθελληνισμός ισούται με έρωτα για τους απελθόντες και μίσος για τους ζώντες Έλληνες!

Οι Βαυαροί που κυβέρνησαν την Ελλάδα μετά τον θάνατο του Καποδίστρια ήσαν αναμφισβήτητα μεγάλοι εραστές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Ως εξ αυτού οργάνωσαν την ελληνική σχολική παιδεία κατά τα πρότυπα της γερμανικής φιλελληνικής παιδείας. Όμως έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία Έλληνες το γένος έλαβαν φιλελληνική παιδεία ως βάση της ιδίας εθνικής ταυτότητας! Οι Έλληνες έγιναν εφεξής «φιλέλληνες». Εμβολιάστηκαν δηλαδή με τη σχιζοειδή στάση της απόλυτης καταξίωσης, με την ταυτόχρονη απόλυτη απαξίωση του εαυτού του. Μια εγγενής αστάθεια του χαρακτήρα, μια ανεδαφική, κυκλοθυμική εκτίμηση των πραγμάτων έγινε εφεξής κεντρικό συστατικό της ελληνικής ψυχής.

Σε συλλογικό επίπεδο οι ιστορικές συγκυρίες προκαλούν την ανάδυση του ενός ή του άλλου πόλου στο προσκήνιο. Οι επιτυχίες γρήγορα επιφέρουν ναρκισσισμό, ενώ οι αποτυχίες καταθλιπτική αυτοαπαξίωση έως αυτομαστίγωση. Η ελληνική ψυχή φαίνεται να έχει χάσει κάθε μέτρο.

Δεν είναι μετά από αυτά απορίας άξιον ότι μετά τη ντροπή των Υμίων και το όνειδος της παράδοσης του ικέτη Οτσαλάν (και τα δύο έργα όχι βεβαίως του λαού, αλλά της σημιτικής ηγεσίας) η ελληνική αυτοεκτίμηση έκανε, με τη γνωστή απολυτότητα, βουτιά στο κενό. Όμως εκεί την περίμεναν αυτήν τη φορά -αλίμονο (!)- εχθροί αποφασισμένοι να εκμεταλλευτούν στο έπακρον την αδυναμία της, ώστε να μην μπορέσει πλέον (αυτή είναι η επιδίωξή τους) να ανακάμψει.

Οι εχθροί αυτοί, οι οποίοι γνωρίζουν καλά την ελληνική κυκλοθυμία, αλλά και το ελληνικό πείσμα απέναντι σε κάθε εξωτερική παρέμβαση, επόμενο ήταν να ζητήσουν και να βρουν ερείσματα για την υπονομευτική δράση τους στο εσωτερικό του απογοητευμένου έθνους. Τέτοια ερείσματα όντως βρήκαν: στα φιλόδοξα, άκρως ανταγωνιστικά καπετανάτα των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, στη μεταπραττική ακαδημαϊκή διανόηση των πανεπιστημίων, στο πειρατικό κεφάλαιο των νεόκοπων εκατομμυριούχων των τηλεπικοινωνιών, των ΜΜΕ και των τραπεζών. Με αυτούς τους πολιορκητικούς κριούς εκπόρθησαν στο τέλος το ίδιο το κράτος, το οποίο, από εντεταλμένος προστάτης του έθνους ανεπαισθήτως μεταλλάχθηκε σε συνειδητό πλέον πολέμιο του έθνους και κατ' επίτασιν του ιδίου του γένους των Ελλήνων. Οι ενορχηστρωμένες αυτές δράσεις των εχθρών του Ελληνισμού στο εσωτερικό του επί του παρόντος βιώνονταν ως μια ιδιαίτερα σφοδρή μορφή του κατά τα άλλα εγγενούς ανθελληνισμού των Ελλήνων, ως μία αρρώστια της βούλησης και του θυμικού, την οποία η συλλογική ψυχή αδυνατεί τόσο να κατανοήσει, όσο και να ανακάμψει από αυτήν.

Έτσι θα μπορούσε κανείς να πλησιάσει ένα πλήθος ακατανόητων κατ' αρχήν φαινομένων του εξωκοινοβουλευτικού πολιτικού γίγνεσθαι, όπως την πλήρη απαξίωση του Ελληνισμού ως ουσίας και ως ονόματος στη συνείδηση των εμπνευστών γκραφίτι των Εξαρχείων του τύπου: «Κρεμάλα στους ελληνόψυχους!». Ή «Έλληνας είσαι και φαίνεσαι!». Ή (μέσα στο Πολυτεχνείο) «Σκοτώστε τους Έλληνες - τους Έλληνες που γεννάνε Έλληνες - τους Έλληνες!». Μπροστά στο ανθελληνικό μίσος των χιλίων και μίας αριστερίστικων ομάδων του «χώρου», η σκοπιανή αφίσα στην πρόσφατη διαδήλωση υπέρ της Μακεδονίας α λα Σκόπια «Fuck Greece», που είδαμε όλοι στην οθόνη της ΕΤ3, φαντάζει μάλλον συγκρατημένη.
Ή πάρτε τις περυσινές αφίσες του «χώρου» στην Πατησίων κατά της 28ης Οκτωβρίου: «Σταματήστε τις παρελάσεις διότι ενισχύουν τον πατριωτισμό!». Εδώ η λέξη «πατριωτισμός» είναι περίπου συνώνυμη του «φασισμός». Συγγενής εκδοχή είναι και η φράση «ξεφτίλες πατριώτες» στον τοίχο του Πολυτεχνείου. Την αποστροφή προς την έννοια πατρίδα εκφράζουν γκραφίτι του τύπου «καμία πατρίδα!», ενώ φράσεις του τύπου «πατρίδα μας είναι η Γη!» προσφέρουν τον πλανήτη ως -οικολογικής εμπνεύσεως- υποκατάστατο της απορριπτέας ελληνικής πατρίδας.

Η δυσανεκτικότητα των αριστεριστών προς την ελληνική πατρίδα και την ίδια τη λέξη Έλληνας δεν επεκτείνεται παρά ταύτα σε άλλους λαούς και πατρίδες, εφόσον δεν αμφισβητούν ούτε τους Αλβανούς ούτε τους Κούρδους, τους Τούρκους, τους Ινδιάνους, τους Ιρακινούς, τους «Μακεδόνες» και το δικαίωμα όλων αυτών σε μία πατρίδα, γι' αυτό και αγωνίζονται π.χ. υπέρ της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» (όπως άλλωστε και ο «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου»).

Μόνο στους Έλληνες που παραδόξως επιμένουν να αγαπούν την Ελλάδα επιφυλάσσει το φαντασιακό του τεχνηέντως ενισχυμένου ντόπιου ανθελληνισμού την κατηγορία του «ελληναρά» και «εθνικιστή».

Η απολυτότητα του μίσους για την ελληνικότητα (με όλες τις παραδόσεις, την ιστορία και τους θεσμούς που την εκφράζουν) πάει χέρι χέρι με την απεριόριστη λατρεία του «χώρου» για τους μετανάστες. «Είμαστε όλοι μετανάστες!» και «είμαστε όλοι Αλβανοί!» διηγούνται εδώ οι τοίχοι, τα φυλλάδια, τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ. «Νομιμοποιήστε τους όλους!». «Όχι διακρίσεις ανάμεσα σε νόμιμους και παράνομους!». «Κάτω τα σύνορα, κάτω το έθνος, είμαστε όλοι πολίτες του κόσμου!» ουρλιάζουν με ένα στόμα οι τηλεκατευθυνόμενοι επαρχιώτες, «είμαστε παιδιά της φύσης!» επισημαίνουν οι νεοχίπηδες του ελληνικού 21ου αιώνα... Εθνικά προβλήματα δεν υπάρχουν, είναι αποκυήματα της φαντασίας των Ελληναράδων, δεν υπάρχει Τσαμουριά, Μακεδονία, Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος, οι καλοί αυτοί άνθρωποι ζουν αλλού, σ' ένα αερόπλοιο που αιωρείται ελεύθερα κάπου μεταξύ Καλιφόρνιας και Σαμπάλα. Δεν υπάρχουν γέροι έλληνες συνταξιούχοι που φυτοζωούν, σχολεία «διαπολιτισμικής» αμάθειας και εγκληματικότητας, ελληνικό προλεταριάτο που αντικαθίσταται από Ασιάτες με μηδενική ταξική συνείδηση, μαφίες ξένων εγκληματιών που τρομοκρατούν τις λαϊκές αστικές περιοχές. Δεν υπάρχουν ούτε ευρωπαϊκά κράτη τα οποία διακηρύσσουν τους κινδύνους του «πολυπολιτισμού» (Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Αυστρία κ.λπ.), όχι, υπάρχει μόνο η θεσπέσια ελληνική -δηλαδή ανθελληνική- αποθρασυμένη από την αφειδώς παρεχόμενη ενθάρρυνση νεολαιίστικη πρωτοπορία.

Διότι περί νεολαίας πρόκειται, νεολαίας πληγωμένης από τις εθνικές ντροπές που συστηματικά απεργάζονται οι πράκτορες στα ανώτερα κλιμάκια του κράτους, νεολαίας πληγωμένης από μια πατρίδα για την οποία δεν μπορούν να είναι περήφανοι. Ούτε σε ό,τι αφορά στην κοινωνική δικαιοσύνη και στον πολιτισμό! Όμως αυτή η νεολαία περνάει πλειοψηφικά από το πανεπιστήμιο κι εκεί την περιμένουν αριβίστες διανοούμενοι της λάιτ Αριστεράς οι οποίοι ήδη επί Κλίντον στρατολογήθηκαν διεθνώς ως προπαγανδιστές της Νέας Εποχής της Παγκοσμιοποίησης, δηλαδή της αχαλίνωτης κίνησης κεφαλαίων, προϊόντων και σκλάβων ανά τον πλανήτη.

Εδώ λοιπόν, στο μεταλλαγμένο πρώην ελληνικό πανεπιστήμιο οι νεολαίοι μας μαθαίνουν τη σεχταριστική θεωρία της ιστορίας για την οποία το ελληνικό έθνος είναι «μύθος», οι αγωνιστές του ένδοξου '21 είναι κήρυκες του επάρατου πατριωτισμού, η αρχαία Ελλάδα ασήμαντος, ετερόφωτος πολιτισμός, η συνέχεια του ελληνικού γένους ανύπαρκτη, η απελευθέρωση του λίκνου του Ελληνισμού από τον Τούρκο αιμοσταγής κατάκτηση και πάει λέγοντας. Μαθαίνουν επίσης ότι η δημοκρατία δεν είναι κατάκτηση του επαναστατημένου έθνους, αλλά υπόσχεση του μελλοντικού «πολιτικού πολυπολιτισμού», δηλαδή των υπεράριθμων εποίκων - λαθρομεταναστών στους οποίους θα αποδοθούν (ανεξαρτήτως αριθμών και προελεύσεως) από το ανθελληνικό κράτος πολιτικά δικαιώματα, προκειμένου να εκπαραθυρώσουν το εναπομείναν γένος των Ελλήνων από το ιστορικό του λίκνο.

Τέλος, μαθαίνουν ότι όποιος αρνείται τις επιστημονικές αυτές αλήθειες που οι ανελλήνιστοι αυτόκλητοι διαφωτιστές των πανεπιστημίων εισήγαγαν στην Ελλάδα από την αγγλοσαξωνική Εσπερία, δεν μπορεί να είναι άλλο από πρωτόγονος εθνικιστής και ρατσιστής.

Οι νεολαίοι μας αυτοί λοιπόν εξέρχονται μαζικά από τα πανεπιστήμια με τα πληθωριστικά δωρεάν πτυχία και τον «επιστημονικό» ανθελληνισμό στην τσέπη. Άπαξ και είναι άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι, έχουν τον χρόνο, και βεβαίως τον ενθουσιασμό, να δοκιμάσουν τις νεοαποκτηθείσες ιδέες τους στην πράξη. Οργανώνονται λοιπόν πολιτικά σε ομάδες έτοιμες να τα βάλουν με την εξουσία, με το εθνικιστικό κράτος που αποδιώχνει τους μετανάστες και τη βίαιη αστυνομία του που ειδικεύεται στη σφαγή αθώων αναρχικών. Εξ ου και η εξάσκηση στη ρυθμική απαγγελία της ρίμας «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι!»

Όμως εδώ αρχίζουν οι απογοητεύσεις:

Ξαφνικά ένας κεντρικός εκπρόσωπος της κρατικής εξουσίας, ο υπουργός Εσωτερικών, ακούγεται να λέει προς τους μετανάστες «ευχαριστούμε που ήλθατε» και στη συνέχεια «θα τους νομιμοποιήσουμε όλους!». Πιο πριν ακούστηκε και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να λέει κι αυτός στους λαθρομετανάστες «ευχαριστούμε που επιλέξατε την Ελλάδα», τονίζοντας σε άλλη ευκαιρία ότι δεν μπορούμε να στηριχθούμε στο έθνος και την ιστορία του, γιατί αυτό «δημιουργεί καθεστώτα αυταρχικά». Μαζί μ' αυτά οι νεολαίοι μας βλέπουν το υπουργείο νέας γενιάς να τυπώνει φυλλάδια κατά των ρατσιστών (του ελληνικού λαού), βλέπουν τα ΜΜΕ να τιτλοφορούν την Ελλάδα του 2007 «χώρα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας», ακούν τον υφυπουργό Εσωτερικών να λέει μέσα στη Βουλή ότι η Ελλάδα θα γίνει πολυπολιτισμικό κράτος, ανακαλύπτουν ότι το υπουργείο Παιδείας λανσάρει στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση εκατοντάδες νέα ανθελληνικά και ταυτόχρονα αντιρατσιστικά βιβλία, βλέπουν την αστυνομία να παρακολουθεί -άπρακτη- τους κουκουλοφόρους να καίνε την ελληνική σημαία, την ελληνική σημαία να βεβηλώνεται και αντ' αυτής την αλβανική να υψώνεται στο λεηλατημένο λύκειο Παγκρατίου. Βλέπουν λοιπόν οι νεολαίοι και ακούν το κράτος και καταλαβαίνουν ότι αυτό δεν είναι ίσως ο εχθρός που φαντάζονταν, ότι ο εχθρός είναι αλλού, ότι ο εχθρός είναι ο ίδιος ο ελληνικός λαός, ότι το Κολωνάκι είναι προοδευτικό, ενώ ο λαός είναι αντιδραστικός.

Στην Ελλάδα για πρώτη φορά στην ιστορία των νεωτέρων χρόνων η προδοσία του ανθελληνισμού ξεπέρασε την πολιτική και έλαβε επιπροσθέτως πολιτιστική υπόσταση, η οποία μαζί με τη δημογραφική αλλαγή απειλούν τον ίδιο τον πυρήνα του έθνους και του γένους.

Στις απειλές αυτές, έξωθεν ενορχηστρωμένες, δεν υπάρχει άλλη αντίσταση από το πνεύμα της ελευθερίας των Ελλήνων, το πνεύμα του Λεωνίδα, του Παλαιολόγου και του ένδοξου '21!

«Πρώτη Αιγαιακή Ταξιαρχία Κρούσης»

Οι επεκτατικοί όροι, δημιούργημα του Τίτο

O όρος «αλύτρωτη Αιγαιακή Μακεδονία», είναι ένας συνήθης ισχυρισμός των Σλαβομακεδονιστών του κράτους των Σκοπίων, ο οποίος μαρτυρείται από πλήθος πηγών. Παρουσιάζει επίσης εντυπωσιακή διαχρονικότητα και αποτελεί την πλέ­ον σοβαρή εκδήλωση της αλυτρωτικής προπαγάνδας. Αξίζει εδώ να αναφερ­θεί πως μέχρι το 1940 η σχετική έκφραση δεν υπήρχε, αφού χρησιμοποιούνταν ο όρος «Βαρντάρσκα Μπανόβινα» [Επαρχία του Βαρδάρη] προκειμένου να περιγραφούν οι νοτιοσερβικές περιοχές.

Η πρώτη αναφορά γίνεται στην ίδια την ιδρυτική διακήρυξη του ΑΣΝΟΜ [1], όπου τέθηκε ως πρωταρχικός στόχος η ενοποίηση της Μακεδονίας με βάση το δικαί­ωμα του αυτοπροσδιορισμού. «Είναι αναγκαίο να ενώσουμε όλο τον μακεδόνικο λαό και από τα τρία τμήματα της Μακεδονίας μέσα σε ένα μακεδονικό εθνικό κρά­τος... οι Μακεδόνες από την ελληνική και τη βουλγαρική Μακεδονία πρέπει να ακο­λουθήσουν το παράδειγμα των Μακεδόνων στη γιουγκοσλαβική Μακεδονία».

Οι διακηρύξεις για την ενότητα του μακεδονικού χώρου και την «αλύτρωτη αιγαιακή Μακεδονία» κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 δεν στάθηκαν όμως μόνο φραστικές, αλλά μετουσιώθηκαν σε πράξη. Σήμερα θεωρείται δε­δομένη η ανάμειξη των Γιουγκοσλάβων στον ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο καθώς και η ανοικτή υποκίνηση όχι τόσο των ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού, όσο κυρίως των οργανώσεων εκείνων που απαρτίζονταν από Σλαβοφώνουςκαι είχαν θέσει ως στόχο τους την απόσχιση της ελληνικής Μακεδονίας. Είναι γνωστή εξάλλου η αποσχιστική κίνηση του Ηλία Δημάκη, γνωστού ως Γκότσε [2] , ο οποίος τον Νοέμβριο του 1944 εγκατέστησε το αρχηγείο του στο Μοναστή­ρι και εργάσθηκε εκεί για την ανασυγκρότηση της ομάδας του μέσω ευρείας στρατολόγησης από τον χώρο των προσφύγων από την Ελλάδα. Πολύ σύντο­μα το σώμα του αριθμούσε περί τα 1.000 άτομα, υπό την ονομασία «Πρώτη Αιγαιακή Ταξιαρχία Κρούσης». Διοικητής του σώματος τοποθετήθηκε ο Ηλίας Δημάκης, Υποδιοικητής ο παλαιός Σνοφίτης Ναούμ Πέγιωφ από το χωριό Γά-βρος της Καστοριάς, ο οποίος είχε διαφύγει στη ΛΔΜ ήδη από τον Ιούνιο του 1944, Πολιτικός Επίτροπος ο Μιχαήλ Κεραμιτζίεφ, συγχωριανός του Πέγιωφ και Υποεπίτροπος ο Βανγκέλ Αγιάνοφσκι - Ότσε από την περιοχή της Έδεσσας.

Σήμερα, εξάλλου, έχει τεκμηριωθεί η άποψη πως η ίδρυση του ΝΟΦ πραγ­ματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του ΚΚΜ και με απροκάλυπτο σκοπό την ένωση της ελληνικής Μακεδονίας με την γιουγκοσλαβική ομοσπονδία. Είναι άκρως αποκαλυπτικό μάλιστα το περιεχόμενο της συνομιλίας που είχε στα Σκόπια, στα τέλη του 1946, ο Λάζαρ Κολισέφσκι με ηγετικά στελέχη του ΝΟΦ, δίνοντάς τους εντολή να κατέβουν στην Ελλάδα και να πολεμήσουν στο πλευρό του ΚΚΕ: «Εσείς τώρα θα πάτε κάτω», τους παρότρυνε ο πρωθυπουργός της ΛΔΜ,

« ...Ο καθοδηγητής του αγώνα σας θα είναι το ΚΚΕ... η γραμμή του ΚΚΕ διορ­θώθηκε... να τους έχετε εμπιστοσύνη... ό,τι προβλήματα έχετε, θα τα επιλύσετε με την ηγεσία του ΚΚΕ. πολεμήστε με όλη σας την ψυχή μαζί με τον ελληνικό λαό. ενάντια στο σοβινισμό, τον σεπαρατισμό και τις τοπικές τάσεις».

Αυτά τα φιλογιουγκοσλαβικά στοιχεία του ΝΟΦ είχαν ξεκάθαρα ομολογημέ­νο στόχο, που δεν ήταν άλλος από την απόσχιση της ελληνικής Μακεδονίας και την ένωσή της με την γιουγκοσλαβική ομοσπονδία. Ενδεικτικό προς αυτή την κατεύθυνση αποτελεί σχετικό άρθρο, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της οργάνωσης Μπίλτεν [Δελτίο] στις 15 Μαρτίου του 1946 και απέκρουε τις κατη­γορίες για συνεργασία με τους Βουλγάρους:

«Δεν είμαστε Οχρανίτες κι ακόμη περισσότερο αυτονομιστές. Αυτό το αποδείχνει η γραμμή μας. Αγωνιζόμαστε ενάντια στον αυτονομισμό, γιατί αυτός οδηγεί τον μακεδονικό λαό στο γκρεμό, σε νέα δουλεία και ακόμη γιατί ο αυτονομισμός είναι γραμμή της διεθνούς αντίδρασης, η οποία έχει σαν σκοπό να σπάσει την ενότητα των λαών της Γιουγκο­σλαβίας».

Η διάψευση όμως των παραπάνω κατηγοριών συνοδεύθηκε από επιβεβαίωση της πολιτικής της απόσχισης της ελληνικής Μακεδονίας και της ένωσής της με την ΛΔΜ:

«Ο μακεδονικός λαός έχει δικαίωμα να ενωθεί κι αυτό το δικαίωμα το κατέκτησε με το όπλο. Ο μακεδονικός λαός της Μακεδονίας του Αιγαίου μπαίνοντας μέσα στις γραμμές του ΕΛΑΣ και πολεμώντας ενάντια στο φασισμό ταυτόχρονα πολεμούσε και για την εθνική του λευτεριά. Ο μακεδονικός λαός της Μακεδονίας του Αιγαίου με όλο του το δίκαιο ζητάει να ενωθεί με τον στυλοβάτη του, την πρωτοπόρα Μακεδονία του Βαρδάρη... θέλουμε να ζήσουμε με τα λεύτερα αδέλφια της Μακεδονίας του Βαρδάρη, για να μπορέ­σουμε να απολαύσουμε τους καρπούς που κέρδισε το μεγαλύτερο μέρος του λαού μας»

Η Δημιουργία της Ταξιαρχίας.

Με τη λιποταξία των κομιτατζήδων από τους Γερμανούς και με την προσέλευση τους στον ΕΛΑΣ, μια επικίνδυνη κατάσταση βουλγαρικού και γιουγκοσλαβικού φασιστικού αλυτρωτισμού πέρασε στους κόλπους του ΕΛΑΣ. Παρ' όλο που συνέβη αυτό το σημαντικό γεγονός, καμιά φωνή διαμαρτυρίας δεν ακούστηκε από τους ηγέτες του ΚΚΕ για την παροχή ασυλίας σ' εγκληματίες πολέμου, δοσίλογους και προδότες. Μετά τον πόλεμο, το ΚΚΕ κατηγόρησε δριμύτατα την Κυβέρνηση Τσαλδάρη, διότι παραχώρησε άσυλο σε συνεργά�