Άγριος καβγάς Φλωρινιωτών της Μελβούρνης με νομάρχη Φλωρίνης και... πατριδοκαπηλίες!

Παρακάτω δημοσιεύεται μία σειρά επιστολών  της ομογενειακής παροικιακής οργάνωσης Νέας Ένωσης Χωριών Φλωρίνης "Μακεδονικός Ελληνισμός" και του πρώην Νομάρχη Φλωρίνης το 2004. Αφορμή για τον "καβγά", όμοιος του οποίου ίσως να μην έχει ξαναγραφτεί στα παροικιακά χρονικά και στον οποίο εμπλέκονται οι πολιτική και πολιτειακή ηγεσία,  αρχηγοί των κομμάτων έδωσε ένα μήνυμα που έστειλε η Νέα Ένωση Χωριών Φλωρίνης στο Συνέδριο Απανταχού Φλωρινιωτών και το οποίο δεν διαβάστηκε.

Τη συνέχεια την εξιστορούν καλύτερα το ίδιο το μήνυμα και η αλληλογραφία που ακολουθεί:

Η Μακεδονική ταυτότητα κατά τον 19ο αιώνα*

Του Δρ Ευάγγελου Κωφού

Με τη δημιουργία του νεότερου ελληνικού κράτους το 1830, η ελληνική εθνική ιδεολογία αναπτύχθηκε στη βάση της εθνικής συνέχειας. Τόνιζε τις ελληνικές ρίζες από την κλασική εποχή, αλλά παρακολουθούσε, μέσα από το Βυζάντιο και την Τουρκοκρατία, την επιβίωση του ελληνικού έθνους στην ελληνική γλώσσα, τα ελληνικά έθιμα και, φυσικά, στην ελληνορθόδοξη θρησκεία.7 Στη Μακεδονία ωστόσο δινόταν έμφαση σε δύο ειδικότερα, αλλά εξίσου σημαντικά σημεία. Το πρώτο είχε ως επίκεντρο το μεγαλείο της αρχαίας Μακεδονίας και τό έπος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η έλξη του μεγάλου αυτού βασιλιά, τα επιτεύγματα του και το όνομα των Μακεδόνων είχαν κεντρίσει την ελληνική εθνική ιδεολογία στή Μακεδονία ακόμη και πριν από τον ελληνικό Αγώνα της Ανεξαρτησίας.8 Κατά την περίοδο του Διαφωτισμού, οι Έλληνες της Μακεδονίας, τόσο επιτοπίως όσο και στη διασπορά, έφεραν το μακεδονικό όνομα ως πρόσθετη μαρτυρία της ελληνικότητας τους.9 Την εποχή εκείνη δεν αντιτασσόταν καμιά αμφισβήτηση στην αίσθηση ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Έλληνες και ότι οι Έλληνες κάτοικοι της τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας ήταν οι μόνοι που καλόπιστα είχαν το δικαίωμα να φέρουν το μακεδονικό όνομα. Αυτοί οι σύγχρονοι Μακεδόνες αισθάνονταν υπερήφανοι νά διεκδικούν την ιστορική καταγωγή τους από τους βασιλείς Φίλιππο και Αλέξανδρο, ακριβώς όπως οι Αθηναίοι χωρικοί του 18ου αιώνα ανήγαν νοερώς την καταγωγή τους στον Θεμιστοκλή και τον Περικλή.

Η εκπληκτική αναβίωση αρχαίων ελληνικών ονομάτων, ιδίως εκείνων πού είχαν αρχαία μακεδονική φύτρα, τα όποια δίνονταν σε...

Προβληματισμοί Μακεδονικών Ταυτοτήτων

Ποιοί από τους δύο, Έλληνες ή Σλάβοι στη Μακεδονία, έχουν το ιστορικό, πολιτιστικό ή εθνοτικό προνόμιο να ονομάζονται Μακεδόνες;

Ποιες είναι οι ρίζες, η διάλεκτος, οι παραδόσεις, η κουλτούρα ή τα αρχαιολογικά ευρήματα που υποστηρίζουν τον Μακεδονισμό της μιας ή της άλλης ομάδας;

Ενώ διάφορες απαντήσεις στις ερωτήσεις αυτές είναι αναπόφευκτες, για χάρη απλότητας πρέπει να δεχθούμε ότι υπάρχουν δύο εκδοχές για την εισαγωγή αυτού του βιβλίου:

(α) Μακεδόνες είναι κάτοικοι ή πρώην κάτοικοι της Μακεδονίας, ανεξαρτήτου εθνότητας,

(β) Μακεδόνες είναι οι Έλληνες που γεννήθηκαν στη ιστορική Μακεδονία ή στο εξωτερικό, των οποίων οι πρόγονοι ήταν αυτόχθονες (γηγενείς) Μακεδόνες, οι οποίοι πάντοτε μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, όπως ακριβώς και οι Μακεδόνες της αρχαιότητας, και πάντοτε κατείχαν τη δύναμη της ελληνικής μακεδόνικης εθνικής ταυτότητας και κουλτούρας. Οι Έλληνες που μετανάστευσαν στη Μακεδονία επί τη βάσει της Συνθήκης του Νεϊγύ ή της Λωζάνης, και οι σλαβόφωνοι, βλαχόφωνοι ή αρβανιτόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας με ελληνικά αισθήματα, ανήκουν επίσης στη δεύτερη κατηγορία.

Ας εξετάσουμε τώρα την πρώτη κατηγορία με περισσότερη λεπτομέρεια.
Εάν με το να κατοικεί κανείς στη Μακεδονία σημαίνει ότι είναι Μακεδόνας, τότε τα δύο εκατομμύρια κάτοικοι της ΠΓΔΜ, οι κάτοικοι της βουλγαρικής Μακεδονίας του Πιρίν και τα τρία περίπου εκατομμύρια των κατοίκων της ελληνικής Μακεδονίας είναι Μακεδόνες, ανεξαρτήτου εθνότητας.М' αυτό το κριτήριο θα πρέπει να χωρίσουμε τους κατοίκους της ιστορικής Μακεδονίας σε τρείς ομάδες:....

ΓΛΩΣΣΕΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ Π. Σ. ΔΕΛΤΑ*

της Αλεξάνδρας Ιωαννίδου
Βαλκανικά σύμμεικτα, σελ 147-158
ΙΜΧΑ, 1995

Τα παιδικά κατεξοχήν βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα με ιστορικό περιεχόμενο ή έστω αναφορές, δηλαδή τα «Για την πατρίδα» (1909), «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου» (1911), «Ο Μάγκας» (1935 —με αρκετές ιστορικές διηγήσεις) και «Στα μυστικά του Βάλτου» (1937)1, θα μπορούσαν να θεωρηθούν ένα είδος θεματικής ενότητας στο σύνολο του έργου της συγγραφέως. Κεντρικό συνδετικό στοιχείο της τετραλογίας που οδηγεί σε ένα τέτοιου είδους συμπέρασμα αποτελεί η εμμονή στη Μακεδονία ως τόπο εξέλιξης των ιστορικών γεγονότων που περιγράφονται. Από ό,τι φαίνεται από τις χρονολογίες έκδοσης των βιβλίων, η ενασχόληση με τη Μακεδονία αρχίζει για τη Δέλτα κατά τη δεκαετία 1900-1910 περίπου, όταν σε ένα πρώτο «μακεδόνικο κύκλο» γράφονται και εκδίδονται τα βιβλία «Για την πατρίδα» και «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου», ενώ αναζωπυρώνεται δημιουργικά και πάλι στα μέσα της δεκαετίας του '30 με την ολοκλήρωση κατ' αρχήν του «Μάγκα» και δύο χρόνια αργότερα του «Στα μυστικά του Βάλτου». Ο πρώτος κύκλος αναφέρεται στη βυζαντινή εποχή. Ανακαλώνται και εξαίρονται τα κατορθώματα των βυζαντινών στρατηγών κατά των Βουλγάρων εισβολέων και διεκδικητών της ένδοξης μακεδόνικης γης. Ο δεύτερος κύκλος, πιο σύγχρονος αυτή τη φορά, παρουσιάζει με γλαφυρό τρόπο τον αγώνα των Ελλήνων ενάντια στους Βουλγάρους στη Μακεδονία του σχετικά πολύ πρόσφατου μακεδόνικου αγώνα, εστιάζοντας το ενδιαφέρον ειδικά στη λίμνη των Γιαννιτσών, το «Βάλτο».

Στα πρώτα δύο μακεδόνικα μυθιστορήματα της η Δέλτα προσεγγίζει τον τόπο από ασφαλή χρονική απόσταση περιγράφοντας τους αγώνες των Βυζαντινών ενάντια στον ίδιο εχθρό, τους Βουλγάρους• το 1915 όμως έχει αρχίσει κιόλας να σχεδιάζει το «Στα μυστικά του Βάλτου»2. Δεν θα επεκταθούμε περισσότερο στους λόγους που ενέπνευσαν στη Δέλτα την ενασχόληση με τη Μακεδονία, ούτε και στις πηγές και στους τρόπους που μάζεψε τα αναγκαία στοιχεία και τις πληροφορίες για τα βιβλία της, αφού για αυτά τα θέματα έχουν ήδη γραφεί αρκετά3. Αυτό που κατ' αρχήν ενδιαφέρει είναι η ......

Ο΄Ελληνας, Ντόπιος, Μακεδόνας

του Σάκη  Τότλη

από το βιβλίο των Σάκη Τότλη-Δημήτρη Ευαγγελίδη:

 ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ χθες και σήμερα

 (Έκδόσεις Μέτρο, 2009)

Οι Μακεδόνες της Πηνελόπης Δέλτα και Στρατή Μυριβήλη

Και ποιος δεν έχει ακούσει ή διαβάσει τα περιβόητα αποσπάσματα σχετικά με την Μακεδονία της Πηνελόπης Δέλτα και Στρατή Μυριβίλη ?
Τα εθνομηδενιστικά κέντρα και οι προστάτες της πλαστής "μακεδονικής εθνικής ταυτότητας" τα έχουν κάνει σημαία τους.

Γράφει η Πηνελόπη Δέλτα στο βιβλίο της “Στα Μυστικά του Βάλτου” ......

“Ήταν ένα κράμα όλων των βαλκανικών εθνικοτήτων τότε η Μακεδονία. Έλληνες, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Σέρβοι, Αλβανοί, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, ζούσαν φύρδην-μίγδην κάτω από τον βαρύ ζυγό των Τούρκων. Η γλώσσα τους ήταν η ίδια, μακεδονίτικη, ένα κράμα και αυτή από σλαβικά και ελληνικά, ανακατωμένα με λέξεις τούρκικες.

Όπως και στα Βυζαντινά χρόνια, οι πληθυσμοί ήταν ανακατωμένοι τόσο, που δύσκολα χώριζες Έλληνα από Βούλγαρο - τις δύο φυλές που κυριαρχούσαν. Εθνική συνείδηση είχαν την μακεδονική μονάχα. Όταν όμως οι Βούλγαροι κήρυξαν την εκκλησιαστική τους ανεξαρτησία, και αναγνωρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη αρχηγός της βουλγάρικης εκκλησίας ο Έξαρχος αντί του Πατριάρχη, και όταν η σύνοδος του 1872 κήρυξε σχισματικούς τους Βούλγαρους, χωρίστηκε η Μακεδονία σε Πατριαρχικούς Έλληνες κι Εξαρχικούς Βούλγαρους, χωρίστηκαν και οι συντοπίτες, οι συγχωρίτες - ακόμα και οι οικογένειες.”

Γράφει ο Στρατής Μυριβήλης στο βιβλίο του “ Η ζωή εν τάφω” ......

“Είναι μία βδομάδα τώρα που η ζωή μου κυλά μέσα σε τούτο το σπίτι της ειρήνης ήμερα, σα μια κορδέλλα νερό ανάμεσα στη χλόη. Νιώθω μέρα με τη μέρα πιο δυνατή τη σώψυχη ανάγκη να συναγροικηθώ όσο είναι βολετό με την πρωτόγονη ψυχή των ανθρώπων που με φιλοξενούν. Αυτό μ’ έκανε απ’ την πρώτη κιόλας μέρα να βαλθώ πεισμωμένα να μπω μες στο νόημα του γλωσσικού των ιδιώματος. Έκανα ένα γλωσσάριο που το πλουτίζω, το συμπληρώνω και το τελειοποιώ μέρα με τη μέρα. Μιλάνε μια γλώσσα που ‘ναι παρακλάδι σλαβικό με μπόλικα τούρκικα και ρωμέικα στοιχεία. Η αντρίκια της φτογγολογία μου δίνει ένα τονωτικό συναίστημα. Τα φωνήεντά της είναι σπάνια. Η μαλακιά γλυκάδα τους πνίγεται μέσα σ’ ένα κατρακύλισμα από φωνές αδρές και σκληρές. Σα μιλάνε, ακούς να δρομίζουν τον κατήφορο βότσαλα και χαλίκια στρογγυλεμένα μες στ’ ορμητικό ρέμα του Δραγόρα. Μερικές λέξεις έχουν την παρθένα παραστατικότητα των πρωτογέννητων γλωσσών, που δεν ήταν παρά ηχητική μίμηση των κρότων και των θορύβων της ζωντανής ζωής. Για να πουν πως το πουλί “πέταξε” λένε “πρρλιτς”. Σε καμμιά γλώσσα δεν άκουσα τόσο αληθινό το πέταγμα ενός πουλιού.[...]

Τούτοι εδώ οι χωριάτες μιλάνε μια γλώσσα που την καταλαβαίνουν κι οι Σέρβοι κι οι Βουργάροι. Τους πρώτους τους μισούν γιατί τους πιλατεύουν και τους μεταχειρίζουνται για Βουργάρους. Και τους Βουργάρους τους μισούν γιατί πήραν τα παιδιά τους στον πόλεμο. Εμάς τους Ρωμιούς μας δέχουνται με κάποια συμπαθητικιά περιέργεια, μόνο και μόνο γιατί είμαστε οι γνήσιοι υποταχτικοί του Πατρίκ, δηλαδή του Οικουμενικού Πατριάρχη. Η ιδέα του Πατριαρχείου απλώνεται ακόμα, τυλιγμένη μέσα σε μια μυστικοπάθεια πολύ παράξενη, πάνου σε τούτον τον απλοϊκό χριστιανικό κόσμο. Ύστερα είναι και οι τάφοι των προεστών και των παπάδων τους που ‘ναι σκαλισμένοι με τα ιερά και μυστηριώδικα ελληνικά γράμματα. Τα ίδια γράμματα είναι γραμμένα πάνου στα παλιά σκεβρωμένα κονίσματά τους, γύρω απ’ τ’ άγρια ασκητικά κεφάλια των αγίων του Βυζαντίου και μέσα στα κιτρινισμένα Βαγγέλια. Μολαταύτα δε θέλουν να ‘ναι μήτε Μπουλγκάρ μήτε Σρρπ (= Σέρβοι) μήτε Γκρρτς (= Έλληνες). Μονάχα Μακεντών ορτοντόξ”.

Το πρώτο ερώτημα που έρχεται στο μυαλό μου είναι το εξής.
Ποιοί είναι οι Μακεντών ορτοντόξ του Μυριβήλη ?
Είναι Έλληνες, χριστιανοί , Βούλγαροι, Σλαβομακεδόνες, Μακεντότσι ή κάτι άλλο ?

Η απάντηση δίδεται μέσω της κοινωνικής επιστήμης. Ναι υπήρχε μία Σλαβική εθνότητα που μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα είχε ακαθόριστη εθνική συνείδηση και ρευστή ταυτότητα που κατοικοί εδώ και μερικούς αιώνες σε μέρος της σύγχρονης γεωγραφικής Μακεδονίας.
Ακολουθώντας τη διάκριση του Anthony Smith μεταξύ εθνοτικής κατηγορίας και εθνοτικής κοινότητας, μπο­ρούμε να πούμε ότι οι Σλαβόφωνοι αποτελού­σαν μια εθνοτική κατηγορία. Πρόκειται για πληθυσμούς που μπορούν να θεωρούνται ως πολιτισμικές συνομαδώσεις, αλλά χωρίς σαφή αίσθηση αυτοσυνειδησίας και συλλογικότητα Λείπει ο μύθος της κοινής καταγωγής, οι κοινές ιστορικές μνήμες, η αίσθηση της αλληλεγγύης και η πρόσδεση σε μια σαφώς προσδιορισμένη πατρίδα. Τέτοιες ομάδες χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες μπορούν να απορροφη­θούν από άλλες, ισχυρότερες ομάδες. Κατά τον Smith, όσο εντονότερα είναι τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν, τόσο ευκολότερη είναι η διαδικασία διαμόρφωσης μιας εθνοτικής κοινότητας.

Η Μακεδονία είναι σήμερα όρος καθαρά γεωγραφικός καί όχι εθνολογικός. Έθνος μακεδονικό ιδιαίτερο ούτε υπήρξε ποτέ, αφότου οι αρχαίοι Μακεδό­νες, μαζί με τις άλλες ελληνικές φυλές, ενσωματώθηκαν μέσα στον μεγάλο Ελληνι­σμό των αλεξανδρινών, ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων, ούτε σήμερα είναι δυνατό να νοηθεί. Η θέληση τής Ιστορίας ήταν να βρεθεί σήμερα το έδα­φος τής μεγάλης αρχαίας Μακεδονίας μοιρασμένο σε τρεις λαούς, τούς Έλ­ληνες, Σλαβομακεδόνες και Βουλγάρους, και προσαρτημένο με σειρά διεθνών συνθηκών στα τρία αντίστοιχα βαλκανικά κράτη. Το φαινόμενο της ταυτότητας εξετάζεται τόσο με την ευρεία έννοια της διάκρισης μιας ομάδας ανθρώπων από άλλες με βάση ορισμένα κοινά πολιτισμικά χαρακτηριστικά όσο και με τη στενότερη έννοια της «εθνοτικής» ή της «εθνικής» ταυτότητας, που έχουν σημείο αναφοράς τα σύγχρονα έθνη και κράτη.

Το δεύτερο ερώτημα είναι το εξής.
Η μακεδονίτικη γλώσσα της Πηνελόπης Δέλτα έχει καμμία σχέση με αυτή της FYROM ?

Φυσικά είναι αστείο να θεωρούμε ότι η Δέλτα αναφερόταν στο Τιτοικό κατασκεύασμα του 1944. Όπως αναφέρει ο καθηγητής γλωσσολογίας Μπαμπινιώτης άλλο η Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων και άλλη η Σλαβομακεδονική διάλεκτος. Το Τιτοικό κατασκέυασμα είναι μία βουλγαρική γλώσσα (ο αρχικός πληθυσμός τής περιοχής ήταν βουλγαρικός και πάντοτε οι Βούλγαροι διεκδικούσαν αυτή την περιοχή που θεωρούσαν δική τους - άλλωστε οι κάτοικοι τής περιοχής ονομάζονταν Bugari «Βούλγαροι».Η γλώσσα αυτή, με τεχνητό καθαρώς τρόπο, από ομάδα γλωσσολόγων που συγκροτήθηκε επί τούτω «εκσερβίστηκε» (!), εισήχθησαν δηλαδή σε αυτήν λεξιλόγιο και γραμματικά στοιχεία από τις γύρω περιοχές που μιλούσαν Σερβικά, ώστε να μειωθεί ο βουλγαρικός γλωσσικός χαρακτήρας της και να αποκτήσει σερβική γλωσσική μορφή, που ήταν απαίτηση τής Ενωμένης Σερβίας τού Τίτο, τής Γιουγκοσλαβικής δηλαδή Δημοκρατίας.Αρα, η γλώσσα των Σκοπίων είναι μια σερβοβουλγαρική γλώσσα , μια τεχνητά εκσερβισμένη Βουλγαρική, που επιβλήθηκε ως επίσημη γλώσσα για προφανείς λόγους και που οι Βούλγαροι την ονόμασαν «κολισεφσκική» γλώσσα (ως επινόηση και εκτέλεση τού σκοπιανού πολιτικού Κολισέφσκι). Από μόνοι τους οι Σκοπιανοί έδωσαν σε αυτή τη γλώσσα, τη Σερβοβουλγαρική, την παραπλανητική και ψευδώνυμη ονομασία «Μακεδονική» (!), ώστε να αποφύγουν τις βουλγαρικές διεκδικήσεις και να αποκρύψουν μαζί τη βουλγαρική προέλευση τής γλώσσας τους.

Τα Σλαβομακεδόνικα ή τα ντόπια όπως λένε οι Σλαβόφωνοι, είναι μια διάλεκτος ελάχιστων ελληνοβουλγαρικών συνοριακών περιοχών, όπου ένας μικρός αριθμός Ελλήνων παράλληλα με την Ελληνική γνώριζαν (οι παλαιότεροι) και μια βουλγαρικής προελεύσεως διάλεκτο, όπως συμβαίνει ανέκαθεν και παγκοσμίως με μερικές συνοριακές ομάδες τού πληθυσμού πλείστων χωρών. Ας σημειωθεί ότι λόγω τού δίγλωσσου χαρακτήρα των ομιλητών και λόγω τής διαφορετικής βουλγαρικής διαλεκτικής προέλευσής της και, βεβαίως, λόγω τού ότι αυτή η αποκλειστικά προφορική διάλεκτος δεν εκσερβίστηκε, όπως η Βουλγαρική των Σκοπίων, τα Σλαβομακεδόνικα δεν ταυτίζονται με τη Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων.

Σκοπιανός, Σλαβομακεδόνας, Βούλγαρος, Σλάβος, Μακεδόνας……

...Είναι μερικοί από τους χρησιμοποιούμενους εθνοτικούς όρους ώστε να προσδιορίσουμε τον σλαβόφωνο πληθυσμό που αυτοπροσδιορίζεται ως «makedonci» ή «Makedonskiot nacionalnosti ».

Ας δούμε μερικά πράματα σε ότι αφορά τους ορισμούς και την ιστορία τους.

Όπως γράφει ο Ευάγγελος Κωφός [1] για την ταυτότητα των πληθυσμών της Μακεδονίας η ελληνική διπλωμα­τική αλληλογραφία του 19ου αιώνα είναι αρκούντως σαφής:

Με τον όρο «Μα­κεδόνες» ορίζονται άτομα που ανήκουν στην ελληνική εθνότητα, ανεξάρτητα της γλώσσας που ομιλούν. Όσοι σλαβόφωνοι δεν ταυτίζονται με τον ελληνισμό συνήθως χαρακτηρίζονται ως «Βούλγαροι» και σπανιότερα «Μακεδονοσλάβοι» ή «Σλαβομακεδόνες». Καθώς πλησιάζουμε στην ένοπλη αντιπαράθεση του Μακεδόνικου Αγώνα, παρατηρείται ευρεία χρήση του τοπικού μακεδόνικου ονόματος Makedonci από τους προσκείμενους στους Βουλγάρους σλαβόφωνους της Μακεδονίας.

Ωστόσο, η ελληνική επίσημη πολιτική δεν εφίσταται της παραδοσιακής χρήσης του ονόματος «Μακεδόνες», με το οποίο προσδιορίζο­νται πλέον τα ελληνικά ανταρτικά σώματα, οι αγωνιστές και ο φίλα προσκεί­μενος ντόπιος πληθυσμός.

Από την ενσωμάτωση της Ελληνικής Μακεδονίας στο ελληνικό κράτος, ο πληθυσμός της περιοχής φέρει το μακεδονικό όνομα στο οποίο συνυπάρχουν τρία στοιχεία ταυτότητας:

το γεωγραφικό, το ιστορικό-πολιτισμικό και το διοικη­τικό.

Η τρισυπόστατη αυτή ιδιότητα είναι ιδιαίτερα εμφανής στη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Περιλαμβάνει ακόμα και τους Έλληνες πρόσφυγες από τη σερβική και βουλγαρική Μακεδονία, οι οποίοι καταγράφονταν ως «Βόρειοι Μακε­δόνες» ή «Βορειομακεδόνες».

Την ίδια περίοδο σημειώνονται δύο γεγονότα που προκαλούν σημαντική ανα­στάτωση στη διαμόρφωση ελληνικής κρατικής πολιτικής σχετικά με τις ταυ­τότητες τμήματος του μακεδόνικου πληθυσμού όπως αναφέρει ο Ιάκωβος Μιχαηλίδης [2].
Το πρώτο αφορά στις υποχρεώ­σεις που ανέλαβε η Ελλάδα έναντι των μειονοτήτων της με βάση τις συνθήκες περί προστασίας των μειονοτήτων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Το δεύτερο οφείλεται στην εξαγγελία από την Κομιντέρν και την εν συνεχεία υιοθέτηση από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) πολιτικής για ενιαία και ανε­ξάρτητη Μακεδονία και Θράκη, στο πλαίσιο μιας μελλοντικής κομμουνιστικής βαλκανικής ομοσπονδίας.

‘Έτσι για το μεν πρώτο έχουμε για πρώτη φορά καταγραφές σε επίσημα ελληνικά έγγραφα (Ελληνικές στατιστικές) των ορισμών «Μακεδονοσλαύοι» και «Μακεδόνες» για το δε δεύτερο γεγονός η πολιτική του ορισμού «Μακεδόνες» προέβλεπε και τη δημιουργία και αναγνώριση χωριστής «μακεδονικής» ταυτότητας για τους σλαβόφω­νους πληθυσμούς του ευρύτερου μακεδονικού χώρου, και αντίστοιχης «θρακι­κής» για τα τρία τμήματα της, το βουλγαρικό, ελληνικό και τουρκικό [3].

Την ίδια εποχή, η επίσημη πολιτική του ελληνικού κράτους ήταν στραμμένη στις πιθανές επιπτώσεις για την εθνική ασφάλεια της χώρας από τη διττή απειλή που συνιστούσαν οι μη αποκρυπτόμενες αναθεωρητικές και αλυτρωτικές διαθέσεις της επίσημης Βουλγαρίας, αφενός, και οι προαναφερθείσες επι­διώξεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αφετέρου. Από την οπτική της Αθήνας, και οι δύο πλευρές έθεταν ευθέως θέμα ακρωτηριασμού της ελληνικής επικράτειας στις μακεδονικές και θρακικές επαρχίες της. Τα φοβικά ανακλα­στικά οδήγησαν τελικά στην παράκαμψη των διεθνών μειονοτικών δεσμεύσεων της χώρας και ενεργοποίησαν κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς σε βάρος σλαβόφωνων κατοίκων της Μακεδονία [1].

Έτσι ύστερα από δύο παγκο­σμίους πολέμους και τις συνακόλουθες μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, αλλά κυρίως εξ αιτίας τής αφομοιωτικής πολιτι­κής πού άσκησαν οι τρεις χώρες πού μοιράσθηκαν τη γεωγραφική Μακε­δονία, ή Ελλάς, ή Σερβία και ή Βουλγαρία, διαμορφώθηκαν από την παραδοσιακή αυτή κοινότητα τής Ορθόδοξης Οικου­μένης τρεις εθνοτικές ομάδες :
α) οι Σλαβομακεδόνες της Ελλάδος, οι όποιοι μαζί με τούς άλλους αλλοφώνους αφομοιώθηκαν στο σύγχρονο ελληνικό έθνος [4]
β) η αντίστοιχη ομάδα τής Βουλγα­ρίας, η οποία αφομοιώθηκε κατά τον ίδιο τρόπο από το βουλ­γαρικό έθνος
γ) οι Σλαβομακεδόνες τής πρώην Γιουγκο­σλαβίας, οι οποίοι στο πλαίσιο αυτής τής ομοσπονδιακής χώρας εξελίχθησαν σε βασικό γλωσσικό-πολιτιστικό στοιχείο τής νέας πολύφωνης εθνικής κοινότητας προς βορρά των ελληνι­κών συνόρων πού επέλεξε την ονομασία τής χώρας ως εθνική της ονομασία το όνομα «makedonci».

Ποιοι είναι όμως οι Σλαβομακεδόνες ?
Είναι δόκιμος όρος για να το χρησιμοποιούμε ώστε να προσδιορίσουμε την συγκεκριμένη εθνοτική ομάδα?

Ο Ιωάννης Κολιόπουλος [5] αναφέρει ότι όρος «Σλαβομακεδόνες» της Ελλάδος, ό οποίος φαίνεται να είναι γενικότερα αποδεκτός, με την έννοια ότι το δεύτερο συνθετικό είναι δηλωτικό του τόπου διαμονής τους και το πρώτο τής πιθανής καταγωγής του. Σύμφωνα με τα λεξικά ο «Σλάβος» προέρχεται από τον Σλαβικό που σημαίνει αυτός που αναφέρεται στους Σλάβους ή προέρχεται από αυτούς.

Είναι όμως αποδεκτός και για τις άλλες δύο ομάδες ?
της FYROM και της Βουλγαρίας ?

Ο Γιάννης Παπαβύζας [6] προσθέτει και άλλες ρητορικές ερωτήσεις σε ότι αφορά το όνομα «Μακεδόνες».

Ποιοι από τους δύο, Έλληνες ή Σλάβοι στη Μακεδονία, έχουν το ιστορικό, πολιτιστικό ή εθνοτικό προνόμοιο να ονομάζονται Μακεδόνες?

Ποιες είναι οι ρίζες, η διάλεκτος, οι παραδόσεις, η κουλτούρα ή τα αρ­χαιολογικά ευρήματα που υποστηρίζουν τον Μακεδονισμό της μιας ή της άλλης ομάδας?

Ποιος είναι τελικά ο «Μακεδόνας»?
Σύμφωνα με τα λεξικά προέρχεται από τον μακεδονικό, όπου σημαίνει
-Κάτοικος ή ιθαγενής της Γεωγραφικής Μακεδονίας.
-αυτός που έχει σχέση με τη Μακεδονία ή τους Μακεδόνες και ιδίως που προέρχεται από αυτή.

Ενώ διάφορες απαντήσεις στις ερωτήσεις αυτές είναι ανα­πόφευκτες, για χάρη απλότητας πρέπει να δεχθούμε ότι υπάρχουν δύο εκ­δοχές :

α) Μακεδόνες είναι κάτοικοι ή πρώην κάτοικοι της Μακεδονίας, ανεξαρτήτου εθνότητας
β) Μακε­δόνες είναι οι Έλληνες που γεννήθηκαν στη ιστορική Μακεδονία ή στο εξωτερικό, των οποίων οι πρόγονοι ήταν αυτόχθονες (γηγενείς) Μα­κεδόνες, οι οποίοι πάντοτε μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, όπως ακρι­βώς και οι Μακεδόνες της αρχαιότητας, και πάντοτε κατείχαν τη δύναμη της ελληνικής μακεδόνικης εθνικής ταυτότητας και κουλτούρας.

Ας εξετάσουμε τώρα την πρώτη κατηγορία με περισσότερη λεπτομέρεια μιας και αυτή μας ενδιαφέρει άμεσα.

Εάν με το να κατοικεί κανείς στη Μακεδονία σημαίνει ότι είναι Μακεδόνας, τότε τα 2 εκ κάτοικοι της FYROM, οι κάτοικοι της βουλγαρικής Μακεδονίας του Πιρίν και τα τρία περίπου εκατομμύρια των κατοίκων της ελληνικής Μακεδονίας είναι Μακεδόνες, ανεξαρτήτου εθνότητας. Με αυτό το κριτήριο θα πρέπει να χωρίσουμε τους κατοίκους της ιστορικής Μακεδονίας σε τρεις ομάδες: Έλληνες Μακεδόνες, Σλάβοι Μακεδόνες και Βουλγαρο-Μακεδόνες. Συνεπώς, ο όρος «Μακεδόνες» για την FYROM επί τη βάσει της κατοικίας, περιλαμβάνει Σλάβους, Αλβανούς, Βούλγαρους, Βλάχους, αθιγγάνους και Μουσουλμάνους απροσδιόριστης εθνότητας.

Συνεπώς, αν χρησιμοποιήσουμε τον όρο «Μακεδόνες» μόνο για τους κατοίκους της FYROM, πράγμα που διεκδικούν οι ηγέτες των Σκοπίων και αυθαίρετα εγκρίνουν πολλοί ανθρωπολόγοι και συγγραφείς, μερολη­πτούμε εναντίον των Ελλήνων Μακεδόνων και Βουλγάρων Μακεδόνων, εναντίον της πλειοψηφίας των Μακεδόνων. Μάλιστα όπως αναφέρει ο Ιωάννης Κολιόπουλος [5] ο όρος «Μακεδόνες», έξαλλου, πού φαίνεται να υιοθετούν ορισμένοι ξένοι κοινω­νικοί επιστήμονες, είναι εσφαλμένος, επειδή ουσιαστικά στερεί από όλες τις άλλες παραδοσιακές γλωσσικές ομάδες τής Μα­κεδονίας μέρος της ταυτότητος τους και τις καθιστά κοινότη­τες ανέστιες. Απλά συμπληρώνω ότι και Έλληνες υιοθετούν αυτό τον όρο, ειδικά πολιτικές πτέρυγες της αριστεράς.

Ποια είναι όμως η ετυμολογία και η ιστορία της λέξεως Σλαβο-μακεδόνας ?

Πρώτη φορά εμφανίστηκε από τον Stefan Verkovic (μέσα 19ου αιώνα) με τον «Σλάβος της Μακεδονίας». Ο Verkovic έκανε διαχωρισμό των Μακεδόνων Βουλγάρων και των Μακεδόνων Σλάβων με σκοπό να προσεγγίσει τους τελευταίους στα πλαίσια της πανσλαβικής προπαγάνδας. Οι δικοί μας τον πήραν από τον Σέρβο Cvijic (30 χρόνια μετά) , ο οποίος όρος εμφανίζεται σε καμιά 30αριά εθνολογικούς χάρτες εποχής!!

Δύο σημαντικό στοιχεία πρέπει να δούμε είναι αυτά του εθνοτικού προσδιορισμού των Σλάβων αλλά και της σύγχρονης γεωγραφικής Μακεδονίας.

Ακολουθώντας τη διάκριση του Anthony Smith [7] μεταξύ εθνοτικής κατηγορίας και εθνοτικής κοινότητας, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι οι Σλαβόφωνοι της σύγχρονης γεωγραφικής Μακεδονίας αποτελούσαν μια εθνοτική κατηγορία. Πρόκειται για πληθυσμούς που μπορούν να θεωρούνται ως πολιτισμικές συνομαδώσεις, αλλά χωρίς σαφή αίσθηση αυτοσυνειδησίας και συλλογικότητας. Λείπει ο μύθος της κοινής καταγωγής, οι κοινές ιστορικές μνήμες, η αίσθηση της αλληλεγγύης και η πρόσδεση σε μια σαφώς προσδιορισμένη πατρίδα.

Σε ότι αφορά την σύγχρονη γεωγραφική Μακεδονία δυστυχώς σε αυτό τον τομέα επικράτησε η Βουλγαρική άποψη του 19ου αιώνα όπου τα σύνορα τους είναι αυτά όπως εκφράζονται σήμερα από τους Σλάβους της FYROM με τους αλυτρωτικούς χάρτες της «μεγάλης Μακεδονίας».

Τελευταίο άφησα την λέξη «Σκοπιανός».
Δεν κατάφερα να βρω από πού ξεκίνησε αυτή η λέξη. Υποθέτω ότι μάλλον ξεκίνησε από τον Ανδριώτη το 1961 όπου αναφερόταν συχνά στα πονήματα του στους «Σλάβους των Σκοπίων».
Εμείς την χρησιμοποιούμε πολλές φορές σαν αντίδραση στην αλυτρωτική συμπεριφορά των Σλάβων γειτόνων.

Εάν είναι δικαιολογημένη ή όχι το αφήνω στην κρίση του καθένα.

=========================================================


[1] - «Ελληνικό κράτος και μακεδονικές ταυτότητες» στο "Μακεδονικές Ταυτότητες στον χρόνο"των εκδόσεων Πατάκη ,2008
[2] - «Ταυτότητες, διπλωματία, πολιτικοί και στρατιωτικοί συ­σχετισμοί: Η περίπτωση των Σλαβόφωνων στην Ελλάδα (1919-1949)» στο «Μακεδονικές Ταυτότητεςστον χρόνο » των εκδόσεων Πατάκη ,2008[3] - «Κομιντέρν και Μακεδονικό Ζήτημα» των Αλέξανδρου Δάγκα και Γιώργου Λεοντιάδη των εκδόσεων επίκεντρο ,2008
[4] – «Αρχαίος ελληνικός φυλετισμός καί νεοελληνικός εθνικισμός» του Μιχαήλ Μπακαούκα στο περιοδικό Νέα Κοινωνιολογία, τεύχος 41, εκδόσεις Παπαζήση.
[5] - «Λεηλασία Φρονημάτων», 1995
[6] - «Αγώνες στον Ελληνικό Βορρά», 2007
[7] - «Εθνική ταυτότητα», 2000

Σλαβομακεδονική Ταυτότητα

Διευκρινίζω από την αρχή ότι όρος Σλαβομακεδονικός είναι ένας προσδιορισμός εθνο-γεωγραφικός και έχι εθνοτικός. Δηλαδή εννοώ για μία εθνοτική ομάδα /κοινότητα όπου άρχισε να δημιουργείται στα μέσα του 19ου αιώνα στην γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας και πήρε την τελική του μορφή 100 χρόνια αργότερα. Σαν ιδεολογική βάση είχε τον Μακεδονισμό , ένα ιδεολογικό παρακλάδι του Παναλσβισμού (που τυχαία οι Βούλγαροι το ήξεραν και το απέκρυπταν), οι Έλληνες τον ανακάλυψαν την δεκαετία του 90.
Το υπενθυμίζω και το αναφέρω από την αρχή για ευνόητους λόγους.

Ο Hroch, Smith, Hosbawn, Gellner και πολλοί άλλοι ερευνώντας τη συγκρότηση των λαών σε σύγχρονα έθνη παρουσιάζουν διάφορα.....