Δύο βασικοί κανόνες Μεταναστευτικής Πολιτικής.

Όταν διαβάζω(Soeren Kern,European 'No-Go' Zones for Non-Muslims Proliferating, 2011 ) ότι η περιοχή Kuregem των Βρυξελλών(1 στους 4 είναι μουσουλμάνος), θυμίζει ζώνη πολέμου, οι περιπολίες της αστυνομίας γίνονται πάντα με δυο περιπολικά οχήματα και στη περιοχή Molenbeek, έχει απαγορευτεί στους αστυνομικούς να πίνουν καφέ ή να τρώνε δημοσίως, στη διάρκεια του Ραμαζανιού, τότε ΜΗΝ ΨΑΧΝΟΥΜΕ και πολύ γιατί η Βελγική αστυνομία δεν μπόρεσε να συλλάβει τους ισλαμοφασιστικούς πυρήνες.

Ο πολυπολιτισμός έχει δημιουργήσει σκληρά γκέτο, όπου οι τοπικές αρχές αδυνατούν να ελέγξουν τις καταστάσεις. Οι απαγορευμένες αυτές περιοχές αποτελούν προϊόν δεκαετιών μαξιμαλιστικής πολυπολιτισμικής πολιτικής, η οποία έχει ενθαρρύνει τους Μουσουλμάνους στο να δημιουργήσουν δικές τους παράλληλες κοινωνίες, και να παραμείνουν απομονωμένοι, παρά να ενσωματωθούν στις κοινωνίες των χωρών που τους φιλοξενούν.

Γι’ αυτό πρέπει να θυμόμαστε δύο βασικούς κανόνες μεταναστευτικής πολιτικής:

Για όσους δεν κατάλαβαν τι έγινε με τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες προχτές....

H παραγνωρισμένη οθωμανικη Selanik

του Porto Aurea

Πώς έμεινε στην ιστορία η οθωμανική πόλη της Selânik; Με τις πολυεθνικές λιχουδιές της και το «Μπέη Χαμάμ» ή με το ότι κάποιες χριστιανές ακόμη και στα 1930 άναβαν κεριά στον τάφο του "πασίγνωστου" δερβίση Μουσά Μπαμπά («σπάνιο φαινόμενο», γράφει ο Μαζάουερ[1], ο οποίος το επισημαίνει); Υπάρχει τίποτε αντίστοιχο στο σαλονικιώτικο Ισλάμ και τον σαλονικιώτικο Ιουδαϊσμό με το έργο των Κυρίλλου και Μεθοδίου, οι οποίοι άλλαξαν την πολιτισμική ιστορία της μισής Ευρώπης; Ποιος ισάξιος Εβραίος ή Οθωμανός λόγιος υπάρχει στην Selânik με τον Θεσσαλονίκης Λέοντα τον Μαθηματικό (9ος αι.), ο οποίος αντέγραψε και σχολίασε τον Ευκλείδη, τον Αρχιμήδη, τον Διόφαντο, τον Πτολεμαίο και χρησιμοποιούσε γράμματα του αλφαβήτου με αξία γενικών αριθμών για να παραστήσει γενικές αριθμητικές σχέσεις, ή τον Ευστάθιο (12ος αι.), ο οποίος σχολίασε τον Πίνδαρο και δημοσίευσε σχόλια στον Όμηρο, και στην εξιστόρησή του της άλωσης του 1185 από τους Νορμανδούς παρατίθενται εβδομήντα χωρία, θέματα ή φράσεις από τον Όμηρο, τη μυθολογία, τους Προσωκρατικούς, τον Πίνδαρο, τον Αριστοφάνη, τον Αριστοτέλη, τον Πυθαγόρα, τη Σίβυλλα, τον Δημοσθένη, τον Αππιανό, τον Ηρόδοτο, την Παλατινή Ανθολογία, τον Λυκόφρονα, τον Σοφοκλή, τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη, τον Θεόκριτο, τον Αισχίνη, τον Μένανδρο[2], ή τον Θωμά Μάγιστρο (14ος αι.), ο οποίος εξέδωσε και έγραψε σχόλια στον Πίνδαρο, στον Αισχύλο, στον Σοφοκλή, στον Ευριπίδη και στον Αριστοφάνη[3], τον Δημήτριο Τρικλίνιο (14ος αι.), για τον οποίο οι Hunger και Wilamowitz λένε ότι ήταν ο πρώτος φιλόλογος-κριτικός εκδότης αρχαίων κειμένων που αξίζει να καλείται μοντέρνος φιλόλογος, των Νέων Χρόνων[4], τον Θεόδωρο Γαζή (15ος αι.) ο οποίος μετέφρασε πολλά έργα του Αριστοτέλη στα λατινικά, τον Δημήτριο Κυδώνη, ο οποίος μετέφρασε για πρώτη φορά στα ελληνικά την Summa theologica του Ακινάτη; Κι ενώ

Νεοφιλελευθερισμός

Η λέξη «νεοφιλελευθερισμός» (neoliberalism) πρέπει πλέον να αρχίσει να μας απασχολεί σοβαρά όλους. Ο λόγος είναι ότι, ο παγκοσμιοποιημένος νεοφιλελευθερισμός(global liberalism) άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά με τις  νομοθετήσεις σε ανεπτυγμένες οικονομίες έχοντας ως αιχμή του δόρατος την  χώρα μας.

ΓΕΝΙΚΑ

Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι άλλο ο «φιλελευθερισμός» και  άλλο ο «νεοφιλελευθερισμός». Η αγγλική ορολογία ξεχωρίζει με σαφήνεια τα δύο αυτά είδη πολιτικών ιδεολογιών.  Οι σύγχρονοι φιλελεύθεροι (modern liberals) είναι  αυτοί που εμμένουν στην ενότητα ελευθερίας και ισότητας και υποστηρίζουν το κράτος πρόνοιας αλλά και το κράτος ως ρυθμιστή της αγοράς. Οι νεοφιλελεύθεροι ή  φιλελευθεριστές (libertarians) είναι αυτοί που επιμένουν μονόπλευρα στην ατομική, ιδίως οικονομική ελευθερία ως απουσία κρατικών επεμβάσεων. Είναι δηλαδή πρώτα απ’ όλα αντικρατιστές. Ας σημειωθεί ότι ο όρος «φιλελεύθερος», ακριβώς επειδή οι liberals εμμένουν στην κοινωνική ισότητα ως απαραίτητο συνοδό της ελευθερίας, στις αγγλόφωνες χώρες σημαίνει κάτι σαν αριστερός ή αριστερίζων. Μάλιστα ο Ελληνοαμερικανός Μάικλ Δουκάκης έχασε τις εκλογές για το αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ το 1988 επειδή δεν αντέδρασε έγκαιρα και με τον κατάλληλο τρόπο όταν ο αντίπαλός του Μπους τον χαρακτήρισε φιλελεύθερο (ο Μπους το εννοούσε βεβαίως ως μομφή, ενώ ο Δουκάκης ως κάτι το θετικό, για το οποίο δεν έκρινε αναγκαίο να δώσει εξηγήσεις) ενώ ακόμα πιο πρόσφατα ο Μπάρακ Ομπάμα θεωρήθηκε και αυτός ως liberal και τον αποκαλούσαν υποτιμητικά  ως  σοσιαλδημοκράτη.

Ο νεοφιλελευθερισμός, που ορισμένες φορές αποκαλείται και ως...

Σε συνεδρίαση της, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου προχώρησε σε αρνητική γνωμάτευση, όσον αφορά την ψήφο των μεταναστών, η οποία κρίνεται ως παράνομη.

Κάποιοι θα προτρέξουν να αναφέρουν ότι πρόκειται απλά για εισήγηση και όχι για απόφαση αλλά, με βάση πληροφορίες του parapolitika.gr, το σκεπτικό στο ΣτΕ είναι να ληφθεί τελικά και απόφαση, που θα αναφέρει ως παράνομη την ψήφο των μεταναστών.
Σημειώνεται ότι τον Φεβρουάριο, είχε γίνει η ίδια εισήγηση στο Δ΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία υπογράμμιζε  ότι τόσο η άσκηση του δικαιώματος του εκλέγειν όσο και η άσκηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι για την ανάδειξη των οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης «επιφυλάσσεται μόνο στους Έλληνες πολίτες και δεν μπορεί να επεκταθεί και στους μη έχοντες την ιδιότητα αυτή, χωρίς αναθεώρηση της σχετικής διατάξεως του Συντάγματος».
Φυσικά με την εξέλιξη αυτή ανοίγει ο "ασκός του Αιόλου", σε μεγάλη μερίδα των δήμων ανά την Ελλάδα, ειδικότερα σε εκείνους που διαφορές στο τελικό αποτέλεσμα ήταν μικρές και η ψήφος των αλλοδαπών, ενδεχομένως, να διαμόρφωσε το αποτέλεσμα.
Μάλιστα, τα σενάρια κάνουν λόγο για επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας στις περιοχές αυτές, με τους "αδικημένους" να είναι έτοιμοι να φτάσουν το θέμα στα άκρα και την κυβέρνηση να βρίσκεται εκτεθειμένη, περιμένοντας την τελική απόφαση του ΣτΕ.
Ελπίζω στις 3 Ιουνίου, το ΣτΕ θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα κηρύξει ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ τον εθνοκτόνο νόμο Ν. 3838/10, όπως έκανε το τμήμα.

Με αφορμή τον νόμο Καστανίδη(και όχι μόνο) και την φράση...

..«... ενόψει των σοβαρών προκλήσεων που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας κατά τη μετάβασή της σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία...»,  που υπάρχει στο σχέδιο νόμου, τελικά τι είναι πιο ειρωνικό:

Η δημοκρατία που γίνεται όλο και πιο ολοκληρωτική
ή
οι οπαδοί του ολοκληρωτισμού που ζητάνε όλο και περισσότερο «δημοκρατία»;

Υπενθυμίζω «δημοκρατία» για αυτούς, είναι όταν οι κυβερνήσεις δεν μπορεί να ρωτάνε τον λαό για τα πάντα, σε μερικά πράγματα πρέπει να τραβάνε μπροστά, να τον εκπαιδεύουν. Το λεξικό Τριανταφυλλίδη γράφει ότι δημοκρατία είναι το  πολιτικό σύστημα που στηρίζεται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και που λειτουργεί με βάση τη βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών. Δεν ξέρω, μπορεί και να κάνω λάθος, και σαν λαός τελικά, έχουμε τις κυβερνήσεις που μας αξίζουν.

Πολυπολιτισμικότητα: μία πολιτική ιδεολογική μάστιγα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα  είναι η αυταρχική επιβολή, δύο ιδεολογικών γραμμών-δογμάτων:

Της πολυπολιτισμικότητας(multiculturalism), μίας πολιτικής ιδεολογικής στάσης όπου έχει σαν κύριο σκοπό, την προσπάθεια επιβολής της  πολιτισμικής διαφορετικότητας των νομιμοποιημένων ή μη παράνομα εισελθόντων μεταναστών, υπό τον ψευδομανδύα της «ενσωμάτωσης» αλλά και την υποβάθμιση-μείωση της κυρίαρχης  πολιτισμικής και ιστορικής ταυτότητας της πλειοψηφίας.

Του εθνομηδενιστικού μεταμοντερνισμού, μίας πνευματικής(και όχι μόνο) ιδεολογικής στάσης  που απορρίπτει με ολοκληρωτικό τρόπο των αντίθετων ως προς των νεωτερικών/μετανεωτερικών/μεταμοντέρνων απόψεων σε ότι αφορά την θεωρία γεννήσεως του εθνικισμού και του Έθνους, και κωδικοποιείται σε μία ιδεολογία που αναγορεύει σε ηθικό και πρακτικό καθήκον την προώθηση αυτού του αρνητισμού σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και νομοθετικής ζωής της Ελλάδος αλλά και της φιλοσοφίας του Ελληνισμού ή Ελληνικότητας.

Πολυπολιτισμικότητα και εθνομηδενιστικός μεταμοντερνισμός έχουν συμμαχήσει και έχουν δημιουργήσει ένα  εκρηκτικό μίγμα μηδενισμού του Ελληνικής πολιτισμικότητας και αρνητισμού της Ελληνικής εθνικής ταυτότητας, εκμεταλλευόμενοι φυσικά την αποχαύνωση του Ελληνικού λαού, την πνευματική μας κατρακύλα και την Πολιτικό-κρατική φαυλοκρατία. Σε αυτήν την ανάρτηση θα επικεντρωθώ στην πολυπολιτισμικότητα. Για τον εθνομηδενιστικό μεταμοντερνισμό αναφέρομαι εδώ(http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.gr/2011/06/1.html).

Στις δεκαετίες του '80 και του '90 συντελέστηκε μία μεταστροφή στον πανεπιστημιακό κόσμο της Δύσης(ειδικά στις ΗΠΑ) και εμφανίστηκε μία....

Ισλάμ, Κοράνι, Τζιχάντ, άπιστοι και πολυπολιτισμικότητα

Την προηγούμενη εβδομάδα στην Ελλάδα συνέβει ένα γεγονός που πρέπει πλέον να βάλει σε σκέψεις τους σκεπτόμενους Έλληνες. Οι μουσουλμάνοι κατέλαβαν δημόσιους χώρους  και  διακήρυξαν με την πρωτοβουλία τους όχι μόνο ότι είναι εδώ, αλλά και ότι είναι αποφασισμένοι να προβάλλουν δυναμικά τη δική τους θρησκευτικό-πολιτισμική ταυτότητα στον ελληνικό δημόσιο χώρο. Ένας από τους χώρους ήταν τα Προπύλαια όπου λόγω του «πανεπιστημιακού ασύλου ανομίας» που υπάρχει εκτέλεσαν   δημόσια προσευχή, στον χώρο που συμβολίζει τον νεοελληνικό διαφωτισμό. Θα με ρωτήσει κάποιος εδώ οι αναρχοφασίστες έδειραν τον πρύτανη, υπέστελλαν την Ελληνική σημαία και σήκωσαν την  αναρχοφασιστική, οι μουσουλμάνοι σε πείραξαν; Θα τους απαντούσα με εκνεύρισε το ίδιο μιας εκτός από την βεβήλωση του χώρου με την ανοχή του διαφθαρμένου κράτους έχουμε  πλέον και ανοικτή έκφραση ιερού πολέμου από του Ισλαμιστές όπως φαίνεται στην φωτογραφία, όπου φαίνεται πανό με τον   «πιστό και το τσεκούρι».

Έτσι με αφορμή αυτό το γεγονός, θα ήθελα να υπενθυμίσω στους φίλους και τις φίλες του blog μερικά πράγματα για το Ισλάμ, το κοράνι και τι λένε για τους άπιστους, δηλαδή όλους όσους δεν πιστεύουν στον μουσουλμανισμό.

Κοράνιο λοιπόν, είναι η συλλογή αναγνωσμάτων που περιέχουν τις αποκαλύψεις του…..

Το εθνοκτόνο νομοσχέδιο που ελληνοποιεί τους λαθρομετανάστες ψηφίστηκε.

Το πρώτο βήμα για την μετατροπή της Ελλάδας από Έθνος -Κράτος σε Πολυπολιτισμικό κράτος έγινε.Χωρίς την έγκριση του Ελληνικού λαού μιας και η δημοκρατία μας απαγορεύει εμμέσως το δημοψήφισμα.
Το δεύτερο βήμα θα είναι από το υπουργείο Παιδείας όπου η θεμελιώδης αρχή της "πολιτικής ορθότητας" στην εκπαίδευση "τι να σκέφτονται" και όχι "πως να σκέφτονται" είναι η κύρια γραμμή αυτής της πολυπολιτσιμικής κυβέρνησης .
Είναι γεγονός πως ετούτη η κυβέρνηση, αλλά και η προηγούμενη, θέτουν, κυριολεκτικά, ένα βαρέλι δυναμίτιδας στα θεμέλια της πολιτικής κι εθνικής κυριαρχίας του Ελληνικού λαού κι ανάβουν ένα βραδυφλεγές φιτίλι.
Η κατασκευή, εκ του μη όντος, μίας συμπαγούς και διακριτής εθνοπολιτισμικής μειονότητας εντός της εθνικής επικράτειας, εμφορούμενης μάλιστα από εξόχως ανεπτυγμένη εθνική αυτοσυνειδησία και αλυτρωτική εθνικιστική ιδεολογία γίνεται πλέον πράξη με αυτό το εθνοκτόνο νομοσχέδιο.
O νέος κομματικός στρατός, που δεν καταλαβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ ότι θα ζητήσει σύντομα πολλά και κυρίως, την «προσαρμογή» της κοινωνίας μας στα μέτρα και στα σταθμά τους…

Λεξικό της Πολυπολιτισμικότητας

Δημοκρατία είναι το  πολιτικό σύστημα που στηρίζεται στην αρχή της κομματικής κυριαρχίας,  και που λειτουργεί με βάση τη βούληση της πάσης  φύσεως  μειοψηφίας των πολιτών.

Δημοψήφισμα είναι η λογική της θέλησης της πλειοψηφίας σε ένα συγκεκριμένο θέμα πολυπολιτισμικότητας που είναι δεδομένα ως βαθύτατα αντιδημοκρατική πρώτον διότι εξαιρεί από τη διαδικασία τα υποκείμενα της συζήτησης, και δεύτερον διότι επιζητά έτσι τη νομιμοποίηση μιας πολιτικής που είναι ασύμβατη με την έννοια της Δημοκρατίας.

Διάλογος είναι όταν έχεις εσύ δίκιο και ο άλλος είναι φασίστας, εθνικιστής και ρατσιστής. Επιβάλεται όταν κάνεις διάλογο με έναν πολέμιο της πολυπολιτισμικότητας να προσπαθείς να μειώσεις με κάθε τρόπο την προσωπικότητά του.

Εθνικιστής είναι αυτός που........

Πολιτογράφηση μεταναστών και εθνομηδενισμός

 Του Βασίλη Στοιλόπουλου*

Η συνεχιζόμενη παράνομη είσοδος εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών στην Ελλάδα και η διαχρονική ανικανότητα της ελληνικής πολιτείας να αντιμετωπίσει στοιχειωδώς αυτό το μείζον εθνικό ζήτημα, θέτει πολλούς πολίτες, όλων των παραταξιακών ακροατηρίων, μπροστά σε ένα θεμελιώδες ερώτημα: Υπάρχει κίνδυνος  σταδιακού αφελληνισμού της χώρας, μέσω της επιβολής και διαιώνισης μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, από τους εγχώριους εθνομηδενιστές;

Μέχρι πρόσφατα γνωρίζαμε ότι το σοσιαλφιλελεύθερης-ελευθεριακής    προέλευσης εθνομηδενιστικό  κατεστημένο  της χώρας μας, έχοντας την απόλυτη κυριαρχία στον χώρο της εκπαίδευσns, στα εξαθλιωμένα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ των Ελλήνων ολιγαρχών και στις επιχορηγούμενες κρατικοδίαιτες ΜΚΟ, υπέσκαπτε συστηματικά οτιδήποτε σχετιζόταν με την ταυτότητα, την ιδιοπροσωπία και το πατριωτικό φρόνημα των Ελλήνων. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούν κατά περίπτωση: σαθρή ηθικολογία νεοταξικού τύπου, ιδεολογική τρομοκρατία ολοκληρωτικών προδιαγραφών, χυδαίες ύβρεις με ιδεολογικό περιτύλιγμα  και  ψευδοεπιστημονικά ευρήματα [1]. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια οι εθνομηδενιστές, παρότι συντριπτικά μειοψηφικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, ισχυροποιούνται συνεχώς, καθώς καταλαμβάνουν όλο και περισσότερες σημαντικές θέσεις σε κρατικούς φορείς σχετικούς με τη μετανάστευση, την παιδεία κ.λπ. και βεβαίως δεν στερούνται ποτέ εθνικών ή κοινοτικών πόρων[2] για τα συνέδρια και την προπαγανδιστική  τους ανθελληνική πρακτική.

Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι μεσοπρόθεσμα η επιρροή τους αναμένεται να.....

Δυστυχώς ζούμε πλέον σε πολυπολιτισμική κατοχή.

Μετά την αναμενόμενη ψήφιση του εθνοκτόνου νομοσχεδίου για την ιθαγένεια και την ψευδο-ελληνοποίηση 1.000.000 αλλοδαπών για ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους (όπως αποκάλυψε ο Πρόεδρος της Ένωσης Μεταναστών  Κος Κολομπανί), η παρούσα κυβέρνηση των μεταμοντέρνων πολυπολιτισμικών συνεχίζει την εθνομηδενιστική πολιτική της με αυτό που ξεκίνησε από την αρχή: με την απελληνοποίηση μέσω της διδασκαλίας της μητρικής γλώσσας των  καινούργιων μειονοτήτων όπως αναφέρουν. Για την ακρίβεια, το πραξικόπημα στην ελληνική εκπαίδευση συνίσταται στην εγκατάλειψη του ισχύοντος συνταγματικού - παιδαγωγικού πλαισίου, που προσβλέπει στη μεταβίβαση της εθνοπολιτισμικής κληρονομιάς και στη διαμόρφωση ελληνικής εθνικής ταυτότητας, χάριν ενός νέου πολιτικού παιδαγωγικού μοντέλου που στρέφει την «κριτική σκέψη» (στη μεταμοντέρνα της εκδοχή) κατά των «μύθων» του εθνικού αφηγήματος (αποδόμηση), ενώ παράλληλα οικοδομεί τον δικό του ανυπόστατο «κοσμοπολίτικο», «διεθνιστικό», «πολυπολιτισμικό» μύθο.
Έτσι λοιπόν η υπουργός Α-Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου μιλώντας χθες στο διεθνές συνέδριο για τη Μετανάστευση, της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της Ελλάδας υποστήριξε....... 

The Poverty of Multiculturalism - Η φτώχεια της Πολυπολιτισμικότητας

Ένα από τα τελευταία βιβλία που περιγράφει την φτώχεια, την ανεπάρκεια και την στειρότητα της Πολυπολιτισμικότητας  όχι μόνο στην θεωρία αλλά και στην πράξη είναι το βιβλίο του Βρετανού Patrick West με τον τίτλο The Poverty of Multiculturalism - Η φτώχεια της Πολυπολιτισμικότητας.
Το βιβλίο θεωρεί ότι η πολυπολιτισμικότητα που έχει επιβληθεί  δεν είναι παρά μια δικτατορία της αρετής σε άνθρωπους όπου προηγούμένως ήσαν ελευθέροι. Και αυτό είναι ένα δόγμα που δεν προέρχεται από τους μετανάστες , αλλά από την καρδιά του οικοδεσπότη πολιτισμού . Κάτι παρόμιο προσπαθούν να μας επιβάλουν οι Έλληνες εθνομηδενιστές μέσω των Μ.Κ.Ο όπου πλέον αρχίζουν και νομοθετούν καταλύοντας κάθε είδους δημοκρατίας με χαρακτηριστικό παράδειγμα το εθνοκτόνο νομοσχέδιο για την Ιθαγένεια.
Η Πολυπολιτισμικότητα λοιπόν σύμφωνα με το βιβλίο ανήκει στις αντινομιστικές ιδεολογίες όπως ο κουμουνισμός και ο πουριτανισμός.
Μην περιμένετε να μεταφραστεί αυτό το βιβλίο στα Ελληνικά.

Νομοσχέδιο για την Ιθαγένεια: Έκφραση Μεταμοντέρνου Πολυπολιτισμικού Εθνικισμού.*

Μπορούμε άραγε να περιγράψουμε πληρέστερα τη φύση της μεταμοντέρνας πολυπολιτισμικής ή εδαφικής-πολιτικής ταυτότητας που προσπαθούν να δημιουργήσουν η πολιτισμική και εθνοφοβική ελίτ στην χώρα μας ;

Τι είδους κοινότητα επιδιώκει να πραγματώσει αυτού του είδους ο πολυπολιτισμικός εθνικισμός;

Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, όπως είναι φυσικό, παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς τις λεπτομέρειες και δεν θα πρέπει να συγχέονται με την πραγματικότητα, η οποία συχνά είναι μια τερατώδης καρικατούρα των πολυπολιτισμικών εθνικιστικών επιδιώξεων. Ωστόσο, νομίζω πως μπορούμε να απομονώσουμε κάποια επανεμφανιζόμενα χαρακτηριστικά αυτών των εθνικισμών και των πολιτικών ταυτοτήτων που επιδιώκουν να σφυρηλατήσουν.

1. Εδαφικότητα. Με τον όρο αυτό μπορούμε να ορίσουμε την πολιτική αφοσίωση όχι μόνο σε κάποια συγκεκριμένα σύνορα, με όποιο τρόπο και αν προέκυψαν αυτά, αλλά σε μια συγκεκριμένη χωρική και κοινωνική θέση ανάμεσα στα υπόλοιπα εδαφικά έθνη. Στη βάση αυτής της αφοσίωσης βρίσκεται η πεποίθηση πως η διαμονή και η χωρική εγγύτητα είναι σημαντικότερη από την καταγωγή και τη γενεαλογία. Η «συμβίωση» και το «ρίζωμα» σε ένα έδαφος με ιδιαίτερη μορφολογία ανάγονται σε κριτήριο απονομής πολιτικών δικαιωμάτων και σε βάση της πολιτικής κοινότητας. Συχνά, τα κριτήρια αυτά παντρεύονται με την ιδέα μιας επιστροφής στην αγροτική απλότητα και αυτάρκεια και στις αξίες της υπαίθρου, που διέφθειρε η αστική τρυφηλότητα.

Το έθνος γίνεται αντιληπτό σαν μια εδαφική πατρίδα, τόπος της γέννησης και των παιδικών χρόνων, προέκταση της εστίας και του σπιτιού. Και ακόμα, είναι ο τόπος των προγόνων, των ηρώων και των αρχαίων πολιτισμών κάθε λαού. Συνεπώς, από την οπτική γωνία του μεταμοντέρνου πολυπολιτισμικού εθνικισμού νομιμοποιείται απόλυτα η οικειοποίηση των μνημείων και των έργων τέχνης των προγενέστερων πολιτισμών που έζησαν στον ίδιο τόπο, η ιδιοποίηση όσων από τα πολιτισμικά τους επιτεύγματα μπορεί να προσδώσουν μοναδικότητα και δόξα στο εδαφικό έθνος, που ίσως (προς το παρόν) να στερείται δικών του επιτευγμάτων. Επομένως για τον μεταμοντέρνο πολυπολιτισμικό εθνικισμό οι σύγχρονοι Ιρακινοί ή Πακιστανοί μετανάστες  δικαιούνται να οικειοποιηθούν.......

Εθνομηδενισμός, Ξενοκεντρισμός, Μεταμοντέρνος πολυπολιτισμός.

Στις δεκαετίες του '80 και του '90 συντελέστηκε μία ακόμη μεταστροφή στον πανεπιστημιακό κόσμο και εμφανίστηκε μία εντελώς διαφορετική πρόκληση για τον Ελληνισμό με τη μορφή της πολυπολιτισμικότητας. Γενικά, οι υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας ανήκουν σε ένα από δύο στρατόπεδα. Μερικοί πιστεύουν πως όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι —ο Ελληνικός δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από οποιονδήποτε άλλο. Άλλοι, πιο πεισματάρηδες, είναι πεπεισμένοι ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι εκτός από το Ελληνικό, που είναι ιδιαίτερα ιμπεριαλιστικός, ηγεμονιστικός, εθνικιστικός, σεξιστικός και πατριαρχικός και κατά συνέπεια πρέπει να μελετάται μόνο ως παράδειγμα του τι πάει στραβά στο σύγχρονο κόσμο. Και στις δύο περιπτώσεις οι Έλληνες χάνουν: αν είναι το ίδιο με τους Τούρκους, Πακιστανούς ή τους Αλβανούς, γιατί να μελετάμε Ελληνικά αντί για Αγγλικά, Αλβανικά ή Τουρκικά; Αν είναι χειρότεροι, γιατί να τους μελετάμε, γενικώς;

Η αφηρημένη ιδέα της «ελληνικότητας» και το επιχείρημα ότι αυτό το μοναδικό όραμα ενός σχετικά μικρού πληθυσμού επηρέασε όλο το σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό, αμφισβητεί άμεσα το πιο πρόσφατο ανθρωπολογικό δόγμα. Μια τέτοια προσέγγιση κάνει κάποιον να κερδίσει πολύ γρήγορα το ατυχές παρώνυμο του «πολιτιστικού αποικιοκράτη» που προσπαθεί να «παραχωρήσει προνόμια» και να «ηρωοποιήσει» την τέχνη και τη γραμματεία ενός συγκεκριμένου αρχαίου πολιτισμού μιας συγκεκριμένης εποχής. Οι πλέον πολιτικοποιημένοι από αυτους κοινωνικούς πολυπολιτισμικούς επιστήμονες επιμένουν μάλιστα ότι ο όρος «ελληνισμός», ως συνολικός πολιτισμικός όρος, δεν έχει θέση στα πανεπιστήμια- πολλοί προτιμούν τον όρο .... «Βαλκανικός» —ορολογία περισσότερο σύμφωνη με την προσπάθεια που καταβάλει το πανεπιστήμιο για την επινόηση μιας «πολυπολιτισμικής» Ελλάδας.

Η Ελληνοφοβία των πολυπολιτισμικών αριστερών.

Παρατηρούμε στη Ελλάδα με αφορμή το μεταναστευτικό νομοσχέδιο αλλά και των ενεργειών αποεθνοκοποίησης της παρούσας κυβέρνησης  μία παρά­δοξη και ανησυχητική τύφλωση των πολιτικών (κυρίως στην Αρι­στερά) καθώς και των δημοσιογραφικών κύκλων, για τις νέες εκδη­λώσεις ελληνοφοβίας, κυρίως όταν αυτές συνδέονται με την εθνική παράδοση και ταυτότητα. Προστέθηκε στο φαντασιακό ορισμένων μαχητικών ελίτ, ή a priori συμπάθεια για εκείνους, οι όποιοι προσ­λαμβάνονται αδιακρίτως ως «ξένοι» ή θυματοποιημένοι «μετανάστες», δηλαδή οι παράνομοι ή, επί το λαϊκότερο, οι «λαθρομετανάστες», εκθειαζόμενοι ως «χωρίς χαρτιά» από τούς νέους κομφορμιστές.

Αυτή η στοχοθετημένη ξενοφιλία, η οποία συγκροτήθηκε σε παράδοξη προκατάληψη, ας πούμε αντιρατσιστι­κή/ρατσιστική, της οποίας η ανάποδη όψη είναι η βαθιά περιφρόνη­ση για τον τύπο του αξιοθρήνητου «γηγενούς Έλληνα» και το απερι­όριστο λεκτικό μίσος για τους «Δεξιούς» ή τούς «Κεντροδεξιούς». Λέξεις όπως «ρατσιστής», «ξενοφοβικός», «ακροδεξιός», «φασίστες», «εθνικιστές» και «νέο-ναζί» και άλλες παρεμφερείς χαρακτηρισμοί είναι το λεκτικό οπλοστάσιο αυτής  της πολυπολιτισμικής αριστεράς επειδή αντιτίθενται στο νομοσχέδιο που προωθεί η αεθνική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο διευκολύνει την κατάργηση του ισχύοντος δικαίου εθνικής καταγωγής και την αδιάκριτη πολιτογράφηση και Ελληνοποίηση των πάντων.  Προσδιορίζονται ως  «αντιραστιστές» αλλά αυτοί είναι που προωθούν με κάθε μέσο την πατριωτική Ελληνοφοβία, την Εθνοφοβία και κυρίως  την κατασκευή, εκ του μη όντος, μίας συμπαγούς και διακριτής εθνοπολιτισμικής μειονότητας εντός της εθνικής επικράτειας. Στο στόχαστρο τους είναι ακόμα και η Πατριωτική αριστερά όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, το Άρδην και το Ρεσάλτο.

Για τον αντιρατσισμό ο Γάλλος φιλόσοφος  Finkielkraut[1] τονίζει ότι  αυτή η υπεροπτική ιδέα του «πολέμου κατά τον ρατσισμού» στα­διακά μετατρέπεται σε.....

Ελλάδα και πολυπολιτισμικότητα.

Η πολυπολιτισμικότητα είναι ένα από τα ιδεολογήματα που η πνευματικώς αποικιοκρατούμενη και πολιτικώς κατεχόμενη από μία εθνοφοβική-εθνομηδενιστική ελίτ χώρα μας από την Δύση. Συνεχίζοντας μια – κακή – παράδοση δύο και πλέον αιώνων, ο ειδικός αυτός ανθρωπολογικός τύπος του καθεστωτικού διανοούμενου – πορθμέα, εδώ και μιάμισυ περίπου δεκαετία προπαγανδίζει τον υποτιθέμενο εμπλουτισμό της εγχώριας δημοκρατίας με την πολυπολιτισμικότητα. Ο αντίλογος που έχει αναπτυχθεί τόσο για τις ιδεολογικές προϋποθέσεις όσο και για τις πρακτικές συνέπειες, ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδος, έχει ένα επιπλέον ενδιαφέρον και ένα παγκόσμιο ενδιαφέρον. Το διακύβευμα στην Ελλάδα δεν είναι μονάχα η συνοχή ή η ακεραιότητα ενός ακόμη έθνους – κράτους αλλά σε έναν βαθμό και το ίδιο το νόημα της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί κάτω από την επίδραση του αιώνιου ελληνικού πνεύματος, της καρδιάς της ανθρώπινης κληρονομιάς.

Συγκεκριμένα στο:

• στο πολιτικό επίπεδο αμφισβητείται ο ρόλος του έθνους και του εθνικού κράτους και εμμέσως το εθνοκρατικό διεθνές σύστημα που βασίζεται σ΄ αυτό.
• ιδεολογικό επίπεδο, προβάλεται θορυβωδώς η ιδέα της λεγομένης «πολυπολιτισμικότητας». Η τελευταία παρουσιάζεται ως περίπου συνώνυμη του διεθνισμού, του κοσμοπολιτισμού και του οικουμενισμού, παραπέμποντας επιτηδείως και συγχέοντας καταχρηστικά και παραπλανητικά την «πολυπολιτισμικότητα» της παγκοσμιοποίησης με τον καλώς νοούμενο διεθνισμό και οικουμενικό ανθρωπισμό.
  

Για την  πολυπολιτισμικότητα  θα μπορούσαμε να υπογραμμίσουμε τα εξής: