Το blog, για τους λόγους που βιώνουμε προσωπικά, οικογενειακά και κοινωνικά, αλλάζει την κύρια κατεύθυνσή του και επικεντρώνεται πλέον στην Κρίση.
Βασική του αρχή θα είναι η καταπολέμηση του υφεσιακού Μνημονίου και όποιων το στηρίζουν.
Τα σχόλια του Κρούγκμαν είναι χαρακτηριστικά:
...Άρα βασιζόμαστε τώρα σε ένα σενάριο σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να «πεθάνει στη λιτότητα» προκειμένου να πληρώσει τους ξένους πιστωτές της, χωρίς πραγματικό φως στο τούνελ.Και αυτό απλώς δεν πρόκειται να λειτουργήσει....[-/-]....οι πολιτικές λιτότητας οδηγούν την οικονομία σε τόσο μεγάλη ύφεση που εξανεμίζονται τα όποια δημοσιονομικά οφέλη, υποχωρούν τα έσοδα και το ΑΕΠ και ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ γίνεται χειρότερος.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Τελικά τι θα ψηφίσουμε; την Σκύλλα ή την Χάρυβδη;

Έρχονται εκλογές και όλοι βρισκόμασε μπροστά στο ερώτημα, στο τι θα ψηφίσουμε. Είναι φανερό, ότι αυτήν την στιγμή δύο είναι οι κομματικοί πόλοι που θα πρωταγωνιστήσουν: 
η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Από την μία έχουμε ένα κόμμα το οποίο έδωσε γη και ύδωρ στους δανειστές, υπογράφοντας αποικιακή δανειακή συμφωνία ενώ παράλληλα ψήφισε νόμους όπου ισοπέδωσαν κάθε έννοια εργατικής  αλληλεγγύης, γυρίζοντας μας στην εποχή του 19ου αιώνα. Ξανάφερε στο κόμμα το νεοφιλελεύθερο κομμάτι το οποίο ο ελληνικός λαός δεν το έβαλε καν στην βουλή, ενώ ουδείς δεν ξεχνάει την μεγάλη κολοτούμπα που έκανε σε ότι αφορά την αποδοχή του μνημονίου. Ένα κόμμα που προοωθεί τον κοινωνικό νεοφιλελευθερισμό και τελικά ψήφισε νόμους του άκρατου νεοφιλελευθερισμού.

Από την άλλη έχουμε ένα κόμμα, από το οποίο ακούς κάθε μέρα καινούργια πρόταση για το τι θα κάνει με το Μνημόνιο και την Οικονομία, ενώ στο Μεταναστευτικό οι προτάσεις του είναι σαν να λες σε όλους τους λαθρομετανάστες, ελάτε όλοι εδώ και με οποιαδήποτε τρόπο  και θα σας σώσουμε. Ένα κόμμα με καθαρές ακροαριστερές αντιλήψεις, ένας συνασπισμός 12 κομμάτων,όπου το έντυπο του όργανο πανηγύριζε όταν καιγόνταν η Αθήνα το 2008 και συνιστώσες του αναγνωρίζουν τα Σκόπια ως...Μακεδονία σκέτο.

Ότι και να λένε, τρεις είναι οι λύσεις αυτήν την στιγμή:

  • Εντός του ευρώ με συνέχιση της βίαιης εσωτερικής υποτίμησης και αργός θάνατος έστω  και με μικρές αλλαγές στο υφεσιακό μνημόνιο. Εκτός εάν ο Ολάντ φέρει τα πάνω κάτω.
  • Συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ, με ελεγχόμενη συνέχιση της εσωτερικής υποτίμησης και των διαθρωτικών αλλαγών, ειδικά αυτών που έχουν να κάνουν με την ανταγωνιστικότητα (γραφειοκρατία και διαφθορά). Αυτό προτείνουν οι μη νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι όπως ο Σκιντέλκσι, Κρούγκμαν κλπ. 
  • Ανεξέλεγκτη έξοδος από το ευρώ και ότι προκύψει. Σε αυτό μας οδηγεί το πολιτικό σύστημα και η πολιτική μας κουλτούρα. 
Μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, χωρίς διαπραγμάτευση σε ρεαλιστική βάση, τότε οδηγούμεθα στην τρίτη λύση.

Οι οπορτουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ, ή αλλιώς οι αριστεριστές πολιτικοί καιροσκόποι μας οδηγούν στην 3η λύση.

Οι προστάτες της ευρωπαικής πορείας είναι αυτοί που απέτυχαν στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις με τους υπαλλήλους του ΔΝΤ και της ΕΕ,  με αποτέλεσμα το εργατικό και κοινωνικό αρμεγεδώνα. Άρα μας προτείνουν την 1η λύση. Εκτός εάν μας σώσει....ο Ολάντ όπως πιστεύουν. Μιλάμε για μία ακόμη σοβαρή διαπραγμάτευση από αυτούς.

Ξεκάθαρα όμως, στις 2 πρώτες λύσεις, σημαίνει ότι πρέπει να υπάρξουν δαπάνες σε έργα αύξησης της ανταγωνιστικότητας, χρηματοδοτούμενα εκτός ισολογισμών από κοινές. Σημαίνει επίσης πραγματική αναδιάρθρωση εθνικού χρέους, που θα ανταλλαγούν με δεικτοποιημένα χρεόγραφα[Inflation Indexed debtBonds] ή αναπτυξιακά ομόλογα[growth bonds] ή ευρωομόλογα αν παραμείνουμε στο ευρώ, ή με περιόδους χάριτος άνω των 5 ετών και μέχρι να επιστρέψει σταθεροποιητικά η ανάπτυξη. Και κυρίως σημαίνει χρήμα από την ΕΕ.

Διότι αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει «μία» για καινούργιους φόρους όπως βαυκαλίζονται κάποιοι. Όπως επίσης φυσικά δεν προβλέπεται τίποτα από τα παραπάνω στο υφιστάμενο υφεσιακό μνημόνιο.

Όμως και στις τρεις περιπτώσεις, με δραχμή ή ευρώ, εάν δεν τιθασεύσουμε την Διαφθορά και την Γραφειοκρατία, ξεχάστε την Ελλάδα που ξέραμε και την Ελλάδα που προσπαθούμε να σώσουμε ότι μας περίσσεψε από το αποοκοιακό μνημόνιο.

H πραγματικότητα είναι μία:είναι αδύνατον να σώσουν την ελληνική οικονομία οι Έλληνες πολιτικοί, διότι δεν έχουν ούτε τη βούληση, και πολύ περισσότερο τις ικανότητες που απαιτούνται για να σηκώσουν τη χώρα στην πλάτη τους. Πώς θα μπορέσουν να σταματήσουν την πορεία προς τον όλεθρο οι ίδιοι άνθρωποι που φέρουν ακέραιη την ευθύνη για το κατάντημα της Ελλάδας; Και, δυστυχώς, αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας: ο διεφθαρμένος πολιτικός της κόσμος...

Έτσι λοιπόν δυστυχώς μπροστά μας έχουμε την Σκύλλα και την Χάρυβδη.
Διαλέγουμε και παίρνουμε.

ΥΓ: Λόγω σοβαρών οικογενειακών υποχρεώσεων, η ροή και ο έλεγχος των σχολίων θα είναι πλέον σε αραιά διαστήματα. Ελπίζω να μην χρειαστώ να διακόψω εντελώς και λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.

Ευχαριστώ

4 σχόλια:

  1. Ξεκίνησα ἱστολόγιο (στὸ πολυτονικὸ!). Κάθε σχόλιο δεκτὸ!! http://bibliodromio.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Tο «νταηλίκι» ηδονικού αμοραλισμού...
    Του Χρήστου Γιανναρά

    Tα κόμματα αποδοκιμάστηκαν, η κομματοκρατία ζει και κυριεύει. Tο αποδείχνει η σύνθεση της υπηρεσιακής κυβέρνησης που θα διενεργήσει τις εκλογές.

    Aνάμεσα στους υπουργούς που τη συγκροτούν υπάρχουν άνθρωποι γνωστοί στον δημόσιο βίο – η σοβαρότητα, ανιδιοτέλεια, ικανότητά τους έχουν αποτιμηθεί από την κοινή γνώμη, θετικά ή λιγότερο θετικά. Yπάρχουν και υπουργοί που ανασύρθηκαν, χωρίς....
    αιτιολογικά, από την αφάνεια, την ασημαντότητα. Kαι οι μεν και οι δε είναι κατάδηλο ότι δεν επελέγησαν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ούτε από τον συνταγματικά προβλεπόμενο πρωθυπουργό. Oφείλουν την τιμή που τους έγινε, σαφώς, στη διασύνδεσή τους με κάποιο κόμμα. Tα κόμματα σαφώς παζάρεψαν: σε ποιο υπουργείο ποιο κόμμα θα στείλει ποιον εκλεκτό του.

    H περίπτωση της υπηρεσιακής κυβέρνησης (βραχύβιας και χωρίς ουσιαστικές δυνατότητες) ενδιαφέρει μόνο ως επικουρικό τεκμήριο για την αποφυγή ψευδαισθήσεων: Tο πολίτευμα της Eλλάδας δεν είναι δημοκρατία, είναι κατ’ εξακολούθησιν κομματοκρατία. Στον ελλαδικό δημόσιο βίο δεν μπορεί να λειτουργήσει τίποτα, μα απολύτως τίποτα, που να αντιπροσωπεύει κοινωνικές δυνάμεις ακομμάτιστες, ανθρώπινη ποιότητα ανυπότακτη στις κομματικές συντεχνίες. Σύγκλητοι πανεπιστημίων, συνελεύσεις πανεπιστημιακών Tμημάτων, διοικητικά συμβούλια συνδικάτων επιστημονικών συλλόγων, επιμελητηρίων, σχολικοί σύλλογοι διδασκόντων, αναπαράγουν, κατά κανόνα, την εικόνα και συγκρότηση του Kοινοβουλίου. Mπορεί η οργή των πολιτών, η αηδία τους για την αδίστακτη φαυλότητα και ανικανότητα ή αφιλοπατρία των κομματικών συντεχνιών να είναι εκρηκτική. Oμως το πολίτευμα της χώρας παραμένει ολοκληρωτικού χαρακτήρα κομματοκρατία.

    Eνδιαφέρει η περίπτωση της υπηρεσιακής κυβέρνησης, επειδή η συγκρότησή της βεβαιώνει επιπλέον ότι και οι κατά καιρούς φημολογούμενες ελπίδες για ενδεχόμενη «κυβέρνηση τεχνοκρατών» ή «προσωπικοτήτων» αποκλείονται από το καθεστώς της κομματοκρατίας. Mια τέτοια κυβέρνηση που θα τολμούσε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις για επανασυγκρότηση του κράτους, δίχως τον φόβο του «εκλογικού κόστους» καταλύοντας τη λογική και τις δομές του πελατειακού συστήματος, δεν μπορεί να υπάρξει. O ηχηρός τίτλος δεν είναι απίθανο να δοθεί κάποια δύσκολη στιγμή σε δήθεν ακομμάτιστο κυβερνητκό σχήμα, αλλά μόνο για να υπηρετήσει εντυπώσεις – όχι να αποτελέσει αυθεντική πραγματικότητα.

    Φόβος και τρόμος των πυλώνων της κομματοκρατίας είναι να ξεμυτίσει η ανιδιοτέλεια, η φιλοπατρία, η ποιότητα ως οργανωμένη ετοιμότητα διαχείρισης των κοινών.

    Aυτός ο φόβος και τρόμος ελέγχει ασφυκτικά και τη σύνθεση των υπηρεσιακών κυβερνήσεων, όπως ελέγχει και τα «ψηφοδέλτια επικρατείας» αντιστρέφοντας τη λογική που τα θέσπισε. O ασφυκτικός κομματικός έλεγχος εμπεδώνει στην ελλαδική κοινωνία «ανεπαισθήτως» την κατάργηση διακρίσεων αξιοσύνης, σοβαρότητας, δοκιμασμένου ηγετικού ταλέντου. H κομματοκρατία, όπως κάθε ολοκληρωτισμός, βολεύεται με τις μετριότητες. Tους φανερά προκισμένους που παρεισφρέουν στα κόμματα από νοσηρό ναρκισσισμό, ξέρει να τους οδηγεί έντεχνα στον αυτευνουχισμό τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Oι υπηρεσιακές κυβερνήσεις εξοφλούν υποχρεώσεις των κομμάτων, γραμμάτια παροχής υπηρεσιών. Kατά κανόνα υπηρεσίες στα κόμματα σπεύδουν να προσφέρουν άνθρωποι (δημόσιοι λειτουργοί, και όχι μόνο) που ξέρουν ότι οι ικανότητές τους δεν επαρκούν για να τους εξασφαλίσουν υψηλές θέσεις και προβολή στον δημόσιο βίο. Γι’ αυτό σπεύδουν έγκαιρα να προσκολληθούν σε κάποιο πλοκάμι της κομματοκρατίας, να δανειστούν δεκανίκια για την άνοδο σε κορυφές.

    Mην ξεχνάμε ότι στην Eλλάδα είναι θεσμικά καταργημένη η αξιολογική κρίση όσων ανέρχονται στις ανώτατες βαθμίδες των κρατικών αξιωμάτων. Oι κορυφαίοι της Δικαιοσύνης, οι αρχηγοί των Eνόπλων Δυνάμεων, οι επικεφαλής Aνεξάρτητων Aρχών, οι διοικητές κρατικών οργανισμών, Tραπεζών, νοσοκομείων και παντός είδους ιδρυμάτων, διορίζονται από την εκάστοτε κομματική κυβέρνηση. Eπομένως και η αγνότερη δημιουργική φιλοδοξία να φτάσει κανείς σε τέτοιο ηγετικό μετερίζι, προϋποθέτει οπωσδήποτε να έχει φιλήσει ποδιές αηδιαστικής κομματικής μαγαρισιάς. Kαι σε τέτοια φιλήματα διαπρέπουν κατά κανόνα οι πιο μειονεκτικοί σε προσόντα.

    Oσο βαθαίνει η «κρίση» τόσο και πιο αποκαλυπτική γίνεται. Φανερώνεται όλο και καθαρότερα το μέγεθος της συντελεσμένης καταστροφής, σωστός εφιάλτης. Kαι οι ελπίδες μας, η μια μετά την άλλη, αποδείχνονται φρούδες. Στην πρώτη φάση, με τους «αγανακτισμένους», πιστέψαμε ότι μια «κυβέρνηση τεχνοκρατών» θα μπορούσε να διαπραγματευθεί τις συνέπειες των κακουργημάτων της κομματοκρατίας (τα «μνημόνια») και να προχωρήσει σε σύγκληση Συντακτικής Eθνοσυνέλευσης για σύνταξη καινούργιου Συντάγματος. Φάνηκε, κάποια στιγμή, ο πανικός να εξαναγκάζει τα κόμματα σε μια τέτοια λύση, αλλά μέσα σε ώρες η κομματοκρατία είχε σπασμωδικά ανασυνταχθεί.

    Mε τις πρόσφατες εκλογές ελπίσαμε ότι η πασίδηλη οργή της λαϊκής ψήφου θα πυροδοτούσε διεργασίες ριζικών ενδοκομματικών ανακατατάξεων, αυτοκάθαρσης από την κόπρο και τη μικρόνοια. Θα αφύπνιζε πατριωτισμό και φιλότιμο, προκειμένου να συνεργαστούν τα κόμματα σε συγκυβέρνηση για την αναχαίτιση των συνεπειών από τα κακουργήματά τους. Kαι αυτή η ελπίδα διαψεύστηκε.

    Nα το ξαναπούμε: H δημοκρατία δεν είναι συνταγή, είναι άθλημα, και οι επιδόσεις στο άθλημα συνάρτηση τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Tριάντα οχτώ χρόνια η κομματοκρατία αφιόνισε την ελλαδική κοινωνία με την ηδονική ψευδαίσθηση ότι δημοκρατία είναι να ζεις βίο τρυφηλότατο με δανεικά. Nα μην παράγεις τίποτα, μόνο να διεκδικείς εκβιαστικά, γκανγκστερικά, όλο και τρυφηλότερη ευζωία.

    Σήμερα, στο πρόσωπο του Tσίπρα η ελλαδική κοινωνία ζητάει να ξαναζήσει το «νταηλίκι» ηδονικού αμοραλισμού του Aνδρέα, το παραισθησιογόνο παραμύθι: Nα λέμε «οι βάσεις φεύγουν», ενώ έχουμε υπογράψει την παραμονή τους. Nα υπάρχει πάντα κάποιος Tσοβόλας «να τα δώσει όλα», όλα δανεικά για την ακόρεστη καταναλωτική μας λαγνεία.

    Kαταψηφίζουμε με οργή τους παλιούς ζητώντας σε καινούργιους δημοκόπους ατόφιο το παλιό.
    Από: kathimerini.gr

    Πηγή : Το Λημέρι


    [http://amethystosbooks.blogspot.com/2012/05/t_29.html]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εννοείται πως δεν τους ενδιαφέρει η Ελλάδα.
    Εξάλλου ο προδοτικός Τσύριζα δεν παύει να έχει το κακόμοιρο 3 - 4% που είχε.

    Όλο το υπόλοιπο ποσοστό που λαμβάνει, είναι οι προσκυνημένοι βολεψάκηδες πρωην πασόκοι του δημοσιου και μερικοί ψευτοδεξιοί που νοιάζονται όπως έγραψες ΜΟΝΟ για τον εαυτο τους.

    Είναι τόσο ΖΩΑ όμως που δεν έχουν τη νοητική ικανότητα να συνειδητοποιήσουν ότι, σε ένα πλοίο, είτε έχεις καμπίνα Α θέσης, είτε είσαι στο κατάστρωμα, εάν αυτό βουλιάξει, η θάλασσα και τα σκυλόψαρα δεν κάνουν διακρίσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σχόλια τα οποία θα περιέχουν Greekenglish, ύβρεις, μειωτικούς και συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς δεν θα αναρτώνται.