Το blog, για τους λόγους που βιώνουμε προσωπικά, οικογενειακά και κοινωνικά, αλλάζει την κύρια κατεύθυνσή του και επικεντρώνεται πλέον στην Κρίση.
Βασική του αρχή θα είναι η καταπολέμηση του υφεσιακού Μνημονίου και όποιων το στηρίζουν.
Τα σχόλια του Κρούγκμαν είναι χαρακτηριστικά:
...Άρα βασιζόμαστε τώρα σε ένα σενάριο σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να «πεθάνει στη λιτότητα» προκειμένου να πληρώσει τους ξένους πιστωτές της, χωρίς πραγματικό φως στο τούνελ.Και αυτό απλώς δεν πρόκειται να λειτουργήσει....[-/-]....οι πολιτικές λιτότητας οδηγούν την οικονομία σε τόσο μεγάλη ύφεση που εξανεμίζονται τα όποια δημοσιονομικά οφέλη, υποχωρούν τα έσοδα και το ΑΕΠ και ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ γίνεται χειρότερος.

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2008

NOF και Πολιτικές Φατρίες

Σε συνέχεια του Μανιφέστου του NOF , το οποίο ψηφίσθηκε στο 2ο συνέδριο του το 1949 θα ήθελα να βάλω μερικές διευκρινήσεις ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τους Σλαβομακεδονισμό κατά την διάρκεια του εμφυλίου.

Οι χιλιάδες Σλαβομακεδόνες από την Ελλάδα (περίπου 30.000 σύμφωνα με τις σκοπιανές πηγές) που κατέφτασαν κατά κύματα στη γιουγκοσλαβική Μακεδονία στη διάρκεια της δεκαετίας του '40 έγιναν, σε γενικές γραμμές, δεκτοί με εγκαρδιότητα από τις εντόπιες αρχές.

Ανάμεσα τους, όπως ήταν φυσικό, υπήρχαν ορισμένοι οι οποίοι διεκδικούσαν για τον εαυτό τους πρωταγωνιστικό ρόλο.

Οι περισσότεροι από αυτούς πηγαινοέρχονταν ήδη από το 1944, στα Σκόπια και είχαν προλά­βει να αποκτήσουν ισχυρές προσβάσεις στα ντόπια κέντρα εξουσίας. Η σπουδαιότερη μορφή ήταν ο Ναούμ Πέγιωφ, ενώ σημαντικό ρόλο έπαι­ζαν επίσης ο Ηλίας Δημάκης(Γκότσε) ο Βαγκέλ Αγιάνοφσκι-Ότσε και ο Μιχαιλο Κεραμιτζίεφ. Αυτοί οι τέσσερις ήταν από παλιά οι εκφραστές της φιλογιουγκοσλαβικής τάσης μέσα στις τάξεις των Σλαβόφωνων της Ελλάδας,

Βασικός τους αντίπαλος ήταν ο γραμματέας του NOF, Πασχάλης Μητρόπουλος, ο οποίος απηχούσε τις απόψεις του ΚΚΕ εναντίον της απόσχισης της Μακεδονίας και υπέρ της υποταγής των Σλαβόφωνων στην κομματική πειθαρχία. Η διαμάχη του Κεραμιτζίεφ με τον Μητρόπουλο είχε μάλιστα κορυφωθεί από τις αρχές του 1948 έως τα μέσα του 1949, όταν ο Μητρόπουλος με την ιδιότητα του πο­λιτικού καθοδηγητή του NOF κατηγορούσε ανοιχτά τον Κεραμιτζίεφ, που ήταν τότε γραμματέας του NOF, ότι δεν ήθελε την ιδεολογική και ψυχική ενότητα, αλλά επιδίωκε να στρέψει το ΝΟΦ ενάντια στο ΚΚΕ. Οι κατηγορίες αυτές οδήγησαν τελικά τον Ιανουάριο του 1948 στην αντικατάσταση του Κεραμιτζίεφ και στην επιβολή του Μητρόπουλου από το ΚΚΕ στη θέση του γραμματέα του NOF. Η περιθωριοποίηση του Κεραμιτζίεφ τον οδήγησε τελικά μαζί με τους συναγωνιστές του Γκότσε και Ότσε στα Σκόπια, για να συνεχίσουν από εκεί τον αγώνα τους.

Η αποχώρηση τους σηματοδότησε και την οριστική ρήξη με τους πρώην συναγωνιστές τους. Στις 25 και 26 Μαρτίου 1949, στην εκκλησία του χωριού Ψαράδες στις Πρέσπες συνήλθε το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ, στο οποίο πήραν μέρος 700 περίπου αντιπρόσωποι.
Το συνέ­δριο, στο οποίο παρευρέθηκε και ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, Νί­κος Ζαχαριάδης, επέβαλε τη γραμμή της πολιτικής ορθοφροσύνης του κόμματος. Στη διακήρυξη αναφερόταν ξεκάθαρα ότι τελικός σκοπός ήταν η δημιουργία ενός «ανεξάρτητου μακεδόνικου κράτους στο πλαί­σιο μιας βαλκανικής ομοσπονδίας». Επρόκειτο ουσιαστικά για πολιτι­κή ποδηγέτηση του αγώνα που έδινε το NOF και μια έμμεση αμφισβή­τηση της πρωτοκαθεδρίας της νεοσύστατης ΛΔΜ. Από αυτές τις εξελίξεις ο Κεραμιτζίεφ, ο Γκότσε και ο Ότσε λίγες μέρες αργότερα, με επιστολή προς την ηγεσία του NOF, αφού αποκάλεσαν καταστροφή τις αποφάσεις του 2ου Συνεδρίου, ζητούσαν να μάθουν τη θέση της οργά­νωσης για τη ΛΔΜ, η οποία, σύμφωνα με τα λεγόμενα τους, αποτελού­σε το μεγαλύτερο τμήμα της Μακεδονίας και ήταν η βάση για την ανάπτυξη της «μακεδόνικης εθνικής κουλτούρας».

Μέσα σ' ένα τέ­τοιο κλίμα, την άνοιξη του 1949 έγιναν κάποιες τελευταίες μεσολαβη­τικές προσπάθειες προκειμένου να αποκατασταθεί η ενότητα μεταξύ των στελεχών του NOF που βρίσκονταν στην Ελλάδα και εκείνων που είχαν διαφύγει στη ΛΔΜ. Αντιπροσωπεία του NOF μετέβη στο Μοναστήρι και τη Σόφια προκειμένου να συναντηθεί με τους αντάρτες, αλλά η πολυπόθητη αποκατάσταση τελικώς δεν επιτεύχθηκε. Το γυαλί είχε ραγίσει. Μάλιστα τρεις μήνες αργότερα ο Κεραμιτζίεφ και ο Γκότσε επανήλθαν με νέα τους επιστολή, αυτή τη φορά προς την ΚΕ του ΚΚΕ, με την οποία ασκούσαν σκληρή κριτική για την πολιτική του κόμματος στο Μακεδόνικο Ζήτημα.

Στα τέλη, λοιπόν, του 1949 ήταν εμφανές πως οι εκπρόσωποι της αποσχιστικής τάσης επέστρεφαν θριαμβευτικά στο προσκήνιο, καθώς πέντε μόλις χρόνια μετά την ήττα που είχαν υποστεί στα μέσα της δεκαετίας του '40 από τους Σλαβόφωνους που εκπροσωπούσαν την ορθοδοξία του ΚΚΕ αισθάνονταν απόλυτα δικαιωμένοι για τις επιλογές τους. Το ΚΚΕ είχε ηττηθεί στην πάλη για την εξουσία στην Ελλάδα και τα όνειρα για ισοτιμία των μειονοτήτων είχαν αποδειχθεί φρούδα. Από την άλλη, οι παρτιζάνοι του Τίτο ήταν θριαμβευτές και η Λαική Δημοκρατία της Μακεδονίας ήταν πραγματικότητα.

Είχε, λοιπόν, επιτέλους απελευθερωθεί, όπως έλεγαν, ένα σημαντικό κομμάτι της μακεδόνικης γης με επίκεντρο τα Σκόπια, ένα άλλο, εκείνο της Βουλγαρίας, βρισκόταν ήδη υπό διαπραγμάτευση και απέμεναν μόνο οι αλύτρωτοι αδελφοί στην Ελλάδα. Ο Πέγιωφ, λοιπόν, και οι ομοϊδεάτες του είχαν κάθε λόγο να αισθάνονται θριαμβευ­τές. Ο ίδιος μάλιστα ήταν ταγματάρχης της πανίσχυρης Διεύθυνσης Κρατικής Ασφαλείας στη ΛΔΜ και από τη θέση του αυτή είχε τη δυ­νατότητα να κινεί παρασκηνιακά τα νήματα και να κατευθύνει τις ζυμώ­σεις στο εσωτερικό της κοινότητας των «Αιγαιατών» προς όφελος του.

Πηγές
[1] Σπυρίδων Σφέτας, «Ανεπιθύμητοι σύμμαχοι και ανεξέλεγκτοι αντίπαλοι: Οι σχέσεις ΚΚΕ και ΝΟΦ στη διάρκεια του Εμφυλίου», Βαλκανικά Σύμμεικτα, 8 (1996), 224-227.
[2] Ιάκωβος Μιχαηλίδης, Σλαβομακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες στην γιουγκοσλαβική Μακεδονία, Πρόσφυγες στα Βαλκάνια:Μνήμη και ενσωμάτωση, 2004

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια τα οποία θα περιέχουν Greekenglish, ύβρεις, μειωτικούς και συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς δεν θα αναρτώνται.