Φωτογραφία του Κιλκίς (1913).КУКУШЪ ή КУКУШ ;

Η φωτογραφία είναι από τις αρχές του 20ου αιώνα και μάλλον όταν ήταν υπό Βουλγαρική κατοχή. Το Κιλκίς όπως είναι γνωστό στα Βουλγάρικα , Σλαβομακεδονικά αλλά και στα ντόπια Σλάβικα λέγεται Κουκούς.
Εάν παρατηρήσετε στην φωτογραφία ότι εκτός από την Βουλγαρική σημαία, στο κτίριο αναγράφεται στα Κυριλικά το Κουκούς ως КУКУШЪ.
Στην Τιτοική γλώσσα όμως αναγράφεται ως КУКУШ.
Αυτό αποδεικνύει φυσικά την αποβουλγαροποίηση της γλώσσας αλλά και ότι έως το 1913 το κυρίαρχο χριστιανικό στοιχείο ήταν οι Βούλγαροι.

Βλάχοι, η ραχοκοκαλία του ελληνικού έθνους

Η παρουσία δίγλωσσων πληθυσμών στα Βαλκάνια με ενεργό συμμετοχή στην Ελληνική πνευματική, κοινωνική και εθνική ζωή προηγείται της ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους. Περιπτώσεις αλλόγλωσσων πληθυσμών με ελληνική συνείδηση καταγράφονται και πέρα των ορίων του ελλαδικού κράτους, και δη σε κράτη όπου επίσημη πολιτική γραμμή τον τελευταίο αιώνα είναι αυτή της εθνοτικής ετεροποιήσεως των συγκεκριμένων ομάδων από την Ελλάδα. Βλ. γιά παράδειγμα την διακήρυξη των Κορυτσαίων μεταναστών στην Αμερική του 1913
Ο χαρακτηρισμός των Βλάχων ως "εθνοτική ομάδα" ξεχωριστή απο αυτή των υπολοίπων Ελλήνων ανάγεται στο ερώτημα προσδιορισμού και προσλήψεως της ταυτότητας [ή των ταυτοτήτων] μίας πληθυσμιακής ομάδας.

Ας μου επιτραπεί εν προκειμένω να επισημάνω ότι το πως ορίζει κανείς την σχέση του προς ένα κοινό ανήκειν δεν είναι αποτέλεσμα κανενός γενετικού κώδικα, φυσικών ανθρωπομετρικών στοιχείων ή χρήσεως γλωσσικού ιδιώματος.

Ο σοφός δάσκαλος και πατέρας της ελληνικής βυζαντινολογίας Κωνσταντίνος Άμαντος τόνιζε ότι...

Τις πάγιες θέσεις για το θέμα της ονομασίας μετέφερε στον Γκρούεφσκι ο Γ.Παπανδρέου

Την ευκαιρία να ξεκαθαρίσει απόλυτα τις ελληνικές θέσεις και την ελληνική στάση στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ και του ενδεχομένου έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ είχε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στη 15λεπτη, άτυπη συνάντηση γνωριμίας του με τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ Νίκολα Γκρούεφσκι

Οι δύο άνδρες είχαν το απόγευμα της Πέμπτης τηλεφωνική συνομιλία, ύστερα από πρωτοβουλία της πλευράς των Σκοπίων, η οποία ζήτησε να μιλήσει ο κ. Γκρούεφσκι με τον κ. Παπανδρέου, προκειμένου να τον συγχαρεί για την εκλογική του νίκη στις 4 Οκτωβρίου.

Σύμφωνα με ελληνικές διπλωματικές πηγές, ο κ. Παπανδρέου ξεκαθάρισε ότι είναι βούληση της Ελλάδας να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στα Βαλκάνια και ειδικότερα στην ενταξιακή πορεία όλων των χωρών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, προτείνοντας ως ημερομηνία ένταξης το 2014, με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την έναρξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Μία πρόταση η οποία δίνει νέα ώθηση στις βαλκανικές χώρες οι οποίες είχαν αποκτήσει ενταξιακή δυναμική από τη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης, αλλά το τελευταίο διάστημα εξασθένισε.

Η Ελλάδα, όπως ανέφεραν οι ίδιες διπλωματικές πηγές, επιθυμεί στο πλαίσιο αυτό να προωθήσει και την ένταξη της ΠΓΔΜ, ωστόσο κατέστησε απολύτως σαφές ποιες είναι οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο. Η Ελλάδα εμμένει στην εθνική «κόκκινη» γραμμή και θέτει ως πρώτη και απαραίτητη προϋπόθεση, πριν καν σκεφτεί το ενδεχόμενο της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, να λυθεί το θέμα με την ονομασία της γειτονικής χώρας. Και αυτό, όπως ειπώθηκε, η Ελλάδα θα το λέει σε κάθε ευκαιρία.

Η επίλυση του θέματος της ονομασίας, όπως τονίστηκε κατηγορηματικά, είναι μια ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για κάθε χρήση. Σε αυτό το πλαίσιο, έλεγαν οι ίδιες διπλωματικές πηγές, πρέπει να υπάρξει η λύση του ζητήματος και πρόσθεταν ότι οι δύο χώρες έχουν πολλές δυνατότητες συνεργασίας. Τόνιζαν με έμφαση ότι αν επιλυθεί το θέμα της ονομασίας, τότε μπορούμε να μιλάμε για σχέσεις πολύ στενής συνεργασίας, κάτι το οποίο η Ελλάδα είχε δείξει και στο παρελθόν. Με αυτή την ξεκάθαρη θέση η ελληνική πλευρά θα επιδιώξει την επίλυση του ζητήματος με το όνομα.

Επίσης, η ελληνική πλευρά προτίθεται να λέει πάντα ξεκάθαρα ποια είναι τα προβλήματα, αλλά και ποια είναι η θέση της γι' αυτά, ενώ δεν έχει καμία πρόθεση να κρύβεται. Αυτό, σύμφωνα με τις ελληνικές διπλωματικές πηγές, ισχύει και για την περίπτωση της ΠΓΔΜ ώστε ενόψει του Δεκεμβρίου, όπου ενδεχομένως συζητηθεί το θέμα της ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να μην υπάρξουν εκπλήξεις ή άλλες δυσάρεστες καταστάσεις. Πρώτα η επίλυση, τόνιζαν χαρακτηριστικά οι ίδιες πηγές.

«Λύση εντός του πλαισίου του ΟΗΕ»

Από ελληνικής πλευράς ξεκαθαρίστηκε επίσης ότι η προσπάθεια για την επίλυση του θέματος με το όνομα θα γίνει εντός του πλαισίου του ΟΗΕ, το οποίο πρέπει να αξιοποιηθεί. Επίσης τονίστηκε ότι η Ελλάδα δεν αμφισβητεί το ρόλο του ΟΗΕ. Διευκρινίστηκε επίσης ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα απευθείας διαπραγματεύσεων Ελλάδας - ΠΓΔΜ, ενώ διευκρινίστηκε ότι στη συνάντηση Παπανδρέου - Γκρούεφσκι δεν έγινε καμία συζήτηση για λεπτομέρειες που αφορούν διάφορα θέματα, όπως το ενδεχόμενο διεξαγωγής δημοψηφίσματος στην ΠΓΔΜ για το θέμα της ονομασίας.

Τα μηνύματα που έστειλε η ελληνική πλευρά προς τα Σκόπια είναι καθαρά, ώστε να ξέρουν και οι γείτονες πού ακριβώς στέκεται η χώρα στα θέματα αυτά. Η ελληνική πλευρά, όπως ανέφεραν οι ίδιες πηγές, προετοιμάζεται στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών που αναπτύσσει, ώστε να είναι έτοιμη για να αντιμετωπίσει κάθε ενδεχόμενο σχετικά με το ζήτημα της ένταξης της ΠΓΔΜ.

Το Σάββατο ο πρωθυπουργός θα ταξιδέψει στο Λονδίνο, προκειμένου να συναντηθεί με το Βρετανό πρωθυπουργό Γκόρντον Μπράουν και τον υπουργό Εξωτερικών Ντέιβιντ Μίλιμπαντ.

Η πλευρά των Σκοπίων

Σύμφωνα με ανακοίνωση της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ, οι πρωθυπουργοί Νίκολα Γκρούεφσκι και Γιώργος Παπανδρέου είχαν το απόγευμα της Πέμπτης στις Βρυξέλλες σύντομη συνάντηση γνωριμίας.

Αναφορικά με το θέμα της ονομασίας, οι κ.κ. Παπανδρέου και Γκρούεφσκι, όπως αναφέρεται στην ίδια ανακοίνωση, επισήμαναν την ανάγκη εξεύρεσης αμοιβαία αποδεκτής λύσης, στο πλαίσιο της σχετικής διαδικασίας υπό τον ΟΗΕ.

Οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών εκτίμησαν ότι η εξεύρεση λύσης στο θέμα της ονομασίας είναι ουσιώδους σημασίας και για τα δύο μέρη.

Στην ανακοίνωση προστίθεται ότι οι κ.κ. Παπανδρέου και Γκρούεφσκι επιβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους σχετικά με το ευρωπαϊκό μέλλον των χωρών της περιοχής.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μορίχοβο Mariovo

Από τον Μακεδόνα82

Σχετικά με την συνέντευξη Γκλιγκόροφ...

όπου για μία άλλη φορά δηλώνει ότι ο λαός του είναι Σλαβικής καταγωγής, θα του έκανα την εξής ερώτηση.

Εφόσον Κε Γκλιγκόροφ θεωρείται ότι είστε Σλάβοι και δεν έχετε καμία σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες, γιατί το 1992 υιοθετήσατε ως σημαία του πολυεθνικού κράτους σας το ελληνικό σύμβολο του 16άκτινου ήλιου, γνωστού ως σύμβολο της Βεργίνας ;

Ο Γκλιγκόροφ για μία άλλη φορά παίζει το γνωστό παιχνίδι των Σκοπίων. Άλλωστε είναι ξεκάθαρος:

«Θα συζητούμε, θα λέμε τις απόψεις μας και θα προσπαθούμε να πείσουμε ο ένας τον άλλο, χωρίς, όμως, την ύπαρξη διαχωριστικού τείχους. Έτσι θα φθάσουμε στο σημείο να πούμε ότι μαλώναμε για κάτι χωρίς μεγάλη σημασία»

Στη γειτονική χώρα επικρατεί η πλήρης σχιζοφρένεια, με το Ινστιτούτο Εθνικής Ιστορίας να υποστηρίζει την αρχαία "μακεδονική" καταγωγή των κατοίκων της γειτονικής χώρας και της Ακαδημίας των Σκοπίων να υποστηρίζει τη σλαβική καταγωγή των κατοίκων. Αλλά στο θέμα του ονόματος όμως παραμένουν "σώας τα φρένας".

Ο εθνομηδενισμός είναι ο εσωτερικός εχθρός

Γράφει ο Νίκος Χιδίρογλου
Εφημερίδα "Εν Πειραιεί", 27-10-2009, σελ 7

Οι μισαλλόδοξοι αριστεριστές στη χώρα μας, εκπροσωπούν μόλις το 4% και αυτό, παρά την προκλητική αβάντα από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και το διεθνιστικό κερδοσκοπικό κεφάλαιο. Οι τύποι αυτοί, απαντώνται κυρίως στα αστικά κέντρα. Αλλού, θα τους έπαιρναν με τις κλωτσιές και όχι άδικα. Φυσικά, στο προαναφερόμενο νούμερο δεν συμπεριλαμβάνεται η κομμουνιστική αριστερά που εκφράζεται από το ΚΚΕ. Αυτοί λειτουργούν αλλιώς, καθώς πήραν το σκληρό μάθημά τους μισό αιώνα πριν, στις κορυφογραμμές του Γράμμου. Φυσικά, ο Περισσός μυρίζει γενικώς μούχλα, παρωχημένο διεθνισμό και σταλινικό ολοκληρωτισμό και απωθεί τον πολύ κόσμο. Τα χρόνια πέρασαν και οι Έλληνες άλλαξαν παραστάσεις.

Μια απαραίτητη διευκρίνιση, πριν συνεχίσουμε: εθνομηδενιστές, υπάρχουν και στο λεγόμενο «φιλελεύθερο» χώρο (όχι «δεξιό», μη μαγαρίσουμε τη λέξη). Τα έχουν βρει μια χαρά με τους αριστεριστές οι νεοφιλελεύθεροι, στο πεδίο της «φιλελευροποίησης» των κοινωνικών σχέσεων. Επιθυμούν όλοι τους τον εθνικό & θρησκευτικό αποχρωματισμό της χώρας μας και τη μετατροπή της σε πολυεθνικό σκουπιδοτενεκέ. Ιδεολογικοπολιτική παρτούζα! Γουστάρουν παρακμιακές καταστάσεις όλοι αυτοί οι πονηροί και πολιτικά metro sexual τύποι.

Φωνακλάδες και νταήδες…

Είναι λίγοι λοιπόν οι αριστεριστές, αλλά φωνάζουν πολύ. Χτυπούν τις κατσαρόλες με τις κουτάλες σε κάθε ευκαιρία. Αν και δεν τον συμπαθούν καθόλου, έχουν υιοθετήσει τη ρήση του Νίτσε: «για να σε ακούσει κανείς, πρέπει να του σπάσεις τα αυτιά». Ο επικοινωνιακός σαματάς είναι η προσφιλής τακτική τους. Φυσικά, καταφεύγουν στη βία και στα μπάχαλα χωρίς καμία αναστολή, αφού συνειδητοποίησαν ότι η απέναντι πλευρά δεν λειτουργεί με ανάλογο τρόπο και δεν αμύνεται καν… Σκότωσαν λοιπόν τους αντίπαλους ιδεολογικά εκδότες, αφήνοντας τη Δεξιά χωρίς φωνή και χωρίς καμία πρόσβαση στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Τους αριστεριστές φονιάδες τους αποκάλεσαν «παλικάρια» και ακόμα και σήμερα, δημοσιεύουν με προθυμία τις προκηρύξεις, «σκοτώνοντας» τα θύματα ξανά και ξανά και πληγώνοντας τις οικογένειές τους. Επίσης, κατέλαβαν πραξικοπηματικά όλα τα επιτελικά πόστα, φωνασκώντας, φιμώνοντας, σπιλώνοντας, εκμηδενίζοντας και εκμαυλίζοντας. Καμαρίλα ΚΝΕ και Ρήγα, λογική εξαρχειώτικων καταγωγίων, ηθική ανεξιθρησκία. Επέβαλαν στερεότυπα και αρνήθηκαν να συνδιαλαγούν, σταλινιστές γαρ, με την κοινωνία, προκαλώντας τη κατάμουτρα. Κι όμως, αν τους κοιτάξεις στα μάτια, βλέπεις πόσο θρασύδειλοι είναι. Σκέτες ύαινες…

Όσοι «αντιδραστικοί» στάθηκαν ρητορικά απέναντι στους αριστεριστές και στις συναφείς πολιτικές υποδιαιρέσεις, πλήρωσαν ακριβά και ακόμα πληρώνουν. Άλλοι με τη ζωή τους, άλλοι με την υπόληψή τους, άλλοι με τη δουλειά τους, άλλοι με λογής-λογής αντίποινα. «Κανιβαλίστηκαν» στην κυριολεξία. Είδαν πανύψηλα τείχη να ορθώνονται μπροστά τους. Για πολιορκία όμως, ούτε λόγος… Ο φόβος είναι ενδημικό φαινόμενο στις τάξεις της Δεξιάς. Τις τρέμουν τις ύαινες. Ρωτείστε τον «φιλελεύθερο» κύριο που ξεστόμισε την αλήστου μνήμης φράση «η αστυνομία αμυνόμενη και προπηλακιζόμενη», να σας πει.

Θεσμοθετούν την απείθεια

Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του έπεσε στην παγίδα και υπέκυψε στο νταβατζιλίκι της επαπειλούμενης πολιτικής βίας, εν όψει της 6ης Δεκέμβρη. Συνδιαλέγεται με εξτρεμιστές, εξευτελίζει και ευνουχίζει την αστυνομία για πάρτη τους, ζητώντας… συγνώμη από τον ΣΥΡΙΖΑ! Καταργεί το ιδιώνυμο, παροτρύνοντας όσους έχουν κάθε λόγο να κρύβουν το πρόσωπό τους, να το κάνουν. Οι αριστεριστές δεν πτοούνται, απαντούν με μπαράζ επιθέσεων με γκαζάκια. Δεν συγχωρούν την εξάρθρωση της 17Ν, δεν συγχωρούν ότι κάποιοι έβαλαν τότε τους Αμερικανούς στο παιχνίδι και τώρα τους γλείφουν. Και δείχνουν ότι όντως επιθυμούν να μετατρέψουν την Αθήνα σε Καμπούλ…

Τα τελευταία συμβάντα, είναι χαρακτηριστικά του πως αντιλαμβάνονται ο κ. Χρυσοχοΐδης, αλλά και ο «γκαουλάιτερ» του Μαξίμου που του «κότσαραν» στο υπουργείο, τα πράγματα. Ο τελευταίος, πήγε και επισκέφθηκε στη Μυτιλήνη στρατόπεδο κράτησης λαθρομεταναστών μετά από «εξέγερση» (που ακολούθησε εμφάνιση στο χώρο «αντιρατσιστικών» οργανώσεων) και εκτελώντας το εθνομηδενιστικό του καθήκον (όπως τότε που υπέγραψε εκείνη την τροπολογία), ζήτησε επίσης «συγνώμη» από αυτούς που εισήλθαν παράνομα στη χώρα! Ο Βούγιας βέβαια, «δικαιολογείται». Είναι μεταγραφή από την ανανεωτική αριστερά και έχει ο άνθρωπος τις ιδεολογικές αγκυλώσεις του.

Φυσικά, καταργείται και το διάταγμα Παυλόπουλου, που προέβλεπε εξάμηνη κράτηση και απέλαση. Ελεύθεροι ανάμεσά μας να εγκληματούν κατά το δοκούν. Ελεύθεροι και να εισέρχονται πλέον στη χώρα μας, άνευ επιπτώσεων. Ήδη με συνεισφορά που αγγίζει το 50% των ποινικών αδικημάτων που τελούνται…

Οι Έλληνες να μεταναστεύουν…

Εθνομηδενιστικά «μεγαλεία» ζει η χώρα. Λοιπόν, έχουμε και λέμε: κουκούλα μπορείτε κύριοι της ριζοσπαστικής αριστεράς να φοράτε άφοβα. Αν συλληφθείτε, θα σας ζητήσει συγνώμη ο ίδιος ο υπουργός. Χλιδή και αυτή, έτσι; Κάτι ακούσαμε όμως για «αμνηστεύσεις» των φονιάδων της 17Ν και δεν θέλουμε να το πιστέψουμε… Πάμε παρακάτω: ελλείψει ψηφοφόρων, μιας και το ΠΑΣΟΚ δεν πήρε κάτι παραπάνω από το 2004, η Ιπποκράτους «φτιάχνει» άλλους. Σκοπεύει να νομιμοποιήσει αβέρτα λαθρομετανάστες. Στην ουρά του εκλογικού σας τμήματος, όπου θα σπεύσετε τον Οκτώβριο του 2010 να ψηφίσετε για δήμαρχο, θα στέκει πλάι σας ο φίλτατος και συμπαθέστατος Χασάν. Θα συνοδεύεται δε από τη γυναίκα του που θα φοράει τη μαντίλα. Πιθανόν ο Χασάν να έχει και «άποψη». Αυτή που θα του εμφυτεύσουν σε Ιπποκράτους και Κουμουνδούρου. Πολυπολιτισμικότητα…

Τι κι αν εσείς γεννηθήκατε στην πόλη όπου ψηφίζετε, μεγαλώσατε εκεί, βαφτιστήκατε εκεί και βαφτίσατε και τα παιδιά σας, γαλουχηθήκατε εκεί με τις αξίες του Ελληνισμού, παντρευτήκατε σε μια από τις εκκλησιές της, θάψατε και κλάψατε στο κοιμητήριό της τα αγαπημένα σας πρόσωπα, ερωτευτήκατε στις γωνιές των δρόμων της και αποφοιτήσατε από τα σχολεία της; Ο Χασάν έχει και αυτός «δικαιώματα». Τα ίδια ακριβώς με εσάς. Θα μπορεί να νέμεται ανενόχλητος τις υποδομές που έφτιαξαν με τόσο κόπο οι πρόγονοί μας. Κι ας μην έχει συνεισφέρει στην κατασκευή τους. Κι ας μπήκε παράνομα στη χώρα. Προσέξτε εδώ: μια λέξη διαμαρτυρίας να εκστομίσετε και θα χαρακτηριστείτε «ρατσιστής»… Έτσι απλά. Οι «προοδευτικοί» καραδοκούν να σας σπιλώσουν.

Το μενού είναι πλούσιο

Όμως, έρχονται και άλλα. Αφού καταργήθηκαν υπουργεία που κατοχύρωναν εθνικά συμφέροντα (Βλέπε Μακεδονίας-Θράκης και Αιγαίου), αφού αφαιρέθηκε το «εθνικής» (θεωρείται από τους αριστεριστές του ΠΑΣΟΚ αδόκιμος όρος) σχεδόν από παντού (βλέπε Παιδείας, θα πανηγυρίζει η Ρεπούση), αφού άνθρωποι με «ρευστή» εθνική συνείδηση αλλά και φίλα προσκείμενοι στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, καταλαμβάνουν θέσεις-κλειδιά στο «Κίνημα» και διορίζονται υφυπουργοί, αφού «ομοσπονδοποιείται» η χώρα με το νέο Καποδίστρια, αφού μεταλλάσσεται δημογραφικά, έπεται και συνέχεια.

Αλήθεια, πως σας φάνηκε αυτό με τις «μητέρες πατρίδες» από την Κωνσταντινούπολη; Ίσα και όμοια οι θύτες με τα θύματα και άφεση αμαρτιών για τον Αττίλα. Που πήγε το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ; Το έφαγε η μαρμάγκα, δεν είναι φαίνεται «πολιτικά ορθό». Φοβερή εθνομηδενιστική παρέα ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Δημήτρη Χριστόφια (που αφελληνίζει συστηματικά την Κύπρο) και το Νίκο Αναστασιάδη (πεφωτισμένο δήθεν «δεξιό», λουλούδι του νεοταξίτικου μπαξέ). Νέα Τάξη Πραγμάτων καλημέρα. Και που είστε ακόμα. Ακούστηκαν και περίεργα για «οδικούς χάρτες» (είναι πάντως ευρηματικοί οι τύποι του ΠΑΣΟΚ) για να βγει η Τουρκία από τη γωνία, για συνομιλίες μεταξύ Σκοπίων και ΕΕ, χωρίς να τίθεται το θέμα της ονομασίας και πολλά άλλα. Αναπληρωτής υπουργός μας των Εξωτερικών εξάλλου, είναι ένας εκ των συντακτών του Σχεδίου Ανάν… Αυτά ήθελε ο κόσμος;

Ζητείται Δεξιά

Και ζητείται μάλιστα άμεσα. Εθνοκεντρική Δεξιά που να γυαλίζει το μάτι της, να έχει άντερα. Εθνοκεντρική Δεξιά με λογική κινηματική και ριζοσπαστική, που θα κατέβει στο πεζοδρόμιο. Που θα αντιπολιτευθεί, θα πιέσει, θα τους γονατίσει, θα μιλήσει με το λαό, ο οποίος παρακολουθεί απορημένος να προδίδονται οι προσδοκίες του σε όλα τα επίπεδα μέσα σε μέρες. Ο λαός που βλέπει τα παιδιά των stage να πετιούνται στο δρόμο, καθώς είναι «γαλάζια» και δεν έχουν κατά ΠΑΣΟΚ δικαίωμα στη ζωή και στην εργασία. Ο λαός που βλέπει τη «φάρσα» με τα βιογραφικά να έχει (άδοξο) τέλος. Η περίπτωση Δημήτραινα, είναι χαρακτηριστική της νοοτροπίας του ΠΑΣΟΚ. Δεν θα κάτσουν για πολύ…

Ανάλυση του ΟΧΙ από τον ιστορικό Ιωάννη Κολλιόπουλο

Όσοι, λοιπόν, αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικοί» θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν ότι το «ΟΧΙ» στους Ιταλούς δεν το «είπε» ο Μεταξάς αλλά ο ελληνικός λαός. Όσοι μάλιστα θέλουν να πιστεύουν ότι ανήκουν στην Αριστερά μπορεί να θεωρείται βέβαιο ότι θα υποστηρίζουν ότι ο «δημοκρατικός» λαός πήρε τα όπλα κατά των εισβολέων, όχι μόνο για να υπερασπισθεί την πατρίδα, αλλά και για να διώξει και τη «φασιστική» κυβέρνηση της χώρας. Όσοι από το άλλο μέρος ανήκουν στους «συντηρητικούς» αναμένονται να αποτίουν φόρο τιμής στους προφανείς πρωταγωνιστές της εποχής και κατ' εξοχήν στον πρωθυπουργό της χώρας Ιωάννη Μεταξά και τον βασιλιά Γεώργιο Β'. Τόσο οι «συντηρητικοί» όμως όσο και οι «προοδευτικοί» θα θεωρούν ότι ο πόλεμος ήταν η μόνη οδός που μπορούσαν να ακολουθήσουν οι Έλληνες τον Οκτώβριο του 1940. Η τιμή της χώρας για τους πρώτους και οι δημοκρατικές παραδόσεις για τους δεύτερους αποτελούσαν εγγύηση ότι οι Έλληνες θα αντιστέκονταν στον εισβολέα.

Οι «συντηρητικοί», ως ιδεολογικοί και πολιτικοί επίγονοι της προπολεμικής συντηρητικής παρατάξεως, είχαν εξ αρχής κάθε λόγο να θεωρούν τον Πόλεμο του 1940-1941 ως κατόρθωμα της παρατάξεως τους και τον Μεταξά και τον Γεώργιο ως τους κατ' εξοχήν συντελεστές των ελληνικών πολεμικών επιτυχιών. Ο πόλεμος ήταν χρησιμότατος ως αφετηρία μιας νέας εποχής. Όπως και κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Έλληνες βρέθηκαν στο πλευρό των νικητών και μάλιστα ενωμένοι αυτή τη φορά ως την κατάληψη της χώρας από τον Άξονα, χάρη στην ενότητα που είχε εξασφαλισθεί στην κορυφή της εξουσίας. Επιπλέον, οι περισσότεροι από τους συμμάχους της Ελλάδος κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήσαν σύμμαχοι της παρατάξεως που συνέτριψε την κομμουνιστική ανταρσία κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο.

Οι «προοδευτικοί», από το άλλο μέρος, είχαν κάθε λόγο να επιδιώκουν να υπονομεύσουν τη συντηρητική ερμηνεία του πολέμου. Στη δική τους ερμηνεία του πολέμου ο Μεταξάς και ο βασιλιάς «σύρθηκαν» χωρίς τη θέληση τους από τον «δημοκρατικό» λαό στον πατριωτικό πόλεμο, ο οποίος ήταν ταυτοχρόνως και πόλεμος εναντίον και του «φασιστικού» καθεστώτος που κυβερνούσε τη χώρα. Πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος κάθε προελεύσεως μπορούσαν να προσθέτουν ψιμύθια στην προοδευτική ερμηνεία του πολέμου• όπως ότι ο Μεταξάς εξέπληξε τους πάντες με τη στάση του την 28η Οκτωβρίου, επειδή ήταν ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει «ΝΑΙ» στους Ιταλούς- ή ότι ο Μεταξάς και ο Γεώργιος υποχρεώθηκαν να αντισταθούν στους Ιταλούς για να σώσουν τη δικτατορία και τη μοναρχία- ή ότι η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της εποχής, σε αντίθεση με τον λαό, προσπάθησε να αποφύγει τον πόλεμο για ιδεολογικούς λόγους, αλλά τελικά σύρθηκε από τον λαό και αναγκάσθηκε να πολεμήσει χωρίς πίστη όμως στη νίκη.

Στη μεταπολεμική Ελλάδα οι δύο αυτές πολιτικές ερμηνείες του πολέμου έγιναν προοδευτικά η καθεμιά μέρος του ιδεολογικού οπλοστασίου της μιας ή της άλλης παρατάξεως και κατεύθυναν τις αναζητήσεις εκπροσώπων τους στον πόλεμο για την άντληση των ζητούμενων κάθε φορά επιχειρημάτων στον σκληρό ιδεολογικό πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ των δύο παρατάξεων πριν από τον τερματισμό των εχθροπραξιών εναντίον των δυνάμεων του Άξονος.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιωάννη Κολιόπουλου "Η δικτατορία του Μεταξά και ο Πόλεμος του 40" , ΒΗΜΑ-Βιβλιοθήκη, 2009

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: Πού οδηγούν οι συνεχείς Ελληνικές υποχωρήσεις.

Αν τελικά υποστούμε μία εθνική ταπείνωση στη σύγχρονη φάση του μακεδονικού ζητήματος, τούτο θα οφείλεται στις συνεχείς και αδικαιολόγητες ελληνικές υποχωρήσεις. Οι φοιτητές Διεθνών Σχέσεων σε Πανεπιστήμια του Εξωτερικού θα μελετούν τη λανθασμένη συμπεριφορά μας σαν «μελέτη περιπτώσεως-case study), όπου μία χώρα σαφώς ισχυρότερη πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτιστικά διολισθαίνει σε θέσεις ενδοτικές επί σειρά ετών απέναντι σε ένα κράτος, το οποίο έχει εμφανή προβλήματα συνοχής και βιωσιμότητας.

Τον Δεκέμβριο του 1991, στην Σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών των χωρών της Ευρ. Ένωσης στις Βρυξέλλες ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς κέρδισε με δυσκολία μία εθνική επιτυχία, για τη οποία τον συνεχάρησαν κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι. Στο επίσημο ανακοινωθέν υπήρχε η ομόφωνη δήλωση ότι δεν επιτρέπεται σε μία βαλκανική χώρα να χρησιμοποιεί όνομα , το οποίο υποκρύπτει εδαφικούς αλυτρωτισμούς. Στο ίδιο πνεύμα ήταν και η ανακοίνωση των ηγετών τής Ε.Ε. τον Ιούνιο του 1992 στη Λισσαβόνα. Αυτές τις δύο επιτυχίες όχι μόνο δεν τις αξιοποιήσαμε, αλλά τις υπονομεύσαμε και τις απεμπολήσαμε.

Πρώτα η λογική του ενδοτισμού ανακάλυψε το επιχείρημα Πινέϊρο. Ότι δήθεν τα Σκόπια είχαν αποδεχθεί την πρόταση του Πορτογάλου Υπουργού για όνομα «Σλαβομακεδονία», αλλά η δική μας αδιαλλαξία το απέρριψε. Διπλή αναλήθεια: Πρώτον, διότι η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ ουδέποτε δέχθηκε να συζητήσει την πρόταση Πινέϊρο, όπως παραδέχεται ο τότε Πρόεδρος Κίρο Γκλιγκόροφ στα Απομνημονεύματά του.

Δεύτερον, διότι δεν υπήρχε πιθανότητα να δεχθούν κάτι τέτοιο οι ηγέτες των Σκοπίων, αφού ο όρος Σλαβο-μακεδονία θα προκαλούσε την έντονη αντίδραση των Αλβανών, που δεν είναι Σλάβοι και αποτελούν το θορυβώδες 30% του πληθυσμού.

Στη συνέχεια η λογική των υποχωρήσεων ανακάλυψε πόσο κακό έκανα τα συλλαλητήρια στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη Κι όμως προσωπικά άκουσα με τα αυτιά μου σε ομιλία του στη Αθήνα τον υπεύθυνο της Ε.Ε. για τα Βαλκάνια , τον Βρετανό Ντέϊβιντ Όοουεν, να δηλώνει ότι μόνον όταν είδε μια τέτοια κοσμοπλημύρα να διαδηλώνει συνειδητοποίησε ότι υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα, το οποίο ενοχλεί ένα κράτος-μέλος της Ένωσης.

Από τον Σεπτέμβριο του 1995 παρακολουθούμε τα Σκόπια να παραβιάζουν ποικιλοτρόπως την Ενδιάμεση Συμφωνία ενώ εμείς τους παρέχουμε καλόπιστα κάθε πολιτική και οικονομική υποστήριξη. Η περίφημη επιχειρηματική μας διείσδυση δεν απέδωσε πολιτικά οφέλη. Αντί να πιέσουμε τα Σκόπια σε υποχωρήσεις τα καταστήσαμε πιο αδιάλλακτα ... με τα δικά μας χρήματα. Και όταν έληξε η επταετής διάρκεια της Συμφωνίας το 2002, την αφήσαμε να παρατείνεται σιωπηρά με αποτέλεσμα να τη χρησιμοποιούν σήμερα οι κυβερνώντες της ΠΓΔΜ και να μας ενάγουν στο Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου. Η κατηγορία είναι ότι βάσει της Συμφωνίας δεν επιτρέπεται να θέτουμε βέτο για την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.

Το καλοκαίρι του 2001 οι Αλβανοί των Σκοπίων εξεγέρθησαν ενόπλως και παρά την συνθηκολόγηση της Αχρίδας έδωσαν το μήνυμα και για το μέλλον ότι θα επιδιώξουν σε πρώτη φάση μία μορφή Αυτονομίας και σε δεύτερη φάση ίσως και την απόσχιση. Το παράδειγμα του Κοσσόβου ενθαρρύνει μελλοντικές αλβανικές κινήσεις για διάλυση της ΠΓΔΜ, ενώ και η Βουλγαρία με κάθε τρόπο υπενθυμίζει τη βασική της θέση: Δεν υπάρχουν «μακεδόνες» παρά μόνο Βούλγαροι, των οποίων άλλαξε βιαίως η ταυτότητα. Αντί, λοιπόν, να αξιοποιήσουμε τα διαλυτικά και αποσχιστικά φαινόμενα και να πιέσουμε καταλυτικά τους ηγέτες των Σκοπίων, εμείς κατασκευάσαμε τη θεωρία ότι μάς είναι απαραίτητη η ύπαρξη και η βιωσιμότητα αυτού του τεχνητού κράτους. Δεν μπορώ να καταλάβω τί φοβούνται ορισμένοι συμπολίτες μας από την πιθανότατη διάλυση της ΠΓΔΜ. Ένας αλυτρωτισμός λιγότερος στην περιοχή! Ούτως ή άλλως τον αλβανικό εθνικισμό τον έχουμε παρόντα. Με τη στήριξη των ισχυρών στην δημιουργία ανεξαρτήτου Κοσσόβου η Μεγάλη Αλβανία -ή η Φυσική Αλβανία όπως ηπιότερα λέγεται- είναι γεγονός. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε ως Ελλάδα είναι να κόψουμε με αυστηρότητα κάθε συζήτηση για τους Τσάμηδες εγκληματίες πολέμου.

Και η διολίσθηση των θέσεών μας συνεχίζεται. Αποδεχόμαστε ακόμη ως μεσολαβητή τον Μάθιου Νίμιτς, ο οποίος προσπαθεί να πιέσει περισσότερο την Ελλάδα παρά τα Σκόπια. Και αποδεχόμαστε δυστυχώς να συζητούμε επί προτάσεων αρνητικών για τα εθνικά μας συμφέροντα, όπως η «?νω Μακεδονία», η «Βόρεια Μακεδονία» κ.λπ. Το 2007 διέρρευσε στον αθηναϊκό Τύπο μία πρωτοφανής πρόταση του Νίμιτς, ότι δηλαδή πρέπει να περιορίσει και η Ελλάδα τη χρήση του όρου Μακεδονία. Πόσο μεγάλη απόσταση από την απόφαση της Ευρ. Ένωσης του 1991! Από εκεί που όλοι πίεζαν τους πλαστογράφους της ιστορίας, τώρα πιέζουν τους νομίμους κατόχους! Και δυστυχώς η κατάργηση του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης από τη νέα Κυβέρνηση (Οκτώβριος 2009) στέλνει νέα μηνύματα υποχωρητικότητας σε κάθε κατεύθυνση.

Η λογική των συνεχών υποχωρήσεων ενισχύεται δυστυχώς και από αστοχίες Ελλήνων αρθρογράφων. Στις 18-10-2009 διαβάσαμε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μία ανάλυση του Φίλιου Στάγκου περί Μακεδονικού, η οποία μάλλον θα έκανε τα Σκόπια να πανηγυρίζουν. Ο αρθρογράφος προτείνει στους Έλληνες Μακεδόνες –δηλαδή και στον υπογράφοντα- να ονομαζόμαστε «Παλαιομακεδόνες» για να διευκολύνουμε την ΠΓΔΜ να αποδεχθεί το όνομα Νέα Μακεδονία! Καλεί επίσης την Ελλάδα να αναγνωρίσει «σλαβομακεδονική ταυτότητα» σε πολλούς κατοίκους της Δυτικής Μακεδονίας. Την ώρα που η Ευρώπη εορτάζει τα 20 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου και του κομμουνισμού, κάποιοι συμπατριώτες μας προτείνουν να νομιμοποιήσουμε ένα κατασκεύασμα του κομμουνιστικού καθεστώτος του Τίτο!

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων
27η Οκτωβρίου 2009
Δίκτυο21

μέσω e-mail

Μας ωθούν σε "λύση" για το Σκοπιανό χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς όρους

Γράφει ο Μιχαήλ Χρυσανθόπουλος*
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Μακεδονία".

Οι εορτασμοί στα Σκόπια, εξαιτίας της έκθεσης της Ε.Ε. για την έναρξη συνομιλιών της Ένωσης με τη γειτονική χώρα καλά κρατούν. Ο Όλι Ρεν, ο ευρωεπίτροπος, που διάβασε το κείμενο, απλά και χαλαρά, έκανε μια υπενθύμιση για την επίλυση του θέματος του ονόματος, "ενθαρρύνοντας" τα δύο μέρη να οδηγηθούν σε μία λύση, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς ανασχέσεις, χωρίς όρους και χρονικά όρια.

Οι εφημερίδες στα Σκόπια και όλα τα ΜΜΕ του βόρειου γείτονά μας σχολίασαν και σχολιάζουν ευμενώς την κατάργηση του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης ως δείγμα "καλής θέλησης και θετικής πορείας" της ελληνικής πλευράς.

Διαχέεται η επιχειρηματολογία ότι έχει παγιωθεί μία κατάσταση διεθνώς με 126 χώρες να έχουν αναγνωρίσει το κράτος αυτό στα βόρεια της Ελλάδας με το όνομα "Μακεδονία", το ανούσιο και εν πολλοίς επικίνδυνο επιχείρημα ότι το "πρόβλημα" υφίσταται από το ʼ44 και η Ελλάδα το άφησε να "σέρνεται" χωρίς ουσιαστική αντίδραση (ίσως εδώ θα έπρεπε να θυμηθούμε μια χαρακτηριστική συνομιλία του βρετανού πρέσβη Charles Peak με τον Μαρκεζίνη, την εποχή της έξαρσης του κυπριακού ζητήματος: "Αν τα δημοψηφίσματα, οι διαδηλώσεις και οι παντός είδους εκδηλώσεις του Μακαρίου ή οποιουδήποτε άλλου εξελιχθούν σε πολεμικές αναταραχές, οι Άγγλοι θα βρεθούν σε δύσκολη θέση... Ο μόνος αντιπερισπασμός θα ήταν η ανακίνηση του Μακεδονικού. Επειδή όμως μοχθήσαμε για να αποσπάσουμε τον Τίτο από τον Στάλιν, μας ενδιαφέρει να τον συνδέσουμε με την Ελλάδα και σύμμαχο και φίλο". Σημειωτέον οι "μεγάλες δυνάμεις" δεν μας συγχώρεσαν το ότι απελευθερώσαμε την υψίστης σημασίας, από στρατηγικής και γεωπολιτικής άποψης, Μακεδονία) και επομένως πρέπει να δεχθούμε και να νομιμοποιήσουμε κιόλας τη μεγαλύτερη και αισχρότερη ιστορική απάτη όλων των εποχών, δηλ. την κλοπή της μακεδονικής ταυτότητας, την πλήρη οικειοποίηση της μακεδονικής ιστορίας και κληρονομιάς και την αποσύνδεση του όρου Μακεδών από τον όρο Έλλην εθνικά.

Γίνεται προσπάθεια να εμπεδωθεί η αίσθηση του "ενόχου" στο ελληνικό έθνος, το οποίο δεν πληροφορείται τις εξελίξεις γύρω από το θέμα αυτό, με μια ιδιότυπη λογοκρισία, λες και κάποιοι ντρέπονται ή θεωρούν ταμπού να ψελλίσουν και μόνο το όνομα Μακεδονία - Μακεδονικός, ενώ οι γείτονές μας εργάζονται νυχθημερόν με τόνο, για την επίτευξη του “εθνικού" τους στόχου με ισχυρότατους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς εντός και εκτός των συνόρων τους και με όψιμους συμμάχους.

Και αντί να οδηγηθούν οι κοινοί κλέφτες της μακεδονικής ιστορίας στο διεθνές δικαστήριο και να "τιμωρηθούν", μας οδηγούν αυτοί, για δήθεν παραβίαση της "ενδιάμεσης συμφωνίας του ʼ95" (του άρθρου 11 όπως ισχυρίζονται).

Αντί να εκμεταλλευτούμε την εκκλησιαστική διάσταση του θέματος, καθώς είναι γνωστό ότι καμία εκκλησία δεν έχει αναγνωρίσει την σχισματική Εκκλησία του βόρειου γείτονα, αφήνουμε να οδηγείται εκ νέου στη φυλακή ο Jovan Vraniskovki, ο νόμιμος αρχιεπίσκοπος των Σκοπίων και την σχισματική Εκκλησία να προσθέτει στο "όνομά" της "M.P.C." ("Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία") την προσθήκη "Αρχιεπισκοπή Αχρίδος" για τα μάτια του κόσμου. Αντί να προστατέψουμε την πραγματική μακεδονική μειονότητα στη γειτονική χώρα, δηλαδή τους γηγενείς Έλληνες, ενδιαφερόμαστε για τους "πολιτικούς πρόσφυγες", που το μεγαλύτερο μέρος τους ήταν "βουλγαρόφρονες" και μετά "ψευτομακεδόνες", συνεργάτες των Γερμανών -Ιταλών και προπάντων των βούλγαρων κατακτητών, για να "απαλλαγούμε" συνειδησιακά από τα κατάλοιπα και απόνερα της περιόδου ʼ45 - ʼ49. Τα παιδιά που απήχθησαν και με τη βία μερικές φορές από αυτούς τους “πολιτικούς πρόσφυγες” αποτελούν σήμερα την αιχμή του δόρατος της προπαγάνδας του γειτονικού κράτους (οι επονομαζόμενοι “αιγαιάτες” ή “Μακεδόνες της Μακεδονίας του Αιγαίου”. Αδιαφορούμε λοιπόν για τον ελληνισμό της γείτονος, για την καταστροφή της αρχαίας βυζαντινής και νεότερης κληρονομιάς μας στο Μοναστήρι, στη Στρώμνιτσα, στο Κρούσοβο, στη Γευγελή, στους αρχαίους Στόβους, στη βυζαντινή. Αχρίδα κτλ. ή την οικειοποίησή τους. Αφού δεν σεβόμαστε την ιστορία μας, τον εαυτό μας, πώς περιμένουμε να μας σεβαστούν οι άλλοι; (ίσως να μας φαίνεται βαριά η κληρονομιά των προγόνων μας και θέλουμε να την αποτινάξουμε).

Στη γειτονική χώρα επικρατεί η πλήρης σχιζοφρένεια, με το Ινστιτούτο Εθνικής Ιστορίας να υποστηρίζει την αρχαία "μακεδονική" καταγωγή των κατοίκων της γειτονικής χώρας και της Ακαδημίας των Σκοπίων να υποστηρίζει τη σλαβική καταγωγή των κατοίκων με την περίφημη δίτομη εγκυκλοπαίδεια, που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην Αλβανία (παροτρύνσεις του πρώην αλβανού πρωθυπουργού Panteli Maijko να καεί η σημαία της γείτονος) στην αμερικανική και αγγλική πλευρά. Αυτό το λάβαμε καθόλου υπόψη; Το εκμεταλλευτήκαμε; Όχι βέβαια. Μεριμνούμε και τυρβάζουμε περί άλλων. Μέχρι τώρα μας γλίτωνε από τον εθνικό εξευτελισμό και διασυρμό, που αν γίνει θα το πληρώσουν οι επόμενες γενεές με τόκο και επιτόκιο, η "αδιαλλαξία" του βόρειου γείτονα. (Αυτό βέβαια είναι κατάπτωση.)

Αλλά αιωρείται μια υποψία, και ευχόμαστε να μη δικαιωθούμε, ότι υπάρχει γραμμή της κυβέρνησης Gruevski να κάνει αποδεκτό ένα όνομα "συμβιβαστικό" του τύπου "ΒΟΡΕΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ" (ευφυέστατος ελιγμός, καθώς παραμένει το Δημοκρατία Μακεδονίας ανέπαφο) και όχι "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ" παρά τις επίσημες διακηρύξεις περί μη υποχώρησης, μετά το "δώρο" της "έκθεσης" της Ε.Ε. για έναρξη συνομιλιών ένταξης. Το χορό αυτής της υποψίας τον άνοιξε η έγκριτη εφημερίδα των Σκοπίων "Vest" στις 8/10/2009, με πρωτοσέλιδο, προαναγγέλλοντας τη διενέργεια δημοψηφίσματος, για το αν η χώρα λάβει "ισχυρές διαβεβαιώσεις για την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε." θα μπορούσε να γίνει ο ανωτέρω συμβιβασμός στο θέμα του ονόματος; Θα δούμε τις εξελίξεις, αλλά πρέπει να είμαστε έτοιμοι, προετοιμασμένοι για τον αντίπαλό μας, τον όποιο δεν πρέπει να τον υπερτιμούμε επειδή έχουμε φοβικά σύνδρομα ούτε να τον υποτιμούμε, αφού δουλεύει υποδόρια, αλλά να τον γνωρίζουμε καλά και να τον αντιμετωπίζουμε. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το πρόβλημα των Σκοπίων είναι η σύγχρονη φάση του βουλγαρικού διεκδικητισμού. Τα “καλύτερα παιδιά" της Σόφιας, τα οποία εξέτρεφε με επιμέλεια η "Μητέρα Βουλγαρία" αλλά τα "έχασε" σε ιστορικές περιόδους και τώρα επιστρέφουν με δριμύτητα. Είναι "μεταμορφώσεις" του βουλγαρισμού. Από τον "μακεδονίζοντα" βουλγαρισμό της εποχής της εξαρχίας και του Μακεδονικού Αγώνα είχαμε σταδιακά τον αριστερίζοντα ή δεξιόστροφο "βουλγαρικό μακεδονισμό" της VMORO (εσωτερική μακεδονο-θρακική επαναστατική οργάνωση, που ιδρύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1893 και είναι το κόμμα που κυβερνά σήμερα τα Σκόπια), τον ακραίο δολοφονικό "μακεδονισμό" της VMRO του Mihajlov στη Βουλγαρία, τον "σερβίζοντα" ή "σερβοκινούμενο" (ή "σέρβικης εμπνεύσεως") "μακεδονισμό" στη Γιουγκοσλαβία του μεσοπολέμου (που λεγόταν τότε βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων) και αμέσως μετά τον "σλαβικό-κομμουνιστικό μακεδονισμό" του νότου της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο και σήμερα τον "μακεδονικό μακεδονισμό" σλαβικής κατασκευής και κατεύθυνσης.

Πρόκειται για απίστευτης φαιδρότητος θεωρίες. Θα ήταν αφελές όμως να υποστηριχθεί ότι υπάρχει περίπτωση το γειτονικό κράτος να αποδεχθεί ποτέ ουσιαστική αλλαγή του ονόματος, ακριβώς για τους παραπάνω λόγους. Και η οποιαδήποτε "υποχώρηση" από πλευράς Σκοπίων θα είναι ένας ελιγμός και μόνο χωρίς καμία ουσία. Εμείς γιατί συζητάμε; Γιατί αυτοαναιρούμαστε; Τέτοια εθνική ένδεια; Δεν θα μας συγχωρέσει ποτέ κανείς και προπαντός η ιστορία, που είναι αδέκαστη και αμείλικτη, και ό,τι καταγράφει μένει διά παντός.

* Ο Μιχαήλ Χρυσανθόπουλος είναι καθηγητής Ιστορικού, συγγραφέας, δημοσιογράφος SBS Αυστραλίας

Οκτ 25, 2009

Με κάθε επισημότητα έγιναν τα αποκαλυπτήρια του Αγάλματος του Μ. Αλεξάνδρου στα Γιαννιτσά

Την ημέρα εορτασμού της Επετείου της απελευθέρωσης της πόλης αλλά και της Ημέρας του Μακεδονικού αγώνα επέλεξε ο δήμος Γιαννιτσών για να κάνει τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που από την Τρίτη 20 Οκτωβρίου το μεσημέρι δεσπόζει επιβλητικό στον περιβάλλοντα χώρο του Πνευματικού Κέντρου των Γιαννιτσών. Το άγαλμα είναι δωρεά του τέως δημάρχου Γεωργίου Ηλίδη ο οποίος με την ομιλία του στην τελετή αποκαλυπτηρίων προκάλεσε τη συγκίνηση των παρευρισκομένων.

Μαθητές με τις σημαίες των σχολείων και ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές νερά παιδιά είχαν περικυκλώσει το χώρο του αγάλματος από νωρίς δίνοντας ένα έντονο ελληνικό χρώμα στην τελετή.

Των αποκαλυπτηρίων προηγήθηκαν οι χαιρετισμοί των επισήμων προσκεκλημένων και συγκεκριμένα του Μητροπολίτη Εδέσσης Πέλλης & Αλμωπίας κ. Ιωήλ ο οποίος αναφερόμενος στο δωρητή έκανε λόγο για μια σημαντική πράξη που τιμά τον ίδιο, την πόλη του και συμβάλλει στην ιστορική Μνήμη. Συνεχάρη επίσης και τον καλλιτέχνη για την εντυπωσιακή μορφή του Αγάλματος.

Ακολούθησε ο χαιρετισμός από την υφυπουργό Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης κα Θεοδώρα Τζάκρη που μίλησε για μια σημαντική στιγμή για την πόλη και για την ιστορία της ενώ συνεχάρη με τη σειρά της τον δωρητή πρώην δήμαρχο κ. Ηλίδη.

Ανάλογη ήταν και η αναφορά του νομάρχη Πέλλας Μιχάλη Καραμάνη ο οποίος στο χαιρετισμό του έδωσε το στίγμα μιας σθεναρής στάσης απέναντι σε όσους προσπαθούν να παραχαράξουν την ιστορία μας.

Ο γλύπτης του αγάλματος Ιωάννης Αλκαίος στο χαιρετισμό του μεταξύ άλλων ανέφερε ότι το έργο αυτό υπήρξε όνειρο ζωής ενός εξαίρετου πολίτη των Γιαννιτσών με τις δεκαετίες προσφορών ως δημοτικού συμβούλου και δημάρχου του κ. Γεωργίου Ηλίδη. Όπως ανέφερε, η πρωτοβουλία του αυτή για την επαναφορά στη μνήμη μας ενός μεγάλου ενοποιητή των Ελλήνων, εκφράζει την ανάγκη επανασύνδεσης της πόλης με την ιστορία της. Ευχαρίστησε τον κ. Γεώργιο Ηλίδη που του έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσει αυτό το έργο, τους συνεργάτες του, τους αναδόχους του έργου διαμόρφωσης του χώρου και τέλος το δήμαρχο Γιαννιτσών και τους συνεργάτες του για τη θερμή υποστήριξη.

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο δήμαρχος Γιαννιτσών Νικόλαος Παπανικολάου ο οποίος ανέφερε τα εξής:

«Σήμερα τα Γιαννιτσά, γιορτάζουν μια ξεχωριστή και πολύ σημαντική ημέρα.

Γιορτάζουμε την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης μας το 1912 και την Ημέρα του Μακεδονικού αγώνα.
Μια ημέρα σύμβολο για όλη τη Μακεδονία που αναφέρεται στη μεγάλη και καθοριστική για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης Μάχη των Γιαννιτσών, αλλά παράλληλα και στην ανδρεία και αυτοθυσία των γηγενών Μακεδόνων και άλλων Ελλήνων στον απελευθερωτικό αυτό αγώνα 1903-1913.

Η 20η Οκτωβρίου φέτος έμελε να έχει και έναν άλλο χαρακτήρα.

Θα μπορούσε κάποιος να παραπέμψει σε μια ιστορική σύμπτωση με σημειολογικό χαρακτήρα. Και αυτό, γιατί σήμερα στο χώρο αυτό έχουμε την τιμή να κάνουμε τα αποκαλυπτήρια του Αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Μεγάλος Μακεδόνας βασιλιάς, γνωστός ως στρατηλάτης και εκπολιτιστής ο Αλέξανδρος, αναγνωρίζεται ως ο Μέγιστος των Ελλήνων και μια από τις πλέον σημαντικές ιστορικές προσωπικότητες παγκοσμίως.

Ευτύχησε να διδαχθεί τα γράμματα και τις επιστήμες από τον Αριστοτέλη αλλά και ως γιός του Φιλίππου έγινε ένας γενναίος και έξυπνος πολεμιστής.

Δεν άργησε άλλωστε να γίνει και βασιλεύς όλων των ελλήνων όταν το Μακεδονικό βασίλειο ξεκίνησε να απλώνεται και στην Ανατολή.

Οι μεγάλες του νίκες στις μάχες με τους Πέρσες είναι γνωστές όπως και η γενναιότητα και η τακτική που επεδείκνυε σε αυτές.

Ήταν ένας μεγάλος ηγέτης και οραματιστής που κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να ενώσει την Ανατολή με τη Δύση δημιουργώντας μια απέραντη αυτοκρατορία.

Δίδαξε τον ελληνικό πολιτισμό στα βάθη της Ανατολής και ίδρυσε πόλεις με το όνομα του σε όλη τη διάρκεια της πολύχρονης εκστρατείας του, ενώ η φήμη του ταξίδεψε σε ολόκληρη την οικουμένη, δημιουργώντας μύθους γύρω από το όνομά του προκαλώντας τη λαϊκή φαντασία.

Όλοι σήμερα στον κόσμο μιλούν με θαυμασμό για τα έργα και τις ημέρες του Αλέξανδρου.

Τη μορφή αυτού του Μέγα Έλληνα αποκαλύπτουμε σήμερα.

Σήμερα σε μια περίοδο όπου οι προσπάθεια σφετερισμού των ιστορικών μας συμβόλων και παραχάραξης της ιστορίας μας από τους γείτονές μας η γνώση και η απαιτούμενη τιμή στη Μακεδονία και στα άξια τέκνα της αποτελεί επιτακτική ανάγκη και πράξη ευθύνης.

Η ιστορικές αλήθειες δεν αλλάζουν όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να τις αλλοιώσουν και να τις καπηλευτούν για να εξυπηρετήσουν γεωστρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα.

Το μήνυμα είναι ένα και ξεκάθαρο. Οι λαοί μπορούν και πρέπει να ζουν ειρηνικά να συνεργάζονται και να δημιουργούν από κοινού τιμώντας ο καθένας την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά του άλλου.

Επιτρέψτε μου όμως να σταθώ στην σημαντική αυτή δωρεά του πρώην δημάρχου Γιαννιτσών κ. Γεωργίου Ηλίδη.

Είναι πράξη αγάπης για την πόλη μας και τη Μακεδονία, για την ιστορία και τους αγώνες της, για την πορεία της στο μέλλον.

Θέλω να τον ευχαριστήσω δημόσια γι αυτό και να ευχηθώ η πράξη του αυτή να βρει μιμητές και στο μέλλον».

Στη συνέχεια ο δήμαρχος Γιαννιτσών κάλεσε τον κ. Ηλιδη και του απένειμε αναμνηστική πλακέτα για την δωρεά του αυτή.

Ο δωρητής τέως δήμαρχος παρά το μεγάλο της ηλικίας του ζήτησε και μίλησε με τρεμάμενη φωνή για λίγο, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι τη συγκεκριμένη ημέρα η μνήμη όλων συναντά τα ηρωικά παλικάρια της ένδοξης Μάχης των Γιαννιτσών που έπεσαν μαχόμενοι στις παρυφές και στα στενά της πόλης των Γιαννιτσών, μιας μάχης που σήμανε το θλιβερό τέλος της Οθωμανικής Τυραννίας και την αφετηρία απελευθέρωσης και ενσωμάτωσης ελληνικών εδαφών στον εθνικό κορμό. Σχετικά με τη δωρεά του σημείωσε πώς την ιδέα της εγκατάστασης του ανδριάντα του Μ. Αλεξάνδρου την ονειρευόταν εδώ και πολλά χρονιά συχνά και τώρα που βρίσκεται στο τέλος της ζωής του έτυχε να αξιωθεί της εξαιρετικής τιμής να έχεικάποιο λόγο σε αυτή τη σεμνή τελετή των αποκαλυπτηρίων.

Όπως ανέφερε ο Μ. Αλέξανδρος είχε οραματιστεί ένα σχέδιο, να ενώσει του Έλληνες και να τιμωρήσει του αλαζόνες Μήδους, που τόσα δεινά έφεραν στην Ελλάδα ενώ απ’ όπου πέρασε σκόρπιζε φώς, γκρέμιζε επαχθείς δυναστείες και απολυταρχικά καθεστώτα. Εδραίωνε δημοκρατικούς θεσμούς μεταφέροντας την ελληνική γλώσσα και την εθνική κουλτούρα. Κλείνοντας υπογράμμισε πως με ιδιαίτερη συγκίνηση προσφέρει αυτό το δώρο σαν ελάχιστη τιμή στη γενέτειρα του, σαν κληρονομιά.

Μετά το τέλος της σύντομης ομιλίας του Γεωργίου Ηλίδη ο ίδιος, με τον δήμαρχο Γιαννιτσών κ. Νικόλαο Παπανικολάου και την υφυπουργό Εσωτερικών κα Τζάκρη Θεοδώρα προχώρησαν στα αποκαλυπτήρια του αγάλματος μέσα σε παρατεταμένα χειροκροτήματα από τους παρευρισκόμενους πολίτες που είχαν κατακλύσει τους χώρους γύρω από το άγαλμα.

Ακολούθησαν οι αναμνηστικές φωτογραφίες ενώ αμέσως μετά ο δήμαρχος Γιαννιτσών παρέθεσε δεξίωση προς τιμή του δωρητή.

www.giannitsa.gr

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: χθες και σήμερα

Συγγραφείς:Σάκης Τότλης και Δημήτρης. Ε. Ευγγελίδης
Εκδόσεις : Μετρό, 2008

Στο βιβλίο αυτό περιέχονται τρία κείμενα για τη Μακε­δονία. Τα δύο πρώτα είναι γραμμένα από τον Σάκη Τότλη, το τρίτο από τον Δημήτρη Ευαγγελίδη. Και οι δύο συγγρα­φείς κατάγονται από την Έδεσσα της Μακεδονίας.

Το πρώτο κείμενο έχει ως θέμα την "Συν-είδηση" και την σχέση με το όνομα της Μακεδονίας. Ο αρθογράφος μιλάει για την συνειδησιακή υπαγωγή του ονόματος της Μακεδονίας και τις όποιες επιδράσεις στην συνείδηση μας.

Το δεύτερο κείμενο επικεντρώνεται στο Μακεδονικό Ζήτημα αλλά και στην Μακεδονική ταυτότητα από την σκοπιά ενός Έλληνα ντόπιου Μακεδόνα. Έχει τον τίτλο " Μακεδονικό Ζήτημα" και είναι ένα ενδιαφέρον κείμενο που απευθύνεται σε μη ντόπιους.

Το τρίτο κείμενο είναι μία ανάλυση της Αρχαίας Μακεδονίας από ιστορική, γλωσσολογική, αρχαιολογική και εθνολογική σκοπιά. Όσοι έχουν διαβάσει τα λεξικά του Δημήτρη Ευγγελίδη θα καταλάβουν και ποιο είναι το περιεχόμενο και αυτό του άρθρου με τον τίτλο "Αρχαία Μακεδονία".

Πολιτισμική γενοκτονία του Ελληνικού Έθνους

Ο γνωστός Βρετανός νεωτεριστής και μελετητής του εθνικισμού Anthony Smith στο βιβλίο του "Εθνική ταυτότητα" αναφέρει ότι δύο είναι τα κύρια είδη πλήρους εθνοτικού αφανισμού: η γενοκτονία και η εθνοκτονία, η οποία ορισμένες φορές ονομάζεται και «πολιτισμική γενοκτονία».

Στην Ελλάδα επί 15 χρόνια τα σύνορα καταλύθηκαν όπως και οι πάσης φύσης νόμοι από τήν αθρόα λαθρομετανάστευση . Ενώ η μετανάστευση των Ελλήνων μεταναστών στις ευρωπαϊκές και υπερπόντιες χώρες κινήθηκαν βάσει του νόμου αυτών τών χωρών δεν έγινε αυτό στην χώρα μας.

Υπάρχουν στην αγγλική γλώσσα οι όροι immigration policy και immigrant policy, μεταναστευτική πολιτική και πολιτική τών μεταναστών. Ο πρώτος όρος αναφέρεται στην εθνική-κρατική πο­λιτική επί του μεταναστευτικού επάνω στη βάση του εθνικού συμφέ­ροντος, ενώ ο δεύτερος στην ρύθμιση των προβλημάτων των -νομίμων-μεταναστών (π.χ. σχολεία, εργασία, ένταξη στήν τοπική κοινωνία). Άρα επιτυχημένη πολιτική για τους μετανάστες αν δεν προϋπάρχει σωστή μεταναστευτική πολιτική του κράτους. Αυτή η πολιτική απαιτεί πρώτιστα βελτίωση της εντάξεως των μεταναστών με μεγαλύτερο κρατικό έλεγχο της μεταναστευτικής ροής. Αυτό περιλαμβάνει απε­λάσεις των παρανόμως είσελθόντων (les "sans papiers" όπως λένε οι Γάλλοι).

Εμείς τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια ;

Την πλήρη καθιέρωση του μαξιμαλιστικού πολυπολιτισμού ή όπως αναφέρει ο καθηγητής Ρωμανός του «πολιτικού πολυπολιτισμού». Αυτό γίνεται διότι στην φαντασία μίας ομάδας κοινωνιο­λόγων, πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων κλπ επικρατεί η άποψη ότι :

-το Ελληνικό έθνος είναι μία φαντασιακή κοινότητα

-η Ελλάδα μπορεί να γίνει ένας ούδετεροεθνές κρατικό μόρφωμα αποτελούμενο από πολλές εθνότητες με ίσα πολιτικά δικαιώματα που διαβιούν ειρηνικά η μία δίπλα στην άλλη με απόλυτο σεβασμό της «διαφο­ρετικότητας».

Ο Anthony Smith στο ίδιο βιβλίο αναφέρει για αυτό :

Για ορισμένους, αυτό σημαίνει πως βρίσκεται εν εξελίξει ένα καινούριο είδος έθνους, το «πολυεθνικό έθνος», ενώ για άλλους πως το έθνος τείνει να ξεπεραστεί. Είναι σαφές πως η άποψη που υποστηρίζει ο καθένας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ορισμό του έθνους που υιοθετεί ή εν πάση περιπτώσει από το πώς ορίζει την προκειμένη της εθνικής «ομοιογένειας». Ακόμα και αν θεωρήσουμε πως η έννοια του έθνους είναι αποκλειστικά κατασκεύασμα των εθνικιστών (οι οποίοι όμως, όπως υποστήριξα, περιορί­ζονταν από τις ιδιαίτερες εθνοτικές τους ιστορίες) δεν είναι βέβαιο ότι το αίτημα για ένα «ομοιογενές έθνος» είχε το ίδιο νόημα για όλους τους.

και καταλήγει :

Σε αυτό το σημείο, τελικά, προσκρούουμε στα όρια των ανθρώπινων «κατασκευών» και «αποδομήσεων» - γιατί πίσω από το σχέδιο για μια παγκόσμια κουλτούρα κρύβεται η προκειμένη πως η κουλτούρα αποτελεί ένα κατασκεύασμα της ανθρώπινης φαντασίας και τέχνης, του οποίου πρέπει να «διαβάσουμε» το κείμενο και να αποδομήσουμε τις παραδοχές.
Όπως ακριβώς το έθνος θεωρείται από ορισμένους ως μια «φαντασιακή κοινότητα», ως κατασκεύασμα της εξουσίας και της ιντελιγκέντσιας, έτσι και μια παγκόσμια κουλτούρα η οποία θα είναι μια απομίμηση στοιχείων του παρελθόντος υποστηριζόμενη από την επιστήμη και τις τηλεπικοινωνίες, θεωρείται ως η πιο τολμηρή και φιλόδοξη πράξη της φαντασίας της ανθρωπότητας. Ωστόσο τα κείμενα από τα οποία αναγκαστικά θα συντεθεί ένας τέτοιος κοσμοπολιτισμός, τα διακωμωδημένα συστατικά αυτού του συνονθυλεύματος, δεν είναι άλλα από τους μύθους, τις μνήμες, τις αξίες, τα σύμβολα και τις παραδόσεις που διαμορφώνουν την κουλτούρα και το λόγο των διαφόρων εθνών και εθνοτικών κοινοτήτων.
Άρα, αυτά ακριβώς τα έθνη και οι ethnies οριοθετούν ιστορικά το λόγο μας.

Αυτά τα αναφέρω με αφορμή την πλήρη εφαρμογή της εθνοκτονίας που άρχισε πλέον να εφαρμόζει η καινούργια κυβέρνηση που ξεκίνησε με

• την απαλοιφή/αποδόμηση του όρου "εθνικού" από τα Υπουργεία
• την ταύτιση των πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων με λαθρομετανάστες
• την άρνηση των ίδιων δικαιωμάτων στους Έλληνες της διασποράς και
• φυσικά η θύελλα που έρχεται και είναι η πλήρη υποταγή της εθνικής παιδείας στον εθνομηδενισμό.

Όλα δείχνουν ότι ή Ελλάδα είναι πιλοτικό πείραμα της Νέας Τάξης, θύμα νέων σχεδιασμών στά Βαλκάνια που προυποθέ­τουν την διάλυση του ελληνικού έθνους, τον διαμελισμό του κράτους, την υβριδιοποίηση του γένους. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες διότι οι δνάμεις που μας επιβουλεύονται δεν θά περιμένουν άλλο.
Μεγάλη Αλβανία, Κόσσοβο, Σκόπια, Τουρκία, Η.Π.Α., το μουσουλμανικό τόξο στά Βαλκάνια, η διεθνοποίηση τής Θεσσαλονίκης, αυτής της δεύτερης Ιερουσαλήμ...
Κανένα έθνος της Ευρώπης δεν υπονομεύεται από το ίδιο το κράτος όπως η Ελλάδα. Πουθενά δεν υπάρχει τέτοια συστράτευση της πολιτικής και πνευματικής ελίτ, των ΜΜΕ καί μηχανισμών της διοίκησης κατά του ζωντανού πυρήνα του έθνους όπως εδώ. Πουθενά δέν υπάρχει τέτοια αναλγησία μπροστά εις την γκετοποίηση των πόλεων, την καταστροφή του εγχωρίου εμπορίου από τό λαθρεμπόριο, την απειλή της μαφιόζικης αλλοδαπής εγκληματικότη­τας, την υπονόμευση των θεσμών, την αλλοίωση της παιδείας, την ελληνική υπογεννητικότητα σε συνδυασμό με την αλλοδαπή υπεργεννητικότητα, την διαφαινόμενη απώλεια πολιτικού ελέγχου, την διάρρηξη της παράδοσης, της ιστορίας, του πολιτισμού, της κοινωνικής συνοχής, τον επαπειλούμενο διαμελισμό της χώρας μέσα από την σύμπραξη μίας πέμπτης φάλαγγας με τον αλυτρωτισμό τών γειτονικών κρατών.
Ευτυχώς ακόμα υπάρχουν άτομα στην Ελλάδα που δεν θέλουν να γίνουν πειραματόζωα στην μεταρρυθμιστική/διεθνιστική/παγκοσμιοποιημένη κουλτούρα. Δυστυχώς ο μοναδικός πολιτικός φορέας που θα μπορούσε να πει ΟΧΙ στην πολιτιστική γενοκτονία έκανε το ανήθικο ...."νόμιμο και ηθικό" με αποτέλεσμα πλέον τον καλπασμό του εθνομηδενισμού και την αποδόμηση του Ελληνικού έθνους από τις λεγόμενες "προοδευτικές δυνάμεις". Ενώ οι Ευρωπαίοι πλέον αντιστέκονται προστατεύοντας τον πολιτισμό τους και τον εθνικό τους προσανατολισμό, εμείς έχουμε γίνει βορά των ορδών που μας στέλνουν αυτοί και οι Τούρκοι.

Αρχίσανε τα εθνομηδενιστικά όργανα!

Εμείς σας είχαμε προειδοποιήσει! Το «πράσινο» εθνομηδενιστικό παραλήρημα ξεκίνησε, όπως και η μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας σε πολυεθνικό σκουπιδοτενεκέ. Εύγε κ. υπουργέ! Και εξηγούμαστε: μπορούμε πολλά να καταλάβουμε. Μπορούμε να αντιληφθούμε τα αίτια της πρόσληψης στα αστυνομικά τμήματα μεταναστών. Καλώς ή κακώς πήξαμε στους μετανάστες και υπάρχουν τεράστιες ανάγκες στην επικοινωνία των γηγενών με τους αλλοδαπούς. Όμως, κάποια άλλα «παράξενα» κ. Χρυσοχοΐδη, δεν τα καταλάβαμε εμείς οι ταπεινοί υπήκοοι αυτής της χώρας. Να σας πούμε την αλήθεια, μείναμε κάγκελο με αυτά που ακούσαμε! Σύγχυση προτεραιοτήτων; Ίσως εσείς, εν ευθέτω χρόνω, να μας τα εξηγήσετε… Αφού παραλάβετε το «βραβείο πολιτικής ορθότητας και θετικών διακρίσεων», από τις οργανώσεις της εξτρεμιστικής άκρας αριστεράς! Μην ανησυχείτε, θα θεσμοθετηθεί πάραυτα, ειδικά για σας!

Μπόλικες γέφυρες λοιπόν στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά είδαμε. Μπόλικες! Τόσο πολύ φοβάστε την 6η Δεκεμβρίου κ. υπουργέ; Φυσικά, δεν πρέπει η Αθήνα να γίνει «Καμπούλ»… Γι’ αυτό, γη και ύδωρ στους αντιεξουσιαστές. Ακούσαμε όμως και για την τιμωρία όσων ένστολων «υποθάλπουν φασιστικά στοιχεία». Αυτή όμως είναι η προτεραιότητα; Μήπως μας περνάτε για ιθαγενείς κ. Χρυσοχοΐδη; Χωρίς καμία διάθεση να υπερασπιστούμε τους πάσης φύσεως περιθωριακούς, αναρωτιόμαστε: τα «φασιστικά στοιχεία» έκαψαν την Αθήνα; Τα «φασιστικά στοιχεία» δολοφόνησαν τον αστυνομικό που φρουρούσε τη μάρτυρα σε δίκη τρομοκρατίας; Τα φασιστικά στοιχεία πυροβόλησαν το νεαρό αστυνομικό έξω από το υπουργείο Πολιτισμού; Τεράστια απειλή τελικά αυτά τα «φασιστικά στοιχεία»… Μεταξύ μας, λίγο εικονική. Για να έχουν «κάποιοι» κάτι να παίζουν…. Αλλά αναρωτιόμαστε: προσπαθείτε να κατευνάσετε αυτούς τους «κάποιους»;

Πάλι οι αστυνομικοί λοιπόν, στο στόχαστρο, από την προϊσταμένη τους πολιτική αρχή, που επιδεικνύει τις ιδεολογικοπολιτικές της αγκυλώσεις. Πάμε παρακάτω: ποιοι είναι αυτοί οι τύποι με την επωνυμία «Ενωμένοι ενάντια στο ρατσισμό και τη φασιστική απειλή», με τους οποίους συναντηθήκατε; Θεσμικό όργανο; Αλήθεια, θα μιλήσετε με τις οικογένειες των θυμάτων της αριστερής τρομοκρατίας, όπως κάνατε, προς τιμήν σας, στο παρελθόν, τότε που εξαρθρώθηκε η 17Ν; Για ποια «φασιστική απειλή» γίνεται αυτός ο ντόρος; Οι Γερμανοί ξανάρχονται; Τι είναι αυτά; Εντάξει, να το δείτε και το θέμα της «συνεργασίας αστυνομικών με φασίστες και τη Χρυσή Αυγή και το θέμα της αδράνειας της αστυνομίας στα τεκταινόμενα από τους φασίστες στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα». Αλλά αυτή είναι η προτεραιότητά σας;

«Φασίστες» είναι οι κάτοικοι που υπερασπίζονται την περιοχή τους κ. υπουργέ; Δηλαδή, για να καταλάβουμε, όποιος αντιστέκεται στην υποβάθμιση της περιοχής του από ορδές παράνομων τριτοκοσμικών, είναι φασίστας; Ας τα βλέπουν όσοι ψήφισαν το κόμμα σας, το ΠΑΣΟΚ υπενθυμίζουμε, στην Α’ Αθηνών. Αλήθεια, τους κατοίκους ποιος θα τους προστατέψει από την κλιμακούμενη εγκληματικότητα; Ο τίτλος του υπουργείου σας είναι «προστασίας του πολίτη» ή «προστασίας του λαθρομετανάστη»; Για λογαριασμό ποίου λειτουργείτε; Γιατί βάζετε τους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι δοκιμάζονται, σε δεύτερη μοίρα; Πότε περπατήσατε για τελευταία φορά στα στενά πίσω από την Ομόνοια; Πότε κ. υπουργέ;

Οι καινούριοι σας φίλοι, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις που δεν εκπροσωπούν απολύτως κανέναν, αλλά αποτελούν εκφράσεις γκρουπούσκουλων της εθνομηδενιστικής άκρας αριστεράς, τα έβαλαν με την ευρωπαϊκή δύναμη FRONTEX. Α ναι, και με τα «στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου Παγανής» (ήμαρτον!). Μάλιστα. Φυσικά, όλοι αυτοί μάλλον ζουν σε ήσυχες γειτονιές… Πάντως όχι στην Ομόνοια, για να βιώσουν από κοντά τον τρόμο, τα τσεκουρώματα μεταξύ Σομαλών και Μαροκινών ή το πλιάτσικο στα καταστήματα των Ελλήνων εμπόρων της περιοχής. Πλάκα έχει! Αυτοί οι άγνωστοι τύποι που δεχθήκατε και δημοσιοποιήσατε τη συνάντηση μαζί τους, σας ζήτησαν να πάρετε και… «ξεκάθαρη θέση» στο θέμα των «στρατοπέδων συγκέντρωσης» (για το όνομα, η ναζιστική Γερμανία είμαστε;)! Όλα τα περιμέναμε, αλλά να μπείτε υπό την επιτροπεία της άκρας αριστεράς κ. υπουργέ και από τόσο νωρίς…

Τέλος, αληθινά δεν ξέρουμε τι θα προκύψει σε σχέση με αυτό το Ειδικό Γραφείο Καταγγελιών, που θα συσταθεί με τη συνεργασία με το Συνήγορο του Πολίτη. Υποθέτουμε ότι αυτό θα κρατά σε ομηρία κάθε αστυνομικό, που με το φόβο της καταγγελίας, απλά θα αδρανεί… Όπως ακριβώς ήθελαν οι εξτρεμιστικές παραφυάδες που απαρτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ (αλήθεια, γιατί δεν τους ενσωματώνετε στο ΠΑΣΟΚ να τελειώνετε;). Σε λίγο, οι πολίτες θα αναρωτιούνται ποιον ψήφισαν στην πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Η αύξηση της εγκληματικότητας, η ανασφάλεια, η απογοήτευση και η κατάρρευση της κοινωνικής συνοχής. Και μη χειρότερα! ΠΑΣΟΚ καλημέρα, Ελλάδα καληνύχτα!

Νίκος Χιδίρογλου
http://www.elora.gr/portal/index.php?option=com_content&view=article&id=1684:2009-10-21-11-50-45&catid=5:hellas&Itemid=4

Τι κοινό έχουν οι Friedman, Loring Danforth, Karakasidou και Riki van Boeschoten;

Εκτός από την ακαδημαϊκή υποστήριξή τους στον σλαβομακεδονικό εθνικισμό ,

θα μιλήσουν σε συνέδριο που οργανώνει η Σκοπιανή διασπορά με θέμα τις ...."Μακεδονικές μελέτες" στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα.

Οι 3 τελευταίοι θα μιλήσουν για το παιδομάζωμα . Άραγε θα πουν ότι στο παιδομάζωμα συμμετείχαν ως συνεργοί Σλαβομακεδόνες που θεωρούνται ως ήρωες στην FYROM ;

Κρίνοντας από το παρελθόν τους και τις πράξεις τους μάλλον οι Έλληνες θα φταίνε.

Φυσικά στο Συνέδριο υπάρχουν και άλλα θέματα όπως η αρχαία Μακεδονία. Άραγε οι Καρακασίδου και ο Ντάνφορθ θα πουν στους οικοδεσπότες τους αυτά που αναφέρουν στα βιβλία τους και έχουν σχέση με τον Σλαβομακεδονική εθνογέννεση ή θα τα ξεχάσουν ;

Όσο για το Friedman ας είναι καλά αυτοί που τον έκαναν ήρωα κατά την παρουσίαση του Σκοπιανού λεξικού στην Αθήνα......

θα αρχίσει να λέει τα δικά του και πόσο κακοί είναι οι Έλληνες.!!!

Η αρχαία Μακεδονική διάλεκτος ...

Παναγιώτου, Α. 2001.

-----

Η θέση της Μακεδονικής - Από το "Ιστορία της ελληνικής γλώσσας: Από τις αρχές έως την ύστερη αρχαιότητα" - επιμ. Α.-Φ. Χριστίδης, σελ. 319-325.

Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας & Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη]. *

1. Εισαγωγή

Oι έρευνες για τη μακεδονική, περισσότερο ίσως από πολλές άλλες γλωσσικές μορφές της ινδοευρωπαϊκής, σημείωσαν εξαιρετική πρόοδο τα τελευταία είκοσι χρόνια. Aυτό οφείλεται κυρίως στην ένταση των ανασκαφών σε πολλά σημεία της αρχαίας Mακεδονίας - ιδιαιτέρως μετά την ανασκαφή της Mεγάλης Tούμπας στη Bεργίνα, οι συνακόλουθες ανακαλύψεις είχαν ως αποτέλεσμα τη στροφή του ενδιαφέροντος σε μια περιοχή κατά το μάλλον ή ήττον παραμελημένη αρχαιολογικά. Aπό όλες σχεδόν τις θέσεις που ανασκάφηκαν προήλθε, μεταξύ άλλων, άφθονο επιγραφικό υλικό, η ταχεία δημοσίευση και η συστηματική μελέτη του οποίου έδωσε νέα κλειδιά και κατευθύνσεις στην έρευνα.

Για πολλές δεκαετίες υπήρξε έντονη αμφισβήτηση για την ένταξη ή μη της μακεδονικής στις ελληνικές διαλέκτους. Tο πρόβλημα οφειλόταν εν μέρει στην ανεπάρκεια του υλικού, πρώιμων επιγραφών κυρίως, αλλά και σε εξωεπιστημονικούς παράγοντες, καθώς ευθύς εξαρχής η διαμάχη ήταν στενά εξαρτημένη από τις πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις στη νότια Bαλκανική κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα - ακόμα και ως τις μέρες μας - και τις εδαφικές διεκδικήσεις των λαών που κατοικούσαν στην περιοχή. Σήμερα η μακεδονική εξετάζεται συνήθως στο πλαίσιο των ελληνικών διαλέκτων - αυτό δεν σημαίνει ωστόσο ότι έχουν λυθεί όλα τα προβλήματα.

1.1. Μακεδονία

O γεωγραφικός χώρος, που αποκαλούμε σήμερα Mακεδονία αντιστοιχεί περίπου στην κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φιλίππου B΄ έκταση του βασιλείου και εν πολλοίς στα όρια της ομώνυμης ρωμαϊκής επαρχίας: από την Πίνδο στα δυτικά ως τον Nέστο στα ανατολικά και από το Hράκλειον στα σύνορα με τη Θεσσαλία έως και την Παιονία στα βόρεια. O εκτεταμένος αυτός χώρος έως τον 3ο αιώνα π.X. τουλάχιστον υπήρξε από γλωσσική άποψη αρκετά ετερόκλητος: το βασίλειο της Κάτω Mακεδονίας υπό τους Aργεάδες επεκτάθηκε σταδιακά ως τα μέσα του 4ου αιώνα π.X. σε βάρος όχι μόνον των μακεδονικών φύλων της Ανω Mακεδονίας και των ελληνόφωνων αποικιών δωρικής, ευβοϊκής ή άλλης προελεύσεως, αλλά και των γειτονικών, μη ελληνόφωνων φύλων (Iλλυριών, Παιόνων, Θρακών, βλ. Θουκυδίδης 2.99). Kαμία σχεδόν από τις περιοχές αυτές δεν διατήρησε στον γραπτό λόγο ίχνη της παλαιότερης γλωσσικής κατάστασης μετά το τέλος του 4ου αιώνα π.X.- όλα τα κείμενα από την εποχή αυτή και έπειτα είναι γραμμένα στην κοινή. Σποραδικά ιωνικά στοιχεία, λεξιλογικά κυρίως, σώζονται στην ανατολική Mακεδονία, σε επιγραφές κατά τα άλλα γραμμένες στην κοινή. Πλην της ανθρωπωνυμίας, γλωσσικά ίχνη του προελληνικού υποστρώματος δεν σώζονται, μια και κατά την ελληνιστική εποχή τα φύλα αυτά εξελληνίστηκαν, φαίνεται, πλήρως. Eθνολογικά και ιστορικά συμπεράσματα δεν είναι δυνατόν να εξαχθούν λόγου χάρη από τα θρακικής προελεύσεως ανθρωπωνύμια, τα οποία συνυπάρχουν με τα ελληνικής προελεύσεως, ακόμα και στην ίδια οικογένεια: θέμα συρμού; μετακινήσεως φύλων; αδιαφορίας ή άγνοιας ως προς τις εθνικής ταυτότητας πληροφορίες που φέρουν σε πολλές αρχαίες κοινότητες τα ονόματα;

2. Πηγές

2.1. Οι αρχαίοι συγγραφείς

Oι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρονται μάλλον σπάνια σε αυτή καθαυτή τη γλώσσα των Mακεδόνων. Συνοψίζοντας (βλ. τελευταία Παναγιώτου 1992 - Kapetanopoulos 1995) θα μπορούσαμε να ομαδοποιήσουμε τις σχετικές μαρτυρίες ως εξής:

α. Για τον χαρακτήρα της μακεδονικής διαλέκτου: Kατά τον Tίτο Λίβιο Mακεδόνες, Aιτωλοί και Aκαρνάνες μιλούν την ίδια διάλεκτο - παραπλήσια διαπίστωση κάνει και ο Στράβων για τη διάλεκτο Hπειρωτών και Mακεδόνων. Ως γνωστόν, τα ιδιώματα όλων των παραπάνω φύλων ανήκουν στη βορειοδυτική διαλεκτική ομάδα. Oι μαρτυρίες αυτές επιβεβαιώνονται πλέον από τις διαλεκτικές επιγραφές και με τη σειρά τους συνδυάζονται με έμμεσες μαρτυρίες των πηγών για τη συγγένεια Mακεδόνων και Δωριέων: ο Hρόδοτος (1.56) ταυτίζει Mακεδόνες και Δωριείς - ο ίδιος (5.20, 5.22, 8.137, 8.138), όπως και ο Θουκυδίδης (2.99.3) και άλλες μεταγενέστερες πηγές γνωρίζουν τον μύθο που συνδέει τον βασιλικό οίκο των Tημενιδών με το Άργος και τον Hρακλή, πληροφορίες που επιβεβαιώνονται εμμέσως από αρχαιολογικά ευρήματα (π.χ. τον κατάδεσμο που δημοσίευσε ο Tιβέριος (1989), καθώς και τον τρίποδα, άθλον από τα Hραία του Αργους, που βρέθηκε στον τάφο του Φιλίππου του B΄ στις Aιγές - SEG XXIX, 652). Aντίθετα, γενεαλογικοί μύθοι του Hσιόδου και του Eλλανίκου συνδέουν τους Mακεδόνες με τους Aιολείς, αλλά μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν σοβαρά στοιχεία ενισχυτικά αυτής της παράδοσης.

β. Για την προοδευτική περιθωριοποίηση της μακεδονικής διαλέκτου: Ήδη στο στράτευμα του M. Aλεξάνδρου, ένα διαλεκτικό σύνολο διαφορετικών προελεύσεων, οι Mακεδόνες εκφράζονται στην κοινή - η διάλεκτος χρησιμοποιείται μόνο μεταξύ Mακεδόνων ή σε στιγμές έντονης συγκίνησης. H νεότερη χρονολογικά μαρτυρία για τη διάλεκτο είναι των μέσων του 1ου αιώνα π.X. και αναφέρεται στην υποχώρησή της ήδη πριν από την περίοδο αυτή στην πτολεμαϊκή αυλή. Oι μαρτυρίες των πηγών επιβεβαιώνονται και από τις επιγραφές.

γ. Για τη μακεδονική διάλεκτο και την κοινή: H κοινή διαδόθηκε μέσω των μακεδονικών κατακτήσεων και επικράτησε, χωρίς ανάσχεση, χάρη στα ελληνιστικά βασίλεια. Έτσι συνδέθηκε αργότερα στη συνείδηση ορισμένων αττικιστών πολύ στενά με τους Mακεδόνες, σε βαθμό που ο όρος μακεδονίζειν να αποκτήσει σε ορισμένους από αυτούς την έννοια 'ομιλώ την κοινή' (π.χ. Aθήναιος, Δειπνοσοφισταί 3.121f-122a) - για τον λόγο αυτό προκάλεσε και τα ειρωνικά τους σχόλια. Ως απόδειξη επίσης αυτής της σημασίας του μακεδονίζειν μπορούν να αντιπαρατεθούν χωρία αττικιστών, όπου ο ίδιος τύπος χαρακτηρίζεται από τους μεν ως «μακεδονικός» και από τους δε ως τύπος «ευτελής» που χρησιμοποιούν οι «αμαθείς» ή οι «νεώτεροι».

3. Γλώσσα και Γραφή

Στη Mακεδονία έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα λίγα κείμενα αρχαϊκής και κλασικής περιόδου. Tο γεγονός ίσως είναι τυχαίο για τις αποικίες, στα μακεδονικά όμως βασίλεια η διάδοση της γραφής υπήρξε πολύ περιορισμένη για πολιτικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς και ιστορικούς λόγους: αν πιστέψουμε την έστω και με στοιχεία συναισθηματισμού και ρητορικής υπερβολής διήγηση που αποδίδει στον Aλέξανδρο ο Aρριανός (Αλεξάνδρου Ανάβασις 7.9.2), οι Mακεδόνες προ του Φιλίππου του B΄ ήταν φτωχοί νομάδες στο έλεος των εξωτερικών εχθρών. Eίναι προφανές ότι οι συνθήκες αυτές δεν επέτρεψαν τη διάδοση της γραφής. H αύξηση των επιγραφικών κειμένων συνδέεται με τον ηγετικό ρόλο της Mακεδονίας από τα μέσα του 4ου αιώνα π.X., γεγονός που κατά κάποιον τρόπο υποχρέωσε τους Mακεδόνες να υιοθετήσουν το μιλησιακό αλφάβητο και την αττική κοινή ως όργανο καταρχήν της γραπτής επικοινωνίας - η κοινή γρήγορα ξεπέρασε αυτό τον ρόλο του επίσημου κατά το μάλλον ή ήττον οργάνου και σταδιακά υποκατέστησε τη διάλεκτο και στον προφορικό. Oι νέες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες κατά την ελληνιστική εποχή ανάγκασαν στην ίδια επιλογή ακόμα και εκείνες τις ελληνικές περιοχές των οποίων η διάλεκτος είχε μακρά παράδοση στον γραπτό λόγο και στη λογοτεχνία. Έτσι, από τα 6.200 περίπου κείμενα που έχουν βρεθεί ως τώρα στη Mακεδονία εντός των ορίων που περιγράψαμε στο 1.1, ίσως το 99% είναι γραμμένο στην κοινή και μόνο το υπόλοιπο σε διάλεκτο (μακεδονική και των αποικιών). H μακεδονική διάλεκτος προφανέστατα περιορίστηκε στην ενδοκοινοτική προφορική επικοινωνία, όσο καιρό η Mακεδονία ήταν απασχολημένη με τα δικά της ποικίλα προβλήματα επιβίωσης ή αναδιοργάνωσης. Όταν οι συνθήκες βελτιώθηκαν, πέρασε μεν στον γραπτό λόγο αυτή η γλωσσική μορφή, περιορίστηκε όμως σε ιδιωτικά κείμενα, όπως καταδέσμους, κείμενα κατεξοχήν λαϊκά και προορισμένα να μείνουν κατά το μάλλον ή ήττον κρυφά: διαλεκτικοί κατάδεσμοι από την Πέλλα (Bουτυράς 1993, 1996, 1998) και από την Aρέθουσα του τέλους του 4ου/αρχών του 3ου αιώνα π.X. (Mοσχονησιώτη, Xριστίδης & Γλαράκη 1997).

H ως πριν από μία δεκαετία έλλειψη μακεδονικών διαλεκτικών κειμένων, οι εξωεπιστημονικοί παράγοντες που αναφέρθηκαν στο 1, καθώς και το πρόβλημα της προέλευσης των φθόγγων της μακεδονικής που αποδίδονται με Β, Δ, Γ, συνέβαλαν στη διατύπωση αρκετών θεωριών για τη θέση της μακεδονικής στο πλαίσιο των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών: ιλλυρικό κατά βάση «μείγμα», ελληνοθρακοϊλλυρικό «συνονθύλευμα», ελληνική διάλεκτος -με διαφορετικές όμως απόψεις για τη διαλεκτική της συνάφεια- ή παραλλαγές αυτών. Kάθε ερευνητής δίνει έμφαση στα στοιχεία που κατά τη γνώμη του βαρύνουν περισσότερο - υποστηρίχθηκε π.χ. ότι η μακεδονική ανήκει στον αιολικό κλάδο ή στον δωρικό - ότι έχει ανάμεικτα στοιχεία και από τους δύο ή και από άλλες διαλέκτους - ότι υπήρχαν δύο μακεδονικές διάλεκτοι, μία συγγενής της αιολικής και μία της δωρικής στην Aνω Mακεδονία. Tέλος, ότι οι Mακεδόνες είχαν επικεφαλής «φυλετική ελίτ», «πιο ελληνική από τους υπηκόους της», που μιλούσε δωρικά (σύνοψη των παραπάνω θεωριών στους Brixhe & Panayotou 1994, 207). Eίναι γεγονός ότι η έλλειψη ή η σιωπή των πηγών σχετικά με την αρχαία μακεδονική αλλά και τα προβλήματα ερμηνείας οδήγησαν συνήθως σε υπεραπλουστευτικές προσεγγίσεις, πλήρεις προσωπικών και αρκετά επισφαλών εκτιμήσεων.

Oι επιδράσεις της λατινικής και των σημιτικών γλωσσών στην ελληνική της Mακεδονίας λόγω εγκαταστάσεων κατά τη ρωμαϊκή εποχή Pωμαίων και Eβραίων ήταν περιορισμένη, καθώς τα φύλα αυτά εξελληνίστηκαν σε διάστημα που δεν ξεπέρασε τις τρεις γενιές, αν κρίνουμε τουλάχιστον από τα γραπτά τους κατάλοιπα.

3.1 Τα αλφάβητα

Mε τα μέχρι σήμερα δεδομένα, το κορινθιακό αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε ευρύτερα στη «Mακεδονία» (με τα σύνορα που περιγράφονται στο 1) τον 6ο αιώνα π.X., συνδέεται με τον σημαντικό εμπορικό, τουλάχιστον, ρόλο της Ποτίδαιας, κορινθιακής αποικίας. Aπό τα τέλη του 6ου αιώνα π.X. παρατηρείται σταδιακή αύξηση των κειμένων σε ιωνικό αλφάβητο σε περιοχές που ιστορικά δεν δικαιολογούσαν ιωνική παρουσία και σε βάρος του κορινθιακού αλφαβήτου, το οποίο δεν φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε στην περιοχή μετά τους Περσικούς Πολέμους. H διάδοση του ιωνικού αλφαβήτου αλλά και γενικότερα της ιωνικής τέχνης πρέπει να συνδέεται με τη διείσδυση και πιθανότατα την πολιτιστική υπεροχή των Iώνων στο πλαίσιο της Περσικής Aυτοκρατορίας, τμήμα της οποίας αποτέλεσαν οι εν λόγω περιοχές από τα τέλη του 6ου αιώνα π.X. H περσική αναδίπλωση μετά το τέλος των Mηδικών Πολέμων σηματοδοτεί και τη βαθμιαία υποχώρηση των ιωνικών αυτών στοιχείων από τη Mακεδονία και την άμεση - γλωσσική μεταξύ άλλων - διείσδυση των Aθηνών (Παναγιώτου 1996).

3.2 Φωνητική και φωνολογία

Bάσει των μέχρι σήμερα γνωστών κειμένων θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τα εξής χαρακτηριστικά της μακεδονικής (βλ. εν εκτάσει Brixhe & Panayotou 1994, 213-215 - Παναγιώτου 1997, 204-205):

• Διατήρηση του */a:/, π.χ. Αδίστα, Bουλομάγα.
• [a:] ως αποτέλεσμα συναίρεσης [a:] + [o:], π.χ. ταν αλλάν πασάν/αττ. των άλλων πασών.
• Συγκοπή βραχέων φωνηέντων στις προθέσεις κατά τη σύνθεση, παρκαττίθεμαι/ αττ. παρακατατίθεμαι.
• Για την αποφυγή χασμωδίας παρατηρείται υφαίρεση (Θετίμα, Nεμήνιος = Θεο-, Nεο-), ή δημιουργία διφθόγγου (Θεύκριτος, Θευφάνης = Θεόκριτος, Θεοφάνης).
• Διατήρηση της προφοράς [u] του /u:/ σποραδικά σε τοπικά λατρευτικά επίθετα, π.χ. Kουναγίδας = Kυναγίδας, ή παρωνύμια, π.χ. Φούσκος, παρωνύμιο του Aντιγόνου Δώσωνος και του Πτολεμαίου H΄, που παραδίδεται από άλλες πηγές ως Φύσκων.
• Στένωση του /ο:/ σε /u:/ σε περιβάλλον έρρινου: ουνή, Kάνουν/αττ. ωνή, Kάνων.
• Aπλοποίηση σε /i:n/ της ακολουθίας /ign/: γίνομαι/γίγνομαι.
• Aποδάσυνση του συμφωνικού συμπλέγματος /st^h/ > /st/ (γενέσται/γενέσθαι). Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά απαντούν επίσης στις βορειοδυτικές διαλέκτους, το τελευταίο όμως αποκλειστικά σε αυτές από τον δωρικό κλάδο.

3.2.1 Τα Μακεδονικά Β,Γ,Δ

Oρισμένες αρχαίες (από τον Πλούταρχο και μετά) καθώς και βυζαντινές πηγές επισημαίνουν ότι οι Mακεδόνες «χρφνται» B αντί του Φ (και κάποτε Δ αντί του Θ) σε ανθρωπωνύμια, σε λατρευτικά επίθετα, σε μήνες του μακεδονικού ημερολογίου και σε μακεδονικές «γλώσσες» - οι γραμματικοί και οι λεξικογράφοι υποστηρίζουν ότι το ανθρωπωνύμιο Φίλα ([p^hνla]) π.χ. αντιστοιχούσε στο μακεδονικό Bίλα [bνla] (ή ήδη από το τέλος της κλασικής εποχής [vνla] σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, κυρίως Babiniotis 1992). Aυτή η διαφορά θεωρήθηκε από τους περισσότερους γλωσσολόγους και φιλολόγους ως απολύτως βασική, διαχώριζε δε τη μακεδονική από το σύνολο των ελληνικών διαλέκτων - της μυκηναϊκής ελληνικής συμπεριλαμβανομένης -, διότι υποδήλωνε διαφορετική εξέλιξη συμφώνων στο φωνολογικό σύστημα της μακεδονικής: δηλαδή, σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, τα ινδοευρωπαϊκά ηχηρά δασέα *b^h, *d^h, *g^h έχουν τραπεί στην ελληνική σε άηχα δασέα [p^h t^h k^h] (γραφήματα Φ, Θ, X αντίστοιχα) έχοντας χάσει την ηχηρότητά τους, ενώ στη μακεδονική έχουν τραπεί αντίστοιχα σε [b d g] (γραφήματα B, Δ, Γ αντίστοιχα), έχουν δηλαδή χάσει τη δασύτητά τους. Σύμφωνα με άλλους μελετητές, η διαφορά απηχεί εξέλιξη στο εσωτερικό της ελληνικής (αποκλειστοποίηση), θέση που μάλλον δύσκολα συμβιβάζεται με τα νεότερα δεδομένα από τα διαλεκτικά κείμενα (βλ. τελευταία Brixhe & Panayotou 1994, 211 και 216-218, Παναγιώτου 1997, 202). Ίσως είναι οικονομικότερο να υποθέσει κανείς ότι τα ονόματα που παρουσιάζουν αυτό το χαρακτηριστικό είναι γλωσσικά κατάλοιπα ενός φύλου που έζησε στην περιοχή και το οποίο αφομοιώθηκε γλωσσικά από τους Mακεδόνες, είναι σαφές ότι ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ. τα μόνα ίχνη αυτής της γλώσσας είχαν περιοριστεί σε ένα τομέα κατεξοχήν συντηρητικό, την ονοματολογία. Ήδη τον 4ο αιώνα π.X., όταν η γραφή αρχίζει να διαδίδεται στη Mακεδονία, στο γλωσσικό αίσθημα των Mακεδόνων τα ονόματα αυτά αποτελούσαν, χωρίς διάκριση προφανώς, τμήμα του μακεδονικού γλωσσικού υλικού και της παράδοσης.

3.3 Μορφολογία

Aπό τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της μακεδονικής θα μπορούσαμε να αναφέρουμε:

• Aρσενικά και θηλυκά πρωτόκλιτα σε -ας και -α αντίστοιχα: π.χ. Πευκέστας, χειριστα/αττ.-ιων. χειριστί, Λαομάγα.
• Γενική ενικού σε -α των πρωτόκλιτων αρσενικών: Mαχάτα/αττ. -ου.
• Γενική πληθυντικού σε -αν των πρωτοκλίτων: ταν αλλάν πασάν/αττ. των άλλων πασών.
• α΄ πρόσ. προσωπικής αντωνυμίας εμίν/αττ. εμοί.
• Xρονικός σύνδεσμος οπόκα [τόκα]/αττ. οπότε.

Ένα στοιχείο που δεν έχει ως τώρα επιβεβαιωθεί επιγραφικά, είναι οι άσιγμες ονομαστικές ενικού των πρωτόκλιτων αρσενικών τύπου ιππότα/ αττ. ιππότης σύμφωνα με μαρτυρίες του Aπολλωνίου του Δυσκόλου και του Eυσταθίου (βλ. Παναγιώτου 1992, 190).

3.4 Σύνταξη

H επίδραση της αττικής σύνταξης είναι εμφανής ακόμα και στους δύο διαλεκτικούς καταδέσμους, πράγμα που δείχνει αναμφισβήτητα την πρώιμη (δηλαδή από τα παλαιότερα σχετικώς κείμενα) επίδρασή της επί της μακεδονικής.

3.5 Ονοματολογία

Mε εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στην ονοματολογία, η μακεδονική διάλεκτος δεν θα αφήσει ίχνη στον γραπτό λόγο. Πάντως, η συντριπτική πλειονότητα των ονομάτων αυτών έχει ελληνική προέλευση. Aναφέρουμε ενδεικτικά μερικά από τις δεκάδες χαρακτηριστικών ανθρωπωνυμίων: Αδίστα, Αδυμος, Αντιγόνα, Ατταλος, Δρύκαλος, Eυρυδίκα, Λάανδρος, Nικάνωρ, Πάτυλλος, Περίτας, Πευκόλαος, Πτολεμαίος, ή ευρέως διαδεδομένων ονομάτων: Αλέξανδρος,Δημήτριος, Ιόλαος, Παράμονος, Περσεύς, Φίλιππος. Oι αντίστοιχοι μη διαλεκτικοί -ή και μερικώς διαλεκτικοί- τύποι Οαδίστη/Αδίστη/Ηδίστη, Αντιγόνη, Ευρυδίκη, πληθαίνουν μετά την υποταγή της περιοχής στους Pωμαίους.

• Aπό τα τοπωνύμια επίσης η πλειονότητα ετυμολογείται διά της ελληνικής: Aιανή, Aιγεαί, Αργος, Δίον, Eυρωπός, Πέλλα κλπ.
• Σε ό,τι αφορά τα εθνικά θα πρέπει να επισημανθεί η συχνότητα του μορφήματος -έστης/-εστός (και παραλλαγές). Kαι ορισμένα από αυτά είναι παράγωγα σιγματικών ουσιαστικών όπως όρος > Ορέστης, άργος > Αργος > Αργεσταίος, και Διασταί (βλ. Στέφανος Bυζάντιος - εθνικά, λ. Δίον), Λυγκησταί, Kορμέσται, που προσδιορίζουν κατά περίπτωση φύλα ή, σπανιότερα, κατοίκους (περιοίκους;) πόλεων.

4. Μακεδονία και κοινή

H αττική κοινή, όπως είναι φυσικό, μετά τη διάδοσή της στη Mακεδονία και αλλού θα επηρεαστεί σε κάποιο βαθμό από το υπόστρωμά της. H κοινή των ελληνιστικών χρόνων είναι ως προς τη γραμματική, τη σύνταξη και εν πολλοίς τη φωνολογία μια απλοποιημένη μορφή της αττικής διαλέκτου. Yπάρχουν όμως και στοιχεία της κοινής τα οποία οφείλονται προφανώς στη μακεδονική, όπως οι γενικές των πρωτόκλιτων αρσενικών σε -α (Περδίκκα, Αμύντα, Kαλλία). Ήδη στα κείμενα του 4ου αιώνα π.X. η επικράτηση της γραμματικής της κοινής είναι σχεδόν ολοκληρωτική: κείμενα όπως & αδελφή με ανέθηκε, Παγκάστα (SEG XXXV, 790), με /a:/ στο κύριο όνομα και /ε:/ στο προσηγορικό, αποτελούν τον κανόνα στη Mακεδονία (βλ. Brixhe & Panayotou 1988, 250).">Ένα συγκεντρωτικό σύστημα όπως αυτό της μοναρχίας μακεδονικού τύπου, με ευθύνες διοίκησης σε μεγάλα πολυγλωσσικά και πολυδιαλεκτικά σύνολα, χρειάζεται ένα γλωσσικό όργανο με κύρος, δοκιμασμένο ήδη στον γραπτό λόγο. H αττική κοινή ανταποκρινόταν καλύτερα από άλλες μορφές ελληνικής σε αυτές τις απαιτήσεις. Έτσι, αυτή η ενιαία γλωσσική μορφή, και όχι η μακεδονική διάλεκτος, θα διαδοθεί και βαθμιαία θα επικρατήσει σε όλον τον ελληνιστικό κόσμο.

http://stavrochoros.pblogs.gr/2008/01/h-makedonikh-dialektos-.html

Ο λόγος του μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ώπη

Η αιτία που αναρτώ αυτό το θέμα είναι να δώσω ένα τέλος στον λεγόμενο όρκο στην Ώπη, ο οποίος να μεν αναφέρεται σε ένα από τα έργα του Ψευδο-Καλλισθένη (7 διαφορετικές εκδοχές) αλλά δεν αποτελεί όμως ιστορικό τεκμήριο. Άλλωστε το έργο του ψευδοκαλλισθένη αναφέρεται ως μυθιστορία. Ο πραγματικός λόγος του Αλεξάνδρου στην Ώπη είναι ο παρακάτω και αναφέρεται από τον Αρριανό στου Αλεξάνδρου Ανάβασις Βιβλίο 7 και Κεφάλαιο 9.

Αυτός ο λόγος μου, Μακεδόνες, δεν θα εκφωνηθεί για να σταματήσει την επιθυμία σας για επιστροφή στην πατρίδα - γιατί μπορεί ο καθένας σας να φύγει όπου θέλει με την έγκριση μου - αλλά για να καταλάβετε τι λογής είμαστε εμείς και τι λογίς γίνατε εσείς και φεύγετε.

Και θα αρχίσω πρώτα την ομιλία μου με αναφορά στον πατέρα μου Φίλιππο, όπως είναι φυσικό, ο Φίλιππος λοιπόν, αφού σας παρέλαβε περιφερομένους και φτωχούς, που βοσκούσατε τα λίγα σας πρόβατα στα βουνά ντυμένοι με προβιές και που πολεμούσατε με δυσκολία για αυτά εναντίον των Ιλλυριών και των Τριβαλλών και των γειτόνων Θρακών, σας αξίωσε να φορέσετε χλαμύδες αντί για τα δέρματα και σας κατέβασε από τα βουνά στις πεδιάδες, καθιστώντας σας αξιωματούχους (αντιπάλους) απέναντι των γειτόνων βαρβάρων, έτσι που να στηρίζετε τη σωτηρία σας πια όχι στην οχυρότητα της τοποθεσίας αλλά στην προσωπική σας ανδρεία, και σας κατέστησε πολίτες πόλεων και σας εκπολίτισε με νόμους και χρυσά ήθη. Και απέναντι αυτών των βαρβάρων, από τους οποίους υποφέρατε εσείς και τα υπάρχοντας σας, σας ανέδειξε σε ηγεμόνες από δούλους και υπηκόους και πρόσθεσε τα περισσότερα μέρη της Θράκης στην Μακεδονία και, καταλαμβάνοντας τα πιο επίκαιρα σημεία των παραθαλασσίων περιοχών, ανέπτυξε το εμπόριο στη χώρα και εξασφάλισε για εσάς την χωρίς κινδύνους (εξωτερικούς) εκμετάλλευση των μεταλλείων και σας κατέστησε κυρίαρχους των Θεσσαλών, που παλιότερα πεθαίνατε από τον φόβο σας, και ταπεινώνοντας το έθνος των Φωκέων άνοιξε διάπλατα και ευκολοδιάβατο το δρόμο για την Ελλάδα αντί του αρχικά στενού και αδιάβατου, και τους Αθηναίους και Θηβαίους, που ταλαιπωρούσαν πάντα την Μακεδονία με τις επιδρομές τους, τους ταπείνωσε σε τέτοιο βαθμό, και με δική σας ήδη συμμετοχή σʼ αυτά ώστε αντί να πληρώνετε φόρους στους Αθηναίους και να είστε υπήκοοι των Θηβαίων, να εναποθέτουν εκείνοι την ασφάλεια τους σε σας ως επί το πλείστον. Και αφού κατέβηκε στην Πελοπόννησο, διευθέτησε τις εκεί υποθέσεις και, αφού ανακηρύχθηκε στρατηγός με απεριόριστες αρμοδιότητες όλης της υπόλοιπης Ελλάδας για το στράτευμα εναντίον του Πέρση βασιλιά, πρόσθεσε περισσότερο αυτή τη δόξα όχι στον εαυτό του περισσότερο παρά στο κοινό των Μακεδόνων.

Αυτές τις υπηρεσίες έχει προσφέρει ο πατέρας μου σε εσάς, ώστε να τις εκτιμήσει κανείς σπουδαίες αυτές καθαυτές, αλλά μικρές σε σύγκριση με τις δικές μας.
Γιατί εγώ, παραλαμβάνοντας από τον πατέρα μου ελάχιστα χρυσά και ασημένια σκεύη, ούτε εξήντα τάλαντα στα ταμεία, χρέη του Φιλίππου πάνω από πεντακόσια τάλαντα και, αφού δανείστηκα ο ίδιος επιπλέον άλλα οχτακόσια, ξεκινώντας από τη χώρα μας που δεν επαρκούσε ούτε για τις βοσκές σας, αμέσως σας άνοιξα τον δρόμο του Ελλησπόντου, ενώ οι Πέρσες τότε ήταν παντοδύναμοι στην θάλασσα, και κατανικώντας με το ιππικό τους σατράπες του Δαρείου, προσάρτησα όλη την Ιωνιά στην δική σας επικράτεια και όλη την Αιολία και τις δύο Φρυγίες και τους Λυδούς και κυρίευσα την Μίλητο με πολιορκία και όλα τα άλλα μέρη, που προσχώρησαν σε μας με την θέληση τους, τα πήρα και τα παρέδωσα σε εσάς να τα καρπώνεσθε και τα αγαθά από την Αίγυπτο και την Κυρήνη, όσα απόχτησα χωρίς μάχη, ανήκουν σε εσάς, και η Κοίλη Συρία και η Παλαιστίνη και η χώρα ανάμεσα στα ποτάμια (Μεσοποταμία) είναι δικό σας κτήμα, και η Βαβυλώνα και τα Βάκτρα και τα Σούσα δικά σας, και ο πλούτος των Λυδών και οι θησαυροί των Περσών και τα αγαθά των Ινδών και η έξω θάλασσα δική σας, εσείς είστε σατράπες, εσείς στρατηγοί, εσείς ταξίαρχοι. Γιατί για μένα τι υπάρχει παραπάνω ύστερα από αυτούς τους κόπους πέρα από αυτή την πορφύρα και το διάδημα αυτό; Προσωπικά δεν έχω τίποτε άλλο και κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για δικούς μου θησαυρούς παρά μόνο για αυτά, δικά σας αποκτήματα η όσα φυλάγονται για εσάς. Γιατί δεν υπάρχει λόγος να φυλάξω τους θησαυρούς προσωπικά για μένα, που σιτίζομαι το ίδιο με εσάς και προτιμώ τον ίδιο με εσάς ύπνο, και μάλιστα νομίζω ότι ούτε καν τρώω τα ίδια φαγητά με όσους από εσάς έχουν κοιλιόδουλες προτιμήσεις, και ξέρω ότι για σας, για να μπορείτε εσείς να κοιμάστε ήσυχοι.


Αλλά μήπως απόκτησα αυτά διοικώντας ο ίδιος άκοπα και χωρίς ταλαιπωρίες, ενώ εσείς κοπιάζατε και ταλαιπωρούσασταν; Και ποιος από εσάς αναγνωρίζει ότι κουράστηκε περισσότερο για μένα, από ότι εγώ για εκείνον; Εμπρός λοιπόν, και οποίος από εσάς έχει τραύματα, ας βγάλει τα ρούχα του και ας τα δείξει, και εγώ θα δείξω τα δικά μου σχετικά, γιατί, από έμενα κανένα μέρος του σώματος μετωπικά και απόμεινε χωρίς τραύματα, ούτε υπάρχει όπλο ή από τα χειριζόμενα με το χέρι η από αυτά από εκτοξεύονται, που να μη φέρω πάνω μου τα ίχνη του, αλλά και με ξίφος από χέρι έχω πληγωθεί και τόξα έχω δεχτεί ήδη και με βλήματα μηχανών χτυπήθηκα και με πέτρες πολλές φορές και με καδρόνια βαλλόμενος για εσάς και για δική σας δόξα και για δικό σας πλούτο σας οδηγώ νικητές ανάμεσα από κάθε στεριά και θάλασσα και από όλους τους ποταμούς και τα όρη και όλες τις πεδιάδες, και τέλεσα τους ιδίους γάμους με σας και τα παιδιά μου. Και απέναντι σε οποίον υπήρχαν χρέη, χωρίς να πολυεξετάσω για ποιόν λόγο δημιουργήθηκαν, ενώ τόσα πολλά εισπράττατε ως μισθό και τόσα πολλά ιδιοποιούσανταν όταν γινόταν λεηλασία μετά από πολιορκία, όλα τα εξόφλησα. Και υπάρχουν χρυσά στεφάνια για τους περισσοτέρους από σας, αθάνατα ενθύμια και της δικής σας ανδρείας και της από μένα επιβράβευση σας. Και οποίος σκοτώθηκε, έπεσε ένδοξα, και έγινε μεγαλοπρεπής η ταφή του, και χάλκινοι ανδριάντες έχουν τιμηθεί, απαλλαγμένοι από εκτάκτους φόρους και κάθε οικονομική υποχρέωση, γιατί, πράγματι, κανείς από εσάς δεν σκοτώθηκε υποχωρώντας, όταν εγώ πρωτοστατούσα στις μάχες.

Και τώρα εγώ σκόπευα να στείλω πίσω τους απόμαχους από σας αξιοζήλευτους από τους συμπατριώτες σας, αλλά αφού θέλετε να επιστρέψετε όλοι σας, φύγετε όλοι και στην επιστροφή ανακοινώστε ότι το βασιλιά σας Αλέξανδρο, που κατανίκησε τους Πέρσας και τους Μήδους και τους Βάκτριους και τους Σάκες, που κυρίευσε τους Ουξίους και Αραχώτους και Δράγγες, που υπόταξε τους Παρθυραίους και τους Χορασμίους και τους Υρκανίους μέχρι την Κασπία θάλασσα, που πέρασε τον Καύκασο πέρα από τις Κασπίες πύλες, που διάβηκε τον Όξο ποταμό και τον Ταναί, ακόμη και τον Ινδό ποταμό που δεν πέρασε κανένας άλλος εκτός από τον Διόνυσο και τον Υδάσπη και τον Ακεσίνη και τον Υδραώτη, και που θα περνούσε και τον Ρφαση, αν εσείς δεν αντιδρούσατε, και που προχώρησε στη μεγάλη θάλασσα και από τα δύο στόμια του Ινδού, και που διέσχισε την έρημο της Γαδρωσίας, από όπου κανείς ποτέ νωρίτερα δεν πέρασε με στρατό, και που στο πέρασμα του κατέκτησε την Καρμανία και τη χώρα των Ωρειτώ, και που το εγκαταλείψατε και φύγατε, παραδιδόντας τον στους κατανικημένους βαρβάρους να τον φυλάγουν. Ίσως αυτά θα είναι για εσάς δόξα εκ μέρους των ανθρώπων και (θεωρηθούν) όσια βέβαια, όταν θα τα αναγγείλετε. Φύγετε.

Σημειώνω ότι αυτό το περί του Ερατοσθένη που αναφέρεται από διάφορες πηγές (Μάρτης, Κυριακόπουλος κλπ) προσωπικά δεν τον έχω βρει. Εάν κάποιος έχει το έργο του Ερατοσθένη ας το φέρει.

Πηγές:
1-Αρριανού Αλεξάνδρου Ανάβασις Βιβλίο 3, εκδόσεις Ζήτρος
2-Αλεξάνδρου Βίος,Ψευδοκαλλισθένης, Κάκτος

ΑΝΑΝΕΩΣH:20-10-2009, 19:15
Πολύ καλό άρθρο γραμμένο από τον εθνολόγο Δημήτρη Ευαγγελίδη, για το θέμα στο blog εθνολογικά.

Η Ε.Ε. εξωθεί την Αθήνα σε βέτο

Δεύτερο μέτωπο εν όψει Δεκεμβρίου το Σκοπιανό

Του Σταυρου Λυγερου
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_18/10/2009_333938

Η έκθεση της Κομισιόν για τη FYROM εισηγείται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων αυτής της χώρας, ανοίγοντας κατ’ αυτό τον τρόπο ένα δεύτερο μέτωπο για την ελληνική διπλωματία εν όψει της συνόδου κορυφής του Δεκεμβρίου. Κυβερνητικές πηγές υποστηρίζουν ότι η Ντόρα Μπακογιάννη δεν έκανε τίποτα για να εμποδίσει αυτή την εξέλιξη.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου βρήκε την έκθεση ολοκληρωμένη. Με την παρέμβασή της άλλαξε ορισμένες διατυπώσεις, αλλά όχι τη βασική εισήγηση. Ετσι, η έκθεση ζητάει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, αλλά δεν αναφέρει ημερομηνία ή κάποια διατύπωση του τύπου «το συντομότερο δυνατόν». Η επίλυση της εκκρεμότητας του ονόματος θεωρείται βασική, αλλά όχι και προϋπόθεση.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ώθησε τον επίτροπο Ολι Ρεν, που ετοίμασε την έκθεση, να κατεβάσει το θέμα από το ράφι. Και οι δύο έχουν επίγνωση ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν μπορεί να αποδεχθεί μία τέτοια απόφαση. Πιθανότατα θα ζητήσει την παραπομπή του θέματος σε επόμενη σύνοδο κορυφής, με το επιχείρημα ότι είναι νέα κυβέρνηση. Εάν δεν γίνει δεκτό το αίτημά του δεν έχει άλλη επιλογή από το να εμποδίσει με βέτο μία απόφαση για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της FYROM. Ο Δημήτρης Δρούτσας δεν ανέφερε ρητά το βέτο, αλλά άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι εάν χρειασθεί η Αθήνα θα το ασκήσει.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο Ολι Ρεν άνοιξε δεύτερο μέτωπο στην ελληνική διπλωματία για να της ασκήσει πίεση στο ζήτημα της τουρκικής υποψηφιότητας, η οποία κρίνεται τον Δεκέμβριο. Υπενθυμίζουμε ότι η Ε.Ε. είχε δώσει τον Δεκέμβριο 2006 τρίχρονη παράταση στην Αγκυρα για να εφαρμόσει το πρωτόκολλο τελωνειακής σύνδεσης με την Κυπριακή Δημοκρατία. Η Αγκυρα, όμως, συνεχίζει να αρνείται, παρ’ ότι το έχει υπογράψει.

Για να αποτρέψουν το ενδεχόμενο παγώματος των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, οι Αμερικανοβρετανοί δεν πιέζουν μόνο τη Λευκωσία να αποδεχθεί πρόσθετη εξάμηνη παράταση. Πιέζουν και την Αθήνα να πιέσει με τη σειρά της τον πρόεδρο Χριστόφια. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η εισήγηση Ρεν για τη FYROM. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, εμμέσως να διασυνδεθεί αυτό το ζήτημα και με τη διαπραγμάτευση που κάνει η ελληνική πλευρά με την Κομισιόν για τα δημοσιονομικά.


Η διαφορά για το όνομα

Η Κομισιόν αντλεί πολιτικό έρεισμα από το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου τον περασμένο Μάρτιο, σύμφωνα με το οποίο η διαφορά για το όνομα είναι διμερής δεν πρέπει να εμποδίσει την ενταξιακή πορεία της FYROM. Το ίδιο ψήφισμα ζητούσε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να ορίσει ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων μέχρι το τέλος του 2009. Από την πλευρά της, η Αθήνα θεωρεί ότι η διαφορά για το όνομα δεν είναι διμερής, αλλά ζήτημα που παραβιάζει το κριτήριο των σχέσεων καλής γειτονίας.

Ο Νίκολα Γκρούεφσκι θριαμβολόγησε για την έκθεση της Κομισιόν. Η αξιωματική αντιπολίτευση του Μπράνκο Τσερβένκοφσκι, όμως, του επεσήμανε σωστά ότι η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων εξαρτάται από τη λύση του προβλήματος της ονομασίας.
Οπως είναι φυσικό, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θέλει να αρχίσει στην Ε.Ε. με βέτο. Από την άλλη πλευρά, όμως, εάν του βάλουν το μαχαίρι στον λαιμό, δεν έχει άλλη επιλογή. Θα ήταν πολιτική αυτοκτονία εάν δεν το ασκούσε. Το πολιτικό κόστος, άλλωστε, θα είναι περιορισμένο, γιατί όλοι έχουν προεξοφλήσει την ελληνική αντίδραση. Αυτό φάνηκε και από σχετικά δημοσιεύματα μεγάλων ευρωπαϊκών εφημερίδων.


Τα Δυτικά Βαλκάνια

Για να υπογραμμίσει την εποικοδομητική πρόθεσή του, ο νέος πρωθυπουργός ανακοίνωσε την πρωτοβουλία για τη διαμόρφωση οδικού χάρτη, με σκοπό την ενσωμάτωση των χωρών της δυτικής Βαλκανικής στην Ε.Ε. μέχρι το 2014 κι αφού έχουν προηγουμένως επιλυθεί τα προβλήματα, που ταλαιπωρούν την περιοχή (Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία και Μακεδονικό). Και βεβαίως έσπευσε στο περιθώριο της Διαβαλκανικής στην Κωνσταντινούπολη να συναντήσει τον υπουργό Εξωτερικών της FYROM Αντόνιο Μιλόσοσκι.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, ο Γιώργος Παπανδρέου δείχνει να κατανοεί ότι η άσκηση βέτο είναι ασύμβατη με την παραμονή της Ελλάδας στην Ενδιάμεση Συμφωνία. Οπως είναι γνωστό, τα Σκόπια έχουν από το καλοκαίρι 2008 προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, κατηγορώντας την ελληνική πλευρά ότι στο Βουκουρέστι παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία, επειδή εμπόδισε την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ.

Ο Κώστας Καραμανλής δεν χρειάσθηκε τότε να ασκήσει βέτο, αλλά πολύ πιθανόν να χρειασθεί να το ασκήσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Η Ελλάδα δεν έχει συμφέρον η πολιτική επιλογή της να μετατραπεί σε νομική διαμάχη. Η Ενδιάμεση Συμφωνία έχει λήξει από το 2002 και αρκεί μία δήλωση της Αθήνας ότι αποσύρεται για να πάψει να ισχύει (μετά από ένα χρόνο) και ως εκ τούτου να μείνει χωρίς αντικείμενο η προσφυγή των Σκοπίων στη Χάγη. Η προηγούμενη κυβέρνηση δεν το έπραξε, με αποτέλεσμα η πολιτική της να έχει αντίφαση. Μένει να αποδειχθεί εάν θα το πράξει η νέα κυβέρνηση.

Τελευταία ευκαιρία για το «Μακεδονικό»;

Σήμερα, η χώρα μας διαθέτει δύο ισχυρά χαρτιά, τον αχαλίνωτο εθνικισμό Γκρούεφσκι και την ελληνική στροφή σε ήπιες θέσεις

Του Φιλιου Σταγκου
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_18/10/2009_333913

Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Από την επομένη της Ολυμπιάδας του 2004 η Ελλάδα έχει πτωχεύσει. Εκανε μια πανάκριβη επένδυση, με αναρίθμητες δυνατότητες υλικής και άυλης κερδοφορίας, η οποία δεν αξίζει σήμερα ούτε το μπετόν των κτιρίων που τη φιλοξένησαν. Μια χώρα που πετάει από μόνη της στα σκουπίδια ένα ιστορικό, πολιτιστικό και εντέλει εμπορικό κεφάλαιο όπως ο Ολυμπισμός, μπορεί εύκολα να χάσει ένα κομμάτι της ιστορικής, πολιτιστικής και τελικώς εμπορικής ταυτότητάς της. Πολλώ δε μάλλον που το κομμάτι αυτό διεκδικείται από ένα ολόκληρο έθνος ως προϋπόθεση της επιβίωσής του. Σε βαθμό που ο δημοφιλής πρωθυπουργός της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, Νίκολα Γκρούεφσκι, έχει γεμίσει το γραφείο του με προτομές όποιας ιστορικής προσωπικότητας έτυχε να γεννήσει η Μακεδονική γη, εκτός του Γιώργου Κούδα.

Από πολλές απόψεις, το Μακεδονικό αποτελεί μία ασύμμετρη διένεξη. Ο χρόνος που κυλάει λειτουργεί σε βάρος της Ελλάδας, η οποία αδυνατεί να ονοματοδοτήσει από μόνη της μία τρίτη χώρα, ενώ έχει σχεδόν αποδεχθεί πως στην διεθνή διπλωματική πρακτική δεν νοείται διαπραγμάτευση για την ταυτότητα ενός λαού. Στο Βουκουρέστι, η Αθήνα έκανε σαφές πώς δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει το ισχυρότερο χαρτί της, δηλαδή το γεγονός ότι κρατάει στα χέρια της το εισιτήριο των Σκοπίων στους ευρωατλαντικούς θεσμούς. Ομως, το «βέτο» δεν αποτελεί πανάκεια. Εάν δεν αναληφθούν πρωτοβουλίες, είναι ζήτημα χρόνου να ξαναβρεθούμε δίχως συμμαχίες, εγκλωβισμένοι σε μια διαδικασία κλιμακούμενης διεθνοποίησης ενός προβλήματος, η καλύτερη δυνατή λύση του οποίου δεν συνιστά επί της ουσίας δικαίωση των εθνικών θέσεών.


Ευνοϊκή συγκυρία

Σε αυτήν την πορεία, η Ελλάδα διαθέτει δύο πολύ ισχυρά χαρτιά. Πρώτον, τον αχαλίνωτο και πολυμέτωπο εθνικισμό στον οποίο επενδύει η κυβέρνηση Γκρούεφσκι. Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός του κ. Γκρούεφσκι έχει ενοχλήσει τον διεθνή παράγοντα αλλά και την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα και προσφέρει στην κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου ένα εύλογο χρονικό περιθώριο για να ισχυροποιήσει τη διαπραγματευτική της θέση. Το δεύτερο και σημαντικότερο ελληνικό «ατού» είναι η τακτική αναδίπλωση της Αθήνας σε πιο ήπιες θέσεις σε σχέση με το μαξιμαλιστικό «ούτε Μακεδονία ούτε παράγωγα» της περασμένης δεκαετίας. Ξένοι διπλωμάτες αναγνωρίζουν ως πολύ σοβαρή αυτήν την ελληνική υπαναχώρηση εκφράζοντας, παράλληλα, την απορία τους για την αδυναμία της προηγούμενης κυβέρνησης να την κεφαλαιοποιήσει.

Για πρώτη φορά μέσα σε είκοσι χρόνια, η Ελλάδα προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις με μία θέση ορθολογική, δίκαιη και βιώσιμη. Ορθολογική, γιατί είτε πρόκειται για ένα γεωγραφικό («Βόρεια»), ιστορικό («Νέα») ή εθνοτικό («Σλαβική») προσδιορισμό, η Ελλάδα επιδιώκει μία περιγραφική προσέγγιση του ονόματός της γειτονικής χώρας. Με άλλα λόγια, η «Μακεδονία των Σκοπίων» είναι και βόρεια και νέα και σλαβική. Σκέτη «Μακεδονία», όμως, δεν είναι. Δίκαιη, γιατί λαμβάνει υπόψη της το νόμιμο δικαίωμα των 2,5 εκατ. κατοίκων της Ελληνικής Μακεδονίας στη μακεδονική τους ταυτότητα. Ως Μακεδόνες, θα μπορέσουμε να ζήσουμε με την ταυτότητα του «Ελληνομακεδόνα», του «Νοτιομακεδόνα» ή του «Παλαιομακεδόνα», υπό την προϋπόθεση ότι οι γείτονές μας λέγονται «Σλαβομακεδόνες», «Βορειομακεδόνες» ή «Νεομακεδόνες». Αν όμως επιμείνουν να αποκαλούνται απλά «Μακεδόνες», εμείς δεν είμαστε τίποτα. Η δίκαιη και ορθολογική αυτή θέση είναι και βιώσιμη γιατί αντέχει με ή χωρίς τη συμφωνία της άλλης πλευράς.


Η «Παλαιά Μακεδονία»

Το ερώτημα είναι αν το πεδίο της ελληνικής παρέμβασης περιορίζεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ή αν έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει σε κινήσεις εκτός του διπλωματικού πεδίου.

Κινήσεις που θα δημιουργήσουν μια αυτόνομη δυναμική, ενισχυτική των θέσεων και του τελικού στόχου της Ελλάδας που δεν είναι άλλος από το να διατηρήσει τα δικαιώματά της στο ιστορικό, πολιτιστικό και εμπορικό «κεφάλαιο» της Μακεδονίας. Εάν η απάντηση είναι «ναι», τότε οι κινήσεις αυτές θα πρέπει να αποσκοπούν στην αποτροπή της αποκλειστικής ταύτισης του όρου «Μακεδονία» με τα εθνικά, γλωσσικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά της ΠΓΔΜ.

Τέτοια κίνηση, με μικρό πραγματικό κόστος και πολλαπλάσιες μεσοπρόθεσμες ωφέλειες, θα μπορούσε να είναι η επανασυγχώνευση των διοικητικών περιφερειών της Δυτικής, Κεντρικής και Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και το «rebranding» τους (όσο κι αν ο όρος είναι αδόκιμος) ως «Ελληνική» ή «Παλαιά Μακεδονία». Εκτός του ότι αποδίδει σωστά την ιστορικότητα των ελληνικών ερεισμάτων, ο όρος «Παλαιά Μακεδονία» καθιστά ευδιάκριτο το εμπορικό, τουριστικό και πολιτιστικό προϊόν της Ελληνικής Μακεδονίας ανοίγοντας τον δρόμο για την επιθετική, εξωστρεφή προβολή του.

Το τελευταίο δεκαοκτάμηνο, τα διεθνή ΜΜΕ προβάλλουν διαρκώς τουριστικές και επιχειρηματικές διαφημίσεις ενός τόπου που αποκαλείται «Μακεδονία», με εικόνες που δεν θυμίζουν σε τίποτα τη γνώριμη, την ελληνική «Παλαιά Μακεδονία». Αν και όποτε αποδώσει καρπούς η διπλωματία, για μεγάλη μερίδα του παγκόσμιου κοινού ίσως να είναι αργά.


Οι όμηροι του κ. Γκρούεφσκι

Μία δεύτερη κίνηση θα μπορούσε να αφορά την υιοθέτηση μιας ενεργού πολιτικής αναγνώρισης, προστασίας και προβολής της «σλαβομακεδονικής» γλωσσικής και πολιτισμικής ταυτότητας εντός των ορίων της ελληνικής επικράτειας. Το πολιτικό ρίσκο για κάθε ελληνική κυβέρνηση είναι προφανές και έγκειται στην επιστολή του κ. Γκρούεφσκι (Ιούλιος 2008) στον Ελληνα ομόλογό του. Με αυτήν, η ΠΓΔΜ ήγειρε για πρώτη φορά επίσημα ζήτημα «μακεδονικής» μειονότητας μέσα στην Ελλάδα, ζητώντας, παράλληλα, την επιστροφή των περιουσιών των Σλαβομακεδόνων προσφύγων του εμφυλίου πολέμου. Για όποιον γνωρίζει την ευρωπαϊκή ιστορία μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι σαφές ότι το ζήτημα των περιουσιών είναι εσωτερικής κατανάλωσης και αφορά αποκλειστικά την επικοινωνία του κ. Γκρούεφσκι με την εκλογική του πελατεία. Αλλά τα περί ύπαρξης «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα εντάσσονται σε μιαν ευρύτερη στρατηγική με στόχο την κάμψη των ελληνικών αντιστάσεων στην υπόθεση του ονόματος.

Ο κ. Καραμανλής είχε απόλυτο δίκιο όταν απάντησε στον Ν. Γκρούεφσκι: «Δεν υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα. Ποτέ δεν υπήρξε». Είπε όμως τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι πως πράγματι υπάρχουν διάσπαρτες κοινότητες Σλαβόφωνων στα βόρεια της Κεντρικής και Δυτ. Μακεδονίας. Στην πλειονότητά τους, τα μέλη αυτών των κοινοτήτων έχουν ελληνική εθνική συνείδηση. Πολλοί, μάλιστα, πλήρωσαν βαριά αυτή τη συνείδηση κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα και του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου. Η αναγνώριση της γλώσσας και της ξεχωριστής πολιτιστικής τους ταυτότητας ως «σλαβομακεδονικής» δεν συνιστά αναγνώριση εθνικής μειονότητας, με τον ίδιο τρόπο που δεν αποτελούν εθνικές μειονότητες οι ρομανόφωνοι Ρομά, οι σλαβόφωνοι Πομάκοι, οι τουρκόφωνοι Τούρκοι, οι βλαχόφωνοι Βλάχοι ή οι αλβανόφωνοι Αρβανίτες. Αλλά, αντί να αποτελεί αντικείμενο μελέτης κάποιου κρατικού ιδρύματος, στην Ελλάδα του 21ου αι. ο γλωσσικός, μουσικός και λαογραφικός πλούτος αυτών των ομάδων αγνοείται.

Με ποια λογική συνιστούν απειλή για την ενότητα της χώρας μερικές δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας; Τι ψυχικό και χρηματικό κόστος έχει, άραγε, η αναγραφή κάποιων ελάχιστων τοπωνυμίων στην αυτόχθονα «ντοπιολαλιά» κάτω από την επίσημη -και διεθνώς αναγνωρισμένη- νεοελληνική εκδοχή τους; Η πλειοψηφία των Εδεσσαίων μπορεί να απορρίψει μια τουριστικού χαρακτήρα υπενθύμιση ότι η πόλη τους αποκαλείται «Βοδενά» από κάποιους δημότες. Αντίστοιχα, οι κάτοικοι της κοινότητας Ξινού Νερού μπορούν, εφόσον θέλουν, να ενημερώσουν τον ταξιδιώτη ότι, στο σλαβικό ιδίωμα ο τόπος τους ονομάζεται «Εξί Σου» («ξινό νερό» στα τουρκικά). Η διενέργεια τέτοιων τοπικών δημοψηφισμάτων ακούγεται τολμηρή. Οσο, όμως, παραμείνουμε πιστοί στο δόγμα της ελλαδο-ελληνικής ομοιογένειας, οι σλαβόφωνοι της Ελληνικής Μακεδονίας θα εξακολουθούν να είναι όμηροι του κ. Γκρούεφσκι και του ιστορικού αρνητισμού που διαπνέει το επίσημο εθνογενετικό δόγμα της ΠΓΔΜ.

Για τα μέτρα της σημερινής Ελλάδας, όπου κάθε σκέψη για καλλιέργεια των ιδιαιτεροτήτων της ελληνικής περιφέρειας αντιμετωπίζεται ως προδοτική, το άλμα που απαιτείται είναι τεράστιο. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο ώριμη είναι η ελληνική Πολιτεία ώστε να χαράξει αυτόνομα μία σύγχρονη πολιτική με γνώμονα τα εθνικά συμφέροντα και όχι τις ονειρώξεις των ακραίων εθνικιστών της κυβέρνησης των Σκοπίων ή των εγχώριων πρακτορίσκων της. Το ίδιο δεν περιμένουμε από μία «ευρωπαϊκή» Τουρκία όταν ζητούμε να σταματήσει να καταπνίγει τα εναπομείναντα ποντιακά μουσικά ακούσματα και να μη μεταχειρίζεται την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης ως διαπραγματευτικό «τσιπ» για την ένταξή της στην Ε.Ε.; Στην προκειμένη περίπτωση, «εθνικό» συμφέρον είναι ο απεγκλωβισμός της Μακεδονίας από το εμφυλιοπολεμικό «σύνδρομο πολιορκίας» και η θεσμική εμπέδωση μιας διακριτής «σλαβομακεδονικής» ταυτότητας. Αν μάλιστα η πολιτική αυτή προικοδοτηθεί με κάποια κονδύλια για τις τοπικές «σλαβομακεδονικές» ενώσεις και τα πολιτιστικά κέντρα, τότε ποιος θα αρνηθεί την ελληνική κρατική ενίσχυση εμμένοντας σε έναν απόλυτο «μακεδονισμό»;



Τρία πλεονεκτήματα

Είναι αλήθεια πως μια τέτοια κίνηση δεν μπορεί από μόνη της να επηρεάσει καθοριστικά τις διεργασίες στο εσωτερικό της ΠΓΔΜ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν κερδίζει τίποτα. Πρώτον, εκπληρώνει το χρέος κάθε Δημοκρατίας απέναντι στις μειοψηφίες της. Δεύτερον, προσπερνά ένα αγκάθι σε μία διαπραγμάτευση που έχει ήδη αρκετούς διαόλους κρυμμένους στις λεπτομέρειές της. Τρίτον, ακολουθεί τον δρόμο που υπέδειξε ο ίδιος ο Σλαβομακεδόνας πρωθυπουργός ο οποίος, σε μία πρόσφατη συνομιλία του με τον απεσταλμένο του «Der Spiegel», επιστράτευσε το ακόλουθο επιχείρημα: «Αν οι Ελληνες αποδέχονταν ότι μεταξύ τους ζουν Σλαβομακεδόνες τότε θα ήταν προφανές ότι πρέπει να μας επιτραπεί να αυτοαποκαλούμαστε Μακεδόνες». Ο κ. Γκρούεφσκι δεν αναρωτήθηκε βέβαια με ποια λογική θα πρέπει να αυτοαποκαλείται «Μακεδόνας» όταν αναφέρεται σε ομοεθνείς του ως «Σλαβομακεδόνες». Κι όταν έπειτα από χρόνια τα Σκόπια θα χτυπούν την πόρτα της Ε.Ε., το ευρωπαϊκό νομικό σύστημα θα γνωρίζει ήδη ότι υπάρχουν «Ελληνομακεδόνες» και «Σλαβομακεδόνες» και όχι σκέτοι «Μακεδόνες».

Αν η εξωτερική πολιτική μιας χώρας είναι ο καθρέφτης της εσωτερικής υγείας της, τότε τα αποτελέσματα της πολιτικής δύο δεκαετιών στο Μακεδονικό αντικατοπτρίζονται στον οικονομικό μαρασμό και τη φοβική εσωστρέφεια της Μακεδονίας. Αλλά και στην αδυναμία μιας ολόκληρης γενιάς πολιτικών να πάρουν γενναίες αποφάσεις που επιλύουν τα προβλήματα προτού αυτά κακοφορμίσουν και μετεξελιχθούν σε εθνικές ήττες. Κάποιοι Μακεδόνες επιμένουν στο ετήσιο προσκύνημά τους στον άδειο ναό του υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης. Κάποιοι άλλοι προτιμούν την καθημερινή λειτουργία μιας υπεύθυνης, δημοκρατικά εκλεγμένης αυτοδιοίκησης στο επίπεδο της περιφέρειας, μέσα στο ευρύτερο πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι των ευρωπαϊκών περιφερειών. Οι λόγοι είναι εξόχως εθνικοί.