Επιστολή με σκληρό και επικριτικό περιεχόμενο των Παμμακεδονικών Ενώσεων ανά την υφήλιο προς Ντόρα Μπακογιάννη για τις δηλώσεις της.

30 Αυγούστου 2009

Υπουργό Εξωτερικών κ. Ντόρα Μπακογιάννη
Υπουργείο Εξωτερικών
Βασιλίσσης Σοφίας 2, 100 21 Αθήνα

Κυρία Υπουργέ,

Η επιστολή αυτή γράφεται με αφορμή την άδικη λεκτική επίθεσή σας δημοσίως στην Ύπατο Πρόεδρο της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ κ. Νίνα Γκατζούλη και στην Πρόεδρο του Κέντρου Μακεδονικών Σπουδών στη Νέα Υόρκη κ. Αθανασία Μπίσκα στο Ηράκλειο της Κρήτης, τον περασμένο Ιούλιο. Παρά το γεγονός ότι σας προσέγγισαν με φιλική διάθεση για να σας χαιρετίσουν στη γενέτειρά σας, στο πλαίσιο του 41ου Συνεδρίου της Παγκρητικής Ένωσης Αμερικής, δέχθηκαν την έντονη έκφραση της δυσαρέσκειά σας για την κριτική που, όπως ισχυρισθήκατε, σας άσκησαν οι Μακεδόνες του εξωτερικού κατά τη διάρκεια των εργασιών του 10ου Παγκοσμίου Συνεδρίου των ανά την υφήλιο Παμμακεδονικών Ενώσεων στο Λιτόχωρο Πιερίας, παρουσία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια.

Ως μέλη των Παμμακεδονικών Ενώσεων ανά την υφήλιο ουδέποτε ασκήσαμε κριτική στο πρόσωπό σας μέσα από τα επίσημα ψηφίσματα των συνεδρίων μας. Είναι γεγονός ότι οι θέσεις και τα ψηφίσματα της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ, καθώς και των λοιπών Παμμακεδονικών Ενώσεων ανά την υφήλιο διαφοροποιούνται από τις θέσεις και τις απόψεις που εσείς εκφράζετε. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι από την ημέρα των ιδρύσεών τους οι Παμμακεδονικές Ενώσεις δεν αποδέχονται τον όρο Μακεδονία ή τα παράγωγα του όρου να συμπεριλαμβάνονται στην ονομασία των Σκοπίων. Γνωρίζετε ότι η ακλόνητη αυτή θέση μας ταυτίζεται με τη βούληση του 85% του ελληνικού λαού.
Παρακολουθώντας τη διεθνή (Αμερικανική και Ευρωπαϊκή) συγκυρία είμαστε
αισιόδοξοι για την εξέλιξη του θέματος και είναι αλήθεια ότι δεν αντιλαμβανόμαστε την ηττοπαθή στάση του Υπουργείου Εξωτερικών. Για εμάς είναι αδιανόητες οι δηλώσεις και μάλιστα από εκλεγμένους εκπροσώπους του Ελληνικού λαού, του τύπου «χάσαμε το παιχνίδι, επειδή 125 χώρες έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως ‘Μακεδονία’». Τα εθνικά κεκτημένα δεν αποτελούν και δεν επιτρέπεται να χαρακτηρίζονται ως «παιγνίδι». Η ηττοπάθεια εκ μέρους της ελληνικής πλευράς «θρέφει» την αδιαλλαξία και αλαζονεία της γείτονος χώρας.

Η οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία» για την γείτονα χώρα είναι άκρως επικίνδυνη για τον Ελληνισμό. Σύνθετη ονομασία σημαίνει ότι ένα πολυεθνές, σλαβοαλβανικό επί το πλείστον, μόνον 18 χρόνων κράτος, θα μοιράζεται το αρχαίο όνομα της Μακεδονίας μας με τον ελληνισμό. Επιπλέον, η λέξη «Μακεδονία» μετά από 3000 χρόνια θα αντιπροσωπεύει ένα ολόκληρο κράτος βορείως της Μακεδονίας μας με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδος.

Είναι καιρός να εξηγήσει το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών για ποιον λόγο κατόρθωσαν να αναγνωριστούν τα Σκόπια ως «Μακεδονία», όπως αναφερθήκατε στην συνάντησή σας με τις κυρίες Γκατζούλη και Μπίσκα στο Ηράκλειο, «από 125 κράτη» και ποιος είναι ο υπεύθυνος για την ανικανότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής η οποία απεδείχθη κατώτερη των περιστάσεων και επέτρεψε αυτή την εξέλιξη. Είναι αδιανόητη η πρόσφατη αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία» από την Ινδία, μια χώρα στην οποία διδάσκεται η ελληνικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου τη στιγμή μάλιστα που η παγκόσμια διανόηση έχει λάβει σαφή θέση υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας.
Τι μήνυμα δίνει στη γείτονα Τουρκία των 75 εκατομμυρίων όταν η Ελλάδα διαπραγματεύεται το όνομα «Μακεδονία» με τους Σκοπιανούς των 2 εκατομμυρίων;
Σας υπενθυμίζουμε ότι η Τουρκία με την ενεργό, συνεπή και κατά συνέπεια επιτυχή πολιτική της, ξεπέρασε όλα τα νόμιμα εμπόδια όλων των αποφάσεων του ΟΗΕ και έχει καταφέρει όχι μόνον να εξισώσει πολιτικώς την ΤΔΒΚ, αλλά επιπροσθέτως να χτυπά τη θύρα της Ε.Ε. χωρίς να υποχωρεί για ό,τι κρίνει να εξυπηρετεί τα εθνικά δίκαια και συμφέροντά της.

Η πρωτοβουλία επιστολής προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα από πανεπιστημιακούς αρχαιολόγους και ερευνητές, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, ότι ουδεμία απολύτως σχέση είχε με πρωτοβουλία του τέως πρέσβη στην Ουάσινγκτον κ. Αλ. Μαλλιά και το Υπουργείο Εξωτερικών, όπως ισχυρισθήκατε. Δεν είναι έργο του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Αντιθέτως ουδόλως αξιοποιήθηκε από αυτό. Θα λέγαμε μάλιστα ότι αγνοήθηκε με προκλητικά επιδεικτικό τρόπο με λαμπρή εξαίρεση τον Πρόεδρο της Ελληνικής Βουλής κ. Δ. Σιούφα.

Όταν η εν λόγω επιστολή περιήλθε στην προσοχή του κ. Πρέσβη Αλ. Μαλλιά από την Ελληνική Πρεσβεία της Τουρκίας, ανώτατο στέλεχος της Πρεσβείας επικοινώνησε μαζί μας αναρωτώμενος για την κίνηση αυτή των αρχαιολόγων. Του απαντήσαμε πως η επιστολή προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ήταν μια ανεξάρτητη –όπως και πραγματικά είναι- κίνηση των καθηγητών και ερευνητών της ιστορίας οι οποίοι προέρχονται από πανεπιστήμια κύρους πολλών χωρών. Η κίνηση αυτή των αρχαιολόγων δεν είχε πρόθεση την στήριξη της ελληνικής πλευράς αλλά τη διαφύλαξη του επιστημονικού τους αντικειμένου από αυθαίρετες παραχαράξεις.

Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους από το 1947 ήταν οι πρώτες που έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για τις προδιαγραφόμενες εξελίξεις και τα σημερινά αδιέξοδα.

Η έκφρασή σας προς τις εν λόγω προέδρους των Μακεδονικών οργανώσεων ότι οι Ελληνες των ΗΠΑ «είναι αχάριστοι και ενεργούν από την ασφάλεια της Αμερικής» ήταν δυστυχώς ατυχής.

Δεν έχουμε καμία πρόθεση να παρεμβαίνουμε στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδος, η οποία είναι ευθύνη της εκάστοτε Ελληνικής Κυβέρνησης. Όμως, έχουμε το δικαίωμα ως πολίτες και ψηφοφόροι χωρών στις οποίες ζούμε -και πολλοί από εμάς πολίτες και ψηφοφόροι της Ελλάδος-, να εκφράζουμε τις ανησυχίες μας και τις απόψεις μας στα ψηφίσματα των Συνεδρίων μας και προς τις κυβερνήσεις μας για ένα θέμα που αφορά την πολιτιστική μας κληρονομιά και την εδαφική ακεραιότητα της γενέτειρας πατρίδας μας.

Οι ενέργειες της ομογένειας πρέπει να ενδυναμώνουν την διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας και όπως άλλωστε εκπρόσωποι της Ελληνικής Πολιτείας μας έχουν διαβεβαιώσει, αποτελούν άλλοθι στις διαπραγματεύσεις της με την άλλη πλευρά. Επισυνάπτουμε το κείμενο του ψηφίσματος το οποίο διαβάστηκε παρουσία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Λυπούμεθα πολύ που εσείς απουσιάζατε από τις εργασίες του παγκόσμιου συνεδρίου μας, ώστε να έχουμε έναν εποικοδομητικό διάλογο.

Μετά τιμής,

Πρόεδρος Παμμακεδονικών Ένώσεων ανά την Υφήλιο & Πρόεδρος Παμμακεδονικής Ενώσης ΗΠΑ
Νίνα Γκατζούλη

Πρόεδρος Παμμακεδονικής Ένωσης Αυστραλίας
Δημήτρης Μηνάς

Πρόεδρος Παμμακεδονικής Ένωσης Καναδά
Χαράλαμπος Μουτουσίδης

Πρόεδρος Παμμακεδονικής Ένωσης Ευρώπης
Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου,

Πρόεδρος Μακεδονικών Τμημάτων Αφρικής
Αμύντας Παπαθανασίου

Κοινοποίηση:
Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια
Πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή
Μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Περιφερειάρχη ΣΑΕ ΗΠΑ κ. Θεόδωρο Σπυρόπουλο
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Χαϊδεύουν τον Γκρούεφσκι οι Αμερικανοί

ΚΑΙ ΕΔΩ ΛΕΝΕ ΟΤΙ Η ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ ΤΟΝ ΠΙΕΖΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΑΙΟΣ...

Τον κάλεσε ο πρέσβης τους να τον ξεναγήσει στο νέο κτίριο της πρεσβείας των ΗΠΑ στα Σκόπια!

ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑ επικρατεί στο ζήτημα των Σκοπίων, καθώς η τελευταία μεσολαβητική προσπάθεια του Μάθιου Νίμιτς απέβη άκαρπη και δεν δρομολογήθηκαν οι διαδικασίες για την εξεύρεση μιας αμοιβαία αποδεκτής λύσης.

Σύμφωνα μάλιστα με όλες τις πληροφορίες και τις ενδείξεις, δεν πρέπει να αναμένονται εξελίξεις τους αμέσως προσεχείς μήνες, πόσω μάλλον να προκύψει οριστική συμφωνία στο θέμα του ονόματος μέχρι το τέλος του χρόνου, όπως... οραματιζόταν ο ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ. Αντίθετα με όσα διατείνονται στο υπουργείο Εξωτερικών, ότι δηλαδή οι ΗΠΑ θα ασκήσουν πιέσεις προς τον Ν. Γκρουέφσκι να υιοθετήσει μια πιο διαλλακτική στάση που θα διευκολύνει την προσέγγιση με την Αθήνα, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Τις προηγούμενες ημέρες μάλιστα ο αμερικανός πρέσβης στη γειτονική χώρα κάλεσε τον κ. Γκρουέφσκι και τον ξενάγησε στο επιβλητικό νέο κτίριο της πρεσβείας, ενώ γενικότερα η Ουάσινγκτον αντιμετωπίζει τον σκοπιανό πολιτικό ως το «χαϊδεμένο παιδί» της.

Η αντιμετώπιση αυτή, όμως, στην ουσία ενισχύει την αδιαλλαξία και την εθνικιστική λογική του κ. Γκρουέφσκι, που είναι γνωστό ότι διαπνέεται από οράματα περί «μίας και ενιαίας Μακεδονίας», με την... προσάρτηση μέρους της ελληνικής επικράτειας.

Στην αντίπερα όχθη, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών παρακολουθεί τις εξελίξεις και αντιδρά κατόπιν εορτής ή όταν δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά. Η Ντ. Μπακογιάννη δηλώνει σε κάθε ευκαιρία ότι οι αμέσως επόμενοι μήνες είναι κρίσιμοι για τα εθνικά μας θέματα, ωστόσο οι διαπιστώσεις της δεν συνοδεύονται από τις αντίστοιχες πρωτοβουλίες και κινήσεις.

ttp://www.paron.gr/v3/new.php?id=44872&colid=&catid=42&dt=2009-08-30 0:0:0

Η πνευματική αντίσταση του «Αριστοτέλη» στα χρόνια της κατοχής

Από την πρώτη πρωτεύουσα του νεώτερου Ελληνικού Κράτους, το Ναύπλιο, μας ήλθε η σημερινή φωτογραφία, που ανοίγει το «Παράθυρο στο Παρελθόν». Μας την έστειλε ο καλός μας φίλος και εκεί εγκατεστημένος Φλωρινιώτης κ. Ανδρέας Παπακωνσταντίνου, συνταξιούχος τώρα εφοριακός υπάλληλος, συγγραφέας και ένθερμο μέλος, στα νιάτα του και σήμερα επίσης του Φ.Σ.Φ. « Ο Αριστοτέλης», τον οποίον και ευχαριστούμε για την αποστολή της φωτογραφίας. Έχομε γράψει κι’ άλλοτε ότι ο «Ο Αριστοτέλης» ιδρύθηκε στις 30 Ιουνίου 1941, στους πρώτους τρεις μήνες της γερμανικής κατοχής και στις πρώτες προσπάθειες για να αποτραπεί η διείσδυση της έντονης τότε βουλγαρικής προπαγάνδας στον νομό μας. Η εθνική ανάγκη να αποκρουσθεί αυτή η προπαγάνδα, υπό την κάλυψη των γερμανών, σύμμαχοι των οποίων ήσαν οι βούλγαροι, ήταν η γενεσιουργός αιτία ιδρύσεως, του και σήμερα ευφήμως δρώντος εθνικοπολιτιστικά συλλόγου.

Τον σύλλογο ίδρυσαν βετεράνοι του ελληνοϊταλικού πολέμου, με την προτροπή και την υλική και ηθική βοήθεια του τότε νομάρχου Φλωρίνης Κων/νου Μπόνη και του τότε δημάρχου Φλωρίνης Νικολάου Χάσου. Στην ύπουλη βουλγαρική προπαγάνδα « Ο Αριστοτέλης» προέταξε τον πολιτισμό, το πνεύμα και την Τέχνη. Γύρω του μαζεύτηκαν οι καλλιτέχνες, οι καλλίφωνοι, που ίδρυσαν χορωδία ανδρών και γυναικών, οι πνευματικοί άνθρωποι, ιδίως οι νέοι. Οι τελευταίοι ίδρυσαν το «Μορφωτικό Τμήμα», στο οποίο εντάχθηκαν ό,τι καλύτερο υπήρχε στην Φλώρινα από απόψεως πνευματικής δραστηριότητος. Πολλοί ήσαν οι σπουδαστές Φλωρινιώτες και όχι μόνο, της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Φλωρίνης, που πλαισίωσαν το «μορφωτικό τμήμα».

Η προβολή της πολιτιστικής παραδόσεως της Φλωρίνης είχε σαν στόχο να πείσει την γερμανική ηγεσία του νομού ότι εδώ ήταν μακραίωνη η παρουσία του Ελληνισμού και ψεύτικη και παραπλανητική η προπαγάνδα των βουλγάρων. Ο αγώνας του «Αριστοτέλη» και των λοιπών κρατικών οργάνων και γενικότερα του λαού, στέφθηκε από επιτυχία. Οι συναυλίες των χορωδιών, οι πνευματικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, αποδείχθηκαν ισχυρό εθνικό όπλο. Ήταν η πνευματική εθνική αντίσταση των Φλωρινιωτών, η οποία κυριάρχησε στην Φλώρινα και υποχρέωσε έναν από τους τότε γερμανούς φρουράρχους στην πόλη μας, ύστερα από μια καταπληκτική συναυλία της χορωδίας, να αναφωνήσει δημόσια ότι «αυτή η καλλιτεχνική παρουσία των Φλωρινιωτών δεν είναι της στιγμής, αλλά έχει τις ρίζες της σε βάθος και είναι αναμφισβήτητα ελληνικές». Πράγμα, που σήμαινε ότι ο γερμανός αξιωματούχος, παραδέχονταν ότι εδώ ήταν Ελλάδα και οι κάτοικοι ήσαν Έλληνες.

Σε μια από τις συγκεντρώσεις του πολυπληθούς μορφωτικού τμήματος, «πάρθηκε» η δημοσιευομένη φωτογραφία μας στα τέλη του 1942 ή στις αρχές του 1943.

Είναι από αριστερά 1η σειρά: Εμμανουήλ Παπαστεφάνου, Ανέστης Χάρης, Γεώργιος Μεγαλομάστορας, Νίκος Αποστολίδης, Σοφοκλής Τσάπανος, Τρύφων Βασιλείου, Μίμης Παπαδόπουλος (με τα γυαλιά), Ανδρέας Παπακωνσταντίνου, Κώστας Παπατριανταφύλλου, πάνω του άγνωστος, (;) Αρβανιτάκης, Δημήτριος Βουτσιάδης, Ιωάννης Παπαδάκης, Πέτρος Μούλης, με το μαθητικό πηλίκιο.

2η σειρά: άγνωστος, άγνωστη, Μαρία Μπέλλη, Βασιλική Πραπαβέση, Ζάβαλη Αικατ., από Κοζάνη, άγνωστη, Ζαχαρούλα Ζιώγα, με τα γυαλιά άγνωστος, πιθανόν ο μαέστρος Θεόδωρος Θωμαϊδης, Παπαδημητρίου Γιόλα, από Βέροια, άγνωστη.

3η σειρά: ʼγγελος Πασακιωτίδης, Γεώργιος Κουτουράτσας, Κοκκοτού, Κώστας Τσώτσος, Μπουκουβάλα, από Κοζάνη, Αλίκη Κοϊδου, Κώστας Φαρμάκης, Καβακόγλου, άγνωστος, άγνωστος.

4η σειρά: Χάρης Γρηγορίου, άγνωστος, Πασσιάς, άγνωστος, Ηλίας Βυζάντης, Κώστας Ζήκος, Στερίκας Κούλης, Κώστας Κων/νίδης, Κώστας Χριστόπουλος, Γιαννίκος Καραμανώλης, Περικλής Κων/νίδης, άγνωστος.

Οι πολλοί άγνωστοι και οι πολλές άγνωστες, πιθανόν να ήσαν σπουδαστές της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, που κατάγονταν από άλλες πόλεις.

Πηγή: Η φωνή της Φλώρινας

28-8-1903: Υπόμνημα των Μακεδόνων για την βία των Βούλγαρων Κομιτατζήδων

Οι Έλληνες, με τη σειρά τους, δημοσιοποιούν τα παράπονα τους. Πέντε χιλιάδες Μακεδόνες που κατοικούν στην Αθήνα συνέρ­χονται σε συνέλευση στις 28 Αυγούστου του 1903, στην πλατεία του Ολυμπίου Διός και συντάσσουν ένα υπόμνημα που καταθέ­τουν στην κυβέρνηση και στις ξένες αντιπροσωπείες. Παρα­θέτουμε το κείμενο της δια.μαρτυρίας που συντάχθηκε σ' αυτή τη συνέλευση:

«Οι Μακεδόνες που είναι εγκατεστημένοι στην Αθήνα και στον Πειραιά παρατηρούν ότι οι Βούλγαροι έχουν βλέψεις προς τη Μακεδονία, χώρα ανέκαθεν ελληνική. Για αυτών το σκοπό οι Βούλγαροι νοθεύουν την ιστορία, παραμορφώνουν τη γεωγραφία και τις εθνολογικές συνθήκες. Επειδή αυτά τα μέσα δεν είναι αποτελεσματικά, καταφεύγουν στο δολοφονικό μαχαίρι και στην αναρχική δυναμίτιδα.

Επίσης οι Μακεδόνες, που κατάγονται απ' όλες τις περιοχές της Μακεδονίας- ψηφίζουν τις ακόλουθες αποφάσεις:

1. Διαμαρτύρονται για τη φοβερή κατάσταση που έχουν δημιουργήσει οι βουλγαρικές συμμορίες που ήρθαν από τη Βουλ­γαρία και οι οποίες δεν αποτελούνται από αυτόχθονες Μακεδό­νες- αυτές οι συμμορίες έχουν στόχο τον αφανισμό του ελληνι­σμού με φωτιά και σίδερο.
2. Διαμαρτύρονται για τις ψεύτικες στατιστικές που δημο­σιεύουν oi σλαβιστές για να εξαπατήσουν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη εις βάρος της ελληνικής εθνικότητας.
3. Διαμαρτύρονται για τις συστηματικές σφαγές των Ελληνομακεδόνων και για τις καταστροφές των ελληνικών ιδιοκτησι­ών από τις βουλγαρικές συμμορίες.
4. Οι Ελληνομακεδόνες δεν προέβησαν μέχρι τώρα σε καμιά ενέργεια, γιατί πίστευαν ότι η Ευρώπη δεν θα επέτρεπε παρό­μοιες βιαιότητες.
5. Δηλώνουν ότι αν αυτή η φοβερή κατάσταση παραταθεί, θα πάρουν τα όπλα για να υπερασπιστούν τους αδελφούς τους που σφαγιάζονται από τις βουλγαρικές συμμορίες.
6. Εκλιπαρούν την Ευρώπη να προστατεύσει τους ελληνο-μακεδονικούς πληθυσμούς από τις βουλγαρικές ομάδες, οι οποίες διαπράττουν εγκλήματα που ατιμάζουν το χριστιανικό Ονομα».

Πηγή: Μισέλ Παγιαρές , Η Μακεδονική Θύελλα, σελ 31-32, Εκδόσεις Τροχαλία, 1994(πρώτυπο "L' imbroglio macedonien, Paris, 1907")

O ρόλος του Τίτο στον Εμφύλιο Πόλεμο

* Το KKE απέφυγε για μεγάλο χρονικό διάστημα να καταγγείλει τη Γιουγκοσλαβία για τη στάση της. Προχώρησε δε σ'' αυτή την καταγγελία προς το τέλος του Εμφυλίου, με άρθρο του N. Ζαχαριάδη, που έφερε τον τίτλο: «Το στιλέτο του Τίτο χτυπά πισώπλατα τη Λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα»
ΣΠ. ΚΟΥΖΙΝΟΠΟΥΛΟΣ Κυριακή 17 Αυγούστου 2003
αναδημοσίευση από το "Βήμα"

Πολλή συζήτηση έγινε, από τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου και μετέπειτα, για τη στάση της Γιουγκοσλαβίας και του Τίτο έναντι του KKE την περίοδο του αντάρτικου. Πολύ περισσότερο που για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η υπό τον Ζαχαριάδη ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος φόρτωνε στη γιουγκοσλαβική ηγεσία την αποκλειστική σχεδόν ευθύνη για την ήττα στη διάρκεια του Εμφυλίου, με την περίφημη θεωρία του «πισώπλατου χτυπήματος». H στάση της Γιουγκοσλαβίας θεωρήθηκε καθοριστική για την έκβαση της σύγκρουσης, όχι μόνο από το KKE και τον ανταρτικό στρατό του, τον «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας» (ΔΣΕ), αλλά και από την αντίπαλη πλευρά. Το KKE έκανε τότε λόγο για «πισώπλατο χτύπημα» του Τίτο που, μαζί με άλλους παράγοντες, συνετέλεσε αποφασιστικά στην ήττα του Δημοκρατικού Στρατού. Αλλά και οι νικητές του Εμφυλίου δεν υστέρησαν σε παρόμοιες εκτιμήσεις. «H ρήξις Τίτο - Κομινφόρμ», σημειώνει π.χ. ο στρατηγός Ζαφειρόπουλος, «διέσπασε τον μηχανισμό της υποστηρίξεως και την ενότητα των συμμοριακών στελεχών. H δημιουργία νέου μηχανισμού παροχής βοήθειας διαμέσου της Αλβανίας υπήρξεν ανεδαφική. Αι συνέπειαι του ρήγματος τούτου υπήρξαν καταστρεπτικαί διά τον συμμοριτισμόν, λόγω του κλεισίματος των συνόρων».

Μετά τον Εμφύλιο οι εκτιμήσεις του KKE για τον ρόλο της Γιουγκοσλαβίας στην έκβαση του αγώνα του ΔΣΕ γνώρισαν αρκετές διακυμάνσεις. H 6η Ολομέλεια του KKE, τον Οκτώβριο του 1949, εκτίμησε ότι «είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως η τιτοϊκή προδοσία χειροτέρεψε τον συσχετισμό δυνάμεων σε βάρος του ΔΣΕ», κατηγορώντας εκτός των άλλων τη Γιουγκοσλαβία για συμμαχία με τον ιμπεριαλισμό και για «πισώπλατο χτύπημα» στον ΔΣΕ.

Στην ομιλία του, στην 6η Ολομέλεια, που κυκλοφόρησε σε μπροσούρα με τίτλο «Καινούργια κατάσταση - Καινούργια καθήκοντα», ο N. Ζαχαριάδης πήγε ακόμη μακρύτερα σ' αυτές τις εκτιμήσεις, κατηγορώντας τον γιουγκοσλάβο ηγέτη ως «προβοκάτορα» και λέγοντας χαρακτηριστικά: «Και πρέπει εδώ να το πούμε ανοιχτά ότι, αν απ' το 1946 ήταν γνωστός ο άτιμος ρόλος του προβοκάτορα Τίτο, τότε το KKE δεν θα κατέληγε στην απόφαση να ξαναπάρει τα όπλα, θα ακολουθούσε άλλο δρόμο, πιο επίμονο, βασανιστικό, μακρύ, γιατί είναι ολοφάνερο πως δεν μπορούσε να προχωρήσει σε μια νέα ένοπλη αντιπαράθεση χωρίς να έχει εξασφαλισμένα τα νώτα, τη στιγμή που ο μοναρχοφασισμός διέθετε την αμέριστη και ολόπλευρη αμερικανοαγγλική βοήθεια».

H θέση αυτή διορθώθηκε γρήγορα και στην 7η Ολομέλεια του 1950 αντικαταστάθηκε από την εκτίμηση πως «αν γνωρίζαμε από το 1946 τον ρόλο του Τίτο, δεν θα ξεκινούσαμε όπως ξεκινήσαμε».

* Οι ευθύνες στον Μπέρια

Οι θέσεις του KKE, αναφορικά με τον ρόλο που έπαιξε η Γιουγκοσλαβία στην έκβαση του Εμφυλίου Πολέμου, άλλαξαν ριζικά μετά το 1956, μετά την απομάκρυνση των Στάλιν και Ζαχαριάδη από την εξουσία και την επαναπροσέγγιση με τον Τίτο. H Κεντρική Επιτροπή του KKE, με απόφασή της, τον Μάιο του 1956, απέδιδε στον Μπέρια την επιδείνωση των σχέσεων KKE-ΚΚΓ, σημειώνοντας ότι «η διακοπή των σχέσεων ανάμεσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας και στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας το 1948, ως συνέπεια της ξεσκεπασμένης τώρα προβοκατόρικης δράσης του Μπέρια, ζημίωσε την υπόθεση των λαών των δύο χωρών, όπως και την υπόθεση του παγκόσμιου στρατοπέδου της ειρήνης, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού».

Στη συνέχεια καταλογίζονταν ευθύνες στον Ζαχαριάδη για τη διακοπή των σχέσεων των δύο κομμάτων, και ο πρώην αρχηγός του KKE κατηγορούνταν ότι «προσπάθησε με συκοφαντικές επινοήσεις για "πισώπλατο χτύπημα" να μεταθέσει τις ευθύνες για την ήττα του ένοπλου αγώνα 1946-1949 στο αδελφό KK της Γιουγκοσλαβίας, περιπλέκοντας ακόμη πιο πολύ το ζήτημα τόσο από ελληνογιουγκοσλαβική όσο και από διεθνή πλευρά».

Σε ιστορική έρευνα για τον Εμφύλιο Πόλεμο, που παρουσιάστηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης», ο ρόλος που έπαιξε η Γιουγκοσλαβία στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο κατατασσόταν σε δύο φάσεις, αντιθετικές μεταξύ τους. H πρώτη καλύπτει την περίοδο από την έναρξη του δεύτερου αντάρτικου ως τη στιγμή που το γιουγκοσλαβικό KK συγκρούστηκε με τη Μόσχα και αποβλήθηκε από το Γραφείο Πληροφοριών (Ινφορμπιρό). H δεύτερη αφορά την περίοδο από τη στιγμή εκείνη και μετά και ως την ήττα του ΔΣΕ.

* H σύγκρουση με τον Στάλιν

Στην πρώτη φάση η Γιουγκοσλαβία βοήθησε αποφασιστικά τον αντάρτικο αγώνα, καθώς «αποτελούσε το κέντρο, μέσα από το οποίο περνούσε όλη η διεθνιστική βοήθεια που πήγαινε στον ΔΣΕ και ήταν ο βασικός ενδιάμεσος σταθμός επαφής του KKE και του ΔΣΕ με το διεθνές προοδευτικό-επαναστατικό κίνημα και τον ηγέτη του κινήματος αυτού, την ΕΣΣΔ. Ταυτόχρονα αποτελούσε χώρο υποδοχής τραυματιών του Δημοκρατικού Στρατού, χώρο εκπαίδευσης των ανταρτών και χώρο άντλησης εφεδρειών του ΔΣΕ, αφού πολλοί σλαβομακεδόνες πρόσφυγες από την Ελλάδα - λόγω των δεινών του πολέμου - έβρισκαν καταφύγιο στη γιουγκοσλάβικη Μακεδονία. Επίσης, στη Γιουγκοσλαβία ήταν εγκατεστημένος και ο ραδιοσταθμός "Ελεύθερη Ελλάδα"».

H στάση αυτή άλλαξε ριζικά μετά τη σύγκρουση του Τίτο με τον Στάλιν και την αποπομπή του KK Γιουγκοσλαβίας από το Ινφορμπιρό, οπότε άλλαξε ριζικά η τακτική του ΚΚΓ, το οποίο άρχισε να παρεμβάλλει αργά, αλλά σταθερά, όλο και περισσότερα εμπόδια στον Δημοκρατικό Στρατό.

H αρχή του τέλους για τον Εμφύλιο έγινε στις 5 Μαΐου 1949, όταν ο Τίτο, σε συνάντηση που είχε στο Βελιγράδι με τον επικεφαλής της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής στη Γιουγκοσλαβία στα χρόνια του B' Παγκοσμίου Πολέμου Fitzrori Maclean, ανέλαβε τη δέσμευση ότι στο μέλλον δεν θα επιτρεπόταν στους έλληνες πρόσφυγες που είχαν καταφύγει στη Γιουγκοσλαβία να επιστρέψουν πίσω στις περιοχές που έλεγχε ο ΔΣΕ ούτε και θα δινόταν άλλη βοήθεια στους αντάρτες.

Οι Γιουγκοσλάβοι τήρησαν τις δεσμεύσεις που είχαν αναλάβει σε τέτοιον βαθμό ώστε στις 26 Μαΐου 1949 ο αμερικανός πρεσβευτής στο Βελιγράδι σε αναφορά του προς την Ουάσιγκτον ενημέρωνε ότι η γιουγκοσλαβική βοήθεια προς τους αντάρτες στερεύει, «ακόμη και η ηθική, ανθρωπιστική».

Αποκορύφωμα όλων αυτών υπήρξε η ανακοίνωση από τον Τίτο, στις 11 Ιουλίου 1949, μιλώντας στην πόλη Πόλα της Ιστριας, για το κλείσιμο των ελληνογιουγκοσλαβικών συνόρων.

* Οι Σλαβομακεδόνες

H ραγδαία επιδείνωση των σχέσεων ελλήνων και γιουγκοσλάβων κομμουνιστών είχε τις επιπτώσεις της πολύ νωρίτερα, καθώς το Βελιγράδι δεν περιοριζόταν μόνο στην περικοπή της βοήθειας που χορηγούσε στο ΔΣΕ, αλλά ενθάρρυνε τη δραστηριότητα υπερεθνικιστικών εξτρεμιστικών στοιχείων στις γραμμές των ελλήνων σλαβομακεδόνων. Είναι χαρακτηριστικά όσα αναφέρθηκαν στο ιστορικό ανάγνωσμα του «Ριζοσπάστη» για τον Εμφύλιο Πόλεμο:

«Οσο προχωρούσε η σύνδεση της Γιουγκοσλαβίας με τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό, η στάση της απέναντι στο ελληνικό αντάρτικο και στο KKE τροποποιούνταν προς το δυσμενέστερο. Αργά, αλλά σταθερά και με μέθοδο, το Βελιγράδι άρχισε να υψώνει συνεχώς προσκόμματα στον αγώνα του ΔΣΕ, μέχρι που στο τέλος ξέκοψε οριστικά οποιαδήποτε σχέση είχε μ' αυτόν.

»Τα προβλήματα άρχισαν να ογκώνονται γύρω στο φθινόπωρο του '48, όταν η Γιουγκοσλαβία άρχισε να μπαίνει, για τα καλά πλέον, στην αγκαλιά των Δυτικών. Ετσι δεν αρκέστηκε μόνο στο να δυσκολεύει τον αγώνα του αντάρτικου κινήματος στην Ελλάδα, αλλά και να τον υπονομεύει στην πράξη. Με αιχμή το Μακεδονικό, αξιοποίησε τις δυνατότητες παρέμβασης που είχε στο χώρο των Σλαβομακεδόνων, προκαλώντας διαλυτική δουλειά στις τάξεις του ΔΣΕ (λιποταξίες, δημιουργία προσφυγικού κινήματος από Σλαβομακεδόνες της Ελλάδας που περνούσαν στο έδαφος της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας κτλ.). Πρωταγωνιστικό ρόλο γι' αυτούς τους σκοπούς έπαιξε μια ομάδα ηγετών Σλαβομακεδόνων του ΝΟΦ (Γκότσε, Κεραμιτζίεφ, Οτσε, Σλαβιάνκα κ.ά.), που πέρασε στα Σκόπια, εγκαταστάθηκε εκεί και με την κάλυψη, την ενίσχυση και την καθοδήγηση τόσο της τοπικής ηγεσίας όσο και του Βελιγραδίου επιδόθηκε με ζήλο στο προαναφερόμενο έργο. Από τον ραδιοσταθμό των Σκοπίων, καλούσε με εκπομπές τους σλαβομακεδόνες μαχητές του ΔΣΕ να εγκαταλείψουν τον αγώνα τους, να μην σκοτώνονται άδικα στον Δημοκρατικό Στρατό, να μην έχουν εμπιστοσύνη στο KKE, γιατί θα τους προδώσει και να περάσουν στη "ΛΔ της Μακεδονίας", για να σωθούν από τον πόλεμο.

»H προπαγάνδα αυτή μεταφέρθηκε - στο μέτρο του δυνατού - και μέσα στις τάξεις του ΔΣΕ με την αποστολή πρακτόρων, οι οποίοι περνούσαν τα σύνορα δήθεν για να καταταγούν και να πολεμήσουν με τους αντάρτες. Ακόμη η ομάδα αυτή - η οποία πρέπει να σημειωθεί ότι ζητούσε από το KKE να δηλώσει ότι η Μακεδονία του Αιγαίου θα ενωθεί με τη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία - αλώνιζε τα στρατόπεδα των προσφύγων Σλαβομακεδόνων της Ελλάδας που υπήρχαν στο γιουγκοσλάβικο έδαφος, κάνοντας την ίδια προπαγάνδα. Κι ενώ συνέβαιναν αυτά, οι γιουγκοσλαβικές αρχές απαγόρευαν στα στελέχη του KKE και του ΔΣΕ να επισκέπτονται αυτά τα στρατόπεδα και να κάνουν πολιτική δουλειά, για την εξασφάλιση εφεδρειών στον Δημοκρατικό Στρατό».

* Το κλείσιμο των συνόρων

Στα τέλη του 1948 η επιδείνωση στις σχέσεις του KKE με τον Τίτο θα οδηγήσει τη γιουγκοσλαβική ηγεσία στην απόφαση να κλείσει τα σύνορα στους τραυματισμένους αντάρτες του ΔΣΕ, εμποδίζοντάς τους την είσοδο για νοσηλεία στο γιουγκοσλαβικό έδαφος. Στις 30 Δεκεμβρίου 1948 μια μεγάλη φάλαγγα τραυματιών, μετά τις πολύνεκρες μάχες της Εδεσσας και της Αριδαίας, διασχίζοντας τις κορυφογραμμές του όρους Καϊμακτσαλάν, φθάνει στη μεθόριο, αλλά εμποδίζεται από τους στρατιώτες του Τίτο να εισέλθει στο έδαφος της Γιουγκοσλαβίας. Στη φάλαγγα ήταν και ο Καρδιτσιώτης Μήτσος Κατσής, που περιγράφει το περιστατικό:

«Είχαν απομείνει μερικές εκατοντάδες μέτρα ν' ανεβούμε στην κορυφή του Καϊμακτσαλάν, όταν οι τραυματιοφορείς συνοδοί μάς πληροφορούν ότι πλησιάζουμε στον αυχένα του μεθοριακού φυλακίου της Γιουγκοσλαβίας. Νιώσαμε κάποια ανακούφιση. Πιστεύαμε ότι τα βάσανά μας τελείωσαν πια και γρήγορα θα βρεθούμε σε νοσοκομεία της Γιουγκοσλαβίας για νοσηλεία.

Για μια στιγμή η φάλαγγα των τραυματιών σταμάτησε. Ο χρόνος περνούσε και κανείς δεν μπορούσε να μας εξηγήσει τα αίτια αυτής της καθυστέρησης. Αρχισαν να ακούγονται οι πρώτες φωνές από τους τραυματίες με την απαίτηση η φάλαγγα να συνεχίσει την πορεία της. Με το πέρασμα του χρόνου οι φωνές γίνονται πιο πολλές και πιο έντονες. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, φτάνει και μία πιο δυσάρεστη εντολή, που έλεγε η φάλαγγα να γυρίσει πίσω και να καλυφτεί στις δασωμένες πλαγιές. Εκεί τελικά μας ανακοίνωσαν ότι η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση δεν μας δέχεται και δεν μας επιτρέπει να μπούμε στο έδαφός της».

Εκείνο το θέμα είχε και συνέχεια την επόμενη ημέρα. Ενα από τα κορυφαία στελέχη του «Δημοκρατικού Στρατού», ο Δημήτρης Βλαντάς, έπειτα από εντολή που πήρε από το Γενικό Αρχηγείο, μετέβη εσπευσμένα με αυτοκίνητο στα Σκόπια, όπου προέβη σε έντονο διάβημα προς κυβερνητικούς παράγοντες της Γιουγκοσλαβίας.

Οι πιέσεις εκείνες του Δ. Βλαντά απέδωσαν προσωρινά. Οι αρμόδιοι παράγοντες της Γιουγκοσλαβίας «συμφώνησαν για τελευταία φορά να μας δεχτούν, ενώ ταυτόχρονα προειδοποίησαν τον Δ. Βλαντά να μην ελπίζουμε στο μέλλον για άλλες παρόμοιες χειρονομίες. Και πράγματι έκτοτε δεν ξαναεπιτράπηκε σε αντάρτικο τμήμα να μπει στο γιουγκοσλαβικό έδαφος. Αν κάποιος ξεκομμένος αντάρτης ή ξεχωριστό μικρό τμήμα του ΔΣΕ, κάτω από την πίεση του αντιπάλου, εξαναγκάζονταν να μπουν κρυφά στη Γιουγκοσλαβία, συλλαμβάνονταν, αφοπλίζονταν, στέλνονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και δεν τους επέτρεπαν να γυρίσουν στο Βίτσι. Αυτά τα στρατόπεδα για τους έλληνες αντάρτες διατηρήθηκαν για πολύ καιρό αργότερα και μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου».

* Οξύνεται η αντιπαράθεση

H αντιπαράθεση μεταξύ KKE και KK Γιουγκοσλαβίας θα οξυνθεί μετά τη θέση που πήρε στις 3 Φεβρουαρίου 1949 η 2η Ολομέλεια του Κεντρικού Συμβουλίου του NOF, ανακοινώνοντας ότι στο Δεύτερο Συνέδριο του NOF, τον Μάρτιο, θα επισημοποιούσε τη νέα γραμμή στο Μακεδονικό που ήταν: «Ενωση της Μακεδονίας σε ένα ενιαίο, ανεξάρτητο, ισότιμο μακεδονικό κράτος, μέσα στη λαϊκοδημοκρατική ομοσπονδία των βαλκανικών λαών».

H θέση αυτή, προφανώς κατόπιν υποδείξεως της ηγεσίας του KKE, στην ουσία αναιρούσε την απόφαση που είχε λάβει η 5η Ολομέλεια του KKE (η οποία συνήλθε στις 30 και 31 Ιανουαρίου 1949 στην Αλβανία), αναγνωρίζοντας το δικαίωμα του «μακεδονικού λαού» για εθνική αποκατάσταση και αυτοδιάθεση.

H θέση αυτή του KKE προκάλεσε σύγχυση και αντιδράσεις. Το ΚΚΓ θεώρησε ότι η απόφαση στρεφόταν κατά της γιουγκοσλαβικής κυριαρχίας επί της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας, το KKE όμως με τη νέα του αυτή γραμμή προσπαθούσε να δημιουργήσει αντιπερισπασμό στις αποσχιστικές δραστηριότητες τις οποίες ανέπτυσσαν οι φιλοσκοπιανές δυνάμεις και στην εξασφάλιση μεγαλύτερης συμμετοχής των σλαβόφωνων στον Δημοκρατικό Στρατό.

«Αναμφισβήτητα η νέα θέση του KKE στο Μακεδονικό είχε αντιγιουγκοσλαβική αιχμή, δεν υπάρχουν όμως μέχρι σήμερα στοιχεία για να αποδειχθεί ότι η απόφαση λήφθηκε ύστερα από εντολή της Μόσχας» σημειώνει ο καθηγητής Βασίλης Κόντης, που ερεύνησε εκείνη την περίοδο και προσθέτει: «Ενώ η θέση για την αυτοδιάθεση του "μακεδονικού λαού" είχε μια ερμηνευτική πολυσημία και μπορούσε να γίνει αποδεκτή, η θέση για ενιαίο και ανεξάρτητο μακεδονικό κράτος προκάλεσε σύγχυση στη Σόφια και στο Βελιγράδι και φυσικά στην Αθήνα, όπου το KKE καταγγέλθηκε ως κόμμα προδοτικό. Για τον λόγο αυτόν η Σοβιετική Ενωση κάλεσε τον Ζαχαριάδη να αποφύγει τη συζήτηση τέτοιων ζητημάτων στο 2ο συνέδριο του NOF».

* H επίθεση και η ανταπάντηση

Στις 4 Μαρτίου 1949 η Κεντρική Επιτροπή του KKE, απαντώντας σε τηλεγράφημα που είχε λάβει την προηγούμενη ημέρα από την KE του ΚΚΓ και στο οποίο διατυπωνόταν η «έκπληξη» της γιουγκοσλαβικής ηγεσίας για τη θέση του NOF, περνούσε στην αντεπίθεση, τονίζοντας ότι «η αφορμή για να πάρουμε μια τέτοια θέση είναι η εχθρική πολιτική που ακολουθεί η ομάδα του Κεραμιτζή από τα Σκόπια εναντίον του KKE, η οποία μας επιτίθεται ότι καπηλευόμαστε τον αγώνα των Μακεδόνων του Αιγαίου». Για να υπογραμμίσει στη συνέχεια:

«Αυτή η πολιτική, εδώ και εκεί, έχει ως συνέπεια την υπόθαλψη μιας κίνησης λιποταξίας μακεδόνων αγωνιστών, ανδρών και γυναικών, καθώς και μακεδόνων στελεχών προς τη Γιουγκοσλαβία. Για να αντιταχθούμε σ' αυτή την εχθρική ενέργεια, εξαναγκαστήκαμε να παρεκκλίνουμε από τη θέση της ισοτιμίας του EAM, αν και αυτή η θέση μας δίνει περισσότερες δυνατότητες στον αγώνα για απομόνωση του μοναρχοφασισμού».

Το ΚΚΓ στην ανταπάντησή του, στις 5.3.1949, περιορίζεται σε συστάσεις ότι η γραμμή αυτή «είναι εσφαλμένη και μπορεί μονάχα να βλάψει τον απελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού όσο και τις σχέσεις μεταξύ των βαλκανικών λαών και των κομμουνιστικών κομμάτων». Δεν κάνει όμως την παραμικρή αναφορά στις σοβαρές κατηγορίες του KKE περί Κεραμιτζή. Γεγονός που προκαλεί νέο τηλεγράφημα την επομένη του KKE, στο οποίο σημειώνει ότι «η θέση του NOF καθορίστηκε από τη θέση της ομάδας Κεραμιτζή, που σε μας ανοιχτά προπαγανδίζει η Αιγαιακή Μακεδονία να ενταχθεί στη Μακεδονία του Βαρδάρη».

Ανταπαντώντας στις 8.3.1949 η KE του ΚΚΓ, διατυπώνει τον ισχυρισμό ότι «στη Γιουγκοσλαβία δεν υπάρχει καμία σχηματισμένη ομάδα του Κεραμιτζή της οποίας η δραστηριότητα θα στρεφόταν εναντίον του KKE και του Δημοκρατικού Στρατού και η οποία - όπως υπογραμμίζετε - θα προπαγάνδιζε την ένταξη της Αιγαιακής Μακεδονίας στη Μακεδονία του Βαρδάρη».

Ο ισχυρισμός εκείνος φαίνεται ότι εξόργισε ακόμη περισσότερο την ηγεσία του KKE, καθώς ανέλαβε να απαντήσει προσωπικά το «βαρύ πυροβολικό» του κόμματος, ο θεωρητικός του KKE Πέτρος Ρούσος, ο οποίος με επιστολή του προς την KE του ΚΚΓ, στις 1.4.1949, καταγγέλλει τη γιουγκοσλαβική ηγεσία ότι παρεμβάλλει εμπόδια στον εφοδιασμό του ΔΣΕ μέσω του γιουγκοσλαβικού εδάφους, ενώ για την αποσχιστική δραστηριότητα των φιλοσκοπιανών στοιχείων σημειώνει:

«Πρέπει ιδιαίτερα να τονίσω ότι από το προηγούμενο καλοκαίρι, ειδικά μετά την επιχείρηση στον Γράμμο που χρησίμευσε ως δοκιμασία για ολόκληρο το κίνημά μας, ένα τμήμα σλαβομακεδόνων στελεχών, που είχαν αποδειχτεί διασπαστές του αγώνα του ΕΛΑΣ, ενέτειναν τη διαλυτική, ηττοπαθή και διασπαστική δράση τους, προπαγανδίζοντας τη λιποταξία από τις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Οι κύριοι εμπνευστές τους (όπως για παράδειγμα οι Κεραμιτζίεφ, Κότσε, Ουσένσκι, Οτσε, Σλαβιάνκα και άλλοι) βρήκαν καταφύγιο στα Σκόπια και από εκεί κατευθύνουν την υπονομευτική τους δουλειά στα σύνορα και στις τάξεις των προσφύγων. Ενας από τους λιποτάκτες, που ονομάζεται Τόντορ, δουλεύει τώρα ως εκφωνητής στο ραδιοφωνικό σταθμό στα Σκόπια, ενώ ο εκφωνητής του ραδιοφωνικού σταθμού του Βελιγραδίου Κώστας Παπαϊωάννου απολύθηκε από τη θέση του λόγω μηχανορραφιών ανθρώπων αμφιβόλου υποστάσεως».

Πάντως το KKE απέφυγε για μεγάλο χρονικό διάστημα να καταγγείλει για τη στάση της αυτή τη Γιουγκοσλαβία. Προχώρησε δε σ' αυτή την καταγγελία προς το τέλος του Εμφυλίου και αφού είχε πλέον ολοφάνερα κριθεί η τελική έκβασή του, με άρθρο του N. Ζαχαριάδη, που έφερε τον τίτλο: «Το στιλέτο του Τίτο χτυπά πισώπλατα τη Λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα». Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Ινφορμπιρό την 1η Αυγούστου 1949 και στο τεύχος 8 του Περιοδικού «Δημοκρατικός Στρατός».
Τι έγραψε μετά ο Νίκος Ζαχαριάδης

Ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης, στο «Χρονικό» του, που άρχισε να γράφει την Πρωτομαγιά του 1966, με την κήρυξη της απεργίας πείνας την οποία είχε ξεκινήσει, διαμαρτυρόμενος για την απάνθρωπη απομόνωσή του από τους Σοβιετικούς, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, αναφέρεται στον ένοπλο αγώνα της περιόδου 1946-49 και σημείωνε ότι «αν δεν υπήρχε Βάρκιζα, δεν θα χρειαζόταν ο αγώνας αυτός». Προσθέτοντας ότι «η ένδοξη πάλη του ΔΣΕ έσωσε την τιμή του KKE και του επέτρεψε, και παρά την υποχώρηση στα 1949, να διατηρήσει και να αναπτύξει παραπέρα τις πολιτικές θέσεις του». Ενώ χαρακτήριζε «ανεδαφική και τραβηγμένη από τα μαλλιά» τη θέση όσων υποστήριζαν ότι το δεύτερο αντάρτικο (1946-49) ήταν δημιούργημα του Ζαχαριάδη.

Ο άλλοτε ηγέτης του KKE, παρατηρώντας ότι η κρίση στη Γιουγκοσλαβία το 1948 «ανεξάρτητα από τις αιτίες που την προκάλεσαν, επέδρασε αποφασιστικά στην εξέλιξη του ένοπλου αγώνα», θεωρούσε «κάλπικη» την άποψη ότι το ελληνικό αριστερό κίνημα παρασύρθηκε στον ένοπλο αγώνα από τους Αγγλους. «Στην πραγματικότητα», υποστήριζε, «οι Αγγλοι θέλαν να μας παρασύρουν στις δικές τους εκλογές για να επικυρώσουν έτσι κοινοβουλευτικά-"λαϊκά" το καθεστώς που επέβαλαν με την ένοπλη επέμβασή τους και με τη Βάρκιζα».

Τέλος, ο Ζαχαριάδης, κριτικάροντας τη συμπαράσταση των Σοβιετικών προς το KKE κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, άφηνε την οργή του να ξεχειλίσει, επισημαίνοντας με πίκρα ότι «αν συγκρίνουμε τη βοήθεια που πήραμε με τη βοήθεια στον ένοπλο αγώνα προς την Κορέα και προς το Βιετνάμ, τότε θα πρέπει να βάλουμε τις φωνές και να ξεριζώσουμε τα μαλλιά μας».

Και τουρκικά τοπωνύμια στην υπηρεσία της Σκοπιανής προπαγάνδας

http://www.macedonianhistory.ca/PDF/Macedonian%20village%20names.pdf

Βρηκα την παραπανω ιστοσελιδα απο Σκοπιανο προπαγανδιστικο σάιτ......

Μια απο τις προσφιλεις "καραμελες" της Σκοπιανης προπαγανδας ειναι οτι το Ελληνικο κρατος μετα το 1913 αλλαξε τα "Μακεδονικα" τοπωνυμια σε Ελληνικα......

τι εννοουν οταν λενε "Μακεδονικα"?

....δειτε μονοι σας.....δημιουργησαν μια λιστα απο ονοματα που αλλαξε το Ελληνικο κρατος....η μεγαλη πλειοψηφια των οποιων ειναι...... τουρκια ονοματα, που βαφτιστικαν "Μακεδονικα"

ετσι εχουμε λοιπον ενδεικτικα και μονο για να αντιληφθητε το ποσο συστηματικα διαστρεβλωνουν την πραγματικοτητα

"Μακεδονικο" ............................περιοχη ............................Ελληνικο ονομα

Agova ...................................mahala (Ser)........................ Adelfikon
Arapli ....................................(Solun) ...............................Lehanokipos
Babakjoj............................. (Kukush) ....................................Mesja
Barakli Dzhumaja ................(Ser) .......................................Valteron
Bejlik mahale ................................(Ser) .................................Valtotopi
Biraltzi.......................................... (Kozhany) ..........................Perdikas
Bulamasli ...................................................................................Akakies
Cherkezkjoi ................................(Lerin) ................................Limnohori
Dautli .......................................(Kukush) ...............................Ambelohori
Demir Hisar.......................................... (Ser) ...........................Sidirokastron (Sintiki
DRAMA.................................................................................. DRAMA ??????
Dudular...................................... (Solun) ..................................Djavata
Durbanli .....................................(Kukush) .................................Sinoron
Durdanli .......................................(Kukush) .................................Patohori
Durgutli ............................................................................................Nigdi
Dutli ...................................................................................................Eleon
Egri Dere ..............................................(Drama).......................... Kalitea
Gramos ................................................(Kostur) ................................Gramos ??????
Gulintzi ...........................................(Lerin) ......................................Rodonas
Hadzhi-bejlik ....................................................................................Vironia
Hadzhi-bajramli............................................................................. Teodosia
Hadzhik ..............................................................................................Filiros
Jadzilar ..........................................................................................Ksilokeratia
Jundzhular .........................................................................................Kimina
Kara-bej ................................................................................................Karna
Kara-bunar.........................................( Kukush) .........................Mavroneri
Kara-bunar ..........................................(Solun) ............................Angelofrori
Kara-bunar.........................................(Kozhany) .....................Mavropigi
Kara-Chali............................................(Solun) ......................Mavrodendri
Kara-Chali............................................(Drama) ...................Mavrovatos
Kara-Chali.............................................(Ser) ..........................Kaliroj
Kara-chukali .................................................................................Kardia
KAVALA........................................................................................KAVALA ????????
KOZHANY .....................................................................................KOZANY ?????

...και απο οτι καταλαβατε, οταν δεν υπηρχε ουτε καν τουρκικο τοπωνυμιο βαφτιζουν "Μακεδονικο" το Ελληνικο τοπωνυμιο.....

Φιλικα

Κωστας

Αποθέωση του ακραίου Σλαβομακεδονισμού στα Σκόπια με το νέο στάδιο της εθνικής κακογουστιάς

Η σκοπιανή προκλητικότητα και κακογουστιά δεν έχουν τέλος, όπως καταδεικνύουν οι μακέτες του υπό ανακατασκευή εθνικού σταδίου των Σκοπίων, τις οποίες φέρνει στη δημοσιότητα το «ΘΕΜΑ».

Στο στάδιο «Αρένα Φίλιππος Β’» εκπονούνται έργα επέκτασης, με στόχο να αποκτήσει χωρητικότητα άνω των 40.000 θέσεων και να αποτελέσει έδρα των ομάδων Vardar και Rabotnicki, που αγωνίζονται στην Α΄ εθνική κατηγορία της χώρας. Με την ολοκλήρωση των εργασιών, το 2011, οι αγώνες θα δίνονται υπό το βλέμμα του βασιλιά Φιλίππου Β’, επιβλητικό άγαλμα του οποίου θα κοσμεί το στάδιο, μαζί με αγάλματα Μακεδόνων στρατιωτών, που θα κρατούν δόρατα και ασπίδες με τον ήλιο της Βεργίνας.

Μάλιστα, δύο από αυτούς θα τοποθετηθούν στην πύλη, σταυρώνοντας τις σάρισές τους, κάτω από τις οποίες θα εισέρχονται στο στάδιο οι αθλητές.

Παναγιώτης Σαββίδης
Πρώτο Θέμα της 23-8-2009,σελ 39

H Αυστραλιανή εφημερίδα "the Age" άλλαξε το άστοχο απόσπασμα για τα Σκόπια και τον Αλέξανδρο.

ΠΡΙΝ

ΤΩΡΑ

Στόβοι: η αρχαία πόλη της Παιονίας (Stobi)

Στόβοι: η πόλη της Παιονίας -μια σύντομη αναφορά

του Γιώργου Εχέδωρου

αναδημοσίευση από το "Άρθρα και Σκέψεις"

Στόβος ή στόμφος είναι λέξεις ελληνικές και χρησιμοποιούνταν και στην μακεδονική, ελληνική φυσικά, διάλεκτο. Στη νότια Ελλάδα ήταν σε χρήση η λέξη στόμφος, είχε το νόημα της λοιδορίας, της βρισιάς, των παραφουσκωμένων λόγων και προέρχεται από το ρήμα στοβέω-ώ.

Στη Μακεδονία χρησιμοποιούνταν στην κυριολεκτική της έννοια, του γεμάτου στόματος, του φουσκωμένου. Έτσι, τουλάχιστον, μας τη δίνει ο Μακεδών Λυκόφρων που ήταν ιαμβολόγος (έγραφε ιάμβους) στην αυλή του Πτολεμαίου Β΄του Φιλάδελφου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, περί το 290 π.Χ.- ο Πτολεμαίος ο Β΄ ήταν γιος του Σωτήρα, στρατηγού του Αλεξάνδρου, ιδρυτού του ελληνο-αιγυπτιακού βασιλείου).
Αν αναλογιστούμε, λοιπόν, ότι η αρχαία πόλη που βρίσκονταν, βήματα σχεδόν, από το σημείο όπου ο Εριγώνας ποταμός έπεφτε με ορμή μέσα στον Αξιό ποταμό, καθώς ήταν φουσκωμένος και ο ένας ποταμός και ο άλλος, τότε θα εννοήσουμε γιατί ο οικισμός που κτίστηκε δίπλα σε αυτό το σημείο πήρε το όνομα ‘Στόβοι’.
Η ύπαρξη του οικισμού επιβεβαιώνεται αρχαιολογικά, τουλάχιστον από τον 6ο αιώνα π.Χ. Ως μεγάλη πόλη υπάρχει από τον 3ο αιώνα π.Χ. Αναφέρεται από τον Λίβιο (Titus Livius ) το 197 π.Χ. στην εξόρμηση του Φίλιππου του Ε΄ κατά των Δαρδάνων.

Ο οικισμός αυτός των ελληνιστικών χρόνων αναπτύχθηκε στο έπακρο, ενάμισι με δύο αιώνες μετά, επί ρωμαϊκής κυριαρχίας. Πήρε τη μορφή της μεγάλης πόλης. Ειδικά για αυτήν υπήρχε παράδρομος της Εγνατίας Οδού, όπου από τη Θεσσαλονίκη έφτανε μέχρι τους Στόβους. Στα ρωμαϊκά χρόνια ο πληθυσμός αυξήθηκε, αφού εγκαταστάθηκαν σε αυτήν Ρωμαίοι έμποροι καθώς και Ιουδαίοι, όπως και στο Άστραιον (σημερινή Στρώμνιτσα).
Οι Στόβοι, που βρίσκονταν στη πάλαι ποτε Παιονία, είχαν τα χαρακτηριστικά μιας αναπτυγμένης ελληνικής πόλης της μακεδονικής γης, όπως ακριβώς και η Ηράκλεια (Μοναστήρι).
Ο πολιτισμός της διαφαίνεται, εκτός των άλλων, και από τα ερείπια που ανακαλύφθηκαν τα οποία της προσδίδουν το μεγαλείο μιας χαμένης αρχαίας εποχής. Ναοί, λουτρά, μαρμάρινο θέατρο, κοιμητήριο, μαρμαρόστρωτοι οδοί κλπ.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πόλης αυτής ήταν και είναι, αυτό που ξαφνιάζει τους ‘ειδικούς’: η κυριαρχία της ελληνικής γλώσσας ή καλύτερα η μοναδικότητά της.
Ακόμη και τα λατινικά ονόματα των ρωμαίων κατοίκων αναγράφονται με ελληνικά γράμματα. Ελληνικά στο αρχαίο νεκροταφείο, ελληνικά στους ναούς, ελληνικά στο μαρμάρινο θέατρο. Ακόμη και στην ιουδαϊκή συναγωγή του 3ου αιώνα μ.Χ, η επιγραφή του «Κλαύδιου Τιβέριου Πολύχαρμου, που ήταν γνωστός και ως Αχύριος, πατέρας της Συναγωγής των Στοβίων» μας ενημερώνει για την ανέγερσή της και είναι 32 γραμμών είναι και αυτή στα ελληνικά των ελληνιστικών χρόνων.

Φωτο: το αρχαίο Θέατρο των Στόβων με τις κατανεμημένες θέσεις.

Στο προαύλιο του θεάτρου βρέθηκε ναός αφιερωμένος στη Νέμεση, επίσης από τις πολλές επιγραφές και τα αγάλματα πληροφορούμαστε πως λατρεύονταν στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια η Υγεία, ο Τελεσφόρος, η Αρτέμιδα η Λοχεία, ο Απόλλων ο Κλάριος, ο Ζευς, ο Διόνυσος και η Ήρα.
Οι Στόβοι είχαν μια συνεχή ελληνοπρέπεια. Στον οικιστικό τομέα αλλά και στον πολιτιστικό.
Δύο αιώνες περίπου μετά, στα μέσα του πέμπτου προς έκτο, κάνει την παρουσία του μια μεγάλη διάνοια του βορειοελλαδικού χώρου που λέγεται Ιωάννης ο Στοβαίος.
Γράφει στο βιβλίο του ο Θεόκλητος Μπαμπούρης:
«Ὁ Ἰωάννης Στοβαῖος ἦταν γραμματικός, καταγόταν ἀπὸ τοὺς Στόβους τῆς Μακεδονίας καὶ ἔζησε κατὰ τὸν 5ο μ.Χ αι. Ἄγνωστος ἐν πολλοίς, ἔμεινε στὴν ἱστορία γιὰ τὸ ἔργον του «ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ». Δὲν εἶναι ἕνα ἁπλὸ ἐράνισμα γνωμῶν, ἀλλὰ μία πραγματικὴ κιβωτὸς τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψεως. Τὸ ἀπόσταγμα τῆς σοφίας 204 φιλοσόφων καὶ ἱστορικῶν, 150 ποιητῶν καὶ 120 ρητόρων μέσα σ’ ἕνα χρονικὸ πλαίσιο δώδεκα αἰώνων χωρισμένο σὲ κεφάλαια ἀνάλογα μὲ τὸ ἠθικό τους περιεχόμενο εἶναι ἀνεκτιμήτου ἀξίας.»

Ότι έχουμε μάθει, παραδείγματος χάριν για τον Ερμή τον τρισμέγιστο το έχουμε μάθει από το Ιωάννη το Στοβαίο. Μέσα από ένα σύνολο 500 αποσπασμάτων, από έργα που έχουν χαθεί, μας γίνονται γνωστές οι σκέψεις, οι απόψεις, ποιητών, φιλοσόφων, ρητόρων, συγγραφέων. Το ‘Ανθολόγιο’ μεταφέρθηκε στη Δύση μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στη Βενετία το 1536. Από τότε ακολούθησαν πολλές άλλες σε πολλά κράτη της Ευρώπης. Αποτέλεσε την πυξίδα που έδειξε το δρόμο του διαφωτισμού.
Οι ανασκαφές στους Στόβους άρχισαν από τους Σέρβους το 1924 και συνεχίστηκαν μέχρι το 1936. Τα ευρήματα ήταν πάρα πολλά. Ολόκληρα κτίρια, ελληνικές επιγραφές (που αποκρύβονται από το σκοπιανό καθεστώς), μεγάλοι ναοί καθώς και το ξεχωριστό θέατρο. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν το 1971-72 με πρωτοβουλία του πανεπιστημίου του Τέξας που εδρεύει στο Ώστιν.

Τα ευρήματα ήταν πάρα πολλά. Βγήκε στο προσκήνιο όλη η αρχαία πόλη, η οποία εγκαταλείφθηκε εσπευσμένα λόγω εισβολής βάρβαρων σλαβικών φυλών του 6ου ή 7ου αιώνα.
Στο αρχαίο θέατρο των Στόβων που είναι του 2ου αιώνα μ.Χ., πραγματοποιούνται από τους σκοπιανούς εκδηλώσεις τη θερινή περίοδο, όπως και σε αυτό της αρχαίας Ηράκλειας.
Οι κερκίδες του θεάτρου των Στόβων είναι χαραγμένες με ονόματα ελληνικά και ρωμαϊκά με ελληνική γραφή για να διαχωρίζονται οι θέσεις. Η μέθοδος αυτή ήταν ακολουθητέα σε όλα τα ελληνικά θέατρα της αρχαιότητας. Εκείνο το οποίο εντυπωσιάζει είναι πως πολλές θέσεις είναι χαραγμένες ονόματα πέντε ρωμαϊκών φυλών. Αυτό δίνει την ιδέα πως το θέατρο χρησιμοποιούνταν ως πολιτικό πεδίο.
Οι χαμηλές κερκίδες είχαν 18 σειρές και χωρητικότητα 3.038 θεατών και οι υψηλές 17 με χωρητικότητα 4.637 θεατών. Αντιλαμβάνεται κανείς τον κόσμο που συγκεντρώνονταν εκεί για να ψυχαγωγηθεί.

φωτο : το αρχαίο βαπτιστήριο της Βασιλικής

Στο δέκατο-δωδέκατο αιώνα, αναφέρεται πως στη γύρω περιοχή κατοικούν σλαβικές φυλές. Απόγονοι των οποίων, μάλλον, είναι οι σημερινοί σκοπιανοί της περιοχής.
Οι Στόβοι απέχουν 160 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη.

φωτο: Από την επισκοπική Βασιλική στην πόλη Στόβους "υπέρ ευχής'.

To ανύπαρκτο Ελληνικό Λόμπυ στις ΗΠΑ.

Στο διαδίκτυο υπάρχει ένα σαΐτ που καταγράφει ψηφιοποιώντας τις επαφές που έχουν μέλη του Κογκρέσου αλλά και Αντιπρόσωποι στις κοινοβουλευτικές βαθμίδες στις ΗΠΑ με ξένους οργανισμούς, κόμματα κλπ με σκοπό τον επηρεασμό της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.
Το σαΐτ αυτό λέγεται Foreign Lobbyist Influence Tracker και ο σχετικός ηλεκτρονικός σύνδεσμος εδώ.

Κάνοντας κλικ στις αναζήτηση για τις χώρες βγαίνουν τα κάτωθι αποτελέσματα....

Τουρκία..........1601 Επαφές και 28 Παρασκηνιακές πληρωμές (3.135.193 $) για λογαριασμό της Κυβέρνησης της Τουρκίας)
Κατεχόμενη Κύπρος..........25 Επαφές και 2 Παρασκηνιακές πληρωμές (649,683 $) για λογαριασμό της "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου".
Σκόπια............121 Επαφές και 3 Παρασκηνιακές πληρωμές( 173.342 $) για λογαριασμό της Κυβέρνησης της FYROM)
Ελλάδα..........8 Επαφές και 2 Παρασκηνιακές πληρωμές για λογαριασμό (27.074 $) της Κυβέρνησης της Ελλάδας

Απο τα παραπάνω μπορεί εύκολα κανείς να συμπεράνει γιατί η Ελλάδα είναι μία ανύπαρκτη χώρα για τις ΗΠΑ. Όταν έχουμε αυτά τα αποτελέσματα (επαφές και ποσά) στην ανοιχτή διπλωματία φανταστείται τι γίνεται στις κλειστές πορτές.

Σημειώνω ότι οι 8 Επαφές και οι 2 Παρασκηνιακές πληρωμές από την πλευρά της Ελλάδας δεν έχουν σχέση με τα ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ αλλά με το πρόγραμμα της βίζας. Η Ελλάδα και το λόμπυ της στις ΗΠΑ είναι ανύπαρκτο.

UPDATE:19:37

Η εφημερίδα της Αυστραλίας “The Age” ανακήρυξε τα Σκόπια… Πρωτεύουσα της Πατρίδας του Μέγα Αλέξανδρου!!

Το είδαμε και αυτό!

Τα Σκόπια… σημερινή πρωτεύουσα της Πατρίδας του Μέγα Αλέξανδρου!!

Η γνωστή εφημερίδα της Αυστραλίας “The Age”, σε άρθρο της για Τουριστικές Αποδράσεις στα Βαλκάνια, διαφημίζει ανάμεσα στις άλλες χώρες και κάποια…. “Μακεδονία”. (Σ: H Αυστραλία αναγνωρίζει τα Σκόπια επίσημα ως FYROM)

Σαν να μην έφτανε αυτό, το κατάπτυστο άρθρο που προφανώς σχετίζεται με συγκεκριμένη Διασπορά, κάποιας γνωστής Βαλκανικής χώρας στην Αυστραλία (Σημ: το κάτω κάτω… Φιλανδία όπως έλεγε και ο Λαζόπουλος, σας λέει τίποτα??) αναφέρει τα εξής εξοργιστικά:

Ο μεγάλος Μακεδόνας, Μέγας Αλέξανδρος θα γυρίζει στον τάφο του εάν έβλεπε τι έχει απομείνει απο την πρωτεύουσα της πατρίδας του σήμερα: Τα Σκόπια είναι μια απο τις πιο γκρίζες και χωρίς έμπνευση πόλεις.

Όπως ήταν επόμενο, ως πηγή στο τέλος αναφέρεται ένα απο τα γνωστά Σκοπιανά Τουριστικά Sites που καπηλεύονται με αναίσχυντο τρόπο την Ελληνική Ιστορία της Μακεδονίας, μην έχοντας φυσικά να διαφημίσουν τίποτα άλλο αξιόλογο απο την χώρα τους.

Τα κόκαλα του Μέγα Αλέξανδρου πάντως σίγουρα θα τρίζουν στον τάφο του εάν έβλεπε τα αίσχη που κάνουν κάποιοι τυχάρπαστοι Σλάβοι στο όνομα του!!

Μπορείτε να διαμαρτυρηθείτε στέλνοντας ένα e-mail στον editor: letters@theage.com.au ή εναλλακτικά να επικοινωνήσετε χρησιμοποιώντας αυτήν την φόρμα επικοινωνίας.

πηγή: history-of-macedonia.com

Διεθνισμός

[Λεξικό Κοινωνικών Επιστημών της UNESCO, έκδοσης Ελληνικής Παιδείας, 1972]
Α. Η λέξη διεθνισμός είναι αόριστη, με αρκετές, αλληλεπικαλυπτόμενες χρήσεις — όλες υποδηλώ­νουν τις πεποιθήσεις και την πολιτική αυτών πού υπογραμμίζουν την κοινότητα των συμφερόντων των διαφόρων λαών και εθνών. Πρόκειται για μία αντί­δραση στον οξύ και επιθετικό εθνικισμό (nationalism) και μια πίστη ότι τα ειρηνικά μέσα τής συνεργασίας μπορούν να ισχύσουν μεταξύ όλων των λαών, αν μη όλων των κρατών.

Β. 1. Μία από τις πρώτες χρήσεις του όρου — καταργημένη σήμερα — ταύτιζε τον διεθνισμό με την υποστήριξη προς τη Διεθνή Οργάνωση των Εργατών (International Working Men's Association— την αποκαλού­μενη «Πρώτη Διεθνή») και τη διάδοχο της, τη «Δεύτε­ρη Διεθνή». Ή χρήση αυτή επέζησε τουλάχιστον ως την προτελευταία δεκαετία του 19ου αιώνος.

2. Πιο πρόσφατες και πιο κοινές είναι δύο χρήσεις του όρου διεθνισμός — η μία αποτελεί αυτοπεριγραφή των λεγομένων «διεθνιστών» (internationalists) και η άλλη αποτελεί παρέκκλιση έκ μέρους εκείνων πού αντιτίθενται στους πρώτους.

α) Έτσι, ό L.L. Lorwin θεωρεί τον διεθνισμό σαν «ένα ιδανικό, μία πολιτική ή μία μέθοδο. Σε οποιαδή­ποτε περίπτωση, τό χαρακτηριστικό γνώρισμα του διεθνισμού είναι ο τονισμός των κοινών συμφερόντων των εθνών, της πολιτικής και οικονομικής αλληλεξαρ­τήσεως όλων των λαών, τής καλής θελήσεως κα'ι τής συνεργασίας, κατ' αντίθεση πρός τούς πολέμους και τις εθνικές συγκρούσεις» (Labour and Internationalism — Εργατική Τάξη κα'ι Διεθνισμός— London: Allen & Unwin, 1929, σελ. 1). Σύμφωνα μέ τήν έννοια αυτή, διεθνιστής ήταν κατά τήν έναρξη τοϋ 20ου αιώνος αυτός πού επιδοκίμαζε τήν ύπαρξη διεθνών υπηρεσιών δπως ή «Ταχυδρομική "Ενωση» κα'ι ή «"Ενωση γιά τήν Υγεία» κα'ι ευχόταν νά πραγματοποιηθή ή επέκταση τών άρχων, πού είχαν υιοθετήσει οί Συνδιασκέψεις τής Χάγης τοϋ 1899 καί 1907. "Οσοι είχαν τέτοιες αντιλή­ψεις — κα'ι δλοι σχεδόν θά έπρεπε τότε νά θεωρούν­ται στήν Αγγλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες ώς «προοδευτικοί» [liberals — στήν κυριολεξία: φιλελεύθεροι- στήν πράξη δμως ή ελληνική λέξη «φιλελεύθεροι» δέν αποδίδει τήν κάποιαν απόχρωση ριζοσπαστισμού, πού ενυπάρχει στόν ξένον δρο] ώς πρός τήν τοποθέτηση τους στήν εσωτερική πολιτική — ήσαν κατόπιν υπέρμαχοι τής Κοινωνίας των Εθνών. "Ισως θά συμφωνούσαν με τις απόψεις πού εξέφραζε ό C.R. Buxton, όταν έγραφε: «Όλο και πιο πολύ, σε κάθε ευκαιρία, πρέπει να διαδηλώνωμε την αρχή του διεθνισμού. Δεν υπάρχει άλλη γραμμή για να προχω­ρήσουμε. Η σωστή στάση είναι αυτή πού δέχεται με ειλικρίνεια την ιδέα μιάς "Μεγάλης Κοινωνίας", στην όποια πρέπει να υπαχθεί τό κυρίαρχο κράτος. Μία αποτελεσματική Κοινωνία των Εθνών, είτε για ν' ασκεί διαιτησία, είτε για να προωθεί την ανάπτυξη, είτε για να παρέχει προστασία, χρειάζεται περισσότερο παρά ποτέ στην Ιστορία του κόσμου» («lntercontinental Peace* — «Διηπειρωτική Ειρήνη», άρθρο στο συλλογι­κό έργο The Intelligent Man's Way to Prevent War — Πώς μπορεί ο Έξυπνος Άνθρωπος ν' αποτρέψει τον Πόλεμο — London: Gollang, 1933, σελ. 232).

β) Διεθνισμό αποκαλούν οι μεν εθνικιστές κάθε σύστημα σκέψεως, το όποιο κατά την γνώμη τους υποδηλώνει παραμέληση της εθνικής ασφαλείας, οι δε «ρεαλιστικά» σκεπτόμενοι αυτό πού δίνει την εντύπωση ότι δεν λαμβάνει ύπ' όψη του τις πραγματι­κότητες της διεθνούς ζωής. Έτσι, «... o διεθνιστής δεν έχει άμεση επαφή με τη διεθνή σκηνή. H σκέψη του, αν έχει επαρκή γενικότητα, μπορεί να περιδιαβάζη πάνω από την υδρόγειο χωρίς ποτέ να κινδυνεύει να συγκρουσθεί με τα άκαμπτα δεδομένα της πολιτι­κής» (H.J. Morgenthau, Scientific Man vs. Power Politics — Ό "Ανθρωπος τής Επιστήμης κατά τής Πολιτικής τής Ισχύ­ος — London: Latimer House, 1947, σελ. 88).

J.D.B. Miller

[Λεξικό Μπαμπινιώτη, 2η έκδοσης]
1. η θεωρία σύμφωνα με την οποία πρέπει να επιδιώκεται η σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των λαών και η κατάρ­γηση των επιμέρους εθνικών συμφερόντων ανί εθνικισμός
2. (στον μαρξισμό) δόγμα το οποίο πρεσβεύει την ένωση όλων των λαών και την κατάργηση των συνόρων («προλετάριοι όλων των χωρών ενωθεί­τε^) φρ προλεταριακός διεθνισμός η ενδεδειγμένη στάση τού κο­μουνιστή, όταν υπήρχε η Σοβιετική Ένωση, να υποτάσσει την πολι­τική τού τοπικού του κόμματος και τής πατρίδας στις ανάγκες τής εξωτερικής πολιτικής τής Σοβιετικής Ένωσης — διεθνιστής (ο), διε-θνίστρια (η), διεθνιστικός, -ή, -ό. διεθνιστικά επίρρ.
[ετυμ Μεταφρ δάνειο από γαλλ. internationalisme].

Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευής της λεγόμενης «Μακεδονικής ταυτότητας» αλλά και οι στόχοι τους.

Όπως είναι γνω­στό, τα κύρια χαρακτηριστικά ενός έθνους είναι η ενότητα του χώρου (η έννοια της κοινής πατρίδας) και της πολιτικής οργά­νωσης, η γλώσσα, η θρησκεία, η πολιτιστική κληρονομιά πού συνδέεται με ένα κοινό παρελθόν και κοινές επιδιώξεις για το μέλλον - χαρακτηριστικά πού το καθένα δεν είναι μόνο του αρκετό και απαραίτητο, η σύνθεση όμως πολλών από αυτά διαμορφώνουν την ξεχωριστή ταυτότητα ενός έθνους και την κοινή συνείδηση. Αυτά τα χαρακτηριστικά θέλησαν να δώ­σουν στη δημοκρατία της «Μακεδονίας»" θέλησαν δηλ. να κα­τασκευάσουν ένα έθνος. Τα μέσα πού χρησιμοποίησαν ήταν τα ακόλουθα:

Χωριστή κρατική οργάνωση:
Όλα τα τοπικά κρατικά όργανα, πού δημιουργήθηκαν, με κέντρο τα Σκόπια, μέσα στα πλαίσια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης τής Γιουγκοσλαβίας, ονομάστηκαν «Μακεδονικά»: «Μακεδονική κυβέρνηση», «Μακεδονική βουλή» κλπ. Έτσι ό όρος απέκτησε μια νέα πο­λιτική και κρατική διάσταση, πού με τον καιρό καθιερώθηκε.

Ιδιαίτερη γλώσσα:
Με το Γιουγκοσλαβικό Σύνταγμα α­ναγνωρίστηκε ως επίσημη γλώσσα μια τοπική διάλε­κτος, ονομάστηκε «μακεδονική» και θεωρήθηκε ισότιμη με τη σερβοκροατική και τη σλοβένικη. Η διάλεκτος αυτή, πού ως τότε εθεωρείτο διάλεκτος τής βουλγαρικής γλώσσας, πού περιείχε όμως, εκτός από τα σερβικά, και στοιχεία ελληνι­κά, τουρκικά και αλβανικά, «αποκαθάρθηκε» από στοιχεία γλωσσικά πού μπορούσαν στο μέλλον να δημιουργήσουν αμφι­σβητήσεις και έγινε η επίσημη γλώσσα της περιοχής και η γλώσσα πού διδάσκεται από τότε στα σχολεία. Έτσι, όποια και αν ήταν η γλώσσα ή η διάλεκτος πού μιλούσαν στο σπίτι τους τα παιδιά, άρχισαν να εθίζονται και να χρησιμοποιούν αυ­τή τη γλώσσα. Η νέα μεταπολεμική γενιά τής περιοχής απέκτησε έτσι ένα νέο γλωσσικό όργανο, πού επιβλήθηκε «εκ των άνω», από την κρατική βούληση και από πολιτική σκοπιμότη­τα.(Σήμερα οι Σκοπιανοί προσπαθούν να αποδείξουν ότι το κατασκεύασμα τους , είναι η μία γλώσσα που μιλούσαν οι Βαλκάνιοι του 5000 π.Χ αλλά και επίσημη γλώσσα επί εποχής Πτολεμαίου)

Ανεξάρτητη Εκκλησία:
Παρά το γεγονός ότι η κομμου­νιστική κοσμοθεωρία δεν δέχεται τη θρησκεία, το θρησκευτικό συναίσθημα ήταν βαθύτατα ριζωμένο στους κατοίκους της πε­ριοχής και η Εκκλησία ήταν στενά δεμένη με την ιστορική τους παράδοση. Για αυτό το 1964, με την παρέμ­βαση του κόμματος, ιδρύθηκε «Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία», με έδρα την Αχρίδα, παρά τις έντο­νες αντιδράσεις του Σερβικού Πατριαρχείου. Η χειραφέτηση αυτή αποτέλεσε κατάφωρη παραβίαση των νομικών κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και έγινε για να ενισχυθεί η αυτο­νομία της «Μακεδονίας» απέναντι στη Σερβία - αυτονομία πού εκφραζόταν με το σύνθημα «ένα Κράτος, μια Εκκλησία, ένα Έθνος».

Χωριστή εθνότητα:
Για να ικανοποιηθεί αυτό το τελευ­ταίο σημείο, αλλά και για να εδραιωθεί η πολιτική τους υπό­σταση και να ενισχυθούν οι γενικότερες πολιτικές τους επιδιώ­ξεις, ήταν απαραίτητο να αποκτήσει ο πληθυσμός της περιο­χής τη συνείδηση ότι οι Μακεδόνες, στο σύνολο τους, αποτε­λούν χωριστή εθνότητα. Για το σκοπό αυτό επιδίωξαν να δια­μορφώσουν και να διαδώσουν στους κατοίκους τής Νότιας Γιουγκοσλαβίας μια «μακεδονική» εθνική συνείδηση. Στην προσπάθεια τους αυτή ήταν απαραίτητο να προβληθεί ένα ξε­χωριστό ιστορικό παρελθόν, να «κατασκευασθεί» μια «μακεδονική» ιστορία. Γι' αυτό επιστρατεύθηκαν οι ιστορικοί και ι­δρύθηκε στα Σκόπια το «"Ίδρυμα Εθνικής Ιστορίας», πού αμέσως στελεχώθηκε με πολλούς επιστήμονες, οι όποιοι άρχι­σαν να πραγματοποιούν εκτεταμένες έρευνες σε βιβλιοθήκες και αρχεία, να συγκεντρώνουν ένα τεράστιο υλικό και να εκδίδουν με εντυπωσιακό ρυθμό βιβλία και περιοδικά. Με τις μελέτες και τις εκδόσεις τους επιχειρούν να ανακατασκευά­σουν και να έπανερμηνεύσουν τα ιστορικά δεδομένα, ώστε να ανταποκρίνονται στους στόχους τους.

Πρώτος στόχος τους ήταν να αποκόψουν κά­θε δεσμό των λεγόμενων «Μακεδόνων» με τούς Βουλγάρους, αλλά και με τούς Σέρ­βους, και να πείσουν το λαό ότι ανήκει σε μια χωριστή σλαβική εθνότητα, τη «Μακεδονική». "Έτσι έπρεπε να «άποκαθαρθή» η ιστορία της περιοχής, όπως και η γλώσσα, όχι μό­νο από κάθε βουλγαρικό αλλά και από κάθε σερβικό στοιχείο. Όλα τα βουλγαρικά και τα σερβικά ιστορικά δεδομένα πού συνδέονταν με αυτό το χώρο - είτε πρόκειται για ιστορικά γε­γονότα, είτε για πρόσωπα, είτε για δραστηριότητες και έργα πνευματικά - έπρεπε να μετονομασθούν σε «μακεδονικά», για να μπορέσουν να ενταχθούν στη νέα «Μακεδονική» ιστο­ρία πού τώρα κατασκευαζόταν, ή, αν δεν συμφωνούσαν με το νέο ιστορικό σχήμα και τις νέες κατευθυντήριες γραμμές, να αποκηρυχθούν ως εχθρικά.

Δεύτερος στόχος ήταν ο αφελληνισμός της Μακεδονίας και της Μακεδονικής ιστορίας με την ελαχιστο­ποίηση της ελληνικής παρουσίας σ' αυτό το χώρο και με παρερμηνεία ή φαλκίδευση του ρόλου και ειδικότερα της πνευμα­τικής προσφοράς του Ελληνισμού, του ορθόδοξου ελληνικού κλήρου και των ελληνικών σχολείων.(Χαρακτηριστικό παράδειγμα σήμερα είναι η αλλαγή του διεθνούς αναγνωρισμένου ιστορικού όρου «Ελληνιστική περίοδος» με το όρο «μακεδονική περίοδος» στα βιβλία τους)

Τρίτος στόχος ήταν η έρευνα, κατασκευή και προβολή της ιστορικής εξέλιξης του λεγόμενου «Μακεδονικού λαού», με σκοπό να αποδειχθεί η ξεχωριστή εθνική ταυτότητα α των «Μακεδόνων», αλλά και η συνοχή και η συνέχεια τους από την αρχαιότητα ως σήμερα. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η προσπάθεια ακολούθησε αντίστροφη από τη φυσιολογική μέθοδο: δηλ. άρχισαν πρώτα να μελετούν τη νεότερη ιστορία και αργότερα στράφηκαν στη μελέτη της αρχαιότητας.(Η αιτία που το έκαναν αυτό ήταν καθαρά τεχνοκρατικός μιας και η αποβουλγαροποίηση έπρεπε να γίνει με γοργούς ρυθμούς προκείμενου οι νέες γενιές να μην συναντήσουν οτιδήποτε Βουλγαρικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Μανιφέστο του Κρουσόβου που ενώ γράφτηκε στα Βουλγαρικά οι Σκοπιανοί το άλλαξαν και επίσης τα γράμματα του Ντέλτσεφ που ήταν και αυτά στην Βουλγαρική γλώσσα. Μάλιστα η πρώτη γενιά που έμαθε την γλώσσα δεν μπορούσε να κατανοήσει τα αναφερόμενα ιστορικά κείμενα)

Τέταρτος στόχος ήταν η δημιουργία μιας Μεγάλης Ιδέας, πού θα ευαισθητοποιούσε τα πλήθη. Έτσι οι ι­στορικοί των Σκοπίων άρχισαν να διακηρύσσουν ότι η Μακε­δονία, στο σύνολο της, είναι χώρα σλαβική και ως προς την ιστορική της παράδοση και ως προς την εθνική της σύσταση.(Σήμερα αυτό πλέον έχει αλλάξει και θεωρούν ότι δεν υπάρχει «Μακεδόνας» αρχαίος ή μοντέρνος, αλλά μόνο «Μακεδόνας», ενώ και οι Σλαβικές επιρροές είναι ελάχιστες). Γι' αυτό έπρεπε να ενωθεί και να αποτελέσει ένα ενιαίο κρατικό σχήμα. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ένα μόνο τμήμα της, το γιουγκοσλαβικό, αποκαταστάθηκε εθνικά στά πλαίσια τής Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Τα άλλα δύο, η Μακεδονία του Αιγαίου και η Μακεδονία του Πιρίν, θα έπρεπε να αποκατασταθούν με τη σειρά τους, δηλ. να ενωθούν με τη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία.(Αυτό είναι πάγια Συνταγματική επιδίωξη της fYROM)

Από δω αρχίζει μια έντονη παραποίηση όχι μόνο των ι­στορικών δεδομένων αλλά και των σύγχρονων αριθμητικών στοιχείων και στατιστικών, πού αναφέρονται στη σύνθεση του πληθυσμού τής Ελληνικής Μακεδονίας.

Πηγή: Μαρία Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, Το Μακεδονικό Ζήτημα, 1988

Το "οχι" στο Σκοπιανό : άλλο πράγμα οι σκοπιμότητες και εντελώς διαφορετικό πράγμα η αλήθεια.

Ενδιαφέροντες παρατηρήσεις από τον Μιχάλη Ιγνατίου στο σημερινό Έθνος με θέμα το "όχι" της Ελλάδας στο Νίμιτς.

Σκοπιμότητες
Ο πρέσβης Αδαμάντιος Βασιλάκης, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, μας είπε πως η ελληνική κυβέρνηση δεν είπε «όχι» στην τελευταία πρόταση του Μ. Νίμιτς για την ονομασία των Σκοπίων. Αρα, θα μπορούσε κάθε καλόπιστος παρατηρητής να υποστηρίξει ότι, σύμφωνα με τη συλλογιστική που ανέπτυξε ο Ελληνας πρέσβης, η ελληνική απάντηση ήταν θετική. Ωστόσο, ο κ. Βασιλάκης δεν λέει την αλήθεια και το γνωρίζει. Διότι αν στη συνάντηση με τον κ. Νίμιτς έδωσε θετική απάντηση -και ειδικά σε μία πρόταση που δεν καλύπτει καμία ανησυχία της Ελλάδας-, τότε δεν ακολούθησε τις εντολές της υπουργού Εξωτερικών. Εκτός και αν η Ντ. Μπακογιάννη άλλαξε τη γνωστή θέση της. Εν πάση περιπτώσει, είναι άλλο πράγμα οι σκοπιμότητες που θέλησε να εξυπηρετήσει με τη δήλωσή του ο κ. Βασιλάκης, και εντελώς διαφορετικό πράγμα η αλήθεια... ΜΙΧ.ΙΓΝ.

Είπε «όχι»
Για την ιστορία, ο Ελληνας διαπραγματευτής δήλωσε ότι «η Ελλάδα συμμετέχει εποικοδομητικά στη διαπραγμάτευση, με προτάσεις, παρατηρήσεις, αλλά και αντιρρήσεις». Απαντώντας δε σε ερώτηση του ΑΠΕ για το αν μετέφερε στον κ. Νίμιτς το «όχι» της ελληνικής κυβέρνησης στην τελευταία πρότασή του, ο κ. Βασιλάκης δήλωσε: «Οι αναφορές αυτές δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Είμαστε στο μέσον μιας κρίσιμης διαπραγματευτικής διαδικασίας. Θα πρέπει όλοι, όταν αναφέρονται σ' αυτή τη διαδικασία, να το κάνουν με υπευθυνότητα. Η Ελλάδα συμμετέχει εποικοδομητικά στη διαπραγμάτευση με προτάσεις, παρατηρήσεις, αλλά και αντιρρήσεις [...] Ο κ. Νίμιτς ήρθε στα Σκόπια και στην Αθήνα στις αρχές Ιουλίου να παρουσιάσει κάποιες αλλαγές στην πρόταση που είχε κάνει τον Οκτώβριο του 2008. Χθες, του μετέφερα τις παρατηρήσεις της ελληνικής πλευράς. Η θέση της Ελλάδας είναι ξεκάθαρη. Πρέπει να βρούμε κοινά αποδεκτή, σύνθετη ονομασία, με γεωγραφικό προσδιορισμό που θα χρησιμοποιείται έναντι όλων. Ελπίζω ότι η απάντηση που θα δοθεί αύριο από τον εκπρόσωπο της ΠΓΔΜ θα αποτελέσει βήμα προς τα εμπρός». Σωστά τα είπε ο κ. Βασιλάκης. Είπε «όχι» στην πρόταση του κ. Νίμιτς, επειδή δεν προβλέπει σύνθετη ονομασία, με γεωγραφικό προσδιορισμό, έναντι όλων. ΜΙΧ.ΙΓΝ.

Το youtube βίντεο που έχει εκνευρίσει τους Σλαβομακεδονιστές.(reload)

«Όχι» από την Αθήνα στην τελευταία πρόταση Νίμιτς για την ονομασία της ΠΓΔΜ

Αρνητική απάντηση φέρεται να έδωσε η Αθήνα στο τελευταίο, τροποποιημένο πακέτο προτάσεων του διαμεσολαβητή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς. Η ελληνική κυβέρνηση επανέλαβε την την πάγια θέση της για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων.

Την ελληνική απάντηση επέδωσε σε συνάντησή του το βράδυ της Τρίτης με τον Μάθιου Νίμιτς ο αντιπρόσωπος της Ελλάδας στις συνομιλίες, πρέσβη Αδαμάντιος Βασιλάκης.

Σύμφωνα με την ανταπόκριση του Mega από τη Νέα Υόρκη, ο Αδαμάντιος Βασιλάκης ενημέρωσε τον ειδικό διαμεσολαβητή του ΟΗΕ ότι η Αθήνα δεν αποδέχεται την ονομασία «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» μόνο για διμερή χρήση, και η σταθερή της θέσης είναι υπέρ σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων (erga omnes).

Σε γραπτή ανακοίνωση εκπροσώπου της Γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών αναφέρεται ότι ο Μάθιου Νίμιτς έλαβε τις απόψεις της ελληνικής κυβέρνησης για τις ιδέες που συζήτησε στην Αθήνα τον Ιούλιο.

Την Πέμπτη θα συναντηθεί, επίσης στη Νέα Υόρκη, με τον εκπρόσωπο της ΠΓΔΜ και πρέσβη της χώρας στις ΗΠΑ, Ζόραν Γιόλεφσκι, για να συζητήσουν τις θέσεις της κυβέρνησής του.

πηγή:in.gr

=====================================================================
Η πρόταση του ειδικού διαμεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς για την οριστική ονομασία της FYROM είναι απλώς ασύμβατη προς την διακηρυχθείσα πολιτική θέση ότι η Ελλάδα θα αποδεχθεί σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό στη λέξη Μακεδονία για κάθε χρήση, με άλλα λόγια στους πολυεθνείς οργανισμούς και στις διμερείς σχέσεις των Σκοπίων με όλες τις χώρες.

Φυσιολογικά η αντίδραση της ελληνικής πλευράς θα έπρεπε να είναι ευθέως απορριπτική, διότι διατυπώσεις της μορφής ότι η πρόταση είναι "καλή αφετηρία" για περαιτέρω διαπραγμάτευση δημιουργούν την εντύπωση ότι υπάρχουν περιθώρια αλλαγής της θέσης των Αθηνών, όπως αυτή κατά επανάληψη έχει διατυπωθεί από τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή στη Βουλή και όχι μόνο.

Υποστηρίζουν ορισμένοι μια διευρυμένη ερμηνεία της πρότασης του αμερικανού διαμεσολαβητή. Κατά την άποψή τους η πρόνοια του Νίμιτς ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας θα συστήσει την υιοθέτηση της προτεινόμενης ονομασίας “Βόρεια Μακεδονία” από όλα τα κράτη θα έχει ως συνέπεια την ανάκληση των αναγνωρίσεων που έγιναν ήδη στη βάση του “συνταγματικού” ονόματος της χώρας. Πρόκειται για εκτίμηση, αλλά οποιαδήποτε εκτίμηση απέχει πάντα από την πραγματικότητα. Το πιθανότερο είναι ότι, αντί το ζήτημα να κλείσει με την αποδοχή της πρότασης, όπως ευελπιστούν ορισμένοι, θα ταλανίζει την εξωτερική πολιτική της χώρας επί δεκαετίες, δίχως να είναι βέβαιο ότι θα απολήξει υπέρ των συμφερόντων της Ελλάδος. Σφάλματα κατά εξακολούθηση έχουν γίνει πολλά και σημαντικά στο παρελθόν. Στην τελευταία φάση των διαπραγματεύσεων το γεγονός ότι η Ελλάς αναθεώρησε τη διαπραγματευτική αφετηρία της τασσόμενη υπέρ της σύνθετης ονομασίας, για λόγους που αφορούσαν την προετοιμασία της ελληνικής κοινής γνώμης, είχε ως συνέπεια να περιοριστεί το περιθώριο ελιγμών της χώρας.

Πέραν τούτου, η διεύρυνση των συνομιλιών, ώστε να περιληφθούν στη ατζέντα θέματα πέραν του ονόματος, είχε ως συνέπεια να περιληφθούν στην πρόταση του Νίμτς η “εθνότης”(nationality) και η “γλώσσα”(language), με αποτέλεσμα το όλο πακέτο να καθίσταται ακόμη πιο απαράδεκτο.

Σφαλιάρα από τον ΟΗΕ σε ότι αφορά την "Μακεδονική Μειονότητα"στους.......

...εν Ελλάδι υποστηριχτές τους. Όπως γνωρίζεται το διαδίκτυο έχει κατακλεισθεί από τους επικριτές της Ελλάδας(ελληνόφωνους και μη) με την περιβόητη επιτροπή του ΟΗΕ που εξετάζει τον αντιρατσισμό στην Ελλάδα.

Δεν παρατηρήσατε κάτι ?

Ενώ με την περίπτωση της McDougal οι διάφορες ντόπιες ΜΚΟ αλλά και οι Σκοπιανές οργανώσεις όπως η UMD και κόμματα όπως το εθνικιστικό Ουράνιο Τόξο διατυμπάνιζαν ότι ο ΟΗΕ είπε αυτό αλλά και το άλλο....σε αυτήν την έκθεση έπεσε.......άκρα του τάφου σιωπή.

Γιατί ?

Διαβάστε και θα καταλάβετε......

Η αναφορά(οι θέσεις) της Ελλάδας

Στα πλαίσια των μειονοτήτων , οι αναφορές που κάνoυν ένας πολύ μικρός αριθμός μη κυβερνητικών οργανώσεων στην αποκαλούμενη «Μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Το γεγονός ότι ένας μικρός αριθμός προσώπων που ζουν στην Βόρεια Ελλάδα, χρησιμοποιεί, πλέον της Ελληνικής, Σλαβικά προφορικά ιδιώματα, δεν αποδεικνύει την ύπαρξη μιας εθνικής μειονότητας. Περαιτέρω, η χρήση του όρου «Μακεδονική» για να περιγραφεί η αποκαλούμενη μειονότητα, σφετερίζεται το όνομα και την εθνική και πολιτιστική ταυτότητα περίπου δυόμισι εκατομμυρίων Ελλήνων, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται για πολλούς αιώνες ως Μακεδόνες στο ίδιο γεωγραφικό και πολιτισμικό πλαίσιο και γι' αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Παρουσίαση της Έκθεσης(της επιτροπής του ΟΗΕ)

Επ’αυτού, οι ισχυρισμοί ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη μιας εθνικής γλωσσικής μειονότητας με το όνομα «Μακεδονική» είναι εντελώς αβάσιμοι και αποτελούν απειλή για τη δημιουργία πιθανής έντασης ως προς τις υπάρχουσες ταυτότητες στην περιοχή, καθώς και σοβαρή σύγχυση για το όνομα, καθώς χρησιμοποιείται από εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες Μακεδόνες που ζουν στο βόρειο μέρος της χώρας, είπε η κ. Τελαλιάν. Επίσης, η μη αναγνώριση αριθμητικά μικρών ομάδων ως εθνική μειονότητα δεν αποτελεί διακριτική μεταχείριση.

Προφορικές ερωτήσεις του Εισηγητή και των Ειδικών(της επιτροπής του ΟΗΕ)

Ο JOSE LINDGREN ALVES, ο Εμπειρογνώμονας της Επιτροπής που εκτελεί χρέη Εισηγητή στην Έκθεση για την Ελλάδα, είπε ότι δεν μπορεί να συμφωνήσει περισσότερο με την απάντηση της Ελλάδας στην ερώτησή του γιατί δεν έχει κυρώσει η Ελλάδα την Σύμβαση - Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων, ενώ την υπέγραψε το 1997. Στην απάντησή της η Ελλάδα είπε ότι η πολυσυλλεκτικότητα των νομικών και κοινωνικοπολιτικών περιστάσεων και οι ιστορικές παραδόσεις που επικρατούν σε κάθε χώρα επιβάλουν την κατά περίπτωση προσέγγιση και όχι την «μία λύση για όλα» (σε ότι αφορά την) αντιμετώπιση εννοιών και πρακτικών λύσεων. Εάν αυτό ισχύει για την Ευρώπη, σίγουρα ισχύει για όλο τον κόσμο.

Ερχόμενος στο ερώτημα αυτών που επιμένουν για μια Σλαβική Μακεδονική μειονότητα, ο κ. Lindgren Alves είπε ότι το πιο σημαντικό είναι να διασφαλιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα γενικώς, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης της διαλέκτου ή μητρικής γλώσσας τους, όπως για κάθε άλλη ομάδα. Η μη αναγνώριση της ομάδας ως μειονότητας δεν αποκλείει μια τέτοια ομάδα από την απόλαυση των δικαιωμάτων της. Έχει δείξει ενδιαφέρον για το ότι ακόμη κι ένα πολιτικό κόμμα που προωθεί τα αιτήματα των Σλάβων Μακεδόνων έχει γίνει αποδεκτό και συμμετέχει ελεύθερα στις κοινοβουλευτικές εκλογές.

Ένας Εμπειρογνώμονας παρατήρησε ότι η ομάδα που μιλάει την Σλαβική γλώσσα στην χώρα, δεν χρειάζεται να θεωρούνται Μακεδόνες, εάν αυτό οδηγεί σε σύγχυση για το όνομα, αλλά και πάλι χρησιμοποιούν μια Σλάβικη γλώσσα, την οποία δεν εφηύραν και πρέπει να έχουν το δικαίωμα να την χρησιμοποιούν. Επίσης, τα πολιτικά κόμματα δεν πρέπει να διαχωρίζονται με βάση τις εθνότητες, καθώς αυτό θα μπορούσε να θίξει την ενότητα του Κράτους. Περαιτέρω, κατά τη γνώμη του ήταν πιο σημαντικό να μάθουμε εάν μια μειονότητα έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της παρά εάν έχει το δικαίωμα να ιδρύσει πολιτικό κόμμα.

Απαντήσεις της (Ελληνικής) Αντιπροσωπείας στις Προφορικές Ερωτήσεις(μελών της επιτροπής του ΟΗΕ και εμπειρογνωμόνων)

Για τους αποκαλούμενους Σλάβους «Μακεδόνες» η αντιπροσωπεία είπε ότι η περίπτωση αυτή δεν αφορά τον αυτοπροσδιορισμό, καθώς αυτή η ομάδα δεν βασίζει τον καθορισμό της σε αντικειμενικά κριτήρια. Το προσδιοριστικό «Σλάβος» δεν χρησιμοποιείται. Το μόνο προσδιοριστικό που χρησιμοποιείται από αυτή την κοινότητα είναι το «Μακεδονικός». Το πρόβλημα είναι ότι ο όρος «Μακεδόνας» χρησιμοποιείται ήδη από χιλιάδες ανθρώπους στην Ελλάδα. Μέχρι πρόσφατα αυτή η ομάδα των «Σλάβων Μακεδόνων» ήταν εντελώς άγνωστη, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την περιοχή των Βαλκανίων.
Η αντιπροσωπεία είπε ότι οι «Σλάβοι Μακεδόνες» δεν αποτρέπονται πάντως από το να μιλούν το γλωσσικό τους ιδίωμα ή από το να δηλώνουν ότι είναι μέλη μιας συγκεκριμένης ομάδας. Το γεγονός ότι το Ελληνικό Κράτος δεν τους έχει αναγνωρίσει επίσημα δεν σημαίνει ότι αυτή η κοινότητα δεν απολαμβάνει πλήρως τα δικαιώματά της και ότι τα μέλη της δεν γίνονται πλήρως σεβαστά από το Ελληνικό Κράτος. H αντιπροσωπεία υπογράμμισε ότι υπάρχει η μεγαλοπρέπεια του ονόματος των Ελλήνων Μακεδόνων και είπε ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμη πάρει απάντηση εάν το Κράτος δεν πρέπει να σέβεται την πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά των Ελλήνων Μακεδόνων. Αυτό δεν έχει σχέση με την άρνηση της ύπαρξης μιας μειονοτικής ομάδας, αλλά με την άρνηση ενός ονόματος το οποίο ήδη υπήρχε εδώ και πολύ καιρό.

Περαιτέρω προφορικές ερωτήσεις από τους Εμπειρογνώμονες

Ο Jose Lindgren Alves, ο Εμπειρογνώμονας της Επιτροπής που ήταν Εισηγητής για την έκθεση της Ελλάδας , είπε ότι για το ζήτημα των λεγόμενων «Σλάβων Μακεδόνων», δεν ήξερε ότι αρνούνται τη Σλαβική καταγωγή τους, μολονότι ο ίδιος ήταν πρεσβευτής στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αναρωτιέται εάν θα μπορούσε να αλλάξει κάτι εάν αυτή η κοινότητα αναγνώριζε τον «Σλαβομακεδονικό» πολιτισμό της.

Απαντήσεις από την (Ελληνική) αντιπροσωπεία

Απαντώντας στην ερώτηση, η αντιπροσωπεία είπε ότι δεν είναι σε θέση να απαντήσουν σε υποθετικά ερωτήματα. Πρόσφατα, η Ελλάδα είπε ότι οι «Σλάβοι Μακεδόνες» θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν ένα προσδιοριστικό για τον καθορισμό της καταγωγής τους. Για ποιο λόγο χρησιμοποιούν σταθερά το όνομα «Μακεδόνες», το οποίο ήδη προσδιορίζει 2,5 εκατομμύρια Μακεδόνες με την πολιτιστική έννοια? Ακόμη και οι πρώην ηγέτες της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας έχουν παραδεχθεί τη σλαβική καταγωγή τους. Το ζήτημα αυτό έχει δημιουργηθεί μόνον τα τελευταία χρόνια. Όλοι στα Βαλκάνια γνωρίζουν πολύ καλά τις μειονότητες που βρίσκονται στα Βαλκάνια, καθώς το θέμα των μειονοτήτων στα Βαλκάνια έχει δημιουργήσει πολλές εντάσεις στην περιοχή. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ακούσαμε για «Μακεδονική» ομάδα στην περιοχή. Είναι ένα ζήτημα αξιοπρέπειας του ονόματος «Μακεδόνας».

Η διαφορά δημιούργησε ένταση με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και ακόμη και το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών είπε ότι υπάρχει διαφορά στο όνομα. Αυτή η κατάσταση πρέπει να επιλυθεί. Με το Ψήφισμα 1845 του Συμβουλίου Ασφαλείας, το Συμβούλιο ζήτησε από τα δύο μέρη να διευθετήσουν το ζήτημα υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.

Αυτό με σαφήνεια έδειξε ότι το ζήτημα του ονόματος είχε πολλές ιστορικές και πολιτικές επιπτώσεις. Δεν ήταν ένα θέμα ειδικής άρνησης, αλλά ο κίνδυνος της δημιουργίας έντασης μεταξύ των ταυτοτήτων στα Βαλκάνια.

Καταρχήν δεν μπορώ να μην πω ένα μεγάλο μπράβο στην Ελληνική αντιπροσωπεία που επιτέλους έδειξαν και προπάντως εξήγησαν στον κόσμο ότι οι Σκοπιανοί θέλουν να σφετεριστούν το όνομα μη αποδεχόμενοι το "Σλαβικό πολιτισμό τους". Είναι γνωστό πως αποφεύγουν την έννοια της πολιτιστικής ταυτότητας όπου είναι ταυτόσημη με την εθνική. Η πολιτιστική ταυτότητα είναι ένα στοιχείο σύνθετο και πολυ-επίπεδο.
Για τον Ευρωπαίο πολίτη συνήθως αποτελείται από τα εξής επίπεδα:

• το ευρύτερο ευρωπαϊκό που σχετίζεται με την κοινή ιστορία, κληρονομιά ή/και αξίες
• το εθνικό επίπεδο που οριοθετείται από τα πλαίσια της χώρας μέλους, από τις διοικητικές δομές και τους θεσμούς, τις πολιτικές, τη γλώσσα/ες, τη λογοτεχνία και τα επιτεύγματα
• το περιφερειακό επίπεδο το οποίο εκφράζεται μέσα από τις παραδόσεις, τη θρησκεία, τη γλώσσα ή τη γεωγραφική ιδιαιτερότητα. Κάποιες φορές η περιφερειακή αυτή διάσταση υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα.
  

Για τους Σλαβομακεδονιστές αλλά και για τους εν Ελλάδι υποστηριχτές τους δεν ισχύουν τα παραπάνω μιας και ο μοναδικός Μακεδόνας είναι αυτός της FYROM άρα δεν υπάρχει άλλη και διαφορετική πολιτιστική ταυτότητα. Ο Μακεδονισμός των Σκοπίων τρέφεται από την στρεβλή τους πολτιστική ταυτότητα. Η εθνική ταυτότητα και το εθνικό συναίσθημα πολλές φορές είναι τόσο ισχυρά που απειλούν να κλονίζουν τα πολυεθνικά κράτη. Παρά τις αφελείς δοξασίες των πάσης φύσεως διεθνιστών, η αξία του Έθνους, της ιστορικής συνείδησης, της πολιτιστικής ταυτότητας παραμένουν οι ισχυρότεροι παράγοντες των διεθνών σχέσεων αλλά και της συνοχής ενός κράτους.

Τα Σκόπια δεν την έχουν αυτήν την συνοχή και το ξέρουν. Ξέρουν τις αδυναμίες τους και τις κρύβουν με επιτυχία. Η αλλαγή του Συντάγματος είναι και ο μόνος τρόπος για να υποχρεωθούν οι Σλαβομακεδόνες να κάνουν το δικό τους ιστορικό συμβιβασμό. Να εγκαταλείψουν το φαντασιακό ε­πεκτατισμό τους, που τροφοδοτεί το κρατικό τους ιδεολό­γημα περί "Μακεδονισμού". Με άλλα λόγια, είναι ο μόνος τρόπος να φύγουν τα αγκάθια και οι διμερείς σχέσεις να τε­θούν σε νέα, αμοιβαίως δημιουργική βάση. Όσο ο Καρα­μανλής δηλώνει ότι η σύνθετη ονομασία θα είναι για όλες τις χρήσεις και δεν θέτει ως όρο την τροποποίηση του Συ­ντάγματος, αντιφάσκει με τον εαυτό του.

Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑ­ΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΜΟΝΟΠΩ­ΛΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟ­ΝΕΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗ­ΤΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ Η ΕΓΓΡΑΦΗ ΥΠΟΘΗΚΩΝ ΣΤΟ ΣΥ­ΝΟΛΟ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. Ακόμα και εάν αποδεχθούν για το κράτος τη σύνθετη ονομασία που θα προτείνουν οι Έλλη­νες, το ιδεολόγημα του μακεδονισμού δεν θα ακυρωθεί, θα ακυρωθεί μόνο εάν ταυτοχρό­νως αλλάξει και το όνομα της κυρίαρχης εθνότητας/γλώσσας. Ο όρος «μακεδόνικη» δη­λώνει το Όλον, και γι' αυτό εί­ναι απαράδεκτος. Την πραγ­ματικότητα αντανακλά ένας εθνογεωγραφικός προσδιορι­σμός (όπως σλαβομακεδονι­κή), που δηλώνει ότι πρόκειται για Μέρος.

UPDATE 21-8-2009(09:23)

Επειδή έφτασαν στα αυτιά μου κάποια περίεργα πράματα σε ότι αφορά το παραπάνω ποστ θα ήθελα να διευκρινήσω κάποια πράματα:

• Τα παραπάνω αποτελούν μέρος της εξέτασης της έκθεσης της επιτροπής του ΟΗΕ και είναι αναρτημένα σαν δελτίου Τύπου στο σαιτ του ΟΗΕ. Σχετικό λινκ έχω βάλει από την πρώτη στιγμή.
• Δεν είναι η τελική έκθεση αλλά συνομιλίες της Ελληνικής αντιπροσωπείας με τους ξένους. Ο λόγος που το έβαλα είναι δείξω ότι για πρώτη φορά η Ελλάδα δείχνει στους έξω το θέμα της πολιτιστικής ταυτότητας, τόσο της δικιάς μας αλλά κυρίως και της απόκρυψης από τους Σκοπιανούς της Σλαβικής τους. Για αυτό και η έκπληξη του Βραζιλιάνου Εισηγητή αλλά και οι αρχικές ακραίες αντιδράσεις των ανά το δυαδύκτιο υποστηρικτών της αποκαλούμενης για αυτούς " Μακεδονικής" μειονότητας.
• Χαρακτηριστικό παραμένει ότι ουδείς δεν έδωσε δημοσιότητα στα σημεία που έβαλα μέχρι την δημοσίευση του παρόντος.
• Σε ότι αφορά την μετάφραση ο καθένας μπρορεί να την συγκρίνει με αυτήν που κυκλοφορεί σε άλλο μπλογκ και να δει τις διαφορές που υπάρχουν. Ειδικά σε θέματα ορολογίας η διαφορά είναι μεγάλη.
• Το θέμα το γνωρίζω εδώ 45 μέρες, ενώ στην δημοσιότητα το έβγαλαν οι Σκοπιανοί πριν 25 μέρες μέσω του ακροδεξιού σαιτ maknews( w w w.maknews.com/forum/human-rights-archive/mhrmi-amhrc-un-to-review-greece-s-human-rights-record-t16136.html) το οποίο ανέρτησε ανακοίνωση της γνωστής Σκοπιανής ΜΚΟ και σπόνσορας ενός από της Ελληνικής ΜΚΟ.
• Τις τελικές εισηγήσεις της η επιτροπή θα τις καταθέσει μέχρι την 28-8-2009.

Αντιλμβάνομαι ότι υπάρχει πανικός σε ότι αφορά την ανάρτηση αυτού του νήματος στους γνωστούς κύκλους αλλά πάνω από όλα προηγείται η ενημέρωση του κόσμου.

Τα λάθη του Πρωτόκολλου Πολίτη-Καλφώφ(29-9-1924)

Υπήρχαν και άλλοι λόγοι που ώθησαν την Ελλάδα στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου αυτού, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο στη διαιτησία της ΚτΕ ως προς τις ελληνοβουλγαρικές διαφορές εκτός από την εφαρμογή της Συνθήκης του Νεϊγΰ. Πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του ότι εκείνη την εποχή η ΚτΕ ήταν στο απόγειο της πολιτικής και διπλωματικής σύσταση της και πίστευε ότι μπορούσε να παίξει πολύ καθοριστικό ρόλο υπέρ της ειρηνικής επίλυσης των διεθνών διαφορών. Η Ελλάδα, την ίδια ακριβώς εποχή, είχε ανάγκη να κερδίσει την καλή μαρτυρία της ΚτΕ γιατί είχε πολλές ανοιχτές πληγές:

• H Ιταλία είχε επιτεθεί στην Κέρκυρα μετά τη δολοφονία του Τελίνι και επιπλέον ζητούσε αποζημίωση από την Ελλάδα
• Οι σχέσεις μας με την Αλβανία είχαν οξυνθεί με επίκεντρο το ζήτημα της ανταλλαξιμότητας των Τσάμηδων.
• Οι Μικρασιάτες και Πόντιοι πρόσφυγες έπρεπε να αποκατασταθούν και οι ελπίδες της Ελλάδας για σύναψη διεθνούς δανείου στηρίζονταν αποκλειστικά στην έγκριση της ΚτΕ.

Επιπλέον υπήρχε και η πάγια αντίληψη των διπλωματών, οι οποίοι έπαιζαν πολύ αποφασιστικό ρόλο στη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας εκείνη την εποχή των εναλλασσόμενων αδύναμων κυβερνήσεων, ότι καλύτερα είναι να συνεργαζόμαστε εκ των προτέρων με την ΚτΕ παρά να απολογού¬μαστε ενώπιον της εκ των υστέρων. Κάτι μας θυμίζει αυτό σήμερα.

Έτσι κατά εφαρμογή της Συνθήκης του Νεϊγΰ και ύστερα από το επεισόδιο στο Τερλίτσι, στις 29 Σεπτεμβρίου 1924 υπογράφηκε στην έδρα της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη, από τους αντιπροσώπους της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, Νικόλαο Πολίτη και Χρήστο Καλφώφ, Πρωτόκολλο με τον τίτλο «Προστασία της βουλγαρικής μειονότητας στην Ελλάδα». Το Πρωτόκολλο έγινε γνωστό με τον τίτλο Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ από τα ονόματα των δύο πνευματικών του πατέρων. Η καινοτομία του Πρωτοκόλλου εντοπιζόταν στο γεγονός ότι για πρώτη φορά αναγνωριζόταν από επίσημο ελληνικό κείμενο βουλγαρική μειονότητα στη Μακεδονία. Η ελληνική κυβέρνηση μάλιστα αναλάμβανε την υποχρέωση να εξασφαλίσει στα πρόσωπα που ανήκαν στη βουλγαρική μειονότητα μια δίκαιη μεταχείριση σύμφωνη με τους όρους της Συνθήκης που υπογράφηκε στις Σέβρες, στις 10 Αυγούστου 1920, μεταξύ της Ελλάδας και των κυριοτέρων συμμάχων Δυνάμεων. Την τήρηση των όρων του Πρωτοκόλλου θα αναλάμβαναν δύο μέλη της Μικτής Ελληνοβουλγαρικής Επιτροπής Μεταναστεύσεως, ο Συνταγματάρχης Α. C. Corfe και ο Ταγματάρχης Marcel de Roover. Μάλιστα στο δεύτερο άρθρο αναφερόταν ότι οι δύο αξιωματούχοι της Κ.τ.Ε. θα προσδιόριζαν μετά από επιτόπια έρευνα τις ανάγκες της μειονότητας ειδικά στα θέματα εκπαίδευσης και θρησκείας και θα υπέβαλαν στην ελληνική κυβέρνηση εκθέσεις σχετικές με τα μέτρα που θα έπρεπε να πάρει. Τονιζόταν επίσης, ότι ο εκάστοτε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη Μικτή Επιτροπή όφειλε να τους παράσχει κάθε δυνατή διευκόλυνση. Ακόμη, στο άρθρο 3 αναφερόταν ότι οι Corfe και de Roover θα είχαν το δικαίωμα να δέχονται αιτήσεις, συλλογικές ή ατομικές, από άτομα που ανήκαν στη μειονότητα και τα οποία θα θεωρούσαν ότι παραβιάζονταν τα δικαιώματα τους.

Δυστυχώς όμως ο εμπειρότατος διπλωμάτης Ν. Πολίτης αλλά και το Υπουργείο Εξωτερικών δεν συνεκτίμησαν σωστά όλα τα διπλωματικά και πολτικά δεδομένα και παρασύρθηκαν από την επιθυμία τους να βγουν από το ελληνοβουλγαρικό αδιέξοδο με καλό διεθνές προφίλ. Παραγνώρισαν έτσι:

α) την απολύτως αναμενόμενη αντίδραση της Γιουγκοσλαβίας που θεωρούσε προκλητικότατη την expressis verbis αναγνώριση βουλγαρικών μειονοτήτων στην Ελλάδα. Ο Μαρίνκοβιτς θεωρούσε ότι η αναγνώριση αυτή θα λειτουργούσε ως ένα ακόμα επιχείρημα της Βουλγαρίας στην προσπάθεια της να αποδείξει τη βουλγαρική καταγωγή των Σλαβόφωνων που ζούσαν και στη γιουγκοσλαβική Μακεδονία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Γιουγκοσλαβία, για να αποφύγει την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου, κατέφυγε σε ανοιχτές απειλές κατά της Ελλάδας, διαδίδοντας ότι θα συμπράξει με τη Βουλγαρία για να διεκδικήσουν από κοινού την ελληνική Μακεδονία.

β) την εμμονή της Βουλγαρίας στη χρησιμοποίηση των μειονοτήτων ως μοχλό της αναθεωρητικής της πολιτικής. Οι Βούλγαροι όχι μόνο δεν παραγκωνίστηκαν, όπως βιάστηκε να θριαμβολογήσει ο Πολίτης, αλλά αντιθέτως έσπευσαν να χρησιμοποιήσουν το Πρωτόκολλο με την πρώτη ευκαιρία. Ένα μήνα μετά την υπογραφή, το Υπουργείο Εξωτερικών πληροφορήθηκε ότι ο Βούλγαρος της Μικτής Επιτροπής προσπαθούσε να πείσει αυτούς που αιτούνταν ανταλλαγή να παραμείνουν στην Ελλάδα, υποσχόμενος σχολεία και εκκλησίες γιά την μειονότητα με στόχο την αυτονομία. Δηλαδή εκεί που η Ελλάδα ήλπιζε να λύσει ένα πρόβλημα, δημιούργησε ένα χειρότερο. Και αυτό ας το προσέξουμε σήμερα

Μέχρι το Δεκέμβριο διαπιστώθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το Πρωτόκολλο είχε πολύ δυσάρεστες επιπτώσεις επί της διαδικασίας της ανταλλαγής, και μάλιστα υπήρχε κίνδυνος να τη ματαιώσει. Οι Βούλγαροι πίεζαν τους μειονοτικούς να ανακαλέσουν ακόμα και τις παλιές αιτήσεις ανταλλαγής, αφού με το Πρωτόκολλο εξασφάλισαν απόλυτη προστασία. Η προπαγάνδα αυτή καρποφόρησε με αποτέλεσμα οικογένειες που είχαν δηλώσει ότι ήθελαν να ανταλλαγούν, άρχισαν να καλλιεργούν πάλι τα χωράφια τους, να επισκευάζουν τις οικίες τους κ.λπ. Σε γενικές γραμμές, σύμφωνα με πληροφορίες τοπικών αρχών, διά του περί μειονοτήτων πρωτοκόλλου ανερριπίσθησαν οι περί αυτονομήσεως της Μακεδονίας παλαιοί πόθοι του βουλγαρόφωνου στοιχείου προκαλώντας έτσι την αμηχανία των Ελλήνων Σλαβόφωνων που ήταν αδύνατον να αντιδράσουν. Κατόπιν τούτων η ελληνική κυβέρνηση άρχισε πλέον να ψάχνει τρόπο να ακυρώσει το διαβόητο Πρωτόκολλο με κομψό τρόπο, ώστε να μην προκαλέσει την μήνιν της μειονοτικής Γραμματείας και των ουδέτερων μελών της Μικτής Επιτροπής. Και αυτό κάτι μας θυμίζει σήμερα. Το λάθος το διορθώνουμε με λάθος.


Βιβλιογραφία (οι πρωτογενείς πηγές βρίσκονται στα βιβλία)
1-Ιάκωβος Μιχαηλίδης, Μετακινήσεις Σλαβόφωνων Πληθυσμών (1912-1930), ΚΕΜΟ, 2003
1-Λένα Διβάνη, Ελλάδα και Μειονότητες, Νεφέλη, 1995

Αποβολή, Βικιπαίδεια και Ίωνας Δραγούμης

Όλοι είσαστε ενήμεροι για το θέμα της βικιπαίδεια(ελληνικής wikipedia) και το ζήτημα του άρθρου με θέμα την βιογραφία του Ίωνα Δραγούμη. Το ανέβασαν πολλά ελληνικά μπλογκ , ενώ εγώ ενημερώθηκα από έναν φίλο σε google chat room. Παρόλο που οι απόψεις μου είναι αρνητικές για την wiki από πιο παλιά (πριν 4 χρόνια σχεδόν) και μετά από ενεργή συμμετοχή μου σε ζητήματα περί Μακεδονίας αποφάσισα να δω τι παίζει και στην ελληνική βερσιόν.
Εγγράφομαι λοιπόν και αρχίζω να διαβάζω την στιχομυθία γνωστού δυαδυκτιακού ατόμου μιας και χρησιμοποιεί (όπως και εγώ) το ίδιο username παντού με τον διαχειριστή αλλά και αρθογράφο της ετεροβαρής βιογραφίας του Δραγούμη και κάνω την πρώτη μου τοποθέτηση όπως παρακάτω:

Αν και όχι φανατικός χρήστης της wiki ή της βικιπαίδεια, διάβασα το ανιστόρητο άρθρο που αφορά την βιογραφία του Ίωνα Δραγούμη. Καταρχήν αυτός που έγραψε την βιογραφία έχει ως πηγή άρθρο από το σάιτ e-grammes.gr όπου πουθενά δεν αναγράφει την επίμαχη φράση "ακραίου ελληνικού σωβινιστικού μεγαλοϊδεατισμού".

Αντίθετα ο Ίωνας Δραγούμης (προφανώς ο αρθρογράφος δεν τον διάβασε ποτέ ήταν ο πρώτος που οροθέτησε τον Ελληνικό Εθνικισμό λέγοντας "οι Έλληνες δεν είναι κατακτητικοί. Πολιτική κυριαρχία πάνω σε άλλους δεν ζήτησαν ποτέ τους"(Ο Ελληνισμός μου και οι ΈΛληνες, σελ 120).

Δυστυχώς στην Ελλάδα ο όρος εθνικισμός έχει πάρει στρεβλή μορφή σε ότι αφορά την κατανόηση της, δείγμα της σύψης που έχει η παιδεία μας αλλά και η κοινωνία μας. Ο Εθνικισμός σύμφωνα με την διεθνή πολιτική ορολογία είναι ένα ιδεολογικό κίνημα που έχει σαν σκοπό την απόκτηση και την διατήρηση της αυτονομίας, της ενότητας και της ταυτότητας ενός έθνους[Anthony Smith, Oxford, National Identity].

Έρχομαι τώρα στο δεύτερο σημείο και το οποίο αφορά την φράση "αποκαλούμενου Μακεδονικού Αγώνα". Θα μπορούσε να γραφτεί "κατά των Ελλήνων αποκαλούμενου Μακεδονικού Αγώνα". Ο γνωστός Βρεττανός ιστορικός Douglas Dakkin τον ονομάζει ο "Ελληνικός αγώνας στην Μακεδονία". Αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν πηγή.

Και φτάνω στον "χχχχχχ" που από ότι κατάλαβα είναι διαχειριστής και μάλλον οπαδός του ιστορικού αναθεωρητισμού. Ο δημοκρατικός διάλογος χχχχχ προϋποθέτει επιστημονική επιφάνεια, συνειδησιακή διαφάνεια, προσήλωση σε κανονιστικές αρχές και, μάλιστα, στον λόγο ύπαρξης του θεσμού που είναι, αναντιρρήτως, το συμφέρον της κοινωνίας. Ώστε, η παγίωση του “ετσιθελισμού” της διατεταγμένης πλειοψηφίας των κατόχων του θεσμού δεν αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα, αλλά ιδιοποίηση. Επειδή ακριβώς το γνωρίζεται, διακινείται ανερυθριάστως το επιχείρημα ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας των πολιτών αποτελεί την μείζονα απειλή των δικαιωμάτων και όχι η δική τους αυτόνομη, δηλαδή ολιγαρχική συνιστώσα. Πως το κάνετε αυτό ? Με το να αποκαλείται τον Γιαννόπουλο "ψυχωτικό" και τον Δραγούμη ως "παραστρατιωτικό". Το να διακινείται τον τυπικά λαϊκιστικό εθνικισμό των γείτονων , απομεινάριa του σταλινικού ολοκληρωτισμού, και τον νεοφιλελεύθερο ιμπεριαλισμό, που προσημειώνει στο σκοπό του τα ανθρώπινα δικαιώματα, εγκαλούν τον λόγο της ελευθερίας και την επιστήμη για εθνικισμό.

O Λουκιανός είπε για αυτό το είδος της ιστοριογραφίας ότι σε "Σε γενικές γραμ­μές ένας είναι ό σωστός πήχης και το μέτρο ακρι­βείας: να μην αποβλέπει σ' αυτούς πού τον ακούν τώρα αλλά σ' εκείνους πού μελλοντικά θα διαβά­σουν τα συγγράμματα του. Διότι, αν υπηρετεί τις σκοπιμότητες της παρούσας στιγμής, εύλογα θα συγκαταλεχθεί στην κατηγορία των κολάκων, τους οποίους από παλιά ή ιστορική επιστήμη είχε αποστραφεί ευθύς έξ αρχής".[15:26, 12 Αυγούστου 2009]

Η απάντηση ποια ήταν του αρθογράφου και διαχειριστή της βικιπαίδεια ?

Συνειδητοποιήστε ότι η ΒΠ δεν είναι εθνικιστικό τσιφλίκι κανενός και μην
κουράζεστε να δημιουργείτε sock puppet λογαριασμούς.

Σε νέα ερώτηση μου ζητάω και πάλι ευγενικά από τον υπόψη διαχειριστή εάν ....

Υπάρχει ο "ακραίος ελληνικός σωβινιστικός μεγαλοϊδεατισμός" στα έργα του του Δραγούμη ? Εάν υπάρχει τότε θα συμφωνήσω με την έκφραση. Εάν δεν υπάρχει τότε ισχύει αυτά που ανέφερα. Και γνωρίζοντας τα βιβλία του μπορώ να φέρω δεκάδες αποσπάσματα που αποδεικνύουν τα λεγόμενα μου[19:00, 12 Αυγούστου 2009]

Και η απάντηση έρχεται στο άρθρο για τον Ίωνα Δραγούμη όπου διαστρευλώνονται τα πάντα. Και τότε απαντώ (μη θέλοντας να γράψω στο κυρίως άρθρο διότι γνωρίζω ότι θα τα σβήσουν και πάλι) ....

χχχχχχ από ότι φαίνεται ο Κος χχχχχχχχχχ επιβάλλει τους δικούς του κανόνες στην Βίκι και αυτό φαίνεται ότι η πρώτη παράγραφος πλέον όχι μόνο την άλλαξε αλλά χειροτέρεψε σε ότι αφορά τα ιστορικά στοιχεία. Αυτό μου επιβεβαιώνει δύο
πράματα.

Το πρώτο αυτό που λέω σε όσους με ρωτάνε στα μπλογκς μου ότι πηγή που γράφεται από άτομα μη ελεγχόμενα και προκατειλημμένα είναι αναξιόπιστη.

Το δεύτερο είναι η ρήση του Πλούταρχου (Περί του ακούειν 37C) όπου λέει ότι "η έλλειψη ελέγχου, την οποία πολλοί νέοι λόγω της απαιδευσίας τους θεωρούν ελευθερία, κάνει τις επιθυμίες, που είναι σαν να ελευθερώθηκαν πλέον από περιορισμούς, να γίνοναται αφέντες σκληρότεροι και από εκείνμους τους δασκάλους και παιδαγωγούς της παιδικής ηλικίας."

Καμμία ιστορική πηγή δεν αναφέρει τον Ίωνα Δραγούμη ως σωβινιστή. Όσο για την κατηγορία του χχχχχχχχχ περί sock puppet λογαριασμούς αυτό δείχνει έλλειψη επιχειρημάτων.[06:15, 13 Αυγούστου 2009]

Φυσικά συνεχίστηκε το παραλήρημα του εν λόγου διαχειριστή, απάντησα και εγώ ανάλογα εώς ότου οι "μεγάλοι διαχειριστές" μετά από σχετική προειδοποίηση με απέβαλαν για μία εβδομάδα για το (Δεν ξέρω ποιος σας έκανε διαχειριστής αλλά σαν συνομιλητής φτάνεται πιο κάτω και από τον πάτο) διότι όπως λέει ...

Η φράση θίγει όλη την κοινότητα και όχι μόνο τον συνομιλητή στον οποίο απευθύνεται

Και κάνω εγώ την ερώτηση στους δύο διαχειριστές .....

Όταν κάποιος σε λέει εθνικιστή χωρίς να το τεκμηριώνει, ότι ανοίγεις ψεύτικους λογαριασμούς, χαρακτηρίζει με επαίσχυντες εκφράσεις ιστορικά πρόσωπα και 1002 άλλα, δεν θίγει όλη την κοινότητα και όχι μόνο τον συνομιλητή στον οποίο απευθύνεται ?

Η άποψη μου για την Βικιπαίδεια/wikipedia

Η ιδεολογική σύγχυση και o πολιτικός αποπροσανατολισμός, που συστηματικά καλλιεργούνται στις Δυτικές κοινωνίες είναι φαινόμενα, που έχουν αρχίσει να γίνονται ευρύτερα αντιληπτά τα τελευταία 15 χρόνια. Μέρος αυτής είναι και η υπόψη ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια. Εκείνο όμως, που σίγουρα διαφεύγει, είναι ο σημαντικός ρόλος που φαίνεται ότι διαδραματίζει στο παιγνίδι αυτό η αλλοίωση των εννοιών της πολιτικής, κοινωνιολογικής, φιλοσοφικής κ.λ.π. ορολογίας.

Όλες οι ενδείξεις αλλά και οι σχετικές μελέτες αποδεικνύουν ότι η διαστρέβλωση των εννοιών και η χρησιμοποίηση των όρων είτε με άλλο, παραπλήσιο περιεχόμενο είτε ακόμη και με εντελώς αντίθετο του πραγματικού, είναι ένα ανυπολόγιστης αξίας όπλο στα χέρια εκείνων που ξέρουν να το χειρισθούν.

Πολλοί επεσήμαναν τον κίνδυνο αυτό. Πιο παραστατικός ο George Orwell, στο περίφημο μυθιστόρημα του «1984», μάς αποκαλύπτει με όλη την γλαφυρότητα της γραφίδας του, την φοβερή δύναμη των διαστρεβλωμένων λέξεων και εννοιών, αλλά και τις τρομακτικές δυνατότητες πού περικλείει η χρησιμοποίηση τους από μια μικρή ηγετική ομάδα για την διανοητική εξόντωση και πνευματική υποδούλωση της υπόλοιπης κοινωνίας.

Η όλη παραπλάνηση στηρίζεται σε μια απλή διαπίστωση: Ο μέσος πολίτης αντιδρά συναισθηματικά σε ορισμένες λέξεις - κλειδιά, θετικά ή αρνητικά (Θεωρία των λεκτικών στερεοτύπων). Απέναντι όμως στην πληθώρα των υπολοίπων όρων δεν παρουσιάζει ανιχνεύσιμες αντιδράσεις. Αν λοιπόν χρησιμοποιηθεί ό όρος π.χ. «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» πείθεται ευκολότερα ο μέσος πολίτης, πού τις περισσότερες φορές είναι ευνοϊκά τοποθετημένος ως προς το πρώτο συνθετικό τού όρου. Ο «δημοκρατικός» όμως «συγκεντρωτισμός», γι' αυτούς που γνωρίζουν, είναι μια βασική αρχή διοικήσεως των παλαιών Κομμουνιστικών Κομμάτων αλλά και των σημερινών «αντικαταστατών του» που βέβαια δεν έχει καμιά απολύτως σχέση μέ «δημοκρατικές» διαδικασίες. Τα πολυσυζητημένα έξ άλλου παραδείγματα όρων και εννοιών όπως «Ελευθερία», «Δημοκρατία», «Ειρήνη» κ.λ.π. που έχουν καταντήσει κενές λέξεις οστά χείλη επιτηδείων δημαγωγών αποτελούν τραγική επιβεβαίωση των ανωτέρω.

Στην περίπτωση μας είναι η χρήση του «σωβινισμού» όπου διαχειριστής της βικιπαίδεια προσπαθεί να επιβάλλει με το έτσι θέλω στην βιογραφία του Ίωνα Δραγούμη παραβλέποντας τόσο τα έργα του αλλά και την πραγματική διάσταση του όρου.

Η σύγχυση και ο αποπροσανατολισμός έχουν προχωρήσει ήδη σε επικίνδυνο βαθμό. Ό αγώνας για την αντιστροφή του ρεύματος είναι σκληρός και θα γίνεται συνεχώς σκληρότερος. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Ο καθένας πρέπει να προσφέρει ότι μπορεί ανεξάρτητα από εθνικότητα, από κοινωνική κατάσταση, από ηλικία, γιατί ο αγώνας είναι κοινός για όλους τούς Έλληνες, η δε έκβαση του θα κρίνει οριστικά και την τύχη του Ελληνισμού.

Η θέληση να προσφέρω με κάποιο τρόπο στον κοινό αγώνα, να προσθέσω ένα μικρό λιθαράκι στο φράγμα πού πρέπει να κτισθεί εναντίον του απειλητικού χειμάρρου της διανοητικής παρακμής και της μεθοδευμένης συγχύσεως, υπήρξε και το πρώτα ερέθισμα για το στήσιμο των μπλογκ μου. Τα άρθρα μου προσπαθώ όσο είναι το δυνατόν να είναι τεκμηριωμένα (βάζοντας πηγές από όλες τις πλευρές) και το κυριώτερο ποτέ αποσπασμένα με σκοπό να εκτροχιάσω την ιδεολογική σκέψη μονομερώς.

Το δεύτερο ερέθισμα, έδωσαν οι συχνές διαπιστώσεις, που γίνονταν μετά από συζητήσεις στα διάφορα φόρουμ, όπου αναλύονταν ιδεολογικά ή πολιτικά ζητήματα, ότι οι νέοι δυσκολεύονταν πολλές φορές στην κατανόηση διαφόρων όρων. Σε αυτό φυσικά είναι επιτακτική η χρήση λεξικών, βιβλίων, που θα μπορούσε να λύσει αρκετά προβλήματα. Σημειώνω δε ότι στα μπλγκ μου είναι επιτρεπτή κάθε αναφορά και άποψη από όλους φτάνει να μην είναι υβριστική.

Ο Πλάτωνας είπε ότι όταν ο άνθρωπος είναι σεμνός και καλά εκπαιδευμένος, κάνει μετρημένες κινήσεις, ενώ ο δειλός και ο ακαλλιέργητος φαίνεται βιαιότερος και πιο απότομος.

Το παραπάνω το αφιερώνω στους Έλληνες διαχειριστές της βικιπαίδεια που σωστά εφάρμοσαν τους κανονισμούς σε ότι αφορά εμένα αλλά παρέβλεψαν να κάνουν το ίδιο τόσο στο άρθρο του Δραγούμη αλλά και στον συνδιαχειριστή τους. Είδαν το δέντρο αλλά όχι το δάσος. Και από ότι φαίνεται η βικιπαίδεια είναι τσιφλίκι μιας συγκεκριμένης ιδεολογικής αντίληψης, αυτής του εθνομηδενισμού ή ιστορικού αναθεωρητισμού όπως αποκαλείται από τους λίγους πανεπιστημιακούς που παλεύουν καθημερινά για την ανατροπή της στον τομέα της Ελληνικής Παιδείας.

Ίωνας Δραγούμης

Τι ήταν ο Δραγούμης για τους διαχειριστές της βικιπαίδεια ?
Μιλάνε μόνοι τους...

Εθνοπατριωτικά παραληρήματα, τύπου Αντίβαρο για άλλη μια φορά δυστυχώς. Για τους εθνικιστές ο Δραγούμης, όπως και ο ψυχωτικός Γιαννόπουλος είναι σύμβολα εθνικής έξαρσης, μαγαλοϊδεατισμού και σωβινισμού. Κανείς δε ρωτά τι υπήρξε ο Δραγούμης πίσω από τις ομίχλες των των παραστρατιωτικών οργανώσεων που κινήθηκε. Ένας απλός προδότης που αρνήθηκε να υπηρετήσει την πατρίδα του και απομακρύνθηκε με τις κλωτσιές από τα λειτουργήματα που προβάλλει το άρθρο. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η βιβλιογραφία.

Η παράγραφος την οποία έγραψε ο φίλος και την οποία ο/οι διαχειριστής/ες της βικιπαίδεια σβήνουν αντικατοπρίζει την πραγματικότητα για τον Ίωνα Δραγούμη. Την παραθέτω λοιπόν :

Ο Ίων (Ιωάννης) Δραγούμης, υπήρξε διπλωμάτης, πολιτικός, πρωτεργάτης του Μακεδονικού Αγώνα[1], στην οργάνωση του οποίου προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες[2], λογοτέχνης και πρωταγωνιστής του γλωσσικού κινήματος του δημοτικισμού[3], διανοητής με σημαντική συμβολή στην διαμόρφωση της ελληνικής ιδεολογίας των αρχών του 20ού αι.[4]. Οραματιστής ενός ρομαντικού[5] μεγαλοϊδεατικού[6] απελευθερωτικού ελληνικού εθνικισμού, όχι σωβινιστικού[7] ούτε ιμπεριαλιστικού ή καν εδαφικού[8], αλλά πολιτισμικού[9], βασισμένου στην συνύπαρξη ελευθέρων εθνών[10] και πάνω απ' όλα ανθρωπιστικού[11], ενεπλάκη στα πάθη του εθνικού Διχασμού, τα οποία και τού στοίχισαν την ζωή, αλλά και μετά την δολοφονία του δεν έπαυσε να επηρεάζει την ελληνική σκέψη, όντας για άλλους από τους θαυμαστές του «μάρτυρας και ήρωας του Ελληνισμού»[12], «Δάσκαλος του Γένους»[13], «πατέρας του ελληνικού εθνικισμού»[14], ή πάντως «ένας από τους πιο παρεξηγημένους, περισσότερο αμαυρωμένους και λιγότερο δικαιωμένους διανοητές της νεοελληνικής σκέψης και συνείδησης»[15], για άλλους από τους αντιπάλους του ακραίος σωβινιστής[εκκρεμεί παραπομπή], για άλλους ρομαντική, αμφιλεγόμενη και πάντοτε συναρπαστική προσωπικότητα[16]

Σημειώσεις-παραπομπές
[1]- Βακαλόπουλος K. A. 1983, Ο Βόρειος Ελληνισμός κατά την πρώιμη φάση του Μακεδονικού Αγώνα (I878-894), Ίδρυμα Μελετών της χερσονήσου του Αίμου, Θεσσαλονίκη. Ο συγγραφέας στο κείμενο του έργου του χρησιμοποιεί τον πλέον ουδέτερο όρο μακεδονική σύγκρουση. Στην Encyclopedia of modern Greek literature χρησιμοποιείται ο όρος οργάνωση της άμυνας των ελληνικών ορθόδοξων κοινοτήτων ενάντια στους αποκαλούμενους κομιτατζήδες.
[2]- Ιωάννης Μαζαράκης, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος ΙΔ', Εκδοτική Αθηνών, 1977, σελ. 236-238· λεπτομερέστερα για την εθνική δράση του Δραγούμη ως προξένου Μοναστηρίου βλ. Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, «Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων αίμα - Ανατομία της ελλαδικής πραγματικότητας», εκδ. Σταμούλης 2008, ISBN 978-960-6741-93-7, κεφ. «Η συμβολή του Ίωνα στην οργάνωση της Μακεδονικής Αντίστασης», σελ. 143-150 και κεφ. «Η μακεδονική εμπειρία», σελ. 151-159
[3]- Κ.Θ. Δημαράς, «Ιστορία της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας», 7η εκδ. 1985, σελ. 401-402 και σημειώσεις σελ. 609
[4]- Κ.Θ. Δημαράς, κεφ. «Η διακόσμηση της ελληνικής ιδεολογίας» στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος ΙΔ', Εκδοτική Αθηνών, 1977, σελ. 408-409
[5]-I.D. Stefanidis, «Stirring the Greek Nation: Political Culture, Irredentism and Anti-Americanism in Post-War Greece, 1945-1967», p. 32: «Ion Dragoumis, a prominent exponent of romantic nationalism»
[6]- Bruce Merry Encyclopedia of modern Greek literature, 116-117
[7]-Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, «Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων αίμα - Ανατομία της ελλαδικής πραγματικότητας», εκδ. Σταμούλης 2008, ISBN 978-960-6741-93-7, σελ. 15: «Ο Ίων δεν ήταν ούτε σωβινιστής ούτε ακραίος στις θέσεις του.»
[8]-Ίων Δραγούμης, Φύλλα Ημερολογίου: «Κάτω όλοι οι ιμπεριαλισμοί! Θα ησυχάσουν πολύ και θα καλητερέψουν πολύ οι άνθρωποι άμα πάψουν να έχουν χωματική λαιμαργία, δηλαδή να διψούν για ν' απλωθούν σε ξένα χώματα, να ορίζουν όλο και περισσότερα χώματα. Να θέλουν τα έθνη να ορίζουν ανθρώπους το εννοώ, μα πώς να τους ορίζουν; με το πνεύμα, με τον πολιτισμό τους τον ανώτερο. Ας δημιουργήσουν τα έθνη πολιτισμούς και ας επηρεάζουν τα άλλα έθνη, αν μπορούν. Κι όποιος κάμει τον καλήτερο. [...] Μάρτης 21, 1919»
[9] Ίων Δραγούμης, «Ελληνικός Πολιτισμός», 1913-14, α' έκδ. περ. «Γράμματα», Αλεξάνδρεια 1914, επανέκδ. Φιλόμυθος, Θεσσαλονίκη 1993, ISBN 960-7375-01-7, κεφ. «Το έθνος», σελ. 67-70: «Ποιος είναι των εθνών ο σκοπός ο τελικός, πές τον προορισμό, πές τον αποστολή, πές τον ανάγκη; Ο πολιτισμός! Να έργο άξιο για τα έθνη, έργο ανθρωπιστικό, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πώς τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα. [...] Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Και αυτή είναι η αξιοσύνη τους η μεγάλη. [...] Δεν φτάνει όμως να είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει κιόλα να είναι πολιτισμένο από δικό του πολιτισμό. [...] Και είναι απαραίτητα όλα τα έθνη.»
[10]- Ίων Δραγούμης, «Ελληνικός Πολιτισμός», 1913-14, α' έκδ. περ. «Γράμματα», Αλεξάνδρεια 1914, επανέκδ. Φιλόμυθος, Θεσσαλονίκη 1993, ISBN 960-7375-01-7, κεφ. «Το έθνος», σελ. 70: ««είναι απαραίτητα όλα τα έθνη, όχι μόνο το ένα, όσο σημαντικό και να είναι, ούτε εκείνα μοναχά που ανθοβολούν πολιτισμούς· και τα βάρβαρα έθνη δικαιολογιούνται, και τα άγρια και τα αδύνατα»
[11]-Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, «Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων αίμα - Ανατομία της ελλαδικής πραγματικότητας», εκδ. Σταμούλης 2008, ISBN 978-960-6741-93-7, σελ. 15: «Ήταν [ο Δραγούμης] ένας αγνός πατριώτης μα πιο πολύ ήταν Άνθρωπος.»
[12]-Χρίστος Γούδης, «Προσκλητήριο πεσόντων» από την ποιητική συλλογή «Έλληνες», εκδ. Μέτρον, 2006, και Χρίστος Γούδης, καθ. Παν. Πατρών, «Ίων Δραγούμης: Πάντα επίκαιρος», εισήγηση στην ημερίδα «Ίων Δραγούμης και Ελληνισμός», Παλαιά Βουλή 24-9-2009, Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «Ίων Δραγούμης»: «Δραγούμης Ίων / Οραματιστής / Ο νους του στη Μεγάλη Ιδέα / Εξετελέσθη από παρακρατικούς / Μαρτύρων και ηρώων αίμα / Χυμένο άδικα / Πάνω στη γης που αγαπούσε»
[13]- Ίων Δραγούμης, «Ελληνικός Πολιτισμός», 1913-14, α' έκδ. περ. «Γράμματα», Αλεξάνδρεια 1914, επανέκδ. Φιλόμυθος, Θεσσαλονίκη 1993, ISBN 960-7375-01-7, Στέλιος Παπαθεμελής, Πρόλογος, σελ. 7: «...δικαιωματικά ανήκων στους Δασκάλους του Γένους»
[14]- Γιώργος Πισσαλίδης, «Ίων Δραγούμης: ο πατέρας του Ελληνικού εθνικισμού»
[15]- Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, «Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων αίμα - Ανατομία της ελλαδικής πραγματικότητας», εκδ. Σταμούλης 2008, ISBN 978-960-6741-93-7, σελ. 13
[16]-Οδυσσέας Ελύτης, «Οι πολλοί Έλληνες του ενός Δραγούμη», σελ. 326-327 στο Οδυσσέας Ελύτης, «Εν λευκώ», εκδ. Ίκαρος, 2006, ISBN 960-7233-26-3

Διαβάστε τώρα και τι γράφει η σελίδα στην βικιπαίδεια, δείτε τις πηγές , ελέγξτε εάν έχουν ειπωθεί και κρίνετε ποιος είναι λάθος και ποιος είναι σωστός.

UPDATE: 27-8-2009
Για την σφαιρική ανάλυση του ζητήματος καλό είναι να διαβάσετε και τα παρακάτω λινκς όπως και την στιχομυθία που έχω με άναγνώστη στα σχόλια της παρούσας ανάρτησης.
Συλλογή υπογείων λάμα
Εκφράσεις χρηστώνΔιαχειριστών
Κατάχρηση από τον χχχχχχχ του ρόλου του ως διαχειριστή