Με αφορμή τις δηλώσεις Νταβούτογλου για το Καστελόριζο, τις ενέργειες της Τουρκίας στην ΑΟΖ Καστελόριζου όπου παρεμπόδισε με πολεμική ενεργεία ιταλικό ερευνητικό πλοίο, το δικαστήριο της Χάγης όπου η ακραία εθνικιστική κυβέρνηση Γκρουέφσκι έκανε αυτό που δεν έκανε η Ελλάδα, αλλά και γενικά την εν γένει συμπεριφορά της πολιτικής ηγεσίας της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής τα τελευταία 30 χρόνια, μου ήρθε στην μνήμη κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το γνωστό βιβλίο του Τούρκου ΥΠΕΞ(Το Στρατηγικό Βάθος, εκδόσεις «Ποιότητα», 2η έκδοση, 2010). Συγκεκριμένα ο Νταβούτογλου στο κεφάλαιο «στρατηγικός σχεδιασμός και πολιτική βούληση», περιγράφει τις στρατηγικές που πρέπει να έχει μία χώρα, οι οποίες πρέπει να βασίζονται σε πολιτικούς ηγέτες των χωρών που διαθέτουν βάθος στο όραμα τους για το μέλλον και δεν γίνονται δέσμιοι της προκαθορισμένης επικαιρότητας.
Για να δούμε τα κύρια σημεία που μας δίνει ο πανέξυπνος αλλά και διορατικός Τούρκος πολιτικός σε ότι αφορά την «αδύναμη πολιτική ηγεσία»:













