Belomorska Macedonia ένας αλυτρωτικός όρος που χρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί ακτιβιστές στην Ελλάδα.

Οι ασχολούντες με το Μακεδονικό σίγουρα έχουν διαπιστώσει ότι οι Σκοπιανοί στην Ελλάδα πλέον ανοίγουν blogs προκειμένου να «διαφημίσουν» και στα Ελληνικά την ακραία αλυτρωτική τους προπαγάνδα. Έτσι εκτός από το ΜΑΚΙΒΕ και το Macedonian Abecedar έχουμε και το νέο blog με την ονομασία Belomorska Macedonia. Ενδιαφέρον έχει να δούμε την ιστορία αυτού του ονόματος μιας και πολλοί ίσως να μην την γνωρίζουμε.

Στην Ελλάδα ο όρος Belomorska έγινε γνωστός κατά τα έτη 1941-1944 όταν τα εδάφη της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (πλην Αλεξανδρούπολης) ήταν υπό «βουλγαρική διοίκηση» κατά παραχώρηση των Γερμανών, οι οποίοι και ουσιαστικά τις κατέλαβαν. Ο όρος αυτός που μεταφράζεται στα Ελληνικά ως «Διοίκηση Αιγαίου» ή «Αιγαιΐς» χρησιμοποιούνταν από τους Βουλγάρους με σκοπό να υποδη­λώσει μεν γεωγραφικά την ίδια περιοχή, αλλά ως διοικητική περιφέρεια της Βουλγαρίας, με την έννοια που έδωσε σε αυ­τήν η βουλγαρική πλευρά και όπως ίσχυσε στη συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία. Οι όροι αυτοί χρησιμοποιούνται στη μετάφραση κάποιων διοικητικών και νομικών αποφάσεων του βουλγαρικού κράτους και αποτελούν μετάφραση του βουλγαρικού όρου Belomorie. [1]

Ο όρος αυτός είναι μία διάδοχη κα­τάσταση του ευρύτερου γεωγραφικά βουλγαρικού όρου Εgeiska Makedoniia (Μακεδονία του Αιγαίου), ο οποίος καλύ­πτει όλο το τμήμα της ελληνικής Μακεδονίας και ο οποίος μετά τον πόλεμο χρησιμοποιείται από την πνευματική και πολιτική ηγεσία της FYROM. Ο όρος Belomorie επινοήθηκε α­πό τους Βούλγαρους επιστήμονες-γεωγράφους της εποχής του πολέμου για να αποδώσει αρχικά τη γεωγραφική περιοχή μεταξύ του Θερμαϊκού κόλπου και του κόλπου της Αλεξαν­δρουπόλεως, κατ' αντιστοιχίαν των άλλων δύο περιοχών που «κατείχε» η Βουλγαρία κατά την περίοδο αυτή -της Δοβρουτσάς και της περιοχής της Νότιας Γιουγκοσλαβίας που είχαν επίσης συγκεκριμένα διακριτά ονόματα . Στη συνέχεια περιορίστηκε εκ των συνθηκών στο να προσδιορίζει τη συγκεκριμένη περιοχή μεταξύ του ποταμού Στρυμόνα και της γραμμής Αλεξανδρουπόλεως-Σβίλενγκραντ. [2]

Καθίσταται λοιπόν τότε σαφής η προ­σπάθεια των Βουλγάρων πολιτικών και πνευματικών ηγετών να εξοικειώσουν το βουλγαρικό λαό στις δυνατότητες και τις συνθήκες της συγκυρίας, επαναπροσδιορίζοντας γεωγραφικά και γλωσσικά τις εκάστοτε βουλγαρικές «ιστορικές και εθνι­κές αλύτρωτες πατρίδες». Σήμερα τους Βουλγάρους τους αντικατέστησαν οι «Makedonskiot nacionalnosti» της FYROM.

Έτσι βλέπουμε πλέον οι Σκοπιανοί ακτιβιστές (οι οποίοι διαφημίζουν και την Φιλελεύθερη Συμμαχία όπου βρίσκουν και οι οποίοι τα έχουν σπάσει ως φαίνεται με τους Σκοπιανούς του Ουράνιο Τόξου) χρησιμοποιούν πλέον ανοιχτά όρους οι οποίοι φυσικά θυμίζουν την Βουλγαρική κατοχή στην Ελλάδα αλλά και τις Βουλγαρικές συμμορίες τύπου Οχράνα που όργωναν την Μακεδονία και εκτελούσαν Έλληνες υπό την κάλυψη του Γερμανικού Ναζισμού αλλά και του Ιταλικού φασισμού.

Άραγε η Φιλελεύθερη Συμμαχία γνωρίζει ότι στελέχη της χρησιμοποιούν τέτοιους ακραίους εθνικιστικούς διοικητικούς ορισμούς προκειμένου να διασπείρουν την επεκτατική τους προπαγάνδα ?

Σημειώσεις
[1]-Η βουλγαρική κατοχή στην Αν. Μακεδονία και Θράκη (1941-1944), Ξανθίππη Κοτζαγεώργη-Ζυμάρη,2002, ΙΜΧΑ, σελ 14
[2]- D. Jaranov, «Balgarskoto Belomorie kato geografsko poniatie» (Η βουλγαρική Αιγαίΐς ως γεωγραφική έννοια), Belomorski pregled 1942, n. 1, 1-10

Αρχαιολογική έκθεση με τίτλο «Μακεδονίας νόμισμα»

Μακεδονικά «ευρώ» και αθηναϊκά «δολάρια»

Πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία του μακεδονικού βασιλείου, τους βασιλείς, τις πόλεις του αλλά και την οικονομική πολιτική που ασκούσαν μέσω των νομισμάτων τους οι εκάστοτε μακεδόνες άρχοντες προσφέρει η μεγάλη έκθεση με τίτλο «Μακεδονίας νόμισμα» που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης. Παρουσιάζονται 270 αργυρά και χρυσά μακεδονικά νομίσματα που χρονολογούνται από τον 6ο ως τον 1ο π.Χ. αιώνα και αποτελούν μέρος της συλλογής 4.000 μακεδονικών νομισμάτων και 10.000 συνολικά νομισμάτων του αρχαίου κόσμου που απαριθμεί η πολύτιμη συλλογή της Αlpha Βank. Χαρακτηριστικότερα είναι τα περίφημα αλεξάνδρεια τετράδραχμα, τα «διεθνή» νομίσματα της Αρχαιότητας, ενώ το σπανιότατο οκτάδραχμο του Αλεξάνδρου Α΄ (498- 454 π.Χ.) που εκτίθεται είναι ένα από τα μόλις τρία που έχουν εντοπισθεί και καταγραφεί διεθνώς. Ως «το ευρώ της

Το αργυρό τετράδραχμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το ευρώ της εποχής τού... μεγαλύτερου τραπεζίτη όλων των εποχών, που νίκησε κατά κράτος το αθηναϊκό τετράδραχμο, δηλαδή το αντίστοιχο δολάριο εποχής του» χαρακτήρισε ο πρόεδρος του ΔΣ της Αlpha Βank κ. Ι. Κωστόπουλος το τετράδραχμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ το σύγκρινε κάνοντας αναγωγή στη σημερινή εποχή με το δολάριο, το οποίο ταύτισε με το αρχαίο αθηναϊκό τετράδραχμο. «Ο Μέγας Αλέξανδρος ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο. Δεν μπορούσε όμως να το κάνει με το νόμισμα των 14,5 γραμμ. που “κληρονόμησε” από τον πατέρα του και ήταν ελαφρύτερο από το αντίστοιχο αθηναϊκό των 17,5 γραμμ. που ήταν ήδη γνωστό στον τότε εμπορικό κόσμο.

Σαν μεγαλοτραπεζίτης της εποχής του λοιπόν άλλαξε το νομισματικό σύστημα, με αποτέλεσμα το αλεξάνδρειο νόμισμα να εντοπίζεται ακόμη και σήμερα, ακόμη και στην Ινδία και στην Αίγυπτο» είπε κατά τα χθεσινά εγκαίνια ο κ. Κωστόπουλος.

Η έκθεση «Μακεδονίας νόμισμα» θα φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης ως τις 8 Ιουνίου.

πηγή : Το Βήμα

=============================================================

Η ιστορία της νομισματοκοπίας στη Μακεδονία

Γιωτα Συκκα

ΕΚΘΕΣΗ. Μια επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη είναι ευκαιρία να προγραμματίσουμε αυτές τις ημέρες. Περιήγηση στα μνημεία της αλλά κυρίως στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Η ιστορία της νομισματοκοπίας στη Μακεδονία είναι το θέμα της έκθεσης που εγκαινιάζεται την Πέμπτη και έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον. Aλλωστε, η Μακεδονία υπήρξε μια από τις πρώτες περιοχές της Ελλάδας που υιοθέτησε το νόμισμα, περί το 525 - 510 π.Χ.

Το υλικό προέρχεται από τη συλλογή της Alpha Bank που θεωρείται μία από τις σημαντικότερες διεθνώς και αριθμεί περισσότερα από 10.000 νομίσματα από τον αρχαίο κόσμο. Ξεχωρίζουν σπάνια κομμάτια, μοναδικά δείγματα της αρχαίας σφραγιστικής αλλά και τα αρχαία νομίσματα της Μακεδονίας που ξεπερνούν ήδη τις 4.000.
«Θησαυροί»

Στην έκθεση που θα διαρκέσει από τις 27 του μηνός ώς τις 8 Ιουνίου, θα παρουσιασθούν συνολικά 270 αργυρά και χρυσά νομίσματα της Μακεδονίας, τα οποία χρονολογούνται από τον 6ο έως τον 1ο αι. π.Χ.

Διοργανώνεται στην αίθουσα περιοδικών εκθέσεων του μουσείου, στην οδό Μ. Ανδρόνικου 6 και έχει τίτλο «Μακεδονίας Νόμισμα από τη συλλογή της Alpha Bank». Τα νομίσματα χωρίζονται σε πέντε θεματικές ενότητες. Η νομισματοκοπία των περίφημων «θρακομακεδονικών» εθνών που κατοικούσαν στην κεντρική και ανατολική Μακεδονία, είναι η αρχή. Ακολουθεί η ενότητα των Μακεδόνων βασιλέων που αρχίζει με τον Αλέξανδρο Α’ (498 -454 π.Χ.) με τον οποίο εγκαινιάζεται η βασιλική μακεδονική νομισματοκοπία και κλείνει με τον Περσέα (179 - 168 π.Χ.), τον τελευταίο βασιλιά της Μακεδονίας.

Η επόμενη ενότητα περιλαμβάνει τα νομίσματα που κυκλοφόρησαν κατά τον δεύτερο και πρώτο αι.π.Χ. Παρουσιάζεται η αυτόνομη νομισματοκοπία των τελευταίων ετών του βασιλείου, η νομισματοκοπία μετά το 168 π.Χ., όταν η Μακεδονία χωρίσθηκε σε τέσσερις Μερίδες, καθώς και η νομισματοκοπία μετά το 148 π.Χ., όταν πλέον η περιοχή ενσωματώθηκε ως επαρχία στο ρωμαϊκό κράτος, με την ονομασία provincia Macedonia.

Η τέταρτη ενότητα περιλαμβάνει νομίσματα των πόλεων γεωγραφικά, από τις πιερικές ακτές, διατρέχοντας ολόκληρη τη Χαλκιδική και φθάνοντας ανατολικά έως τη Νεάπολη και τη Θάσο. Εδώ το κοινό μπορεί να κάνει και τις συγκρίσεις. Αλλωστε όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, η σπουδαιότητα των μακεδονικών νομισμάτων αποδεικνύεται και από τις απομιμήσεις που κυκλοφόρησαν αιώνες μετά την αρχική έκδοση των πρωτότυπων. Οι Κέλτες της δυτικής και της Kεντρικής Eυρώπης αλλά και οι κάτοικοι της Αραβικής Χερσονήσου αντέγραψαν μακεδονικές εκδόσεις. Τα νομίσματα λ.χ. του Φιλίππου Β’ αλλά και του Μεγάλου Αλεξάνδρου τα οποία παρουσιάζονται σε ξεχωριστή ενότητα της έκθεσης προκειμένου να κατανοήσει το κοινό πόσο επηρέασαν απομακρυσμένους λαούς, αποτελούν τη μεγαλύτερη απόδειξη.

Τα περίφημα «αλεξάνδρεια τετράδραχμα» που χαρακτηρίζονται ως διεθνή νομίσματα της αρχαιότητας είναι αυτά που κλείνουν την έκθεση. Ο επισκέπτης πάντως έχοντας τη βοήθεια ενός χάρτη μπορεί να παρακολουθήσει την πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου προς την ανατολή και να δει τα νομισματοκοπεία που εξέδιδαν νομίσματα στο όνομά του και μετά το θάνατό του.

Την επιμέλεια της νομισματικής συλλογής έχει εκ μέρους της Τράπεζας η δρ Δήμητρα Τσαγκάρη και ο προϊστάμενος του τμήματος Δημοσίων Σχέσων Τεκμηρίωσης και Δημοσιευμάτων του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Χρήστος Γκατζόλης.

πηγή :Καθημερινή

Ίδια γεύση από τους Σκοπιανούς με προκλήσεις και Ελληνικές (υ)αποχωρήσεις

Αποχώρησε από πολυμερή διάσκεψη για τον πολιτισμό, που πραγματοποιείται σήμερα στα Σκόπια, η επικεφαλής του Γραφείου Συνδέσμου της Ελλάδας στην ΠΓΔΜ, πρέσβης Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το γεγονός ότι οι διοργανωτές χρησιμοποιούσαν το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», σε αντίθεση με την πρακτική για χρήση μόνο σημαιών των χωρών και ονομάτων των συμμετεχόντων.

Διοργανωτής της διάσκεψης με θέμα «Πολιτισμός και Οπτικοακουστική Επικοινωνία-Παράγοντας ειρήνης και εξασφάλισης του ευρωπαϊκού μέλλοντος για τις χώρες της ΝΑ Ευρώπης», στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι χωρών της περιοχής, καθώς και εκπρόσωποι της UNESCO και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ήταν το υπουργείο Πολιτισμού της ΠΓΔΜ, σε συνεργασία με ιδιωτικό πανεπιστήμιο των Σκοπίων.

Η κ. Παπαδοπούλου, σε παρέμβασή της στη διάσκεψη, κατηγόρησε τους διοργανωτές ότι ενήργησαν με κακή πίστη και σε πλήρη παραβίαση των υποχρεώσεων που έχει αναλάβει η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας στο πλαίσιο της Ενδιάμεσης Συμφωνίας που υπεγράφη μεταξύ της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ το 1995.

Η επικεφαλής του Γραφείου Συνδέσμου της Ελλάδας στην ΠΓΔΜ, η οποία συμμετείχε ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στη διάσκεψη, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για το γεγονός ότι το υπουργείο Πολιτισμού της ΠΓΔΜ επιχείρησε να εκμεταλλευθεί τη διάσκεψη για την προώθηση πολιτικών στόχων και αποχώρησε από τη διάσκεψη.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Κείμενα από αφορούν την Ελληνική Εθνική Ταυτότητα

Κ.Θ.Δημαράς, Νίκος Σβορώνος, Η μέθοδος της ιστορίας, συνεντεύ­ξεις με τους Στέφανο Πεσμαζόγλου και Νίκο Αλιβιζάτο, Άγρα, Αθήνα 1995, σελ. 104, 161.

Φυσικά και αποδέχομαι την κάποια πολιτισμική συνέχεια του ελ­ληνισμού. Αλλά όχι και ολό­κληρη την παπαρρηγοπούλεια άποψη. Σε ορισμένα σημεία σαφώς και υπάρχει αυτή η συ­νέχεια... θεωρώ τη συνέχεια αυτή ως ένα δυναμικό φαινό­μενο με διαφορετικές φά­σεις..."

Λοιπόν, η αντίθεση με ό λα αυτά τα φαινόμενα για μένα είναι αντίσταση. Δη­λαδή, όπως πολύ σωστά συ­μπυκνώνεται στο ερώτημα σας, δεν θεωρώ αντίσταση α­πλώς και μόνο να πάρεις τα όπλα να ανεβείς στα βουνά. Αυτό είναι εύκολο πράγμα, σχετικά εύκολο. Το πρόβλη­μα είναι να μένεις αυτό που είσαι, και αυτό βέβαια συν­δυάζεται με την πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού. Με το γεγονός ότι, όταν κατα­κτήθηκε ο ελληνικός λαός, α­πό τους Ρωμαίους αρχικά είτε αργότερα από τους Τούρκους, είχε εθνική ενότητα και συνεί­δηση της ενότητας αυτής.

Υπήρχε μια λαϊκή ενότητα με τη γλώσσα, με τα ήθη και τα έθι­μα, και είχε συνείδηση της ταυ­τότητας του αυτής, η οποία του επέτρεψε να αντισταθεί, να αντισταθεί στην απορρόφηση από άλλους λαούς οι οποίοι ήταν κατακτητές του. Με αυτι την έννοια, το φαινόμενο αυτό μπορεί να το δει κανείς και σ άλλους λαούς. Δεν είναι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ελληνικού λαού. Το ίδιο φαινόμενο μπορεί να το δει σε όλους τους λαούς της Κεντρικής Ευ­ρώπης και στους άλλους βαλ­κανικούς λαούς, οι οποίοι, όχι βέβαια με τον ίδιο ρυθμό, ανέ­πτυξαν τα εθνικά τους κινήμα­τα.

Πάντως η αντίσταση αυτή γίνεται ιδιαίτερο χαρα­κτηριστικό της ελληνικής ιστο­ρίας, γιατί ο ελληνισμός είχε αυ­τή την πορεία για ένα πολύ με­γάλο χρονικό διάστημα. Δεν ξέ­ρω αν γίνομαι σαφής και δεν θα ήθελα να παρεξηγηθώ να θεω­ρηθεί ότι αντιμετωπίζω την ελ­ληνική ιστορία σαν να είμαστε εμείς οι παλικαράδες του κό­σμου, ο περιούσιος λαός της ι­στορίας.

Νίκος Σβορώνος, ιστορία της νεότερης Ελλάδας, θεμέλιο. Αθή­να 1976, σελ 12-13.

Ο αντιστασιακός χαράκτηρας... διέπει ολόκληρη τη νεοελληνική ιστορία: ο ελληνι­σμός ανήκει στην κατηγορία των μικρών λαών που κινούνται στην περιφέρεια του νεότερου κόσμου, και που η σταδιακή α­νάπτυξη της εθνικής τους συ­νείδησης και η συγκρότηση τους σε καινούργια έθνη, που διεκδί­κησαν και διεκδικούν την πολι­τική τους ανεξαρτησία και την οικονομική και πολιτισμική τους αυτονόμηση, συντελείται μέσα στην πάλη εναντίον υπερεθνι­κών αυτοκρατοριών στην αρχή, εναντίον υπερεθνικών ιμπερια­λιστικών οικονομικοκοινωνικών συγκροτημάτων, στα νεότερα χρόνια.

Η αντιστασιακή αυτή διαδικασία, με την πιο πλα­τιά σημασία του όρου, που πε­ριέχει κάθε προσπάθεια διαφύ­λαξης της ιδιαίτερης προσωπι­κότητας ενός λαού, παίρνει διά­φορες μορφές: από την απλή προσαρμογή στις εκάστοτε συν­θήκες με προοπτική τη διείσδυ­ση στους πολιτικοκοινωνικούς μηχανισμούς της κατάκτησης και τη μετατροπή τους σε όργανα εθνικής συντήρησης (εκκλησία-Φαναριώτες-κοινότητες-αρματολοί στην Τουρκοκρατία) και την ολοένα και περισσότερο ε­νεργό συμμετοχή στους οικονο­μικούς μηχανισμούς των κατα­κτητών και ιδιαίτερα των δυτι­κών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Εγγύς Ανα­τολή, που έδωσε ως το τέλος του ιθ' αι. τις πραγματικές δια­στάσεις του Ελληνισμού, ως τη συνεχή παθητική ή ένοπλη αντί­σταση (κλεφτουριά - αλλεπάλ­ληλα, έστω και ξενοκίνητα, κι­νήματα) που κατέληξαν στην εθνικοαπελευθερωτική επανά­σταση του '21.

Εξωελληνικές δυνάμεις παί­ζουν πρωτεύοντα ρόλο στη ρύθμιση της μοίρας του Ελ­ληνισμού, όχι μόνο στην ε­θνική του ολοκλήρωση, αλλά και στην εσωτερική του πολι­τική και κοινωνική εξέλιξη, σε σημείο που η επίσημη πολιτι­κή της Ελλάδας να δίνει συ­χνά την εντύπωση ότι ανελίσ­σεται εν απουσία των Ελλή­νων, η παρουσία του ελληνι­κού λαού εκδηλώνεται με συ­νεχή κινήματα διαμαρτυρίας, έστω και αν τα κινήματα αυ­τά δεν παίρνουν πάντα συ­γκεκριμένες πολιτικές μορ­φές, που κορυφώνονται με την εθνική και αντιφασιστική αντίσταση του 1940 -1945.

Δημήτρης Γληνός, Απόσπασμα από το βιβλίο: Έθνος και Γλώσσα, εκδόσεις "Αθηνά", 1971.

Η έννοια της ιστορικής ενότητας πρέπει να ξεχωριστή σε δυο ι­διαίτερα στοιχεία. Στην αντικει­μενική ιστορική συνέχεια ενός λαού και στη συνείδηση αυτής ; τη συνέχειας. Αντικειμενική στορική συνέχεια έχομε, όταν ένας λαός από την αρχή που φάνηκε στην ιστορία εξακολούθησε αδιάκοπα να υπάρχη χω­ρίς δηλ. να 'ρθη καμιά εποχή γενικού εξολοθρεμού της φυ­λής ή χωρίς να γίνη τούτο ανα­κάτεμα αιμάτων, που ο πρωτό­γονος φυλετικός χαραχτήρας του λαού να έχει σβήσει μαζί με τα οικοδομημένα απάνω σ' αυτόν ψυχικά αποκρυσταλλώματα από την ως τότε ιστορική ζωή του.

Του είδους αυτού την ιστορική συνεχεία μάς την αρνήθηκαν καθώς είναι γνωστό μερικοί νεώτεροι ιστορι­κοί υποστηρίζοντας, πως σε μια περίοδο της ιστορίας μας ερημώ­θηκε η Ελληνική γη από τους κα­τοίκους της που ήταν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και στη θέ­ση τους ήρθαν φύλα Σλαβικά, που αποτελούν μαζί με τους Αρβανί­τες το σημερινό πληθυσμό της Ελλάδας. Η θεωρία αυτή πολεμή­θηκε και έπεσε. Γιατί απόδειξαν άλλοι ιστορικοί και ξένοι και δι­κοί μας, πως ο Ελληνισμός διατη­ρήθηκε, προ πάντων στις πολιτεί­ες, μ' όλο το κύμα των ξένων λα­ών, που πλημμύρισε σε ωρισμένες εποχές τη χώρα μας και πως τ' απομεινάρια των ξένων αυτών λαών απορροφήθηκαν ολότελα α­πό τον ελληνικό πυρήνα, έτσι που σήμερα η σλαβική επίδραση εί­ναι όλως διόλου ασήμαντη στην Ελλάδα και τα σημάδια της έμει­ναν μόνο σε μερικές τοπωνυμίες και σε μερικά ήθη και έθιμα ωρισμένων ελληνικών τόπων.

Μα οσοδήποτε πολύ κι αν είναι το ξένο αίμα, που χύνεται μέσα σ' ένα λαό, η σημα­σία του δεν είναι απόλυτη (ως προς την ιστορική συνέχεια και όχι γενικά βιολογικά), όσο δεν ε­πηρεάζεται το δεύτερο, το πολύ πιο σημαντικό στοιχείο της ιστο­ρικής ενότητας. Και το στοιχειό αυτό είναι η συνείδηση της ιστο­ρικής συνέχειας. Όπως όταν έ­χω μέσα στα κατάβαθα της ψυ­χής μου την ακλόνητη πίστη, πως είμαι Έλληνας και θέλω να ενώ­σω την τύχη μου μαζί με τους Έλ­ληνες αδελφούς μου, αποτελώ μέρος αναπόσπαστο του έθνους του ελληνικού του σημερινού, έ­στω εάν φυλετικά είμαι Σύρος ή Αρβανίτης, έτσι και όταν έχω μέ­σα μου την πίστη πως είμαι από­γονος των αρχαίων Ελλήνων, όταν έχω δηλ. τη συνείδηση της ιστο­ρικής συνέχειας, είμαι αληθινά α­πόγονος τους, έστω και αν τρέχη στις φλέβες μου οποιοδήποτε αί­μα, αρκεί αυτή τη συνείδηση να τη στηρίζουν τα γενικά ψυχολο­γικά κληρονομικά στοιχεία, που βρίσκονται μέσα στα κοινά γνω­ρίσματα του χαρακτήρα στη γλώσ­σα, στις παραδόσεις, στα ήθη και έθιμα και στις θρησκευτικές δο­ξασίες και στα κοινά εθνικά ιδα­νικά. Και αυτή η εσωτερική πίστη, η συνείδηση της ιστορικής συνέ­χειας οσοδήποτε και αν σκοτίστη­κε κάποτε από τη χριστιανική συ­νείδηση, που σε ωρισμένες επο­χές από θρησκευτικούς λόγους ήρθε σε αντίθεση προς τον αρχαίον ελληνικό κόσμο, τον εθνι­κό, όμως έμεινε πάντα στα βάθη της ψυχής των Ελλήνων και γρή­γορα ξύπνησε ζωντανή και σα φω­τεινή γραμμή την παρακολουθού­με πότε ωχρότερη και πότε ζωη­ρότερη ανάμεσα στον κόσμο το Βυζαντινό, για να τη δούμε να φωτίζη κηρυγμένη από τα χείλη του τελευταίου βυζαντινού αυτοκρά­τορα όλη τη σκοτεινή νύχτα της ελ­ληνικής δουλείας.

Έτσι λοιπόν στο έθνος το ελληνικό βρίσκο­νται και τα δυο στοιχεία της ι­στορικής ενότητας και το αντι­κειμενικό δηλ. η αδιάκοπη ζω­ή της φυλής μας από τους αρ­χαιότατους χρόνους ως σήμε­ρα και το υποκείμενο δηλ. η συνείδηση, πως εμείς είμαστε η ίδια φυλή των αρχαίων ελλή­νων μόλο που ήρθαν στη χώρα μας σε διάφορες εποχές πολ­λοί ξένοι λαοί και ανακατώθη­καν μαζί μας. Και αφού τόσο βαθιά ριζωμένη βρίσκεται στη ψυχή όλων των Ελλήνων αυτή η πίστη, δεν μπορεί βέβαια να σήμερα να κινδυνέψη από πουθενά και όλοι οι φόβοι εί­ναι μάταιοι.


Κ.Ο. Δημαράς, Κωνσταντίνος Παπαρρηγοπουλος, ΜΙΕΤ, σελ. 152-154.

Kαϊ πρώτον περί της γενομένης εις την Ελλάδα εισβολής ξένων ε­θνών και της επιμιξίας αυτών μετά του αρχαίου φύλου. Πολλοί μεταξύ ημών άνθρωποι θεωρούσι την επιμιξίαν ταύτην ως δυστύχημα μέγα, επιθυμούσι να αποδειχθή ιστορικώς ανύπαρκτος (πράγμα αδύνατον), και στοχάζονται παν άλλο ιστορικόν σύστημα ανάξιον της Ελληνικής φι­λοτιμίας. Το αίσθημα των είναι ευ­γενές, αλλ' η απάτη πρόδηλος. Τα μάλιστα μεγαλουργήσαντα των ε­θνών υπήρξαν προϊόν τοιαύτης και έτι πλείονος επιμιξίας.

Οι Άγγλοι είναι φύραμα Κελτών, Σαξώνων, Νορμανδών...Ίβηρες, Ρωμαίοι, Γότ­θοι, Άραβες, αλληλοδιαδόχως άρξαντες της Ισπανίας παρήγαγαν το έθνος εκείνο, εντός του Κράτους του οποίου άλλοτε ο ήλιος δεν έ­δυε ποτέ. Δεν αναφέρω τους κα­τοίκους της αρκτώας Αμερικής, εις ήν συνέρρευσαν πάσαι αϊ φυλαί του Ισραήλ...

Μη μας ταράττη άρα η ε­πιμιξία του νεωτέρου Ελληνικού έ­θνους μετά πολλών ξένων, δυστύ­χημα ίσως ήθελεν είσθαι εάν διέμενεν επί τοσούτου χρόνου άμικτον και ιδιόρρυθμον, διότι φαίνε­ται ότι τα εθνικά εκείνα συνοικέσια είναι κατά τινας εποχάς αναγκαία προς την ανάπτυξιν της ευφυίας των λαών.

Το ζήτημα άρα δεν είναι να αποδείξωμεν ότι το νεώτερον Ελληνικόν έθνος κατάγεται κατ' ευ­θείαν γραμμήν από Περικλέους και Φιλοποίμενος Ό,τι πρόκειται, ό,τι πρέπει να αποδείξωμεν ιστορικώς, είναι ότι εκ της γενομένης και έτι γινομένης εν τη Ελλάδα επιμιξίας διαφόρων φύ­λων προέκυψεν όχι, ως λέγουσι, συρφετός βάναυσος, αδρανής, ευήθης, αλλά έθνος περιέχον εν εαυτώ τα στοιχεία μεγάλης πολιτικής υπάρξεως, και ιδίως το πνεύμα του Ελληνισμού, τροποποιηθέν ως προς το θρήσκευμα και τα πολιτικά και κοινωνικά δόγματα, αλλ' αναλλοίω­τος ως προς την ευφυίαν και την δυναμιν του εθνισμού, ζωοποιεί διηνεκώς το νέον τούτο προϊόν της αλληλουχίας των αιώνων... Αλλ' ό,τι μάλιστα μαρτυρεί την δύναμιν του Ελληνισμού είναι η γλώσσα...".

Για να μην ξεχνάμε ότι η Μπακογιάννη πήγε επίσημα στις ΗΠΑ ως..

προεδρεύουσα του ΟΑΣΕ και όχι ως Ελληνίδα ΥΠΕΞ. Ακόμα περιμένουμε πρόσκληση από την κυβέρνηση Ομπάμα.

Μπουρμπούτσαλα : H ετήσια έκθεση του US State Department

Πολλά λέγονται και πολλά γράφονται για την έκθεση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που εκδίδει κάθε χρόνο το αμερικ'ανικο Υπουργείο Εξωτερικών. Προσωπικά πιστεύω ότι εκθέσεις από ΗΠΑ είναι να σπέρνουν αυταπάτες ανάμεσα στους λαούς και στις ηγεσίες τους για το δήθεν «ειρηνευτικό» ρόλο των ΗΠΑ που θα έρθουν στην περιοχή για να διασφαλίσουν τα εθνικά, γλωσσικά, θρησκευτικά ή πολιτιστικά χαρακτηριστικά των μειονοτήτων, όταν επί της ουσίας αυτές οι Εκθέσεις λειτουργούν σαν οχήματα εκβιασμών στους σχεδιασμούς για την ενίσχυση των εθνικιστικών και αποσχιστικών τάσεων, στη νεοταξική στρατηγική της δημιουργίας κρατιδίων - προτεκτοράτων όπως είναι η FYROM και το Κόσοβο.

Επιστολή της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ στην Χίλαρι Κλίντον, ζητώντας την ανάκληση της απόφασης για αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας»

του Π. Παναγιώτου

Ανάκληση της απόφασης που είχε λάβει η κυβέρνηση Μπους για την αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ζητά από τη νέα αμερικανική κυβέρνηση η Παμμακεδονική Ένωση Ηνωμένων Πολιτειών.

Με επιστολή της προς την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, η οποία στάλθηκε πριν από τη σημερινή συνάντηση της ηγέτιδας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ με την υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας, Ντόρας Μπακογιάννη, η Παμμακεδονική εκφράζει την «έντονη ανησυχία» της οργανωμένης ομογένειας των ΗΠΑ για τη «συνεχή και κλιμακούμενη αδιαλλαξία και επιθετικότητα» της ΠΓΔΜ, ζητώντας παράλληλα την καταδίκη της «αλυτρωτικής συμπεριφοράς» της, καθώς και την ανάκληση της απόφασης για αναγνώρισή της ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Την επιστολή προσυπογράφουν το Ελληνοαμερικανικό Εθνικό Συμβούλιο, η Παγκόσμια Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΠΣΕΚΑ) και η Κυπριακή Ομοσπονδία Αμερικής.

«Η λανθασμένη απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης να αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ ως Δημοκρατία της Μακεδονίας, έγινε ο καταλύτης μιας ολοένα και πιο επιθετικής στάσης από την ΠΓΔΜ, που σήμερα μπορεί να θεωρηθεί ως εχθρική προς την Ελλάδα, η οποία είναι χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ και σύμμαχος των ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια»,

τονίζεται στην επιστολή, προσθέτοντας:

«Πιστεύουμε ότι η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να ανακαλέσει την απόφαση για αναγνώριση της χώρας αυτής και πάλι ως ΠΓΔΜ και μάλιστα να εμποδίσει την ένταξή της στο ΝΑΤΟ έως ότου βρεθεί ένα νέο όνομα για την ΠΓΔΜ.Επιπλέον, οι ΗΠΑ θα πρέπει να καταδικάσουν με τον πλέον έντονο τρόπο τον αλυτρωτισμό και την επιθετική συμπεριφορά του κρατιδίου αυτού.Είναι επιτακτική ανάγκη η αμοιβαία αποδεκτή λύση να συμπεριλαμβάνει την αλλαγή του συνταγματικού ονόματος της ΠΓΔΜ σε νέο όνομα που θα συμφωνηθεί, αλλά και η αλλαγή αυτή να εμπεριέχεται και στα διαβατήριά τους και το εν λόγω όνομα πρέπει να είναι για όλες τις χρήσεις.Επίσης, όλες οι χώρες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που ήδη έχουν αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ ως Δημοκρατία της Μακεδονίας, να υιοθετήσουν το νέο όνομα για όλες τις χρήσεις».

Τέλος, η Παμμακεδονική Ένωση και οι άλλες ομογενειακές οργανώσεις υπογραμμίζουν ότι «οι ανωτέρω θέσεις εκφράζουν τη συντριπτική πλειοψηφία της οργανωμένης ομογένειας των ΗΠΑ», σημειώνοντας ότι τόσο «η Περιφερειακή Συνέλευση του ΣΑΕ Περιφέρειας ΗΠΑ κατά την πρόσφατη σύγκλισή της, όσο και το Δίκτυο Νεολαίας της ομόφωνα υιοθέτησαν αυτές τις θέσεις».Την επιστολή υπογράφουν εκ μέρους της Παμμακεδονικής Ένωσης η ύπατη πρόεδρος Νίνα Γκατζούλη, εκ μέρους του Ελληνοαμερικανικού Εθνικού Συμβουλίου ο Μανώλης Βεληβασάκης, εκ μέρους της Παγκόσμιας Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα (ΠΣΕΚΑ) ο Φίλιπ Κρίστοφερ και της Κυπριακής Ομοσπονδίας ο Πίτερ Παπανικολάου.

Πηγή: omogeneia/ana-mpa

Ακολουθεί η επιστολή.................

24 Φεβρουαρίου 2009

To: Hillary Clinton, Secretary of State
U.S. Department of State,
2201 C Street NW, Washington, DC 20520

Αγαπητή κυρία Υπουργέ:

Εκ μέρους των κάτωθι υπογραφόντων Ελληνοαμερικανικών οργανώσεων που εκπροσωπούν την πλειοψηφία των Αμερικανών πολιτών Ελληνικής καταγωγής στις Η.Π.Α., εκφράζομε τις έντονες ανησυχίες μας σχετικά με το ζήτημα του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας (π.Γ.Δ.Μ.).

Γνωρίζουμε ότι ένα βασικό θέμα της ημερήσιας διάταξης κατά τη διάρκεια της συνάντησής σας με την Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, Ντόρα Μπακογιάννη, θα είναι το ζήτημα της ονομασίας της π.Γ.Δ.Μ., καθώς και οι συνέπειες που θα προκύψουν όσο αφορά τη σταθερότητα στα Βαλκάνια. Όταν αυτό το θέμα είχε προκύψει το έτος 1991-1992 η Ελληνοαμερικανική κοινότητα, μέσω πολλαπλών ψηφισμάτων των υπογραφόντων Ελληνοαμερικανικών οργανώσεων εναντιώθηκε σε μόνιμη ονομασία της γείτονος, το οποίο θα συμπεριλάμβανε τον όρο Μακεδονία και τα παράγωγα του όρου αυτού.

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη απογραφή, δεν θεωρούν τους εαυτούς «Μακεδόνες» όλοι οι πολίτες της π.Γ.Δ.Μ. Ποιος τους δίνει το δικαίωμα να εμποδίζουν την Ευρω-Ατλαντική ένταξη των υπόλοιπων μειονοτήτων του πληθυσμού της χώρας για ένα όνομα το οποίο τους είναι βασικά ξένο, καθώς ενδέχεται να υπάρχουν αρκετοί από τους λεγόμενους «Μακεδόνες», που αναμένουν αυτό το ψήφισμα, ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται;

Κυρία Υπουργέ,
Όσον αφορά την Ελληνοαμερικανική κοινότητα, καθώς και τους Έλληνες ανά την υφήλιο, ο όρος Μακεδονία αντιπροσωπεύει την ιστορική και πολιτιστική ταυτότητα των Ελλήνων για χιλιάδες χρόνια. Είμαστε σθεναρά αντίθετοι σε οποιαδήποτε χρήση από τους κατοίκους της π.Γ.Δ.Μ. της πολιτιστικής μας Μακεδονικής ταυτότητας σε οποιαδήποτε εθνολογική έννοια. Ένα παρόμοιο παράδειγμα στην Ευρώπη θα ήταν για τους Αυστριακούς και τους Ελβετούς να αυτο-προσδιορίζονται εθνολογικά ως Βαυαροί, ένας όρος που ιστορικά και πολιτισμικά ανήκει στη Γερμανία.

Είναι επιτακτική ανάγκη η αμοιβαία αποδεκτή λύση να συμπεριλαμβάνει την αλλαγή του συνταγματικού ονόματος της π.Γ.Δ.Μ., σε νέο όνομα που θα συμφωνηθεί, αλλά και η αλλαγή αυτή να εμπεριέχεται και στα διαβατήριά τους και το εν λόγω όνομα πρέπει να είναι για «erga omnes» (όλες τις χρήσεις). Επίσης, όλες οι χώρες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που ήδη έχουν αναγνωρίσει την π.Γ.Δ.Μ. ως Δημοκρατία της «Μακεδονίας», να υιοθετήσουν το νέο όνομα για όλες τις χρήσεις.

Η π.Γ.Δ.Μ. εξακολουθεί να προκαλεί την Ελλάδα, οικειοποιούμενη την μακρόχρονη Ελληνική ιστορία, ενώ αρνείται να διαπραγματευθεί με καλή πίστη στο θέμα του ονόματος. Δυστυχώς, η μακρόχρονη αρνητική της δράση, όπως η στρέβλωση γεωγραφικών χαρτών, η ονοματοδότηση του αεροδρομίου των Σκοπίων «Μέγας Αλέξανδρος», η προώθηση μέσω της Εκπαίδευσης αναθεωρητικών ιστορικών βιβλίων , διαφημίσεις σε διεθνή τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης (C.N.N.) στις οποίες υποκλέπτουν την Ελληνική ιστορία, και οι προπαγανδιστικές ομιλίες και πράξεις ανωτέρων κυβερνητικών στελεχών, ενθαρρύνουν τις νέες γενιές της π.Γ.Δ.Μ. να καλλιεργούν εχθρικά αισθήματα έναντι της Ελλάδος.

Ως Αμερικανοί πολίτες Ελληνικής καταγωγής, πολιτιστικά συνδεδεμένοι με την Μακεδονία, αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού, καταδικάζουμε την απόφαση η οποία δημοσιεύτηκε από την επίσημη εφημερίδα της κυβέρνησης της π.Γ.Δ.Μ., να ονομάσουν μέρος του πανευρωπαϊκού διαδρόμου X που βρίσκεται εντός της χώρας, «Μέγας Αλέξανδρος», ο οποίος φυσικά είναι διεθνώς αναγνωρισμένος ως εξέχουσα ελληνική ιστορική φυσιογνωμία. Επομένως, είναι μέρος της δικής μας (ελληνικής) πολιτιστικής κληρονομιάς.

Προσφάτως, η π.Γ.Δ.Μ. προώθησε μέσω των εθνικών τηλεοπτικών καναλιών βίντεο περίπου εννέα λεπτών, με τίτλο "Μακεδονική Προσευχή". Στο βίντεο ο ίδιος ο Θεός [!] εμφανίζεται, στον λαό της π.Γ.Δ.Μ. ανακοινώνοντας πως «έσπειρε στη γη τρεις φυλές, τη λευκή φυλή ή Μακεδονοειδή, την κίτρινη φυλή ή Μογκολοειδή και τη μαύρη φυλή ή Νεγροειδή, ενώ όλοι οι άλλοι άνθρωποι στον κόσμο είναι μιγάδες». Οι ακραίες αυτές φυλετικές πεποιθήσεις, οι οποίες βασίζονται σε μια παθολογικά εθνοκεντρική αφήγηση, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές για τους Ελληνοαμερικανούς. Κανείς κυβερνητικός φορέας της π.Γ.Δ.Μ. δεν καταδίκασε το περιεχόμενο του βίντεο, αλλά ούτε και η Εκκλησία.

Η λανθασμένη απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης να αναγνωρίσει την π.Γ.Δ.Μ. ως Δημοκρατία της «Μακεδονίας», έγινε σαφώς ο καταλύτης μια ολοένα και πιο επιθετικής στάσης από την π.Γ.Δ.Μ., που σήμερα μπορεί να θεωρηθεί ως εχθρική προς την Ελλάδα η οποία είναι χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ και σύμμαχος των Η.Π.Α. εδώ και πολλά χρόνια . Πιστεύουμε ότι η νέα διοίκηση θα πρέπει να ανακαλέσει την απόφασή της, να αναγνωρίσει την χώρα και πάλι ως π.Γ.Δ.Μ., και μάλιστα να εμποδίσει την ένταξή της στα πλαίσια του ΝΑΤΟ έως ότου βρεθεί ένα νέο όνομα για την π.Γ.Δ.Μ. Επιπλέον, οι Η.Π.Α. θα πρέπει να καταδικάσουν με τον πλέον έντονο τρόπο τον αλυτρωτισμό και επιθετική συμπεριφορά του κρατιδίου.

Ευχόμαστε στους πολίτες της π.Γ.Δ.Μ. ό,τι το καλύτερο, και ελπίζουμε να βρουν ένα όνομα για τη χώρα τους, που δεν περιλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία», για να είναι συνεπείς με το Σλάβο/Αλβανικό στοιχείο της χώρας τους. Έτσι το νέο όνομα θα ενεργεί ως ενοποιητική δύναμη για το σύνολο του πληθυσμού.

Με σεβασμό,

Nina Gatzoulis President
Pan-Macedonian Association US

Emmanuel Velivasakis President
Hellenic American National Council

Philip Christopher President
International Coordinating Committee Justice for Cyprus(PSEKA)
Peter Papanicolaou President
Cyprus Federation of America, Inc

cc:
Assistant Secretary of State for Europe and Eurasia Daniel Fried
Deputy Assistant Secretary of State for Europe and Eurasia Matthew Bryza
Director of Southern European Affairs Kathy Fitzpatrick
Senior Greek Desk Officer Adam Scarlatelli
“Republic of Macedonia” Desk Officer Anna Stinchcomb
The Congress

Τα Μακεδονοειδή (όπως πλέον αυτοπροσδιορίζονται) ονειρεύονται εμπορικό στόλο ώστε

να διαδώσουν την σημαία τους στα πέρα της γης.!!!
Δεν είναι αστείο διότι αυτά λέει η Vest με πληροφορίες από την κυβέρνηση Γκρούεφσκι.
Υποψήφια λιμάνια είναι η Κωνσταντινούπολη και το Δυράχιο .
Ήδη οι αντιδράσεις ξεκινήσανε διότι θέλουν την Σολούν, όχι αυτή της Μογγολίας αλλά την Θεσσαλονίκη της Μακεδονίας.

Σε ότι αφορά τον στόλο ο αριθμός υπολογίζεται στα 10 πλοία .!!!!!

Πηνελόπη Δέλτα - Στα μυστικά του βάλτου

Η πλοκή του έργου εξελίσσεται στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία στις αρχές του 20ού αι. και συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Οι συγκρούσεις Ελλήνων και Βουλγάρων ήταν σκληρότατες. Η συγγραφέας αναφέρεται στη ζωή και στη δράση δύο σημαντικών ηρώων του Αγώνα, του Τέλου Άγρα και του καπετάν-Νικηφόρου. Αυτοί ήταν αξιωματικοί του ελληνικού στρατού, οι οποίοι ήρθαν εθελοντές στη Μακεδονία για να ενισχύσουν τα ελληνικά αντάρτικα σώματα που πολεμούσαν εκεί. Η γενναιότητα, η αυτοθυσία και η αντοχή τους αποτελούν για όλους παράδειγμα ηρωισμού και πατριωτισμού. Στις δύσκολες μάχες, που γίνονται σε μέρη βαλτώδη, γεμάτα από τις παγίδες του εχθρού, έχουν βοηθούς και συναγωνιστές όχι μόνο τους Έλληνες αντάρτες αλλά και τους κατοίκους των ελληνικών χωριών, τις δασκάλες και τους ιερείς. Ιδιαίτερα σημαντικές είναι η δράση και η προσφορά στον Αγώνα δύο παιδιών, του Αποστόλη και του Γιοβάν, τα οποία ενεργούν και συμμετέχουν με αξιοθαύμαστη για την ηλικία τους ωριμότητα.

Οι επιχειρήσεις στην περιοχή ήταν δύο ειδών: κινήσεις θέσεων με πλωτά για την κατάληψη στρατηγικών σημείων εντός του Βάλτου και περιστασιακές επιδρομές πεζών σε κοντινά χωριά. Η είσοδος των ελληνικών σωμάτων άρχισε στα τέλη του 1905 με τον Σταύρο Ρήγα και τον Γιώργο Τόμπρα. Την άνοιξη του 1907 οι εκτεταμένες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού περιόρισαν σημαντικά τη δράση όλων των σωμάτων στην περιοχή. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις αρχές Ιουνίου, ο ίδιος ο Άγρας προδομένος από τον αστείρευτο ρομαντισμό του απαγχονίστηκε από τους Βουλγάρους κοντά στο χωριό, που σήμερα φέρει το όνομά του.

Η Δέλτα, με το γνωστό γλαφυρό ύφος της, αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του Μακεδονικού Αγώνα, φανερώνοντας το μεγάλο ενδιαφέρον της για τα εθνικά μας θέματα και τη μοίρα του μαχόμενου ελληνισμού. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα πολύτιμο για τη διατήρηση της "ιστορικής μνήμης" της Ελλάδας.


Για on-line διάβασμα αλλά και κατέβασμα ΕΔΩ

από τον Makedonas82

Από την δεκαετία του 90 οι ΗΠΑ φτιάχνουν ατμόσφαιρα διαμελισμού της Βόρειας Ελλάδας.

Οι ΗΠΑ από την δεκαετία του 90 προετοιμάζουν το έδαφος για την αλλαγή των συνόρων στην Ελλάδα. Στο βιβλίο χωρών της πρώην γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας που εκδόθηκε από τους Πεζοναύτες των Αμερικάνικων Ένοπλων Δυνάμεων το 1999 (Προεδρία Κλίντον) κάτω από τη χρονολογία των ιστορικών γεγονότων εκτός από τις λανθασμένες ημερομηνίες αυτό δένει άμεσα τους Σλάβους στους αρχαίους Μακεδόνες ακολουθώντας την επεκτατική τακτική της FYROM [1 ] υπάρχει και ένας χάρτης με τις «κατεχόμενες μακεδονικές περιοχές».[2 ]

Έτσι οι Πεζονάυτες των ΗΠΑ μάθαινανε ότι η Ελλάδα, η Βουλγαρία, και η Αλβανία καταλαμβάνουν εδάφη της FYROM και οι ΗΠΑ έμμεσα ως κράτος αναγνωρίζουν την «κατοχή» και «την απελευθέρωσή τους». Κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι είναι ενδεικτικό μιας ατημέλητης ερευνητικής εργασίας ελέγχοντας μόνο τους ιστοχώρους κυβερνητικούς και Διασποράς FYROM και πιθανώς να είναι. Εντούτοις, παραμένη εντύπωση ότι τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών έμαθαν "τα γεγονότα" που είναι αντιγραφή της επεκτατικής πολιτικής της FYROM. Υπόψη οι Πεζοναύτες αναλαμβάνουν την φύλαξη των Πρεσβειών των ΗΠΑ ανά τον κόσμο.

Ένας άλλος παρόμιος χάρτης της πασίγνωστης CIA (και αγαπημένης πηγής των εθνομηδενιστικών κύκλων που συγγραφούν Ελληνικά σχολικά βιβλία) τύπωσε το 1994 έναν χάρτη της ΠΓΔΜ που επίσης αναφέρει την άμεση καταγωγή από τους αρχαίους Μακεδόνες και έχει ένα κομμάτι με τις γνωστές «εθνικές γραμμές» της μεγάλης « Μακεδονίας τύπου Σκοπίων». Το Αμερικανικό τυπογραφείο τον έβγαλε προς πώληση.

Φυσικά την επί προεδρίας Μπους και την αμερικανική πολιτική πλέον την γνωρίζουμε πολύ καλά.

[1] U.S. Department of Defense, Marine Corps Intelligence Activity, The Former Yugoslav Republic of Macedonia, Country Handbook, 1999, 34.

[2] U.S. Department of Defense, Marine Corps Intelligence Activity, The Former Yugoslav Republic of Macedonia, Country Handbook, 1999, 22.

[3] Central Intelligence Agency, Summary Map, The Former Yugoslav Republic of Macedonia, 802207 (Washington, D.C., 1994). http://memory.loc.gov/cgi-bin/query/h?ammem/gmd:@field(NUMBER+@band(g6845+ct000645)), accessed April 18, 2008.

Το «παιδομάζωμα» και το «παιδοφύλαγμα»

αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής

Οι «κατασκηνώσεις» στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, οι «παιδουπόλεις» της Φρειδερίκης και το πολιτικό παιχνίδι των αντιμαχομένων

Το «παιδομάζωμα» στοίχειωσε ένα μεγάλο κομμάτι της μνήμης του Εμφυλίου. Εξηντα ένα χρόνια μετά την υπό τον Πέτρο Κόκκαλη οργάνωση της μεταφοράς περίπου 20.000 παιδιών στις χώρες του πρώην Ανατολικού Συνασπισμού, το «παιδομάζωμα» αντιμετωπίζεται είτε ως ταμπού είτε ως ηθική απαξίωση των ηττημένων. Γύρω από τα παιδιά το πολιτικό παιχνίδι υπήρξε έντονο, σκοτεινό και σε πολλές περιπτώσεις παράλογο. Οι «παιδουπόλεις» της Φρειδερίκης και οι «κατασκηνώσεις» στις πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες χρησιμοποιήθηκαν και ως γεγονός αλλά και ως μνήμη. Ο βαλκανιολόγος Σπυρίδων Σφέτας παραθέτει έγγραφα σύμφωνα με τα οποία περίπου 2.000 παιδιά επαναπροωθήθηκαν στα πεδία των μαχών για να πολεμήσουν με τον Δημοκρατικό Στρατό, σημειώνοντας πως μόνον η Πολωνία αρνήθηκε την αποστολή των εφήβων στα πεδία των μαχών της Ελλάδας. Επίσης ισχυρίζεται πως το αρχικό σχέδιο του παιδομαζώματος από τον ΔΣΕ ήταν και μιας μορφής ομηρία των γονέων τους να πολεμήσουν στην τελευταία φάση του Εμφυλίου. Αντίθετα, η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη θα εκτιμήσει πως η αλήθεια δεν μπορεί να είναι μονολεκτική. Οτι δηλαδή τα παιδιά όντως βρήκαν θαλπωρή στις νέες χώρες και πάντως και οι δύο πλευρές τα χρησιμοποίησαν στη δίνη των πολιτικών αντιπαραθέσεων αφού η «τύχη» τους έφθασε μέχρι και τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με την αντιπαράθεση ΗΠΑ - Σοβιετικής Ενωσης.



Η Ολομέλεια του ’47 και τα θύματά της
Του Σπυριδωνα Σφετα

Για τα αίτια του εμφυλίου πολέμου διίστανται οι απόψεις μεταξύ των ιστορικών. Η νέα γενιά των Ελλήνων ιστορικών βλέπει τον εμφύλιο ως μια προσπάθεια του ΚΚΕ όχι για κατάληψη της εξουσίας, αλλά για άσκηση πίεσης στη «μοναρχοφασιστική κυβέρνηση» των Αθηνών ώστε η μεταπολεμική Ελλάδα να εκδημοκρατιστεί. Ο εμφύλιος παρουσιάζεται ως απάντηση του ΚΚΕ στην τρομοκρατία των δεξιών παρακρατικών οργανώσεων με την ανοχή του κράτους. Η άποψη αυτή στηρίζεται απλώς στη ρητορική του ΚΚΕ το 1945 και αποσκοπεί στην απόσειση των ευθυνών του για την ελληνική τραγωδία του 1946 - 49.

Τόσο το 1943 - 44 όσο και κατά τον εμφύλιο το ΚΚΕ έθετε ζήτημα κατάληψης της εξουσίας επί της ουσίας. Αντίσταση και επανάσταση ήταν έννοιες ταυτόσημες για το ΚΚΕ στη διάρκεια της κατοχής στην Ελλάδα, όπως στη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία, όπου και ο Τίτο και ο Χότζα διεξήγαν έναν αγώνα εξουσίας και δεν μπόρεσαν να συνεργαστούν με τον Μιχαήλοβιτς ή τους Μπαλίστες αντίστοιχα. Η αγγλική επέμβαση ματαίωσε τα σχέδια του ΚΚΕ. Ο όρος «αυτοάμυνα» που εισήγαγε το Ζαχαριάδης το 1945 ήταν ουσιαστικά πέρασμα στην ένοπλη σύρραξη, αλλά με σταδιακή κλιμάκωση, πράγμα που προϋπέθετε και αποχή από τις εκλογές. Αυτοάμυνα κατά τον Σαράφη, ο οποίος σκεπτόταν ως στρατιωτικός, σήμαινε συγκρότηση μικρών ενόπλων σωμάτων στα χωριά για την αντιμετώπιση της λευκής τρομοκρατίας (όχι έξοδο στο βουνά), και ταυτόχρονα μαζικό πολιτικό αγώνα. Ο Ζαχαριάδης, που απέκλεισε την πολιτική λύση, εκτιμούσε ότι με την εδραίωση των κομμουνιστικών καθεστώτων στα γειτονικά βαλκανικά κράτη και με την αδυναμία των Αγγλων για τη διεξαγωγή ανταρτοπολέμου το ΚΚΕ θα ξεκινούσε τον νέο αγώνα με καλύτερες προϋποθέσεις.

Το 1946 δόθηκε εντολή από τους Σοβιετικούς στο ΚΚΕ να μη μαζικοποιηθεί ο ελληνικός αγώνας. Η σοβιετική πλευρά, που συμβούλεψε το ΚΚΕ να μην ακολουθήσει το δρόμο προς την ένοπλη εξέγερση, αλλά προς την ανάπτυξη του μαζικού αγώνα για δημοκρατία σε συνδυασμό με μαζική αυτοάμυνα, δεν επιθυμούσε μεγάλης έκτασης ταραχές στην Ελλάδα, όταν διεξαγόταν το Συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης (10.2.1947), η εξαγγελία του δόγματος Τρούμαν και του Σχεδίου Μάρσαλ αποτέλεσαν τον καταλύτη για την κλιμάκωση του εμφυλίου πολέμου, αντανάκλαση και της κλιμάκωσης του ψυχρού πολέμου (για παράδειγμα ίδρυση της Κομινφόρμ ως απάντηση της Σοβιετικής Ενωσης στο σχέδιο Μάρσαλ). Στη σκιά της αμερικανικής ανάμιξης στην Ελλάδα η Τρίτη Ολομέλεια του ΚΚΕ, που συνήλθε τον Σεπτέμβριο του 1947 στο Βελιγράδι, αποφάσισε την «απελευθέρωση» της Βορείου Ελλάδας (Μακεδονίας-Θράκης), την κατάληψη της Θεσσαλονίκης, την αύξηση της δύναμης των ανταρτών σε 60.000, τη μετεξέλιξη του Δημοκρατικού Στρατού σε τακτικό στρατό (Σχέδιο Λίμνες). Η Μακεδονία και η Θράκη θα αποτελούσαν το εφαλτήριο για την «απελευθέρωση» και της υπόλοιπης Ελλάδας. Αμέσως μετά την Τρίτη Ολομέλεια συγκροτήθηκε η «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» των ανταρτών και αναλήφθηκε η «αποτυχημένη» επιχείρηση κατάληψης της Κόνιτσας, όπου επρόκειτο να εγκατασταθεί η ΠΔΚ. Τότε τέθηκε το ΚΚΕ εκτός νόμου.

Στο πλαίσιο της πολιτικής του ΚΚΕ για αύξηση της δύναμης των ανταρτών σε 60.000 εντάσσεται και το λεγόμενο παιδομάζωμα. Προκειμένου να απαλλαγούν οι γονείς από τη φροντίδα των παιδιών και έτσι να διευκολυνθεί η στρατολόγησή τους στον Δημοκρατικό Στρατό, τα παιδιά στέλνονταν στις ανατολικές χώρες. Η στράτευση των γυναικών ήταν επίσης επιβεβλημένη. Οι γυναίκες θα επωμίζονταν την κατασκευή καταφυγίων και χαρακωμάτων, θα μετέφεραν πυρομαχικά, θα διακόμιζαν και θα περιέθαλπαν τους τραυματίες. Οι ανθρωπιστικοί λόγοι, η διασφάλιση δηλαδή της ζωής των παιδιών από τις συγκρούσεις ανταρτών και κυβερνητικού στρατού και τις αεροπορικές επιδρομές, ήταν δευτερεύοντες. Το ΚΚΕ ανέμενε μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις του κυβερνητικού στρατού το 1948. Καθώς το ΚΚΕ δεν κατόρθωσε να επιτύχει τον στόχο του, να αυξήσει δηλαδή τη δύναμη των ανταρτών σε 60.000, και αντιμετώπιζε το χρόνιο ζήτημα των εφεδρειών, τα παιδιά (ελληνόπουλα και σλαβομακεδονόπουλα, κατά την ορολογία της εποχής) αποτελούσαν και ένα μελλοντικό ανθρώπινο δυναμικό για το μέτωπο. Σύμφωνα με νεότερες έρευνες ιστορικών των Σκοπίων και της Πολωνίας, η οποία είχε φιλοξενήσει έναν μεγάλο αριθμό παιδιών, το 1948-49, 2.000 παιδιά στάλθηκαν από τις ανατολικές χώρες στο μέτωπο του Δημοκρατικού Στρατού.

Οι Σλαβόφωνοι

Από την άλλη πλευρά ήταν αχαλίνωτη η τρομοκρατία του ΝΟΦ για τη μαχητική συνδρομή των Σλαβοφώνων στον ένοπλο αγώνα, αλλά και τη διαμόρφωση σλαβομακεδονικής συνείδησης με την εκρίζωση του γκραικομανισμού ή φιλοβουλγαρισμού. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του Μιχάλη Κεραμιτζή κατά την πανοφίτικη σύσκεψη (20.5.1947) στο Καϊμακτσαλάν.

«10% σλαυομακεδόνες είτε είναι γραικομάνηδες, είτε οπαδοί του Κάλτσεφ, είτε μεγάλοι τομαριστές και συμφεροντολόγοι, είνε σήμερα με το μέρος της αντίδρασης…20% σλαβομακεδόνες αδρανούν, δεν συμμετέχουν ενεργά σε κάθε ανάγκη του αγώνα. Οι παραπάνω είναι όχι μαχητικοί, φοβητσάρηδες, αδικαιολόγητα ειρηνόφιλοι. 30% σλ-Μακεδόνες συμπαθούν πολύ το κίνημα, το ΝΟΦ, τον Ελληνικό λαό...μα δεν είναι πέρα για πέρα επαναστάτες, φοβούνται τις μεγάλες δοκιμασίες, φοβούνται για την τύχη της φαμίλιας τους. 40% σλ-Μακεδόνες είνε η μαχητική πρωτοπορεία μας. Είνε το καλλίτερο μέρος του λαού μας. Δεν συμμετέχουν μαχητικά όλοι τους στον αγώνα. Μα είναι έτοιμοι να πειθαρχήσουν… Στις Σλ-Μακεδονικές Περιφέρειες υπάρχουν ολόκληρες-δεκάδες Σλαυομακεδόνικα χωριά που μέχρι τώρα πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είνε Ελληνες. Ολοι αυτοί οι Σλ-Μακεδόνες είνε αντιφασίστες (Καστανοχώρια κλπ), αλλά ακόμα δεν κατόρθωσαν να ριζώσουν μέσα τους Μακεδονική συνείδηση. Είναι ότι υπάρχουν οι πουλημένοι Σλ-Μακεδόνες που ο κόσμος τους λέει γκραικομάνηδες –και που αυτοί όχι μονάχα στο ΝΟΦ δεν μπαίνουν, αλλά και στο ΕΑΜ και στο ΑΚΕ, γιατί είνε χαφιέδες…».

Οι ειρηνόφιλοι και φιλόξενοι Σλαβόφωνοι χωρικοί υπήρξαν θύματα τόσο της τυχοδιωκτικής πολιτικής του Ζαχαριάδη όσο και της «αλυτρωτικής» πολιτικής των Σκοπίων. Η βίαιη «μακεδονοποίηση» των Σλαβοφώνων και το «ξύπνημα του έθνους» ήταν προτεραιότητα της ομάδας Κεραμιτζή – Ρακοβίτη ενόψει της αναμενόμενης νίκης του Δημοκρατικού Στρατού και της αλλαγής συνόρων. Ας αναλογισθεί ο κ. Γκρούεφσκι τι εννοεί όταν θέτει ζήτημα γενοκτονίας των «Αιγαιατών» και παιδομαζώματος.


Πιόνια στη δίνη του Ψυχρού Πολέμου
Της Τασουλας Βερβενιωτη

Η μετακίνηση παιδιών από τις «εστίες» τους δεν συνιστά ελληνική επινόηση. Και στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου (1936– 1939), η Δημοκρατική Κυβέρνηση είχε στείλει παιδιά όχι μόνο στις ευρωπαϊκές χώρες αλλά και στην ΕΣΣΔ και στο Μεξικό.
Στον ελληνικό εμφύλιο (1946– 1949) όμως και οι δύο αντιμαχόμενοι στρατοί συγκέντρωσαν και μετακίνησαν παιδιά. Οι κυβερνητικές δυνάμεις τα μετέφεραν στις παιδουπόλεις της βασίλισσας και ο Δημοκρατικός Στρατός στις Λαϊκές Δημοκρατίες και την ΕΣΣΔ.
Οι μετακινήσεις των παιδιών εντάχθηκαν στην εμφυλιοπολεμική λογική την πιο κρίσιμη χρονιά, το 1948, παρόλο που δεν άρχισαν τότε. Αποτέλεσαν μέρος των στρατιωτικών επιχειρήσεων και των πολιτικών και διπλωματικών χειρισμών. Χρησιμοποιήθηκαν στο ψυχολογικό παιγνίδι του Ψυχρού Πολέμου και έδωσαν αφορμή στις δύο υπερδυνάμεις (ΗΠΑ – ΕΣΣΔ) να αντιπαρατεθούν στα διεθνή fora.

Την πρωτοβουλία των κινήσεων είχε η επίσημη κυβέρνηση της Αθήνας. Εφερε το θέμα στον ΟΗΕ και ζήτησε τον επαναπατρισμό των παιδιών. Ονόμασε τις δικές της ενέργειες «παιδοφύλαγμα», ενώ τη μεταφορά των παιδιών στις ανατολικές χώρες «παιδομάζωμα». Μίλησε για βίαιη αρπαγή των παιδιών με σκοπό τον αφελληνισμό τους, ακόμα και για γενοκτονία.

Στο επίπεδο της προπαγάνδας, το «παιδομάζωμα» χρησιμοποιήθηκε ως αντίβαρο στην πολιτική των μαζικών εκτελέσεων και στην ύπαρξη στρατοπέδων, όπως η Μακρόνησος, όπου η Αριστερά είχε επικεντρώσει τη δική της κριτική και προπαγάνδα.

Πολιτική ενέργεια

Οι πόλεμοι και ιδίως οι εμφύλιοι διεξάγονται με πολιτικές πρακτικές που είναι ασύμβατες με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρώπινες ανάγκες. Η μεταφορά των παιδιών από τα πεδία των μαχών, παρόλο που υποστηρίχτηκε (και από τις δύο πλευρές) ότι έγινε για ανθρωπιστικούς λόγους, ήταν πολιτική ενέργεια.

Το Παλάτι μέσω της επιχείρησης «σωτηρία των παιδιών» (από τους κομμουνιστές) ανέπτυξε ένα δίκτυο –εν πολλοίς– πελατειακών σχέσεων σε όλη την ελληνική επικράτεια και ένα παρα– κυβερνητικό πλαίσιο πρόνοιας, το οποίο αποδείχτηκε μακροβιότατο. Ο «Ερανος “Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος” υπό την Υψηλήν Προστασίαν της Α.Μ. της Βασιλίσσης» που δημιουργήθηκε το 1947 για έξι μήνες, το 1956 ονομάστηκε Βασιλική Πρόνοια, στη διάρκεια της χούντας Εθνικός Οργανισμός Προνοίας και τελικά το 2003 ενσωματώθηκε στην Κρατική Πρόνοια.

Ο Δημοκρατικός Στρατός/ ΚΚΕ, από τη μεριά του, μετέφερε σε ασφαλές περιβάλλον τα παιδιά των μαχητών και των στελεχών του, απελευθέρωσε τη γυναικεία δραστηριότητα (η στρατιωτική διάταξη για την επιστράτευση των γυναικών εκδόθηκε στις 20.2.1948) στις μάχιμες και βοηθητικές υπηρεσίες του και ενέταξε κάποιους από τους εφήβους στις γραμμές του. Η επιτροπή Βοήθεια στο Παιδί, με προεξάρχοντα τον Πέτρο Κόκκαλη, διαλύθηκε το 1956, όταν τα παιδιά είχαν πια ενηλικιωθεί.

Τα παιδιά αυτά γλίτωσαν από τους βομβαρδισμούς, σιτίστηκαν καλύτερα απ’ όσα έμειναν στα χωριά τους και πολλά από αυτά μορφώθηκαν. Ωστόσο, βρέθηκαν μπλεγμένα στη δίνη ενός πολιτικού παιγνιδιού, το οποίο καθόρισε τη ζωή τους.

Στο ερώτημα εάν «αρπάχτηκαν» η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονολεκτική. Οσο είναι αλήθεια ότι κάποιοι γονείς δεν ήθελαν να αποχωρισθούν τα παιδιά τους, είναι εξίσου αλήθεια ότι κάποιοι άλλοι τα έδωσαν οικειοθελώς, είτε γιατί δεν είχαν να τα θρέψουν ή γιατί πίστευαν ότι ήταν κάτι προσωρινό ή γιατί θεωρούσαν ότι τους εξασφάλιζαν ένα καλύτερο μέλλον.

Για πολλά από τα μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά η μετακίνηση από το χωριό τους ήταν ένας τρόπος να ξεφύγουν από την κλειστή, αγροτική, πατριαρχική κοινωνία. Και για κάποιους εφήβους η βία, τα όπλα, συνιστούσαν ένα συναρπαστικό παιγνίδι.

Και οι δύο κυβερνήσεις –της Αθήνας και του Βουνού– υπόσχονταν καλύτερη διατροφή και κυρίως μόρφωση. Η απήχηση αυτών των κηρυγμάτων ήταν μεγαλύτερη στις μειονοτικές ομάδες: στους σλαβόφωνους που βρίσκονταν με την πλευρά του ΚΚΕ και τους τουρκόφωνους που πήγαν στις παιδουπόλεις της βασίλισσας.

Σε τελευταία ανάλυση και παρ’ όλα τα αρνητικά, η απόφαση, αυτή καθαυτή, για τη μετακίνηση των ανηλίκων από τα πεδία των μαχών, αποτελεί μια παραδοχή –συνειδητή ή ασυνείδητη– ότι τουλάχιστον τα παιδιά έπρεπε να μείνουν μακριά από τα πολεμικά παιγνίδια των «μεγάλων».

Νέο Εθνικιστικό Παραλήρημα από τον Σκοπιανό ΥΠΕΞ Μιλόσοσκι εναντίον της Ελλάδας

Την Ελλάδα για την απουσία διμερών επαφών, μεταξύ εκπροσώπων των δύο χωρών, Ελλάδος - Σκοπίων, κατηγόρησε ο υπουργός Εξωτερικών της FYROM, Αντόνιο Μιλόσοσκι, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα των Σκοπίων "Ουτρίνσκι Βέσνικ".

Ο κ. Μιλόσοσκι εκτίμησε ότι η επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά στην κυβέρνηση της Ελλάδας αποτελεί προαναγγελία πολιτικής άσκησης πιέσεων από την Ελλάδα προς την FYROM.Όσον αφορά τις μετονομασίες του αεροδρομίου των Σκοπίων, δρόμων και δημοσίων εγκαταστάσεων στην FYROM, ο κ. Μιλόσοσκι εξέφρασε την άποψη ότι η Ελλάδα δεν έχει το αποκλειστικό προνόμιο στη διεκδίκηση της αρχαίας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ακόμη, ο υπουργός Εξωτερικών της FYROM, στην ίδια συνέντευξη, επανέλαβε τον ισχυρισμό ότι, η Ελλάδα, με τις αντιρρήσεις που προέβαλε στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, για την πρόσκληση στην FYROM για ένταξη στο ΝΑΤΟ, παραβίασε την Ενδιάμεση μεταξύ των δύο χωρών Συμφωνία από το 1995.

"Τον Νοέμβριο του 2004, άμεσα μετά την αναγνώριση της συνταγματικής μας ονομασίας από την πλευρά της Ουάσιγκτον, η ελληνική κυβέρνηση υιοθέτησε την απαγόρευση διμερών επισκέψεων μεταξύ της Ελλάδας και της Μακεδονίας. Η απαγόρευση αυτή, δυστυχώς, ισχύει ακόμη και αυτό περιορίζει τους Έλληνες ομολόγους μας να μας προσκαλέσουν ή να μας επισκεφθούν όταν τους προσκαλούμε σε διμερείς συναντήσεις. Ωστόσο, η άσκηση της προεδρίας του ΟΑΣΕ δίνει τη δυνατότητα να πραγματοποιηθεί επαφή, στη διάρκεια αυτής της θητείας και αναμένω ότι, η ομόλογός μου κ.Μπακογιαννη θα εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία ώστε να επισκεφθεί τη "Μακεδονία" κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους", ανέφερε ο κ. Μιλόσοσκι σε συνέντευξή του στην εφημερίδα των Σκοπίων "Ουτρίνσκι Βέσνικ".

Ο κ. Μιλόσοσκι εκτίμησε ότι η επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά στην κυβέρνηση της Ελλάδας αποτελεί προαναγγελία πολιτικής άσκησης πιέσεων από την Ελλάδα προς την FYROM."Η επιστροφή ατόμων με ακραίες πεποιθήσεις, όπως του κ. Σαμαρά, στην ανασχηματισμένη ελληνική κυβέρνηση μας ανησυχεί σοβαρά. Φαίνεται πως τέτοιες κινήσεις αποτελούν προαναγγελία για ακόμη πιο επιθετική πολιτική άσκησης πιέσεων στη "Μακεδονία" από την ελληνική πλευρά. Αυτού του είδους οι πολιτικές αλλαγές αποτελούν μία επιπρόσθετη ένδειξη ότι το μακεδονικό ζήτημα στην Ελλάδα και στην επερχόμενη περίοδο θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται για τη χειραγώγηση της εγχώριας κοινής γνώμης και για την απόσπαση της προσοχής από κάποια σκάνδαλα διαφθοράς ή κοινωνικές ταραχές. Δυστυχώς, τέτοιες συμπεριφορές θα κάνουν πιο σύνθετα τα πράγματα", ανέφερε στην συνέντευξή του ο υπουργός Εξωτερικών της FYROM.

Με αφορμή τις μετονομασίες του αεροδρομίου των Σκοπίων, δρόμων και δημοσίων εγκαταστάσεων στην FYROM, ο κ. Μιλόσοσκι εξέφρασε την άποψη ότι η Ελλάδα δεν έχει το αποκλειστικό προνόμιο στη διεκδίκηση της αρχαίας πολιτιστικής κληρονομιάς."

Στον πολιτισμένο κόσμο, οι χώρες, οι πόλεις, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις και πρωτίστως τα μεμονωμένα άτομα έχουν το απόλυτο δικαίωμα να εκφράζουν τον σεβασμό τους έναντι προσωπικοτήτων που ανήκουν στη δική τους ή την παγκόσμία πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά. Γίνεται λόγος για μία αρχή. Το 1988, η ελληνική κυβέρνηση έλαβε απόφαση για τη μετονομασία της περιφέρειας της Βόρειας Ελλάδας σε Μακεδονία και Θράκη. Το 1992 η Ελλάδα μετονόμασε το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης "Μίκρα" σε αεροδρόμιο "Μακεδονία". Γι' αυτό τον λόγο η "Δημοκρατία της Μακεδονίας" έχει το ίδιο σχεδόν δικαίωμα με την Ελλάδα να κάνει χρήση αυτής της οικουμενικής αρχής. Οι υστερικές αντιδράσεις κάποιων Ελλήνων εθνικιστών και οι πολιτικές πιέσεις που ασκούνται στη Μακεδονία δεν υποβαθμίζουν αυτή την αρχή, ενώ έχουν μόνον αντίθετο αποτέλεσμα στην προκειμένη περίπτωση. Η ελληνική μονοπωλιακή συμπεριφορά έναντι της αρχαιότητας της προσδίδει τη διάσταση του απαγορευμένου καρπού, κι έτσι την καθιστά αντιφατική. Αυτή η μονοπωλιακή προσέγγιση είναι και η βασική αιτία για τις διϊσταμένες απόψεις σε θέματα που συνδέονται με μεγάλες ιστορικές προσωπικότητες. Γι' αυτό πιστεύω ότι η σύσταση μίας κοινής εκπαιδευτικο-ιστορικής επιτροπής θα είναι ωφέλιμη και θα βοηθήσει και τους Έλληνες και τους Μακεδόνες να μάθουν να μοιράζονται κάποια πράγματα από την πλούσια ιστορία, η οποία συσσωρεύτηκε σε αυτόν τον στενό γεωγραφικό χώρο των Βαλκανίων και σε τελική ανάλυση, η κοινή επιτροπή αποτελεί ένα θετικό εγχείρημα, διότι είναι πλέον συνετό η ιστορία να αφήνεται στους ιστορικούς", πρόσθεσε ο κ. Μιλόσοσκι.

Ακόμη, ο υπουργός Εξωτερικών της FYROM, στην ίδια συνέντευξη, επανέλαβε τον ισχυρισμό ότι, η Ελλάδα, με τις αντιρρήσεις που προέβαλε στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, για την πρόσκληση στην FYROM για ένταξη στο ΝΑΤΟ, παραβίασε την Ενδιάμεση μεταξύ των δύο χωρών Συμφωνία από το 1995.

ΠΗΓΗ : ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γκρούεφσκι : Δεν υπάρχουν αρχαίοι ή σλάβοι Μακεδόνες, μόνο....

Μακεδόνες.
Αυτά δήλωσε ο Σλαβομακεδονιστής Πρωθυπουργός των Σκοπίων σε δημοσιογράφους σύμφωνα με το κρατικό ειδησεογραφικό πρακτορείο των Σκοπίων MIA.
Να δούμε πότε η Ελλάδα θα αντιληφθεί με ποιον και με ποιους συνομιλεί.
Όσο για τις μετριόφρονες φωνές τύπου Τσερνέκοφσκι εκτός ότι η δημοτικότητα του φτάνει στο 8 με 9% , η θέση του είναι διπλή ονομασία:
μία για τις ελληνοσκοπιανές σχέσεις και η άλλη για τις διεθνείς. Μην νομίζουν μερικοί ότι υπάρχουν φωνές συνεργασίας από τους Σκοπιανούς.

Δεν βλέπω καμμιά αντίδραση από τους Έλληνες αρχαιολόγους για τα λεγόμενα της ανθελληνίστριας Helena Smith

Γιατί σιωπάτε κύριοι και κυρίες ?
Η είδηση έχει κάνει τον γύρω του κόσμου και εσείς μία ανακοίνωση που να καταδικάζετε αυτά που λέει η Smith γιατί δεν βγάζετε ?
Ο Αλέξανδρος κατακτητής της Αθήνας μας λέει η πικρόχολη Guardian μέσω της γνωστής ανθελληνίστριας δημοσιογράφου.

Σήμερα ο Βιτάλης της ΔΑ θα μιλήσει στον Χαρδαβέλλα για το θέμα του Βάσκο.

Για να δούμε τι θα ειπωθεί.

Η γνωστή ανθελληνίστρια Hellena Smith ξαναχτυπάει

Στο στόχαστρο της αυτήν τη φορά σε άρθρο της στην Guardian είναι το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αθήνα όπου υποστηρίζει ότι οι αρχαιολόγοι , ένα δυνατό λόμπυ στην έρευνα του ελληνικού παρελθόντος, είναι αντίθετοι σε αυτήν την κίνηση διότι θεωρούν τον Αλέξανδρο...ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.!!!
Έτσι είναι Δήμαρχοι της Αθήνας (νυν και πρώην) όταν δεν έχετε το σθένος να βάλετε ένα άγαλμα στην Αθήνα μην και σας θεωρήσουν οι ψευδο-προοδευτικοί ως πατριώτες ή εθνικοόφρονες. Εκεί έχουμε φτάσει και βλέπουμε να διαβάζουμε άρθρα από την κάθε Smith η οποία με την γραφίδα της φτιάχνει και ατμόσφαιρα αλλά και κατευθύνει την γνωστή πολιτική της.

To Εθνικιστικό κόμμα Ουράνιο Τόξο συναντήθηκε με τους επικεφαλής του I.C.G. (International Crisis Group)

στις Βρυξέλλες σύμφωνα με ανακοίνωση του ίδιου του κόμματος. Το επίμαχο απόσπασμα της ανακοίνωσης έχει ως εξής:

Το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ουράνιου Τόξου, συναντήθηκε στις 29 Ιανουαρίου στις Βρυξέλλες με τους επικεφαλής του I.C.G. (International Crisis Group) στα κεντρικά Γραφεία της γνωστής διεθνούς Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που έχει συμβουλευτικό ρόλο σε ότι αφορά τα προβλήματα των σχέσεων, ανάμεσα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και την Ελλάδα. Αφορμή της συνάντησης αποτελεί η πρόσφατη έκθεση του I.C.G. όπου γίνεται αναφορά σε γεωγραφικούς προσδιορισμούς της γειτονικής χώρας και σεβασμό από την πλευρά της Ελλάδος της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας και μακεδονικής γλώσσας (http://www.crisisgroup.org/home/index.cfm?id=5862).

Ο Παύλος Φιλίποβ Βοσκόπουλος είχε εποικοδομητική συζήτηση και αντάλλαξε απόψεις με την ηγεσία του I.C.G., καθώς οι πρόσφατες σχετικές προτάσεις έχουν έμμεση σχέση με την πολιτική φιλοσοφία και ιδεολογία του Ουράνιου Τόξου, τη μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα και το μακεδονικό ζήτημα γενικότερα.

Για να ξέρουμε που βαδίζουμε και να βγάζουμε γενικά τις τσίμπλες μας για το τι θέλει και τι επιδώκει το κάθε think tank των Αμερικανών. Ειδικά το ICJ που επιδώκει την δημιουργία μειονοτήτων στην Ελλάδα με σκοπό τον εκβιασμό της εκάστοτε Ελληνικής πολιτικής ηγεσίας από τις ΗΠΑ.

Καλό άρθρο για το ICJ από το strategy-politics μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ο δε Edward P. Joseph είναι κάτι μεταξύ Gruevski και Milososki σε ότι αφορά τις απόψεις του για τα ζητήματα Σκοπίων και Ελλάδας. Όπου βρει πάντοτε στην ατζέντα του είναι ζητήματα που άπτονται στην ιδεολογια του Σλαβομακεδονισμού όπως η υποτιθέμενη μειονότητα αλλά και η γλώσσα.

Χαρακτηριστικό όλων αυτών των ΜΚΟ (Ελληνικών και Ξένων) ότι ΠΟΤΕ δεν έχουν επικρίνει την FYROM για την νοοτροπία του κομμουνιστικού παρελθόντος της η οποία έχει ως αποτέλεσμα την εχθρική αλυτρωτική της στάση έναντι των γειτόνων της. Η απόκοσμη φασιστική συμπεριφορά της όποιας ηγεσίας της π.Γ.Δ.Μ. είναι διαρκής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το γεγονός ότι στο άρθρο 6 της Νομοθεσίας της χώρας για την Επιστημονική Ερευνητική Δραστηριότητα της FYROM όπως δημοσιεύεται στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως “ Gazette of the Republic of Macedonia” No.13/96 και 29/02, θέτει εκτός νόμου την ανάπτυξη κάθε επιστημονικής έρευνας για την εθνική ταυτότητα των Σλάβων κατοίκων της FYROM τον 21ο αιώνα! Ας είναι καλά ο Βάσκο Γκλιγκόροβιτς που μας το αποκάλυψε (όπως και τόσα άλλα) και σήμερα βρίσκεται έγκλειστος στο κολαστήριο του Bardovci.

Επισημαίνω ότι η Αμερικάνικη Πολιτική ακόμα δεν έχει αλλάξει και το μακρύ χέρι της ακόμα προστατεύει κράτη δορυφόρους όπως τα Σκόπια.

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΜΕΟ/VMRO/IMRO(1893-1912)*, 2ο μέρος

του Σπυρίδωνα Πλουμίδη
Mακεδονικά, ΕΜΣ

Συνέχεια από το 1ο μέρος

Η ελληνική ιστοριογραφία από την πλευρά της προκρίνει τη βουλγαρική υπόθεση, θεωρεί την ΕΜΕΟ ως βουλγαρική οργάνωση και υποστηρίζει ότι το αυτονομιστικό της σύνθημα η Μακεδονία στους Μακεδόνες δεν ήταν παρά «εντελώς συμβολικό» τέχνασμα της βουλγαρικής προπαγάνδας, η οποία στό­χευε μακροπρόθεσμα στην προσάρτηση της Μακεδονίας στο βουλγαρικό κρά­τος. Σε μία μόνο περίπτωση υποστηρίζεται η σλαβομακεδονική άποψη ότι η ΕΜΕΟ προπαγάνδιζε μία νέα εθνική ταυτότητα, εκείνη του «Μακεδόνα», και προωθούσε ένα πρόγραμμα εθνικής απελευθέρωση. Η πλέον ψύχραιμη προσέγγιση του ζητήματος εκφράζεται από τον Μαζαράκη-Αινιάν, ο οποίος προσδιορίζει την ΕΜΕΟ ως μία εθνικιστική οργάνωση ξεχωριστή από την Εξαρχία, με τη συμμετοχή πολλών δασκάλων, που έτεινε να πάρει στα χέρια της τη σλαβική κίνηση στη Μακεδονία, η οποία στόχευε κατά κύριο λόγο στην απελευθέρωση από τους Τούρκους και δύσκολα δεχόταν διαταγές από τους Βερχοβιστές (Ανώτατη Επιτροπή) της Σόφιας. Η ίδια εφεκτική στάση ως προς την εθνική ταυτότητα των δύο Οργανώσεων (ΕΜΕΟ και Ανώτατης Επι­τροπής) τηρείται και από την Καρακασίδου, η οποία τις περιγράφει αόριστα ως τα φιλοσλαβικά πολιτικά κινήματα στη Μακεδονία. Παράλληλα, η Κα­ρακασίδου ορθώς παρατηρεί ότι η ελληνική ιστοριογραφία έχει μειώσει την ιστορική σημασία της εξέγερσης του Ήλιντεν, υποβαθμίζοντας την στο επίπε­δο μίας τοπικής αναταραχής. Πράγματι, οι Έλληνες ιστορικοί συγγραφείς περιγράφουν το Ήλιντεν ως το περιορισμένης εκτάσεως και δράσεως κίνημα των Βουλγάρων, οι οποίοι με μακεδόνικα συνθήματα επιδίωκαν τη βουλγα­ρική κατάκτηση. Ορισμένες φορές διατυπώνεται και η ακραία άποψη ότι το Ήλιντεν ήταν μία ατυχούσα ψευδεπανάστασις, διότι ήτο τεχνητόν δημιούρ­γημα χωρίς λαϊκά ερείσματα και είχε επιβληθεί με τη βία στους χριστιανι­κούς πληθυσμούς της Μακεδονίας. Παρά το ότι η ελληνική βιβλιογραφία, όπως αποδεικνύεται παρακάτω, βρίσκεται πλησιέστερα στην ιστορική πραγ­ματικότητα από τη δυτική, είναι εμφανές ότι και σε αυτήν η προσέγγιση του ζητήματος παρουσιάζει ορισμένες αδυναμίες. Οι απόλυτοι ισχυρισμοί περί βουλγαρικού εθνικού χαρακτήρα της ΕΜΕΟ και του Ήλιντεν, χωρίς να εξετά­ζονται οι επιμέρους τάσεις που υπήρχαν στους κόλπους της, δίνουν την εντύ­πωση ότι υπάρχει η επιδίωξη να αποδομηθεί οεθνικός μύθος των Σλαβομα­κεδόνων, με το σκεπτικό ότι είναι ευκολότερο για την Ελλάδα να αντι­μετωπίσει έναν αντί δυο αντίπαλους εθνικισμούς. Στην περίπτωση του Μακε­δόνικου Ζητήματος οι Έλληνες λόγιοι φαίνεται να προτιμούν να αντιμετωπί­σουν τον παλαιότερο κατεστημένο εθνικισμό, δηλαδή τον βουλγαρικό.

Πολύ περισσότερες αδυναμίες και αντιφάσεις παρουσιάζει η προσέγγιση του θέματος από τη δυτική ιστοριογραφία. Κατά την εποχή του Μεσοπολέμου οι περισσότερες δημοσιεύσεις που κυκλοφορούσαν στη Δύση ήταν Βαλκανίων συγγραφέων, κυρίως Βουλγάρων και Σέρβων, όπως του Georgevitch (1918) και του Christ Anastasoff (1938) , οι οποίοι απηχούσαν απόψεις ευνοϊκές προς τη σημερινή βουλγαρική εκδοχή των πραγμάτων —ο Anastasoff είχε διατελέσει άλλωστε γραμματέας της μεσοπολεμικής ΕΜΕΟ και δεξί χέρι του Ivan Mihailov (Ivancho) . Περισσότερο προβληματισμένη αλλά και με αντι­φάσεις είναι η παρουσίαση της υπόθεσης από τον Georgevitch. Ο Σέρβος συγ­γραφέας παραδέχεται ότι η ΕΜΕΟ ιδρύθηκε από Βούλγαρους, αλλά επιση­μαίνει ότι η Οργάνωση περιελάμβανε και πολλούς «Μακεδόνες», οι οποίοι είχαν εξαγοραστεί από το βουλγαρικό χρήμα. Στο κείμενο του Georgevitch ο όρος «Μακεδόνες» ακολουθεί την εκδοχή του Cvijic και περιγράφει τους σλαβόφωνους χριστιανούς κατοίκους της Μακεδονίας χωρίς ξεκάθαρη εθνική συνείδηση. Αντίθετα, στο έργο του Anastasoff ο όρος «Μακεδόνες» έχει απο­κλειστικά γεωγραφική σημασία και ταυτίζεται εννοιολογικά με τον βουλγαρι­κό πληθυσμό της Μακεδονίας. Παρ' ότι αναγνωρίζει ότι η ιδέα της προσάρ­τησης της Μακεδονίας και της Θράκης στη Βουλγαρία, σύμφωνα με τη Συν­θήκη του Αγίου Στεφάνου, είχε περιορισμένη απήχηση σε ορισμένα άτομα από την ηγετική της ομάδα της Οργάνωσης, ο συγγραφέας καταλήγει ότι η ΕΜΕΟ αποτελούνταν από μαχητικούς, άγρυπνους και άφοβους Βουλγαρομακεδόνες

Οι μόνοι αξιόλογοι Δυτικοί μελετητές του Μακεδόνικου στον Μεσοπόλε­μο είναι οι Reiss (1924) και Swire (1939). Στο κείμενο του Reiss ο όρος «Μακεδόνες» έχει γεωγραφική σημασία, αλλά ο συγγραφέας δεν υιοθετεί άκριτα τη βουλγαρική θέση περί της εθνικής ταυτότητας των σλαβόφωνων της Μακεδονίας και παρατηρεί ότι ακόμη και οι Μακεδόνες μετανάστες στη Βουλγαρία ποτέ δεν αφομοιώθηκαν πλήρως από την κυρίαρχη εθνότητα της χώρας . Πάντως, ο Reiss περιγράφει την κομιτατζίδικη δράση αδιακρίτως ως βουλγαρική και αναφορικά με την ΕΜΕΟ σημειώνει ότι επιδίωκε ορι­σμένης μορφής αυτονομία για τη Μακεδονία στα πλαίσια μίας ομοσπονδίας με τη Βουλγαρία . Παρόμοιες απόψεις με τον Reiss διατυπώνουν την ίδια χρονιά (1930) ο Jacques Ancel στη φυσική και ανθρωπολογική γεωγραφία της Μακεδονίας και ο Henry Day στα απομνημονεύματα του: ο πρώτος προσδί­δει στον όρο «Μακεδόνες» γεωγραφική σημασία και συνδέει την ΕΜΕΟ με τη βουλγαρική πολιτική , ενώ ο δεύτερος κάνει λόγο μόνο για Βούλγαρους και Σέρβους (όχι «Μακεδόνες») κομιτατζήδες. Ο Swire είναι ο πρώτος Δυτικός ιστοριογράφος ο οποίος διατυπώνει ανοικτά τη θέση ότι η ΕΜΕΟ ήταν μακε­δόνικη εθνική οργάνωση και επιδίωκε να δημιουργήσει μία μακεδόνικη εθνική παιδεία και ένα μακεδόνικο εθνικό αίσθημα , δηλαδή ότι αντιπροσώπευε έναν αυτοτελή «μακεδόνικο» εθνικισμό. Ο όρος «Μακεδόνες» έχει στο κεί­μενο του Swire κατά κανόνα στενότερη σημασία απ' ότι στου Reiss και προσ­διορίζει τους σλαβόφωνους της Μακεδονίας , αν και σε ένα χωρίο είναι κα­θαρά γεωγραφικός και αναφέρεται σε όλους τους κατοίκους της περιοχής ανεξάρτητα από γλώσσα (non-Slav Macedonians) . Γενικότερα όμως, ο Swire δεν έχει απολύτως αποκρυσταλλωμένη εικόνα για την εθνική φυσιογνωμία της ΕΜΕΟ και υποπίπτει σε αντιφάσεις, π.χ. υποστηρίζει αφενός ότι η Εσω­τερική Οργάνωση δεν εξυπηρετούσε βουλγαρικά συμφέροντα και είχε αντιτα­χθεί σθεναρά στην αφομοιωτική πολιτική της Βουλγαρίας , αλλά αφετέρου χαρακτηρίζει τις ένοπλες διαμάχες της με την Ανώτατη Επιτροπή ως αδελ­φοκτόνο ανταρτοπόλεμο.

Κατά τη μεταπολεμική περίοδο πολλοί περισσότεροι Δυτικοί ιστορικοί ασχολήθηκαν με το αντικείμενο και —παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα— υιοθέτησαν κατά κανόνα τη σλαβομακεδονική εκδοχή των πραγμά­των. Γενικώς όμως τα συμπεράσματα τους είναι υπεραπλουστευτικά, καθώς δεν βασίζονται σε εκτενή ανάγνωση των πηγών και παρατηρείται αδυναμία στην προσέγγιση του πολύπλοκου χαρακτήρα της βαλκανικής πραγματικότη­τας. Η αβασάνιστη υιοθέτηση της σλαβομακεδονικής εκδοχής μπορεί κάλλι­στα να αποδοθεί σε πολιτικούς υπολογισμούς και συγκεκριμένα στην επι­δίωξη των Δυτικών να κολακεύσουν τον Τίτο. Ως πρώτο τυπικό παράδειγμα αναφέρουμε τον Hugh Seton-Watson (1945), ο οποίος κάνει σαφή διάκριση ανάμεσα στους «Βούλγαρους εθνικιστές» και τους «Μακεδόνες αυτονομι­στές» και υποστηρίζει ότι η ΕΜΕΟ διακήρυττε πως οι Σλαβομακεδόνες δεν εί­ναι ούτε Βούλγαροι, ούτε Σλάβοι αλλά ένας ξεχωριστός κλάδος της Σλαβικής φυλής. Η βαθιά γνώστης των Βαλκανίων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Elisabeth Barker (1950) χαρακτηρίζει την ΕΜΕΟ ως έναν αυθεντικότερο (από την Ανώτατη Επιτροπή) μακεδόνικο σχηματισμό και τους Gruev και Delchev ως «Μακεδόνες» με την εθνική σημασία του όρου . Ο Wilkinson (1951), παρ' ότι παραπέμπει σε βουλγαρική βιβλιογραφία (Mihailoff, Anastasoff) και πιθανολογεί ότι η Βουλγαρία υποκινούσε το «μακεδόνικο αυτονομιστικό κίνημα», διατυπώνει την άποψη ότι η ΕΜΕΟ δεν ήταν «αμιγώς βουλγαρική» οργάνωση. Ακόμη και ο ελληνιστής Douglas Dakin, ενώ στην παρουσίαση των βρετανικών διπλωματικών πηγών (1961) κάνει λόγο μόνο για Βούλγα­ρους επαναστάτες , στην ιστορία του ελληνικού Μακεδόνικου Αγώνα (1966) δεν υιοθετεί την ελληνική επιχειρηματολογία και διατυπώνει τη θέση ότι το σύνθημα η Μακεδονία στους Μακεδόνες δήλωνε πως οι «Μακεδόνες» ήταν ξεχωριστή εθνότητα και χαρακτηρίζει κατά πρωτότυπο τρόπο την ΕΜΕΟ ως μεικτό «βουλγαρικό-μακεδονικό κίνημα», με την εθνική σημασία των όρων . Το ίδιο υποστηρίζουν οι Stephen Palmer και Robert King (1971), ότι δηλαδή η αρχική ΕΜΕΟ περιελάμβανε Βουλγάρους και «Μακεδόνες» (: Palmer - King, ό.π., σ. 7). Ο πλέον γνωστός Δυτικός ιστορικός των επαναστατικών κινημά­των στη Μακεδονία των αρχών του 20ου αιώνα Duncan Perry (1988) χρησι­μοποιεί άφθονο βουλγαρικό αρχειακό υλικό (από τη Σόφια, το Μπλαγκόεβ-γκραντ και το αρχείο της εξαρχικής μητρόπολης της Δίβρης, που φυλάσσεται στα Σκόπια), αλλά το ερμηνεύει κατά βούληση, π.χ. αντικαθιστά αστήρικτα τους όρους «Βούλγαροι», «βουλγαρικός λαός» και «βουλγαρικός πληθυσμός» που συναντώνται κατά τεκμήριο στο αυθεντικό κείμενο του καταστατικού της ΕΜΕΟ με τον όρο «Σλαβομακεδόνες» (Slav-Macedonians) , προφανώς με το άδηλο σκεπτικό ότι ο αληθινός χαρακτήρας της Οργάνωσης ήταν διαφορετι­κός από αυτόν που δήλωναν οι πηγές και ακολούθως σε ένα χωρίο παρα­κάτω προσδίδεται στη φράση «Μακεδόνες επαναστάτες» εθνική σημασία. Μάλιστα, ο Perry διατυπώνει την ακραία θέση ότι η ΕΜΕΟ «έφραζε» την επε­κτατική πολιτική του Ηγεμόνα Φερδινάνδου της Βουλγαρίας στα εδάφη της Μακεδονίας , δηλαδή ότι είχε τρόπον τινά αντιβουλγαρικό προσανατολισμό. ί2στόσο, σχετικά ικανοποιητική είναι η καταληκτήρια παρατήρηση του ότι η ΕΜΕΟ αποτελεί ένα πρωτότυπο απελευθερωτικό-τρομοκρατικό κίνημα που απαντάται σε αγροτικές προβιομηχανικές κοινωνίες, όπου μία μικρή ομάδα μορφωμένων ανθρώπων απαιτούν μεταρρυθμίσεις με σκοπό ένα ισχυρότερο και δυναμικότερο κράτος . Ιδιαίτερα ευνοϊκή στάση υπέρ των Σλαβομακεδό­νων υιοθετούν στο εν λόγω ζήτημα οι περισσότεροι Δυτικοί πολιτικοί συγγρα­φείς της δεκαετίας του 1990, οπότε το Μακεδόνικο σημείωσε νέα έξαρση, όπως π.χ. ο Loring Μ. Danforth (1995), ο John Shea (1997) και ο James Pettifer (1999). Συγκεκριμένα, ο Danforth ισχυρίζεται ότι η ίδρυση της ΕΜΕΟ από μία μικρή ομάδα «Μακεδόνων» πατριωτών ήταν ισχυρή επιβεβαίωση της «μακεδόνικης» ταυτότητας και της επιθυμίας του «μακεδόνικου» λαού να αποκτήσει εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση, αλλά υποπίπτει λίγο παρα­κάτω στην αντίφαση να αποδεχθεί ότι η ΕΜΕΟ ποτέ δεν αμφισβήτησε τον κατεξοχήν βουλγαρικό χαρακτήρα του πληθυσμού της Μακεδονίας . Ο Shea, παρ' ότι αναγνωρίζει ότι υπήρχαν δύο τάσεις στους κόλπους της ΕΜΕΟ, υπέρτης ένωσης με τη Βουλγαρία και υπέρ της αυτονόμησης , προσδιορίζει αφο­ριστικά την Οργάνωση ως την ακραιφνέστερη ένδειξη διακριτής μακεδόνικης ταυτότητας. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας φθάνει, μάλιστα, στο ακραίο ση­μείο να παραχαράξει τις πηγές και να διαστρεβλώσει πολύ γνωστά γεγονότα, π.χ. σημειώνει ότι ο Tatarchev στα απομνημονεύματα του ετίθετο κατά της ενσωμάτωσης της Μακεδονίας στη Βουλγαρία και παρουσιάζει τον Ivan Mi-hailov ως «Μακεδόνα» εμιγκρέ στη Σόφια . Τέλος, ο Pettifer παρέρχεται ως δεδομένο ότι η ΕΜΕΟ του 19ου αιώνα οραματιζόταν μία «Μεγάλη Μακεδο­νία» και αποτελεί τον προκάτοχο του σύγχρονου κόμματος VMRO-DPMNE (ιδρ. Ιούνιος 1990) του Ljupco Georgijevski στη FYROM . Συμβιβαστική, αντίθετα, είναι η άποψη που εκφράζει η Alice Ackermann (2000) ότι τα μέλη της ΕΜΕΟ ήταν διχασμένα ανάμεσα στην επιλογή ενός ανεξάρτητου «μακε­δόνικου» κράτους και της Μεγάλης Βουλγαρίας.

Ασφαλώς, υπάρχουν και εξαιρέσεις στον κανόνα, όπως η Mercia Mac-Dermott (1978, 1988) και η Laura Beth Sherman (1980), οι οποίες είχαν πα­ραμείνει για μακρύ χρονικό διάστημα στη Βουλγαρία και απηχούν τις βουλ­γαρικές εθνικές απόψεις, π.χ. ότι οι Βούλγαροι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού της Μακεδονίας, οι Gotse Delchev και Jane Sandanski ανή­κουν στο εθνικό μαρτυρολόγιο των Βουλγάρων, η ΕΜΕΟ είναι η συνέχεια του 500 ετών αγώνα των Βουλγάρων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και βασικός σκοπός των ιδρυτών της ήταν η επιθυμία να διατηρηθεί ο εθνισμός του βουλγαρικού πληθυσμού της Μακεδονίας. Τη βουλγαρική οπτική υιοθε­τούν επίσης οι Sugar και Ledorer (1969) και ο Τ. J. Winnifrith (1995), οιοποίοι υποστηρίζουν ότι η ΕΜΕΟ ήταν κατεξοχήν βουλγαρική οργάνωση, ενώ εκείνοι που τάσσονταν υπέρ μιας ανεξάρτητης Μακεδονίας δεν ήταν παρά μία ισχνή μειοψηφία . Ο διακεκριμένος βουλγαρολόγος R. J. Crampton (1983, 1987) διατυπώνει την ενδιάμεση θέση ότι η ΕΜΕΟ (του 19ου αιώνα) αναγνώριζε τη στενή πολιτισμική συγγένεια μεταξύ των Βουλγάρων και των Σλαβομακεδόνων και σε καμία περίπτωση δεν αποστασιοποιούνταν από τη βουλγαρική κουλτούρα αλλά απέρριπτε την ενσωμάτωση της Μακεδονίας στο βουλγαρικό κράτος Ο Hugh Poulton (1991[, 1995) εκφράζει την άποψη ότι η Οργάνωση ήταν διαιρεμένη ανάμεσα σε αυτούς που τάσσονταν υπέρ της εν­σωμάτωσης της Μακεδονίας στη Βουλγαρία και σε εκείνους που προέκριναν τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου «μακεδόνικου» κράτους , αλλά τονίζει ότι η πλειοψηφία των οπαδών της ήταν Βούλγαροι και οι εξεγερμένοι του Ήλιντεν έφεραν βουλγαρικές σημαίες . Οι συγγραφείς γενικών ιστοριών των Βαλκα­νίων είναι διαιρεμένοι ανάμεσα σε όσους υποστηρίζουν ότι η ΕΜΕΟ είχε βουλγαρικό χαρακτήρα (Ristelhueber και Jelavich) και σε όσους —με βάση το σκεπτικό ότι το κύριο σύνθημα της ήταν «η Μακεδονία στους Μακεδό­νες»— τη θεωρούν ως εθνική «μακεδόνικη» απελευθερωτική οργάνωση, η οποία αντιτασσόταν στον βουλγαρικό επεκτατισμό (Stavrianos, Djordjevic και Fischer-Galati, Hosch).

Η μόνη ολοκληρωμένη μονογραφία που βασίστηκε σε σφαιρική εξέταση της βαλκανικής βιβλιογραφίας και σε εκτενή μελέτη δυτικών διπλωματικών πηγών —γαλλικών και αυστριακών— είναι το έργο της Nadine Lange-Akhund (1998), δημοσιευμένο σε μετάφραση στη σειρά των East European Mono­graphs. Η συγγραφέας επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στη δράση της ΕΜΕΟ μέχρι την κήρυξη της επανάστασης των Νεότουρκων (1908) σε σχέση με την πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων και το σχέδιο μεταρρυθμίσεων του Μύρτ-στεγκ (Οκτώβριος 1903). Ήδη από τον πρόλογο η Lange-Akhund διατυπώνειτη βασική θέση της ότι η ιστορία του μακεδόνικου (με την εθνική σημασία του όρου) κινήματος έχει λανθασμένα αφομοιωθεί ή συγχυσθεί με το βουλγα­ρικό κίνημα εξαιτίας των δεσμών που υπήρχαν μεταξύ των ηγετών των δύο κινημάτων και δηλώνει ότι επιδίωξη της είναι να τονίσει τις βασικές διαφο­ρές της ΕΜΕΟ από την Ανώτατη Επιτροπή αναφορικά με την ιδεολογία, τους σκοπούς και τις μεθόδους. Αν και η συγγραφέας παραδέχεται ότι το ιστο­ρικό πρόβλημα της εθνικής ταυτότητας της ΕΜΕΟ είναι δύσκολο να επιλυθεί (this historical problem...is difficult to solve) και μάλιστα αναγνωρίζει ότι με βάσει τις ξένες διπλωματικές πηγές τα πορίσματα των Βουλγάρων ιστορικών (Pandev) φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη πιστότητα από εκείνα των Σλαβομα­κεδόνων (Katardziev) , ωστόσο ισχυρίζεται ότι η ΕΜΕΟ ήταν «μακεδόνικη οργάνωση», καθώς οι δύο επιφανέστεροι ηγέτες της, D. Gruev και G. Del­chev, τάσσονταν υπέρ της απελευθέρωσης της περιοχής χωρίς ξένη ανάμει­ξη . Επίσης, η συγγραφέας αποδίδει κατά πρωθύστερο τρόπο στους όρους «μακεδόνικος», «Μακεδόνες» (Macedonians) και «Σλαβομακεδόνες» (Mace-do-Slavs) εθνική σημασία , παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι στα λίγα παρα-τιθέμενα από την ίδια χωρία από (γαλλικά και αυστριακά) διπλωματικά έγ­γραφα απαντάται αποκλειστικά ο όρος «Βούλγαροι» , ότι η φιλοεξαρχική δράση της ΕΜΕΟ χαρακτηρίζεται από Αυστριακό πολιτικό ως εκδήλωση απο­κλειστικά βουλγαρικού εθνικισμού και σε μία παρατιθέμενη διακήρυξη της ΕΜΕΟ, εκδεδομένη κατά την εξέγερση του Ήλιντεν (1903), οι Βούλγαροι απο­καλούνται «όμαιμοι αδελφοί» («blood brothers») . Επιπλέον, το συμπέρα­σμα της συγγραφέως ότι η ΕΜΕΟ επιχείρησε να δημιουργήσει την έννοια μιας Μακεδόνικης εθνότητας έρχεται σε μερική αντίφαση με την εκτίμηση της, που διατυπώνει σε επόμενο χωρίο, ότι στους κόλπους της ΕΜΕΟ εκτός από την αριστερίζουσα ομάδα, η οποία τασσόταν υπέρ της διεθνιστικής αλληλεγ­γύης μεταξύ των εθνικών ομάδων που κατοικούσαν στην περιοχή, υπήρχε και μία συντηρητική τάση, η οποία έστεργε την ένωση της Μακεδονίας με τη Βουλγαρία . Είναι εμφανές ότι το πόνημα της Lange-Akhund χαρακτηρίζε­ται από πολλές ατέλειες και αντιφάσεις και τελικώς δεν μπορεί να δώσει πειστική ερμηνεία του προβλήματος.

Κατά τη γνώμη του γράφοντος, το ζήτημα της ΕΜΕΟ το προσεγγίζει με τον πλέον υπεύθυνο και τεκμηριωμένο τρόπο ο Fikret Adanir στη μελέτη του για το Μακεδόνικο Ζήτημα (1979) Ο συγγραφέας συνδέει το ζήτημα της ΕΜΕΟ με αυτό της ταυτότητας των Σλαβομακεδόνων, εάν δηλαδή ήταν Βούλ­γαροι, Σέρβοι ή διαφορετικός λαός με ιδιαίτερη εθνική συνείδηση . Αναγνω­ρίζει ότι η εθνική ταυτότητα της ΕΜΕΟ είναι πολύπλοκο ζήτημα και δεν είναι δυνατό να διαλευκανθεί πλήρως, αλλά σημειώνει ότι με βάση τις αυστρο-ουγγρικές πηγές η Οργάνωση είχε μέχρι το 1902 την ονομασία «Βουλγαρική Μακεδονο-Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Επιτροπή», στοιχείο το οποίο δικαιώνει τους Βουλγάρους ιστορικούς (Κ. Pandev) Επίσης, οι ίδιες πη­γές και ο ευρωπαϊκός Τύπος τεκμηριώνουν κατά τον συγγραφέα ότι η εξέγερ­ση του Ήλιντεν ήταν «βουλγαρική εθνική πράξη», καθώς οι επαναστάτες έψαλλαν βουλγαρικά εθνικιστικά τραγούδια και έφεραν βουλγαρικές σημαίες . Γενικώς, η μετριοπαθής προσέγγιση και ορθολογική χρήση των πη­γών προσδίδουν αυξημένη πιστότητα στους ισχυρισμούς του συγγραφέα.


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
==========================================================

* Για λόγους καθαρά χώρου δεν έβαλα και τις σημειώσεις του κειμένου όπου ο συγγραφέας τεκμηριώνει τις απόψεις του.

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΜΕΟ/VMRO/IMRO(1893-1912)*, 1ο μέρος

του Σπυρίδωνα Πλουμίδη
μακεδονικά, ΕΜΣ


Η Μακεδονία της ύστερης οθωμανικής περιόδου αποτέλεσε το μήλον της έριδος μεταξύ τον ελληνικού, βουλγαρικού, σερβικού, ρουμανικού, τουρκικού και αλβανικού εθνικισμού. Η ιστοριογραφική παραγωγή του 19ου και του α' μισού του 20ού αιώνα αποσκοπούσε στο να τεκμηριώσει προκατασκευασμένα σχήματα που καταδείκνυαν την ελληνικότητα, βουλγαρικότητα, σερβικότητα κ.λπ. ολόκληρης ή μέρους τουλάχιστον της περιοχής. Τα πολιτικά συμφέρο­ντα περιόριζαν το επιστημονικό πεδίο καθιστώντας την ιστορία «θεραπαινίδα» της πολιτικής και ανήγαγαν το ζήτημα των ταυτοτήτων σε θέμα «τα­μπού». Πρόσφατα μόνο είδαν το φως της δημοσιότητας μελέτες οι οποίες αμφισβητούν τα καθιερωμένα και προσπαθούν να εξετάσουν την πολυπλο­κότητα και την αλληλοδιαπλοκή των εθνικών ταυτοτήτων.

Ένα από τα πλέον διφορούμενα σημεία του ζητήματος αυτού αποτελεί η Εσωτερική Μακεδόνικη Επαναστατική Οργάνωση (στο εξής: ΕΜΕΟ), διεθνώς γνωστή ως VMRO {Vutreshna Makedonska Revoljutsionna Organizatsija) ή IMRO (Internal Macedonian Revolutionary Organization), η οποία από το 1893 δρούσε στον χώρο της οθωμανικής Μακεδονίας. Όπως δηλώνει με ειλι­κρίνεια Σλαβομακεδόνας ιστορικός, η δυσκολία προσέγγισης της ιστορικής πραγματικότητας της ΕΜΕΟ έγκειται στο γεγονός ότι πολλά από τα μέλη της άλλαζαν στρατόπεδο, μερικά πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους ταυτόχρονα σε δύο και τρεις εθνικές παρατάξεις και οι μαρτυρίες που έχουν καταγραφεί εί­ναι ανεπαρκείς. Η συγκεκριμένη Οργάνωση έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της Βαλκανικής, ιδίως της Βουλγαρίας και της Γιουγκο­σλαβίας, μέχρι τη βίαιη διάλυση της το 1934 με διαταγή του τσάρου Βορίς Β ' της Βουλγαρίας και είναι το κλειδί για την κατανόηση του σλαβικού αλυτρω­τισμού στη Μακεδονία.

Η ΕΜΕΟ διεκδικείται μεταπολεμικά τόσο από τη βουλγαρική όσο και από τη σλαβομακεδονική ιστοριογραφία ως βουλγαρικός και εθνικός «μακεδόνι­κος» αντίστοιχα πολιτικός σχηματισμός. Βεβαίως, η ΕΜΕΟ δεν είναι το μόνο διαφιλονικούμενο σημείο ανάμεσα στη βουλγαρική και τη σλαβομακεδονική ιστοριογραφία και μπορούν να αναφερθούν πλείστα ανάλογα παραδείγματα, όπως οι ιστορικές προσωπικότητες των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, του τσάρου Σαμουήλ, του χαϊντούκου Κάρπος, των αδελφών Μιλαδίνωφ κ.ά. Η διαμάχη όμως γύρω από τον εθνικό χαρακτήρα της ΕΜΕΟ είναι από τα πλέ­ον επίμαχα σημεία στην ιστοριογραφική διαμάχη, καθώς τα εκατέρωθεν ιστο­ρικά επιχειρήματα εξυπηρετούν σημαντικές ιδεολογικές και πολιτικές σκο­πιμότητες. Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε ότι η ιστορία της ΕΜΕΟ έχει μετατραπεί σε μύθο. Ως γνωστόν, οι ιστορικοί μύθοι αντιπροσωπεύουν μισές αλήθειες και επομένως διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν διαστρεβλώσεις «απαραίτητες» για τη θεμε­λιακή, τη νομιμοποίηση της διεθνούς ύπαρξης και την ιδεολογική αναπα­ραγωγή μίας «φαντασιακής κοινότητας» που ονομάζεται έθνος. Η ΕMΕO για τους Βουλγάρους τεκμηριώνει τις αλυτρωτικές τους διεκδικήσεις στο γεο)-γραφικό χώρο της Μακεδονίας (και Θράκης), οι οποίες τους είχαν επιδικα­σθεί με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (20 Φεβρουαρίου/3 Μαρτίου 1878), αλλά τους αφαιρέθηκαν με τη Συνθήκη του Βερολίνου (1/13 Ιουλίου 1878). Αντίθετα, για το σλαβομακεδονικό εθνικισμό η Οργάνωση αυτή είναι κεντρι­κό σημείο του «θεμελιωτή μύθου» και ιδεατά αντιπροσωπεύει τη μαχητικότερη εθνικοαπελευθερωτική κίνηση στη νεώτερη ιστορία του επιλεγόμενου «μακεδό­νικου» έθνους. Και οι δύο επίσημες ιστοριογραφίες διατυπώνουν απόλυτες θέσεις, δίνουν έμφαση σε διαφορετικά σημεία, ενώ γενικεύουν και υπερα-πλουστεύουν άλλα σημεία και χρησιμοποιούν επιλεκτικά τις ιστορικές πηγές, στην προσπάθεια τους να τεκμηριώσουν προκατασκευασμένα σχήματα.

Η παρούσα συνοπτική μελέτη δεν αποσκοπεί να παρουσιάσει αναλυτικά την εξέλιξη της βουλγαρικής, σλαβομακεδονικής και γιουγκοσλαβικής βιβλιο­γραφιάς και να καταδείξει λεπτομερώς τις πολιτικές και ιδεολογικές της προεκτάσεις, πράγμα το οποίο έχουν καλύψει οι συγγραφές των Stephen Pal­mer και Robert King (1971) , του Ευάγγελου Κωφού (1974, 1987, 1997) και του Stefan Troebst (1983, 1999) . Θα επισημανθούν συγκεφαλαιωτικά μόνο ορισμένα βασικά σημεία που διαφωτίζουν τις θέσεις και τα επιχειρήματα των δύο εμπλεκόμενων πλευρών και στη συνέχεια θα εξεταστούν οι απόψεις της ελληνικής και δυτικής ιστοριογραφίας. Ως αντιπροσωπευτικά δείγματα της βουλγαρικής και σλαβομακεδονικής ιστορικής συγγραφής επιλέχθηκαν οι πλέον «επίσημες» και ακαδημαϊκές συγγραφές: από βουλγαρικής πλευράς επιλέχθηκε η Istorija na Bulgarija, έκδοση της Βουλγαρικής Ακαδημίας των Επιστημών (Σόφια 1981-1991) και από σλαβομακεδονικής η Istorija na Makedonskiot narod, η οποία δημοσιεύθηκε το 1969 στα Σκόπια υπό την επιμέλεια του Mihailo Apostolski. Επίσης εξετάστηκαν επιμέρους δείγματα από τη λαϊκή ιστοριογραφία, η οποία κατά κανόνα υιοθετεί πιο ακραίες θέσεις.

Έκπληξη προκαλεί στον απροϊδέαστο αναγνώστη που φυλλομετρεί τις σελίδες των δύο επίσημων εθνικών ιστοριών η διαπίστωση ότι τα ίδια πρόσωπα-ηγέτες της Οργάνωσης, όπως του Damjan (ή Dame σε σλαβομακεδονική έκδοση), Gruev (1871-1906), του Gotse Delchev (1872-1903), του Gorche Petrov (1864-1921) και του Jane Sandanski (1872-1915), διεκδικούνται ως εθνικοί ήρωες και από τις δύο πλευρές και φωτογραφίες τους διανθίζουν τις σελίδες και των δύο ιστοριών. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε σχετικά ότι μία πόλη στα νοτιοδυτικά της Βουλγαρίας φέρει από το 1949 το όνομα του Sandanski (πρώην Sveti Vrach) , το Νευροκόπι μετονομάστηκε το 1950 σε Gotse Delchev, ενώ οι Σλαβομακεδόνες από την πλευρά τους φυλάσσουν το ακέφαλο σώμα του τελευταίου στην εκκλησία του Σωτήρος (Sveti Spas) στα Σκόπια, το οποίο τους παραδόθηκε επίσημα από την κυβέρνηση Δημητροκ[ τον Οκτώβριο του 1946, όταν οι σχέσεις των δύο κρατών (Βουλγαρίας-Γιουγκοσλαβίας) βρίσκονταν ακόμη σε αγαστό επίπεδο.

Προχωρώντας στην ανάγνωση του κειμένου της επίσημης Ιστορίας της Βουλγαρίας (Istorija na Bulgarija) διαβάζουμε ότι η ΕΜΕΟ συνέχιζε σε νέες βάσεις τον αγώνα των Βουλγάρων εθνικών επαναστατών της προ του 1878 εποχής και ότι οι ιδρυτές και η μετέπειτα ηγεσία της Οργάνωσης ήταν εκπρό­σωποι της Βουλγαρικής διανόησης, η οποία προήλθε από εκπροσώπους της αγροτικής τάξης καθώς και της μικρής και μεσαίας αστικής τάξης, οι οποίοι αισθάνονταν βαθύτερα την πολιτική και οικονομική καταπίεση του οθωμανι­κού ζυγού και θεωρούσαν ως κύριο αντίπαλο τους τη σερβική προπαγάνδα. Η έντονη αντίθεση προς τη σερβική προπαγάνδα μπορεί να εξηγηθεί από την υπόθεση ότι την εποχή της ίδρυσης της ΕΜΕΟ (1893) υπήρχε ακόμη η εντύπω­ση στους ιθύνοντες της Οργάνωσης ότι η ελληνική εθνική προσπάθεια δεν εί­χε πολλές πιθανότητες να επηρεάσει τις συνειδήσεις των σλαβόφωνων της Μακεδονίας. Αναφορικά με τους οπαδούς της Οργάνωσης, η βουλγαρική ι­στοριογραφία ισχυρίζεται ότι ήταν Βούλγαροι, με το αξιωματικό επιχείρημα ότι η πλειοψηφία των κατοίκων της Μακεδονίας ήταν Βούλγαροι. Το τελευ­ταίο επιχείρημα συνεχίζει να είναι πάγια τοποθέτηση της βουλγαρικής ακα­δημαϊκής ιστοριογραφίας, η οποία δεν έχει αναθεωρήσει ακόμη ορισμένες αντιλήψεις του βουλγαρικού εθνικισμού και δεν έχει ακόμη επίσημα παραδε­χθεί ότι οι εθνικές ταυτότητες δεν είναι παρά δημιούργημα της εθνικιστικήςιδεολογίας. Η θέση του Jovan Cvijic το 1906 ότι οι Σλάβοι της Μακεδονίας δεν έχουν παγιωμένη σερβική ή βουλγαρική εθνική συνείδηση παραμένει ακόμη θέμα «ταμπού» στη Βουλγαρία. Αλλα επιχειρήματα που επιστρατεύ­ουν οι Βούλγαροι ιστορικοί προκειμένου να αποδείξουν τον βουλγαρικό εθνι­κό χαρακτήρα τηςΟργάνωσης είναι ότι η Κεντρική της Επιτροπή (Κ.Ε.) είχε την προσωνυμία «βουλγαρική» (Bulgarsko Makedono-Odrinski Revoljutsion-nen Komitet) και το γεγονός ότι το Ιο άρθρο του καταστατικού της προέβλεπε ότι μέλος της Οργάνωσης μπορούσε να γίνει κάθε Βούλγαρος που θα αγωνι­ζόταν για την ελευθερία των Βουλγάρων στη Μακεδονία και τη Θράκη. Επίσης, επικαλούνται τα απομνημονεύματα του πρώτου προέδρου της Οργά­νωσης Hristo Tatarchev (1869-1952), όπου ανοικτά διατυπώνεται ότι το κατα­στατικό σύνθημα περί αυτονόμησης της Μακεδονίας δεν ήταν παρά ο συμβι­βασμός και το πρώτο βήμα προς την τελική προσάρτηση της οθωμανικής αυ­τής επαρχίας στη Βουλγαρική Ηγεμονία, κατά το παράδειγμα της αυτόνομης Ανατολικής Ρωμυλίας (1879-1885) . Το ιστοριογραφικό ενδιαφέρον για το Μακεδόνικο και την ΕΜΕΟ είχε περιοριστεί στο ελάχιστο από το κομμουνιστι­κό καθεστώς ως εθνικιστική ρητορεία και εντοπιζόταν κυρίως στις βουλγαρομακεδονικές οργανώσεις της διασποράς, αλλά αναζωπυρώθηκε μετά τη με­ταπολίτευση (Δεκέμβριος 1989). Το 1990 επανασυστήθηκε το Μακεδόνικο Ιν­στιτούτο της Βουλγαρικής Ακαδημίας των Επιστημών, το οποίο είχε καταρ­γηθεί από την κυβέρνηση του Πατριωτικού Μετώπου το 1947, και το 1994 οργανώθηκε στη Σόφια συνέδριο για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ΕΜΕΟ.

Η επίσημη σλαβομακεδονική ιστοριογραφία (Istorija na Makedonskiot na­rod) από την πλευρά της είναι λιγότερο απόλυτη από τη βουλγαρική στους ισχυρισμούς της και θέση της είναι ότι η Οργάνωση ανήκε στο μακεδόνικο λαό (narod) ανεξάρτητα από θρησκεία ή εθνικότητα, δηλαδή ακολουθούσε διε­θνιστικά πρότυπα. Στο συγκεκριμένο χωρίο ο όρος «μακεδόνικος λαός» έχει σαφώς γεωγραφική παρά εθνική σημασία. Ωστόσο, οι περισσότεροι Σλαβομακεδόνες ιστορικοί συγγραφείς αποδίδουν σαφώς στενότερο εθνικό περιεχόμε­νο στον όρο narod και ισχυρίζονται με απόλυτο τρόπο ότι η ΕΜΕΟ ήταν το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα του «μακεδόνικου λαού» , όπου η μαρξιστική έννοια «λαός» (narod) ταυτίζεται με την αστική έννοια «έθνος» (natsija). Συ­νακόλουθα, η ΕΜΕΟ τοποθετείται στο πάνθεο των εθνικών ηρώων και θεω­ρείται προκάτοχος του «Αντιφασιστικού Συμβουλίου Εθνικής Απελευθέρωσης της Μακεδονίας» (ASNOM), το οποίο ιδρύθηκε από το ΚΚΓ του Τίτο στην κα­τεχόμενη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία στις 2 Αυγούστου 1944. Επιστρέφο­ντας στην Istorija na Makedonskiot narod, παρατηρούμε ότι οι συγγραφείς της αναγνωρίζουν ως γνήσια τα όσα γράφει ο Hristo Tatarchev στα απομνη­μονεύματα του, αλλά αντιτάσσουν το επιχείρημα ότι στους κόλπους της Ορ­γάνωσης υπήρχε και μία δεύτερη τάση, η οποία υποστήριζε την ανεξαρτησία της ΕΜΈΟ και αντιτασσόταν σε κάθε ιδέα συνεργασίας με τις κυβερνήσεις των γειτονικών χριστιανικών κρατών, συμπεριλαμβανομένης και της Βουλ­γαρίας. Το βασικό αντεπιχείρημα των Σλαβομακεδόνων ιστορικών στην προ­σπάθεια ανασκευής των βουλγαρικών ισχυρισμών είναι ότι η τάση αυτή, η οποία αντιπροσωπευόταν από τον Ivan Η. Nikolov, ήταν η επικρατέστερη με­ταξύ των μελών και κατά συνέπεια προσέδιδε τον κυρίαρχο εθνικό χαρα­κτήρα στην Οργάνωση. Οι Σλαβομακεδόνες ιστορικοί παραδέχονται παρο­μοίως ότι το πρώτο καταστατικό της ΕΜΕΟ είχε βασισθεί σε εκείνο της Βουλ­γαρικής Επαναστατικής Επιτροπής του 1874 και ο όρος «βουλγαρικός» χα­ρακτήριζε την επωνυμία της Κ.Ε. της Οργάνωσης, αλλά τονίζουν ότι αυτό ουδόλως έχει σχέση με τους πραγματικούς της σκοπούς και ότι η ιδέα της προσάρτησης της Μακεδονίας στη Βουλγαρία ήταν ξένη επιρροή των βουλ­γαρικών αστικών σοβινιστικών κύκλων, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν τις προσ­πάθειες του μακεδόνικου λαού για ελευθερία. Κατ' ακολουθία, η Σλαβομα-κεδονική ιστοριογραφία καταλήγει ότι μέλη της Οργάνωσης ήταν τόσο Βούλ­γαροι όσο και «Μακεδόνες» με την εθνική σημασία του όρου, υπονοώντας ότι οι τελευταίοι ήταν η πλειοψηφία στους κόλπους της. Ως πλέον αντιπροσω­πευτικές της ιδεολογίας της ΕΜΕΟ θεωρούνται οι πρόνοιες του καταστατικού που συντάχθηκε από το Β' Συνέδριο της επαναστατικής επιτροπής Θεσσαλο­νίκης το 1905, όπου απουσιάζει ο εθνικός όρος «Βούλγαρος» και στο 5ο άρ­θρο ορίζεται εναλλακτικά ότι μέλος της Οργάνωσης μπορεί να γίνει κάθε κά­τοικος της Ευρωπαϊκής Τουρκίας χωρίς διάκριση φύλου, εθνικότητας, θρη­σκεύματος και πολιτικών πεποιθήσεων. Η επίσημη Γιουγκοσλαβική ιστοριο­γραφία απηχούσε, ασφαλώς, τη σλαβομακεδονική άποψη, θεωρούσε την ΕΜΕΟ ως το μακεδόνικο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα και απέδιδε αφοριστι­κά όποιες φιλοβουλγαρικές τάσεις στους κόλπους της στον πολιτικό οπορτου­νισμό των μελών της παρά στις πραγματικές τους πεποιθήσεις. Αντίθετα, οι Σέρβοι (π.χ. Djoko Slijepcevic) και οι Κροάτες (π.χ. Ινο Banac) της δια­σποράς υποστήριζαν τη βουλγαρική εκδοχή, δηλαδή ότι το αυτονομιστικό κίνημα στη Μακεδονία ήταν βουλγαρικής έμπνευσης και έφθαναν μέχρι και του σημείου να αρνούνται ακόμη και την ύπαρξη «μακεδόνικου» έθνους. Η μετακομμουνιστική σλαβομακεδονική ιστοριογραφία απορρίπτει τη μετριοπα­θή μαρξιστική-διεθνιστική εκδοχή της Istorija na Makedonskiot narod και απηχεί ριζοσπαστικές απόψεις, οι οποίες έχουν σκοπό να τονίσουν περισσότε­ρο τον εθνικό «μακεδόνικο» χαρακτήρα της Οργάνωσης. Προς τούτο π.χ. χρησιμοποιεί τον απλουστευτικό όρο «Μακεδόνικη Επαναστατική Οργάνωση» (Makedonska Revolutsionerna Organizatsija) παραλείποντας τον όρο «Εσωτε­ρική», υπογραμμίζει τον αντιβουλγαρικό της προσανατολισμό, δεν αναφέρε­ται καθόλου στα απομνημονεύματα του Τατάρτσεφ και αρνείται την ύπαρξη του προσδιορισμού «βουλγαρική» στην επωνυμία της.

Ιδιαίτερη σημασία δίδεται εξίσου και από τις δύο εθνικές ιστοριογραφίες (σλάβομακεδόνικη και βουλγαρική) στην πραγμάτευση της λεγόμενης «εξέγερ­σης του Ήλιντεν και της Μεταμόρφωσης» (20 Ιουλίου/2 Αυγούστου 1903). Και οι δύο εθνικές ιστοριογραφίες αφιερώνουν μεγάλη έκταση στην εξιστόρη­ση των γεγονότων, στην ανάλυση της εθνικής της σημασίας και της απήχησης της σε διεθνές επίπεδο. Η επίσημη Ιστορία της Βουλγαρίας υποστηρίζει ότι όσον αφορά τις στοχεύσεις και τη φύση της η εξέγερση τον Ήλιντεν αποτελεί τη μεγάλη εποποιία του βουλγαρικού πληθυσμού της Μακεδονίας και της Θράκης ... (και) κατέχει επιφανή θέση στην ιστορία του βουλγαρικού λαού, είναι ο θεμέλιος λίθος του απελευθερωτικού αγώνα τον βουλγαρικού λαού στις ευρωπαϊκές επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αξίζει να ανα­φέρουμε ότι το 1951 ένα μικρό χωριό (πρώην Belitsa) στην περιφέρεια του Μπλαγκόεβγκραντ μετονομάστηκε σε Ilidentsi σε ανάμνηση της εξέγερσης Ωστόσο, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι το Ήλιντεν δεν είναι για τους Βούλγα­ρους η κεντρική εθνική επανάσταση —τέτοιος ρόλος έχει αποδοθεί στην Απρι­λιανή Εξέγερση του 1876—, αλλά χρησιμοποιείται για τη νομιμοποίηση της αλυτρωτικής της πολιτικής που άσκησε (μέχρι το 1944) η Βουλγαρία στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας.

Κατά πολύ σημαντικότερος είναι ο ρόλος που διαδραματίζει η εξέγερση του Ήλιντεν στην εθνική μυθολογία των Σλαβομακεδόνων. Το Ήλιντεν απο­τελεί τη μόνη άξια λόγου επαναστατική ενέργεια με απελευθερωτικό χαρακτή­ρα, η οποία μπορεί να νομιμοποιήσει τις διεκδικήσεις του «μακεδόνικου έθνους» για μία θέση ανάμεσα στα έθνη του κόσμου που αγωνίστηκαν για την πολιτική τους χειραφέτηση. Οι Σλαβομακεδόνες ιστορικοί εκθειάζουν την Εξέγερση ως την πλέον σημαντική εκδήλωση της θέλησης του υπόδουλου μακεδόνικου λαού για αγώνα και ελευθερία και ως την κορύφωση του («μα­κεδόνικου») εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος. Η εφήμερη κατάληψη του Κρουσόβου από τους αντάρτες της ΕΜΕΟ και η διακήρυξη μιας υποτυ­πώδους σοσιαλιστικής δημοκρατίας εκεί προβάλλεται από τους Σλαβομακε­δόνες ως απόδειξη της επιθυμίας των Μακεδόνων για δημιουργία εθνικού κράτους, δηλαδή ως ένα πρώτο, εμβρυώδες αυτόνομο «Μακεδόνικο» εθνικό κράτος-προκάτοχο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας που ιδρύθηκε το 1944. Προκειμένου να διαφοροποιηθούν τυπικά από τους Βουλγάρους, οι Σλαβομακεδόνες επέλεξαν (το 1944) ως ημέρα ανακήρυξης της εθνικής ανεξαρτησίας και μνήμης τη 2α Αυγούστου, δηλαδή σύμφωνα με το νέο ημε­ρολόγιο, ενώ οι Βούλγαροι συνεχίζουν να εορτάζουν το Ήλιντεν σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο (την 20η Ιουλίου).

Συνέχεια στο 2ο μέρος ΕΔΩ.
==========================================================
* Για λόγους καθαρά χώρου δεν έβαλα και τις σημειώσεις του κειμένου όπου ο συγγραφέας τεκμηριώνει τις απόψεις του.

O Γκρούεφσκι συναντήθηκε με Μπάιντεν και Χίλαρι

σύμφωνα με τα Σκοπιανά ΜΜΕ. Εμείς ακόμα περιμένουμε την 25η Μαρτίου και τις συνεντεύξεις του Γιαννούλια.

Έγγραφο του 1903 για τους Μακεδονομάχους των Λευκαδίων

( κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

Το άρθρο είναι από την τοπική εφημερίδα του δήμου Ανθεμίων, δήμος κοντά στην Νάουσα. Ευχαριστώ τον Μακεδόνα Έλληνα που μου το έστειλε.

Νέο Μακεδονικό Φόρουμ

Οι ομογενείς της Αυστραλίας άνοιξαν φόρουμ με θέμα τα Μακεδονικά ζητήματα. Καλή αρχή, και εγώ εκεί θα είμαι για να υποστηρίξω την Μακεδονία μας.

http://www.macedonian.com.au/forum/index.php

Υπόθεση Ακροναυπλία :Η Απελευθέρωση των μετέπειτα ΝΟΦιτών ως Βουλγάρων.

Δηλώνοντας βουλγαρική εθνικότητα, και με τη μεσολά­βηση της Βουλγαρικής Πρεσβείας, αφέθηκαν ελεύθερα, στις 30 Ιουνίου 1941, και 27 τοπικά στελέχη του ΚΚΕ από την Ακροναυπλία, με απόφαση των μελών της κομματικής καθοδηγήσεως στο ίδιο στρατόπεδο. Κατά μία πληροφορία, η εγκυ­ρότητα της οποίας δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί, όταν πληρο­φορήθηκαν οι ελληνικές αρχές την απελευθέρωση των Άκροναυπλιωτών Κομμουνιστών, διαμαρτυρήθηκαν στις αρχές κα­τοχής και επέτυχαν να διαταχθεί η εκ νέου σύλληψη και φυ­λάκιση τους· αλλά οι άπελευθερωθέντες είχαν εν τω μεταξύ εξαφανισθεί. [1]

Μεσάζων στην υπόθεση της απελευθερώσεως υπήρ­ξε ο Νεδέλκος Παπανεδέλκος, παλαιός Κομμουνιστής και ηγε­τικό στέλεχος τοu ελληνικού τμήματος του Ενωμέ­νου VMRO από το χωριό Μεταλλικόν του Νομού Κιλκίς, αλλά κάτοικος και δημότης Θεσσαλονίκης. Είχε εκτοπισθεί και φυλα­κισθή στο παρελθόν και αναφέρεται ως "βουλγαρόφρων Κομ­μουνιστής". Απελευθερώθηκε από την Ακροναυπλία στις 12 Ιουνίου 1941 με εντολή της κομμουνιστικής καθοδηγήσεως στην ίδια φυλακή και με τη μεσολάβηση τής Γερμανίδας συζύγου του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Παπανεδέλκος συνελή­φθη και φυλακίσθηκε εκ νέου τον Νοέμβριο του ιδίου έτους στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά τής Θεσσαλονίκης, υστέρα από καταγγελία των ελληνικών άρχων, αλλά αφέθηκε και πάλι ελεύθερος με τη μεσολάβηση τής Βουλγαρικής Λέσχης πού λειτουργούσε ήδη στην ίδια πόλη και τής οποίας ήταν σημαίνον στέλεχος. Σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός από τούς άποφυλακισθέντες, του Κυριάκου Πυλάη από το Ξυνό Νερό της Φλώρινας, τους Γερμανούς στρατιώτες πού αποφυλάκισαν τους 27 Κομμουνιστές από την Ακροναυπλία συνόδευε ό Βούλγα­ρος Πρεσβευτής στην Αθήνα ως "διερμηνέας". Δεν αναφέρε­ται τίποτε περί δηλώσεως βουλγαρικής εθνικής ταυτότητας, αλλά ότι η κομματική επιτροπή τού ΚΚΕ στην Ακροναυπλία είχε αποφασίσει να εξέλθουν όλοι οι Σλαβομακεδόνες και ότι τον κατάλογο αυτών πού θα αποφυλακίζονταν είχε δώσει ή ίδια επιτροπή στον Παπανεδέλκο και αυτός στον Βούλγαρο Πρεσβευτή. [1]

Μεταξύ των απελευθερωθέντων Άκροναυπλιωτών Κομ­μουνιστών ως Βουλγάρων ήσαν.....