Για τα περί του "Μακεδονικού Κόμματος" καλό είναι να διαβαστεί και η παρακάτω ανακοίνωση.

Κίνηση Δημοτών Έδεσσας για την Κοινωνία, τον Πολιτισμό και το Περιβάλλον
«ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ»
Ν.Π.Ι.Δ. μη κερδοσκοπικό
Δωδεκανήσου 16, 582 00 Έδεσσα
Προς
Επιτροπή Μακεδονικού Αγώνα
Αρ. Πρωτ.: 78
Έδεσσα, 27/04/09
Θέμα: «Αντίθεση στη δημιουργία Μακεδονικού Κόμματος»

Κύριοι,
Συμφωνούμε γενικά με τις θέσεις που εκφράζετε μέσω της ιστοσελίδας noiazomai.net και σας συγχαίρουμε για το έργο σας. Είναι οι θέσεις που κάθε Έλληνας, από όποιο γεωγραφικό διαμέρισμα και εάν κατάγεται, θα ήθελε να υιοθετηθούν από την επίσημη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας.

Διαφωνούμε όμως κατηγορηματικά με την προσπάθεια δημιουργίας Μακεδονικού πολιτικού κόμματος στην παρούσα χρονική συγκυρία και με σκοπό την συμμετοχή του στις επερχόμενες ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου 2009, για τους παρακάτω λόγους:

1. Διαπιστώσαμε την προχειρότητα της προσπάθειας και τον προβληματισμό πολλών στην δημιουργία Μακεδονικού Κόμματος στην παρούσα χρονική στιγμή. Την Τετάρτη 14/4/09, σε αίθουσα του ξενοδοχείου «Ηλέκτρα Παλλάς» της Θεσσαλονίκης, κληθήκαμε να συμμετάσχουμε στην προπαρασκευαστική συνάντηση ίδρυσης «Μακεδονικού Μετώπου» ή «Μακεδονικού Κόμματος», με πρωτοβουλία του πολιτευτή της «Δημοκρατικής Αναγέννησης» κ. Βιτάλη. Στη συνάντηση παραβρέθηκαν συνολικά 24 άτομα, μεταξύ των οποίων εκπρόσωποι της «Δημοκρατικής Αναγέννησης», του «Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος», του «Κόμματος των Ανέργων», του «Σοσιαλιστικού Κόμματος Αλληλεγγύης Μεταναστών», δύο πολιτιστικών συλλόγων, καθώς και κάποια μεμονωμένα άτομα. Μόνο οι εκπρόσωποι των παραπάνω πολιτικών κομμάτων συμφώνησαν για τη δημιουργία πολιτικού σχήματος στην παρούσα χρονική στιγμή, ενώ οι άλλοι είτε διαφώνησαν, είτε εξέφρασαν τον προβληματισμό τους και επιφυλάχθηκαν να απαντήσουν. Επιπλέον, ο κ. Βιτάλης, που ήταν ο κύριος εισηγητής της συνάντησης, ανέφερε ότι συμφωνούν, χωρίς όμως να παρίστανται, οι κ.κ. Παπαθεμελής, Σαρρής, Ζουράρις και ότι χαιρετίζει τη συνάντηση η Παμμακεδονική ΗΠΑ. Κάποιος από τους παρευρισκομένους είπε ότι θα ενημερώσει την Παμμακεδονική Αυστραλίας με ανταπόκρισή του. Επίσης ανέφερε ως στόχο του νέου κόμματος το ποσοστό του 10 ή 12% στις επόμενες ευρωεκλογές.
2. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι με την παρουσία του και μόνο στο Ευρωκοινοβούλιο, ένα Μακεδονικό κόμμα θα αποτρέψει την χρήση του ονόματος Μακεδονία από τα Σκόπια. Χρειάζεται η συνεργασία όλων των Ευρωβουλευτών κάθε Ελληνικού κόμματος για να έχει αποτέλεσμα οποιαδήποτε πρωτοβουλία, επειδή δεν είναι δυνατό να αναιρέσουμε άλλα ούτε και να αγνοήσουμε την λειτουργία των υφιστάμενων κομμάτων. Το πιο σημαντικό είναι να αντιμετωπιστεί η σκοπιανή προπαγάνδα και να απομονωθούν οι εντός των θεσμών και κομμάτων υποστηρικτές της μέσα στην Ελλάδα. Όταν ενημερώνεις κάποιον ξένο για τις πραγματικές διαστάσεις του Μακεδονικού ζητήματος εκείνος σε αποστομώνει ρωτώντας γιατί δέχονται σύνθετη ονομασία ή σκέτο Μακεδονία κόμματα του Ελληνικού κοινοβουλίου, Ελληνικοί οργανισμοί, Ελληνικές επιχειρήσεις ή μεμονωμένα άτομα.
3. Είναι αδύνατον να οργανωθεί, να στελεχωθεί και να γίνει ευρύτερα γνωστό ένα νέο κόμμα ώστε να διεκδικήσει με επιτυχία την ψήφο των Ελλήνων, σαράντα ημέρες προ των ευρωεκλογών. Ακόμα δεν γνωρίζουμε τη μορφή διοίκησης, το πρώτο όνομα στο ευρωψηφοδέλτιο που εκ των πραγμάτων θα είναι και ο επίσημος εκπρόσωπός του, τους εκπροσώπους σε κάθε νομό της Μακεδονίας και τον τρόπο χρηματοδότησής του.
   Πιστεύουμε ότι όλη η προσπάθεια γίνεται για να καπηλευτούν κάποιοι το όνομα Μακεδονία και να επιβιώσουν πολιτικά. Όπως αναφέρθηκε στην προπαρασκευαστική συνάντηση της 14/4/09 στο κόμμα θα συμμετέχουν οι κ.κ. Παπαθεμελής, Σαρρής, Ζουράρις, Μπαντουβάς και άλλοι, οι οποίοι όλοι μαζί σε εκλογικές αναμετρήσεις, με θέσεις που γενικά συμφωνούμε και εμείς, δεν έχουν συγκεντρώσει πάνω από 1,5%. Τι άλλαξε τώρα και ελπίζουν σε 10%; Μόνο το όνομα του κόμματος!
4. Ενδεχόμενο μικρό ποσοστό ψήφων θα δώσει το δικαίωμα στη σκοπιανή προπαγάνδα και σε επίσημους Ελληνικούς κύκλους του υπουργείου εξωτερικών και μερικών κομμάτων να δηλώσουν ότι οι Έλληνες που δεν θέλουν τη σύνθετη ονομασία είναι πολύ λίγοι, γεγονός που θα ενισχύσει την υποχωρητικότητα της Ελληνικής πλευράς. Στην πραγματικότητα, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων αντιτίθεται στη σύνθετη ονομασία, επειδή όμως συνδέεται ήδη με κάποιο κόμμα δεν θα ψηφίσει κάποιον που μόνος του πήρε το 0,8% στις προηγούμενες εκλογές.
5. Αν και συμφωνούμε με τις θέσεις της Επιτροπής Μακεδονικού Αγώνα θεωρούμε αλαζονικό τον ισχυρισμό «Εμείς είμαστε οι Μακεδόνες», όπως δηλώνεται ξεκάθαρα στην ανακοίνωση τύπου της 23/4/09. Υπάρχουν Μακεδόνες που αγωνίζονται εναντίον της σύνθετης ονομασίας τόσο στα υφιστάμενα κοινοβουλευτικά κόμματα όσο και μεμονωμένα, εντός και εκτός Ελλάδας. Μόνον όλοι μαζί μπορούμε να γίνουμε το Μακεδονικό Μέτωπο και να αντιμετωπίσουμε την εχθρική αμερικανική πολιτική που εκδηλώνεται μέσω της σκοπιανής προπαγάνδας, εντός και εκτός Ελλάδος.
   Το Διοικητικό Συμβούλιο

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ YALE ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

μέσω e-mail

Της Νίνας Γκατζούλη, Υπάτης Προέδρου της Παμμακεδονικής Ένωσης Η.Π.Α.

Mathew Nimetz: Θετικότερος ο Ομπάμα για τις ελληνικές θέσεις

Την πεποίθηση ότι ο νέος Πρόεδρος των Η.Π.Α. Barack Obama, βάση των δημοσίων δηλώσεων που έχει κάνει κατά καιρούς, φαίνεται να έχει μια περισσότερο φιλελληνική στάση σε σχέση με τον πρώην Πρόεδρο George Bush εξέφρασε ο ειδικός μεσολαβητής του Ο.Η.Ε. για το ζήτημα της ονομασίας της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας κ. Mathew Nimetz, κατά τη διάρκεια εισηγήσεώς του στη συζήτηση που έλαβε χώρα στις 14 Απριλίου 2009 στο Πανεπιστήμιο Yale με θέμα «What’s in a Name: the Macedonian Name Dispute in the Balkans». Προσέθεσε, ωστόσο, ότι με δεδομένα τα παγκόσμια προβλήματα που αντιμετωπίζει σίγουρα το θέμα της ονομασίας της π.Γ.Δ.Μ. δεν αποτελεί μια από τις προτεραιότητές του.

Στη συζήτηση συμμετείχαν ο Γλωσσολόγος του τμήματος Σλαβικών Σπουδών στο Yale Δρ. Robert Greenberg, ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων στο George Washington University, Δρ. Χάρης Μυλωνάς, ενώ συντονιστής ήταν ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης του Yale, Δρ. Keith Daren, διοργανώθηκε δε από τους Ευρωπαίους Φοιτητές του Yale (Yale European Undergraduates).

Ο κ. Nimetz κατά τη διάρκεια της εισηγήσεώς του έδωσε μια περίληψη του έργου του ως ειδικού μεσολαβητή του Ο.Η.Ε. και αναφέρθηκε στις δυσκολίες που προέκυψαν κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Δήλωσε πως αντιλαμβάνεται και τις δυο πλευρές και ανέφερε πως αντιλαμβάνεται ότι ενέχει κίνδυνος εμπλοκής, και σέβεται το αίσθημα απειλής της εδαφικής ακεραιότητας που ανησυχεί την Ελλάδα, αλλά από την άλλη πλευρά εκτιμά ότι το θέμα της ονομασίας της π.Γ.Δ.Μ. είναι μείζονος σημασίας για την κυβέρνηση στα Σκόπια και τον πληθυσμό στη γειτονική χώρα. Συνέστησε δε πως σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται να υπάρχει εκ μέρους των συμβαλλομένων χωρών πολιτική ωριμότητα για να ξεπεραστούν τα εμπόδια. Εάν οι κυβερνήσεις δεν διαθέτουν την προαπαιτούμενη ωριμότητα θα πρέπει να προχωρήσουν σε αλλαγές στις ηγεσίες τους, δήλωσε χαρακτηριστικά εννοώντας μάλλον την κυβέρνηση Γκρουέφσκι.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης μέλη της ηγεσίας της Παμμακεδονικής Ένωσης Η.Π.Α. σε παρέμβασή τους επεσήμαναν ότι «Δυο γενιές στην π.Γ.Δ.Μ. έχουν διδαχτεί να μισούν τον Ελληνισμό και διδάσκονται πως τα σύνορα της χώρας τους φτάνουν μέχρι τον Όλυμπο. Επιπλέον, μόνον 62% του πληθυσμού της π.Γ.Δ.Μ. επιμένουν στο ‘Μακεδονισμό’ της χώρας, ενώ οι Αλβανοί και οι υπόλοιπες μειονότητες της χώρας παραμένουν μάλλον αδιάφορες στο θέμα αυτό» και έθεσαν το ακόλουθο ερώτημα: «καταβάλλεται όντως μια μεγάλη προσπάθεια, τουλάχιστον εκ μέρους της Ελληνικής πλευράς, να βρεθεί σύνθετη ονομασία που να περιέχει τον όρο ‘Μακεδονία’. Η γείτων χώρα ήδη φέρει στη σύνθετη προσωρινή ονομασία της, τον όρο ‘Μακεδονία’. Αν θα βρεθεί μια άλλη σύνθετη ονομασία η οποία θα περιέχει τον όρο ‘Μακεδονία’ η π.Γ.Δ.Μ. θα σταματήσει την προπαγάνδα εναντίον της Ελλάδας;»

Ο κ. Nimetz αρκέσθηκε στην τυπική ευχή η π.Γ.Δ.Μ. να σταματήσει την προπαγάνδα εναντίον της Ελλάδας, απάντηση που δεν ικανοποίησε τους Ελληνικής καταγωγής ακροατές οι οποίοι επεσήμαναν πως το ζήτημα αυτό συνδέεται ευρύτερα με τη διατήρηση ειρήνης στα Βαλκάνια.

Ο Δρ. Robert Greenberg στην εισήγησή του αναφέρθηκε στην Σλαβική ταυτότητα των ‘Μακεδόνων’ και τόνισε πως ο Μακεδονισμός τους άρχισε σχεδόν εκατό χρόνια πριν. Ο καθηγητής δεν συνέδεσε τις ρίζες των Σλάβων με τους αρχαίους Μακεδόνες, αλλά ανέφερε ότι κυρίως ως αποτέλεσμα των πολιτικών του Τίτο κατασκευάστηκε ‘Μακεδονική’ γλώσσα, ‘Μακεδονική’ συνείδηση και ‘Μακεδονική’ Ορθόδοξη Εκκλησία «στοιχεία τα οποία», είπε χαρακτηριστικά, «είναι απαραίτητα για την οικοδόμηση κράτους. Στην περίπτωση της ‘Μακεδονίας’ τα υλικά αυτά υπάρχουν, εφ’ όσον η επανάσταση του Ίλιντεν στις 20 Ιουλίου 1903, ήταν μια ‘Μακεδονική’ εξέγερση εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».

Επισημαίνεται ότι η ‘Μακεδονική’ γλώσσα στην οποία αναφέρθηκε ο Δρ. Greenberg δεν είχε αλφάβητο μέχρι το 1945. Ο κομμουνιστής δικτάτορας Josip Broz Tito ανέθεσε στο γλωσσολόγο Blagoj Konev ο οποίος άλλαξε το όνομά του σε Blaže Koneski, να ετοιμάσει ένα αλφάβητο. Ο Κόνεφ ή Κονέσκι πήρε το Σερβικό Κυριλλικό αλφάβητο, το τροποποίησε και το αποκάλεσε ‘Μακεδονικό αλφάβητο’, η δε βάση της ‘Μακεδονικής’ γλώσσας είναι η Βουλγαρική. Επιπλέον, ως θέμα πολιτικής ατζέντας και πολιτικής διαδοχικών κυβερνήσεων των Σκοπίων έχει επιβληθεί, μέσω της εκπαίδευσης, λεξιλόγιο από άλλες σλαβικές γλώσσες, ιδιαίτερα από τη σερβική, με στόχο τη δημιουργία μια εντελώς διαφορετική γλώσσα από αυτή που ο λαός της νυν π.Γ.Δ.Μ. μιλούσε μέχρι το 1945.

Εκ μέρους της ελληνικής πλευράς, ο Δρ. Χάρης Μυλωνάς παρουσίασε τις θέσεις του με ακαδημαϊκή αντικειμενικότητα και ακλόνητα επιχειρήματα. Ο Δρ. Μυλωνάς, δίνοντας μια περίληψη της ιστορίας του θέματος, αναφέρθηκε στη Νεοτέρα Ελληνική ιστορία και τόνισε «πως αν και η Ελληνική επανάσταση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισε το 1821, όλες οι περιοχές της Ελλάδας δεν απελευθερώθηκαν την ίδια περίοδο [...] Ο όρος Μακεδονία δεν χρησιμοποιούνταν εκείνη την εποχή από τους Οθωμανούς, και η περιοχή ήταν διοικητικά διαιρεμένη σε βιλαέτια με διαφορετικά ονόματα. Συγκεκριμένα η γεωγραφική Μακεδονία περικλειόταν στα Βιλαέτια του Μοναστηρίου και της Θεσσαλονίκης, η δε πόλη των Σκοπίων ανήκε στο Βιλαέτι του Κοσόβου, μικρό μόνο μέρος του οποίου ήταν κομμάτι της γεωγραφικής Μακεδονίας».

Ο Δρ. Μυλωνάς, επίσης ανάφερε πως «η εξέγερση του Ίλιντεν το 1903 ήταν μια εξέγερση εμπνευσμένη από τη Βουλγαρική πολιτική στα Βαλκάνια». «Η γεωγραφική Μακεδονία», συνέχισε ο Δρ. Μυλωνάς, «διαιρέθηκε το 1912 και το 1913 με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Οι τρεις πρωταγωνιστές στη διαίρεση της γεωγραφικής Μακεδονίας, ήταν η Ελλάδα, η Σερβία και η Βουλγαρία. Η Ελλάδα ενσωμάτωσε το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της περιοχής». Ο Δρ. Μυλωνάς έκανε επίσης σύντομη αναφορά στις διαδοχικές ονομασίες της περιοχής στην οποία βρίσκεται σήμερα η π.Γ.Δ.Μ., θυμίζοντας ότι αρχικά ονομάζονταν Νότια Σερβία, μετά το 1929 Vardarska Banovina, ενώ από την εποχή του 1944 ο Τίτο την ονόμασε Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ανέφερε ότι ο Τίτο ήθελε από τη μία μεριά να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής διεκδίκησης εδαφών και διέξοδο στο Αιγαίο και από την άλλη μεριά να περιορίσει τη Βουλγαρική επιρροή στο εσωτερικό της χώρας του και να υπονομεύσει τη Σερβική δύναμη μέσα στο νέο Σοσιαλιστικό κράτος. Αναφέρθηκε επίσης στις αρχές της δεκαετίας του 1990-1991, όταν η π.Γ.Δ.Μ. κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία και έκανε ανασκόπηση του θέματος της Ενδιαμέσου Συμφωνίας μεταξύ π.Γ.Δ.Μ. και Ελλάδας υπό την αιγίδα του Ο.Η.Ε. καταλήγοντας στη σημερινή εποχή και εκφράζοντας την ελπίδα ότι ο Πρωθυπουργός της γείτονος χώρας θα σταματήσει την αλυτρωτική πολιτική έναντι της Ελλάδας και θα δεχτεί να συμβιβαστεί.

Κατά τη διάρκεια των ερωτήσεων-απαντήσεων ο Δρ. Μυλωνάς απάντησε κυρίως στους εκπροσώπους της Ενωμένης «Μακεδονικής» Διασποράς (Ε.Μ.Δ.), με σαφήνεια, παρουσιάζοντας αδιαμφισβήτητες ιστορικές αποδείξεις.

Ο Αντιπρόεδρος της Ε.Μ.Δ., Aleksandar Mitreski, δήλωσε πως η ‘Μακεδονία’ έχει προσφύγει στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης εναντίον της Ελλάδας, διότι η Ελλάδα παραβίασε την Ενδιάμεσο Συμφωνία και έθεσε βέτο στην ενταξιακή πορεία της π.Γ.Δ.Μ. στο ΝΑΤΟ, στη σύνοδο κορυφής στο Βουκουρέστι, την άνοιξη του 2008. Ο Δρ. Μυλωνάς απαντώντας αναφέρθηκε στο γεγονός πως η Ελλάδα δεν έθεσε τυπικά βέτο, αλλά κατάφερε με επιχειρήματα να πείσει τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ ότι η γείτονα χώρα δεν πληροί τις προϋποθέσεις για ένταξη. Επιπλέον οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ δεν χρησιμοποίησαν τον όρο «βέτο» και δεν απέκλεισαν την ένταξη της πΓΔΜ στο μέλλον. «Επιπροσθέτως» τόνισε ο Δρ. Μυλωνάς «στην Ενδιάμεση Συμφωνία δεν υπάρχει μόνο το Άρθρο 11, αλλά και το άρθρο 4 και 7 τα οποία έχει παραβιάσει η π.Γ.Δ.Μ. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η επιστολή που έστειλε ο Πρωθυπουργός της π.Γ.Δ.Μ. προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό για αναγνώριση «Μακεδονικής» μειονότητας στο χώρο της Μακεδονίας το οποίο αποτελεί παραβίαση του άρθρου 6 παράγραφος 2 της Ενδιαμέσου Συμφωνίας, σύμφωνα με το οποίο η μια χώρα δεν μπορεί να αναμειχθεί στα εσωτερικά της άλλης χώρας. Επιπλέον, η οικειοποίηση Ελληνικών ιστορικών συμβόλων εκ μέρους της π.Γ.Δ.Μ., όπως προκλητικές μετονομασίες οδών στη γείτονα χώρα, η μετονομασία του Αερολιμένος των Σκοπίων σε Μέγα Αλέξανδρο, αλυτρωτικές αναφορές στα σχολικά εγχειρίδια κ.τ.λ. είναι παραβίαση του άρθρου 7 παράγραφος 1 της Ενδιαμέσου Συμφωνίας».

Μια τελευταία παρατήρηση εκ μέρους της Παμμακεδονικής Ένωσης είναι το γεγονός πως υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις όμοιες με αυτήν που η Ελλάδα σήμερα αντιμετωπίζει με την πΓΔΜ. Χαρακτηριστική είναι η Συμφωνία του Saint-Germain-en-Laye, η οποία υπεγράφη στις 10 Σεπτεμβρίου 1919. Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν διαλύθηκε η Αυστρο-Ουγγρική αυτοκρατορία, υπεβλήθη αίτηση στην τότε Κοινωνία των Εθνών (μετέπειτα Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών) για την ένταξή της με το όνομα «Γερμανική Δημοκρατία της Αυστρίας». Η αίτηση όμως απερρίφθη διότι ο επιθετικός προσδιορισμός «Γερμανική» αντιβαίνει στο υπάρχον κράτος της Γερμανίας. Τελικά, η ένταξη της χώρας έγινε με το όνομα Αυστρία. Η συμφωνία αυτή επεβλήθη στην νυν Αυστρία για να μην υπάρχουν μελλοντικές διεκδικήσεις και προβλήματα στην περιοχή.

Η Παμμακεδονική Ένωση Η.Π.Α. εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες της στους φοιτητές της οργάνωσης των Ευρωπαίων Φοιτητών του Yale για την πρωτοβουλία τους και συγχαίρει τον Δρ. Μυλωνά για την επιστημονική του κατάρτιση.

Λόγο διακοπών ....

....θα είμαι μέχρι τέλος του μήνα εκτός από τα δρώμενα.
Επαφή στο γνωστό e-mail ή σε αυτήν την ανάρτηση.
Να είστε καλά.

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα

Aπάντηση του Ευάγγελου Κωφού στην ανοικτή επιστολή των Παμμακεδονικών Ενώσεων.

Αγαπητοί συμπατριώτες Μακεδόνες

Μέσω ιστοσελίδας του Διαδικτύου έλαβα συμπτωματικά γνώση «ανοικτής επιστολής» που απευθύνουν οι Παμμακεδονικές Ενώσεις «προς τον Δρ. Ευάγγελο Κωφό».

Την προσυπογράφω.

Την προσυπογράφω με τη συναισθηματική φόρτιση που γεννά η καταγωγή μου κι η οικογενειακή μου παράδοση.

Ωστόσο, με την 50ετή πείρα και συνεχή εμπλοκή μου με το Μακεδονικό, αισθάνομαι ότι έχω υποχρέωση να καταθέσω ψύχραιμα τους προβληματισμούς μου για μια πιθανότητα διεξόδου από τα αδιέξοδα.

Πήρα αυτή την πρωτοβουλία χωρίς να ζητήσω την έγκριση ουδενός, ακόμα και του φορέα που φιλοξένησε το κείμενο μου.

Είναι ενδιαφέρον ότι πέραν των αντιρρήσεων των Παμμακεδονικών Ενώσεων, ανάλογες, εξ αντιθέτου, αντιδράσεις διατυπώνονται και από το σλαβομακεδονικό χώρο, στα Σκόπια και τη Διασπορά.

Δεν επιδιώκω να πείσω κανένα. Θα πρότεινα, πάντως, σε κάθε ενδιαφερόμενο, να μελετήσει προσεκτικά το κείμενο ως σύνολο προτάσεων.

Με πατριωτικούς χαιρετισμούς και ευχές για ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Ευάγγελος Κωφός
12 Απριλίου 2009

=====================================
Το παραπάνω μου το έστειλε ο Χρήστος Κατσέτος.

Ο Μέγας Αλέξανδρος του Ρήγα Βελεστινλή

Έκδοση Επιστημονικής Εταιρείας Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα
Αθήνα 2006

Ο Ρήγας Βελεστινλής κατά τη διάρκεια της δεύτερης παραμονής του στη Βιέννη από τον Αύγουστο του 1796 έως τον Δεκέμβριο του 1797 ανέπτυξε έντονη εκδοτική δραστηριότητα εντασσόμενη στο επαναστατικό του σχέδιο για την ελευθερία της Ελλάδος και των άλλων Βαλκανικών λαών. Για τον σκοπό αυτό τύπωσε τη μεγαλειώδη δωδεκάφυλλη Χάρτα της Ελλάδος, τη Νέα Χάρτα της Βλαχίας, τη Γενική Χάρτα της Μολδοβίας, την εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τα βιβλία Νέος Ανάχαρσις και Ο Ηθικός Τρίπους. Και για όλες αυτές τις εκδόσεις κατόρθωνε και έπαιρνε την άδεια από την λογοκρισία της Αυστριακής Αστυνομίας, χωρίς να γίνει αντιληπτή η επαναστατική του δράση. Απέκρυπτε εντέχνως το επαναστατικό του σχέδιο με την συνωμοτική του δραστηριότητα, κατορθώνοντας μάλιστα να πάρει από τις αρχές της Αυστρίας διαβατήριο για την Ελλάδα. Τα επαναστατικά του μόνο έργα Νέα Πολιτική Διοίκησις, Θούριος τα τύπωσε παράνομα κλεισμένος στο τυπογραφείο των Σιατιστινών αδελφών Πούλιου , καθώς και το Στρατιωτικόν Εγκόλπιον γιατί ήξερε ότι πλέον δεν θα ήταν δυνατόν να παραπλανήσει την αυστριακή λογοκρισία. Τελικά τα δύο αυτά βιβλία δεν είδαν το φως της δημοσιότητας, διότι κατασχέθηκαν από την Αυστριακή Αστυνομία, μετά την προδοσία του τον Δεκέμβριο του 1797 στην Τεργέστη από έναν τυχάρπαστο ΄Ελληνα έμπορο. Ιδιαίτερα επισημαίνουμε ότι η Αυστριακή Αστυνομία μετά την προδοσία έλαβε γνώση της επαναστατικής δράσης του Ρήγα, ο οποίος κατόρθωνε να την συγκαλύπτει. Κατ' αυτόν τον τρόπο καταρρίπτονται οι κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν εναντίον του Ρήγα ότι τάχα ήταν "επιπόλαιος εξεταστής των πραγμάτων" .

Τα ανακριτικά έγγραφα για την έκδοση της εικόνας του Μ. Αλεξάνδρου

Ενδιαφέρουσες είναι οι πληροφορίες που βρίσκουμε στα ανακριτικά έγγραφα για την έκδοση της εικόνος του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον Ρήγα. Χαρακτηριστικά τονίζεται ότι η έκδοση της εικόνος του Μ. Αλεξάνδρου είχε αναμορφωτικό χαρακτήρα για τους σκλαβωμένους, διότι θα τους θύμιζε τα κατορθώματά του, την ανδρείαν του, την αγωνιστικότητά του:

"Ομολογεί ο Ρήγας, ότι επί τω αυτώ σκοπώ της αναμορφώσεως (του έθνους του) εχάραξε παρά τω Μύλλερ και εξετύπωσε παρά τω Νίτς 1200 αντίτυπα της εικόνος της παριστανούσης Αλέξανδρον τον Μέγαν, ης έκτυπον συνάπτεται ενταύθα υπό ο στοιχείον D και ήτις είνε αντίγραφον καλλιτεχνήματος εκ του ενταύθα Μουσείου, ότι δε εις την εικόνα ταύτην προστέθηκεν αυτός τας επ' αυτής εμφαινομένης παρατηρήσεις περί των πράξεων του ήρωος τούτου γαλλιστί και ελληνιστί. Και τινας μεν των τοιούτων χαλκογραφιών διένειμεν εις Ελληνας ενταύθα, τας δε λοιπάς παρέδωκεν εις τον ήδη μνημονευθέντα Αβράμην προς πώλησιν αντί 20 κρεϋτσαρίων κατ' αντίτυπον" .

Επίσης οι Σύντροφοι του Ρήγα Δημήτριος Νικολίδης, Παναγιώτης Εμμανουήλ, Θεοχάρης Τουρούντζιας ομολογούν την "επαναστατικήν πρόθεσιν" του Ρήγα, την οποία είχε με τη δημοσίευση των Χαρτών, των βιβλίων και της εικόνος του Μεγάλου Αλεξάνδρου:

"Ο Θεοχάρης Γεωργίου Τουρούντζιας....ομολογεί...α) Ότι είχε γνώσιν της προθέσεως του Ρήγα, ην είχεν ούτος παρακευάζων τους ελληνικούς χάρτας, μεταφράζων το τέταρτον μέρος του Αναχάρσιδος και εκδίδων τας εικόνας Αλεξάνδρου του Μεγάλου, και παρατηρεί ότι έλαβε παρά του Ρήγα προς πώλησιν τρεις τοιούτους ολοκλήρους χάρτας και 50 αντίτυπα των εικόνων και ότι απέστειλε ταύτα προς τον εν Σεμλίνω αδελφόν του Γεώργιον Τορούντζιαν" .

Ομοίως στο έγγραφο προς το Υπουργείον της Αστυνομίας τονίζεται ιδιαίτερα ότι ο Ρήγας τύπωσε την εικόνα του Μ. Αλεξάνδρου με παρατηρήσεις για την ανδρεία του:

"Εκ της πορείας της ανακρίσεως των φυλακισθέντων απεδείχθη κατ' ουσίαν ότι ο Ρήγας Βελεστινλής εσκόπευε πράγματι να παρασκευάση επανάστασιν εν Ελλάδι προς αποκατάστασιν της αρχαίας ελευθερίας, καθόσον οι συνένοχοί του κατέθεσαν εις βάρος του τα εξής....4) Ότι εξέδωκεν εικόνα Αλεξάνδρου του Μεγάλου με παρατηρήσεις περί της ανδρείας του, τα εικόνας δε αυτάς, τους χάρτες και τα αντίτυπα των ανωτέρω βιβλίων εν μέρει επώλησεν εις πολλούς Ελληνας ενταύθα, κατά μέγα μέρος όμως απέστειλεν εις Ελλάδα, Μολδαβίας και Βλαχίαν προς πώλησιν, δια να διαφωτίση τους κατοίκους και να παραστήση εις αυτούς την αντίθεσιν της παλαιάς και σημερινής των καταστάσεως...".

Παράλληλα ο υπουργός της Αστυνομίας Pergen στην "Βραχεία έκθεση προς την Αυτού Μεγαλειότητα" τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο έγραφε ότι,

"Ως προπαρασκευαστικόν μέσον προς τον σκοπόν τούτον συνέταξε και διέδωκεν ο Ρήγας σφόδρα επαναστατικόν τραγούδι, τον θούριον ύμνον, ητοίμασε χάρτας της Ελλάδος και των γειτονικών χωρών, εκ των οποίων είς απετελείτο από12 φύλλα, ετύπωσε δε μέγαν αριθμόν αντιτύπων, μετέφρασεν ελληνιστί το τέταρτον μέρος του βιβλίου Ανάχαρσις με πολιτικάς σημειώσεις και τι ηθικόν τρίπουν.

Εξέδωκεν εικόνας του Μεγάλου Αλεξάνδρου με παρατηρήσεις περί της ανδρείας του. Επώλησεν εκ όλων των ανωτέρω μέρος εις πολλούς Ελληνας ενταύθα, τα πολλά όμως έστειλεν εις την Μολδαβίαν, την Βλαχίαν και την Ελλάδα με την πρόθεσιν να κάμη εις τους Ελληνας αισθητήν την αντίθεσιν μεταξύ της παλαιάς και της σημερινής των καταστάσεως".

Ενδιαφέρον έχει να επισημάνουμε ότι στον κατάλογο των αντικειμένων που κατασχέθηκαν κατά τη σύλληψη του Ρήγα και τα οποία βρίσκονταν στα γραφεία της Αστυνομίας περιέχονταν και αντίτυπα από τις χαλκογραφίες της εικόνας του Μεγάλου Αλεξάνδρου:

"Εν Κιβώτιον σημειούμενον G.C. αριθ. 2 εν ώ υπύρχον 204 χάρται σκοτεινοί και...77 χαλκογραφίαι δακτυλολίθου παριστώντος τον Μέγαν Αλέξανδρον σχεδιασθείσαι από πολύτιμον λίθον υπάρχοντα εν τω αυτοκρατορικώ μουσείω και δημοσιευθείσαι υπό του Ρήγα Βελεστινλή" .

Γιατί ο Ρήγας τύπωσε την εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

Ο Ρήγας ενέτασσε τα έργα του στο επαναστατικό του σχέδιο για την επανάσταση των Ελλήνων και των άλλων Βαλκανικών λαών με σκοπό την αποτίναξη της απολυταρχικής οθωμανικής εξουσίας και την απόκτηση της ελευθερίας. Πρώτα με τον Θούριο του ήθελε να ενισχύσει το ηθικό των σκλαβωμένων Ελλήνων για το δίκαιον της επαναστάσεως τους και παράλληλα να ενισχύσει την ιστορική τους αυτογνωσία με τα έργα, τα οποία τόνιζαν την ένδοξη καταγωγή τους ως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται η έκδοση των βιβλίων Νέος Ανάχαρσις, Τα Ολύμπια καθώς και της εικόνας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Χαρακτηριστικά είναι αυτά που γράφει ο σημαντικός ιστορικός του Ρήγα Λέανδρος Βρανούσης, (1921-1993), ότι "η εικόνα μόνη της ήταν αρκετή για να ζωντανέψη το θρύλο του Μεγαλέξανδρου και ν' αναζωπυρώση την εθνική περηφάνεια και τον πατριωτικό ζήλο των υποδούλων, που πρόσμεναν με λαχτάρα ν' αναφανή κι ανάμεσά τους ο αντάξιος απόγονος ή μιμητής του μεγάλου Μακεδόνα τιμωρός των Ασιατών και λυτρωτής του Γένους" .
Γι' αυτό εξ άλλου ο Ρήγας στον Υμνο Πατριωτικό, στροφή 33, προσκαλεί τον Μ. Αλέξανδρο να βγει από τον τάφο και να δει τους απογόνους του, που είναι αντάξιοί του και με ανδρεία πολεμούν και κατατροπώνουν τους εχθρούς τους. Η "ανδρεία", που διακρίνει τον Μ. Αλέξανδρο, όπως γράφει και στην έκδοση της εικόνας του, χαρακτηρίζει πλέον και τους σκλαβωμένους επαναστάτες της εποχής του:

"Αλέξανδρε, τώρα να βγής
από τον τάφον, και να ιδής
των Μακεδόνων πάλιν
ανδρείαν την μεγάλην,
πώς τους εχθρούς νικούνε,
με χαρά στη φωτιά!".

Επίσης ο Ρήγας το όνομα του Μ. Αλεξάνδρου το αναγράφει με κεφαλαία γράμματα στο περιθώριο του φύλλου 12 της Χάρτας της Ελλάδος (να τεθεί εικόνα από τη Χάρτα). Ομοίως στο φύλλο 9 στο Γρανικό ποταμό σημειώνει "εδώ ενίκησε πρώτον ο Αλέξανδρος τον Δαρείον". (Να ταθεί εικόνα από τη Χάρτα) και στο φύλλο 8 στην πόλη Πέλλα σημειώνει "Αλεξάνδρου πατρίς". Ακόμη ο Αλέξανδρος αναφέρεται στα νομίσματα της Χάρτας της Ελλάδος, φύλλο 12, "Ο Αλέξανδρος. τόξον εις θήκην. Ρόπαλον και στάχυς. της Μανγγάλιας" και στο φύλλο 5, "Αλέξανδρος. Ζεύς Παντοκράτωρ και μονογρ. Αλ." .

Επισημαίνουμε ότι σε μια εποχή θριάμβου του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος είχε καταλύσει την εξουσία της Βενετίας κατά το 1797 και όλοι τον υμνούσαν ως ελευθερωτή, ο Ρήγας δεν έγραψε υπέρ του ούτε μία λέξη ούτε ένα στίχο, όπως έκαναν άλλοι Ελληνες . Αντίθετα ο Ρήγας την εποχή αυτή το 1797 τύπωνε την εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τονίζοντας την ανδρεία του και προσφέροντάς τον ως πρότυπο στους σκλαβωμένους Ελληνες, για την πορεία της ελευθερώσεώς τους, ότι μόνοι τους θα την αποκτήσουν, χωρίς να προσβλέπουν στων ξένων τη βοήθεια.


Η έκδοση της εικόνας του Μ. Αλεξάνδρου, Βιέννη 1797

Ο Ρήγας χρησιμοποίησε, όπως έχουν δείξει οι μελέτες του Γ. Λαϊου και της ΄Ολγας Γκράτσιου , την ήδη δημοσιευθείσα εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά το 1749 και όχι απ' ευθείας από τον ανάγλυφο αχάτη του Αυτοκρατορικού Μουσείου, όπως είναι δυνατόν κανείς να υποθέσει από την έκδοση του Ρήγα. Χαράκτης της προσωπογραφίας του Μ. Αλεξάνδρου ήταν ο Φρανσουά Μήλλερ, (Francois Muller, 1755-1816), ο οποίος ήταν και χαράκτης της δωδεκάφυλλης Χάρτας της Ελλάδος, Βιέννη 1797, αλλά και των χαρτών Βλαχίας και Μολδαβίας , Βιέννη 1797. Το μονόφυλλο με την εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου τυπώθηκε στο τυπογραφείο του Ιακώβου Νιτς σε χίλια διακόσια αντίτυπα και σε διαστάσεις του τυπωμένου 28.5 εκ Χ 43.5 εκ.

Η εικόνα περιμετρικά έχει ένα λεπτό πλαίσιο και στο μέσον βρίσκεται η προσωπογραφία του Αλεξάνδρου, η οποία περιβάλλεται από τέσσερις παραστάσεις "τα τριγυρινά εικονίσματα", όπως τα αποκαλεί ο Ρήγας, ενώ μεταξύ τους στις τέσσερις γωνίες χαράσσονται οι μορφές των στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου: Αντίγονος, Κάσσανδρος, Πτολεμαίος και Σέλευκος.

Οι 4 παραστάσεις

Το 1. της θριαμβευτικήν είσοδόν του εις την Βαβυλώνα.

Το 2. την φυγήν των Περσών εις τον Γρανικόν ποταμόν .
Το 3. την ήτταν του Δαρείου
Το 4. την φαμίλιαν του νικημένου τούτου βασιλέως εις τους πόδας το Αλεξάνδρου

Πάνω και κάτω από τη μορφή του Μ. Αλεξάνδρου ο Ρήγας έχει γράψει τα σχετικά με το μονόφυλλο και μία σύντομη ιστορία του Μ. Αλεξάνδρου στα ελληνικά αριστερά και γαλλικά στα δεξιά χωρίζοντάς τα με μία κάθετο γραμμή.

Το ελληνικό κείμενο έχει ως εξής:

"Το εγχάραγμα τούτο παριστάνει το πρόσωπον του Αλεξάνδρου, και των 4 αρχιστρατήγων του, καθ' ομοίωσιν μιάς Ανατολικής κόκκινης πέτρας αγάθου, ήτις ευρίσκεται εις το αυτοκρατορικόν ταμείον εν Βιέννη. Τα 4 τριγυρινά εικονίσματα, παριστάνουν το 1. της θριαμβευτικήν είσοδόν του εις την Βαβυλώνα. Το 2 την φυγήν των Περσών εις τον Γρανικόν ποταμόν. Το 3 την ήτταν του Δαρείου και το 4 την φαμίλιαν του νικημένου τούτου βασιλέως εις τους πόδας του Αλεξάνδρου.

Ο Αλέξανδρος γεννηθείς εις τους 355 πρό Χριστού, εσπούδαξε την φιλοσοφίαν εις τον Αριστοτέλη, έκαμε τα πρώτα δείγματα της ανδρείας, και της πολεμικής αξιότητός του εις την μάχην της Χαιρωνείας, υπό την διοίκησιν του πατρός του, και διεδέχθη τον θρόνον της Μακεδωνίας 21 χρόνου, γνωρισθείς αρχηγός των Ελλήνων εις τους 333, διεύθυνε τας δυνάμεις των κατά των Περσών, εχάλασε την αυτοκρατορίαν των εις την Ασίαν και Αφρικήν, και την ήνωσε με την εδικήν του. Πολλαί αξιόλογοι πόλεις, σχεδόν και την σήμερον ακόμι, τω χρεωστούν την ύπαρξίν τους. Απέθανεν 32 χρόνων, βασιλεύσας 12.

Εξεδόθη παρά του Ρήγα Βελεστινλή Θετταλού, χάριν των Ελλήνων και φιλελλήνων, 1797".

Παρατηρούμε ότι στην πρώτη ενότητα του κειμένου ο Ρήγας περιγράφει το περιεχόμενο της εικόνας. Τονίζει ιδιαίτερα "τα 4 τριγυρινά εικονίσματα" με τις παραστάσεις από γεγονότα του Μεγ. Αλεξάνδρου. Σκοπός του ήταν να δώσει παραστατικά το μεγαλείο της δράσης του, ώστε να δημιουργεί τον ανάλογο ψυχολογικό αντίκτυπο στους αναγνώστες. Γι' αυτό εξ άλλου και αρίθμησε τις παραστάσεις αυτές, ενώ η αρίθμηση απουσιάζει από την πρωτότυπο εικόνα που ο Ρήγας χρησιμοποίησε.

Στη δεύτερη ενότητα γράφει μία σύντομη περιεκτική ιστορία του Μεγ. Αλεξάνδρου . Οι λέξεις είναι διαλεγμένες για τον σκοπό του, να ενδυναμώσει δηλαδή το φρόνημα των σκλαβωμένων Ελλήνων. Πρώτα αναγράφει το έτος γέννησης του Αλεξάνδρου και μετά την εκπαίδευσή του στη φιλοσοφία από τον μεγαλύτερο φιλόσοφο τον Αριστοτέλη. Η αναφορά αυτή του Ρήγα στην εκπαίδευση δεν είναι τυχαία, διότι γνωρίζουμε και από τα άλλα έργα του τη σημασία που έδινε στην εκπαίδευση για την πνευματική πρόοδο και ανάπτυξη του ανθρώπου. Γι' αυτό εξάλλου και στα "Δίκαια του Ανθρώπου", άρθρο 22, τονίζει με νόημα ότι "Ολοι χωρίς εξαίρεσιν έχουν χρέος να ηξεύρουν γράμματα...Εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή με την οποίαν λάμπουν τα ελεύθερα έθνη".

Στη συνέχεια τονίζει την ανδρεία και την "πολεμική δεξιότητα" του Μ. Αλεξάνδρου και ότι διαδέχθηκε "τον θρόνον της Μακεδονίας", χωρίς να αναφερθεί στη δολοφονία του Φιλίππου και τούτο διότι ο Ρήγας ενδιαφέρεται να δώσει θετικές πληροφορίες για τον Αλέξανδρο, να είναι πρότυπο στους σκλαβωμένους Ελληνες. Με έμφαση γράφει ότι ανακηρύχθηκε αρχηγός των Ελλήνων και κατεύθυνε τις δυνάμεις τους εναντίον των Περσών, των οποίων κατέστρεψε την αυτοκρατορία, προσδίνοντας με τις φράσεις αυτές μια δυναμική για τον συσχετισμό "Πέρσες-Τούρκοι", για να προκαλέσει τους αναγκαίους συνειρμούς στους σκλαβωμενους Ελληνες.

Παράλληλα τονίζει με νόημα ότι πόλεις που ιδρύθηκαν από τον Μ. Αλέξανδρο, υπάρχουν μέχρι την εποχή του, θέλοντας να δείξει στους Ελληνες την διηνεκή παρουσία του Αλεξάνδρου, ότι δηλαδή δεν βρίσκεται στο απώτερο παρελθόν, αλλά υφίσταται μέχρι "και την σήμερον ακόμι". Στο τέλος του κειμένου δίνεται η πληροφορία ότι είναι έργο του αναγράφοντας ολογράφως το όνομά του: "Εξεδόθη παρά του Ρήγα Βελεστινλή Θετταλού χάριν των Ελλήνων και Φιλελλήνων. 1797". Δεν αναγράφεται όμως το όνομα του χαράκτη και του τόπου έκδοσης, στοιχεία που τα γνωρίζουμε από τα ανακριτικά έγγραφα. Σημειώνουμε ότι η ίδια φράση "χάριν των Ελλήνων και Φιλελλήνων" και επί πλέον το όνομα του χαράκτη και το τόπου έκδοσης αναγράφονται στη Χάρτα της Ελλάδος και στους χάρτες Βλαχίας και Μολδαβίας.

Μνήμη Μ. Αλεξάνδρου

Ο Μέγας Αλέξανδρος επέζησε στη συνείδηση των Ελλήνων μέσω του μεσαιωνικού μυθιστορήματος και τη Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου, όπως διεξοδικά και εμπεριστατωμένα γράφει ο Γιώργος Βελουδής και μέχρι την έκδοση του Ρήγα του 1797 οι λαϊκές αυτές εκδόσεις για τον Μέγα Αλέξανδρο, η "Ριμάδα" και η "Φυλλάδα", ήταν δώδεκα και έξι αντίστοιχα. Στη διατήρηση της μνήμης του Μ. Αλεξάνδρου θα συνέβαλε η Φιλολογική Εγκυκλοπαιδεία του Ι. Πατούσα , όπου ανθολογήθηκαν οι Νεκρικοί Διάλογοι του Λουκιανού που έχουν σχέση με τον Μ. Αλέξανδρο, όπως επίσης και ο "βίος του Αλεξάνδρου" του Πλουτάρχου στους Παράλληλους βίους που μεταφράσθηκαν και εκδόθηκαν στο Βουκουρέστι το 1704 στην απλή γλώσσα από τον Κωνσταντίνο γιο του Ηγεμόνα "Πάσης Ουγγροβλαχίας Ιωάννου Κωνσταντίνου Βασσαράβα Βραγκοβάνου".

Σημειώνουμε ότι στον Ερμή το Λόγιο , Βιέννη 1819, δίνεται η πληροφορία ότι μεταφράζεται από τα γερμανικά το βιβλίο του "Ι. Φρέσσλερ" με τίτλο "Αλέξανδρος ο πορθητής" με τα κατορθώματά του, θεωρούμενο, όπως σημειώνεται, "επωφελές σύγγραμμα, αναγκαίον εις το γένος ημών" και συνιστάται η αναγραφή συνδρομητών για τα έξοδα της εκδόσεως του. Μάλιστα επισημαίνεται ότι "η επιγραφή και η ύλη του βιβλίου είναι ικανά να κινήσωσι την φιλοτιμίαν εκάστου Ελληνος και φιλέλληνος να το αποκτήση". Αργότερα στα 1846 ο Διονύσιος Πύρρος ο Θετταλός συνέγραψε τη πρώτη στα ελληνικά βιογραφία του Μ. Αλεξάνδρου προσθέτοντας και μία παράσταση το Μ. Αλεξάνδρου έφιππου στον βουκεφάλα να πολεμά τους εχθρούς.

Χαρακτηριστική επίσης είναι η περίπτωση του εκ Ζαγοράς Πηλίου καταγομένου εμπόρου Ιωάννη Πρίγκου , ο οποίος ποθούσε την ανύψωση της μόρφωσης στην πατρίδα του γι' αυτό και έστειλε από την Ολλανδία βιβλία για τη Σχολή της Ζαγοράς. Σε κείμενά του αναφέρεται στον Μέγα Αλέξανδρο. Με πόνο στη τελευταία σελίδα του βιβλίου του Αρριανού, "Αναβάσεως Αλεξάνδρου" γράφει: "Ανάστησε, Θεέ μου, έναν Αλέξανδρον Μακεδόνα να ελευθερώσει την αθλίαν Ελλάδα μας" . Επίσης στο Χρονικό του Αμστερνταμ σημειώνει πάλι:

"Ασήκωσε, Θεέ μου, έναν άλλον Αλέξανδρον, ως ποτε εκείνος τους Πέρσας έδιωξε από την Ελλάδα, έτζι και αυτόν τον τύραννο να τον διώξη, να λάμψη πάλε η χριστιανοσύνη στους τόπους της Ελλάδος καθώς και πρώτα" .

Τη συσχέτιση Περσών και Οθωμανών, τους οποίους αποκαλεί απογόνους των Περσών, κάνει και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στη διακήρυξή του "Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος" στις 24 Φεβρουαρίου 1824 από το στρατόπεδο του Ιασίου, στην οποία χαρακτηριστικά κατέληγε "Ας καλέσωμεν λοιπόν εκ νέου, ω ανδρείοι και μεγαλόψυχοι Ελληνες, την ελευθερίαν εις την κλασικήν γήν της Ελλάδος! Ας συγκροτήσωμεν μάχην μεταξύ του Μαραθώνος και των Θερμοπυλών! Ας πολεμήσωμεν εις τους τάφους των Πατέρων μας, οι οποίοι δια να μας αφήσωσιν ελευθέρους επολέμησαν και απέθανον εκεί...οίτινες κατέκοψαν τοσάκις τους αναριθμήτους στρατούς των βαρβάρων Περσών, των οποίων τους βαρβαρωτέρους και ανανδροτέρους απογόνους πρόκειται εις ημάς σήμερον, με πολλά μικρόν κόπον να εξαφανίσωμεν εξ ολοκλήρου" .

Ο Γεώργιος Τερτσέτης διηγείται ότι από τον ίδιο τον μπουρλοτιέρη Κωνσταντίνο Κανάρη είχε ακούσει "πως ναύτης, νεώτατος ακόμη την ηλικίαν, όταν άραζεν εις λιμένα αδιάλεγεν έρημο παραθαλάσσιο και καθήμενος εις άγριο λιθάρι εδιάβαζεν έργα κι βίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και εις την ανάγνωσιν έτρεχαν δάκρυα, βρύση οι οφθαλμοί του. Η διήγησις ηύρεν αντίλαλον εις την καλοπλασμένην καρδίαν του νέου Ψαριανού" .

Με την ευκαιρία έχει ενδιαφέρον να αναφέρουμε ότι ο Ναπολέων ως "βασίλειον του Αλεξάνδρου" ονομάζει την Ελλάδα στις αναμνήσεις του από το νησί της εξορίας του της Αγίας Ελένης: "Οτ' εν τη εις Ιταλίαν εκστρατεία μου έφθασα εις τας ακτάς του Αδρίου, έγραψα εις το Διεθυντήριον, ότι είχον υπό τους οφθαλμούς μου το βασίλειον του Αλεξάνδρου" .

Τα σωζόμενα αντίτυπα της χαλκογραφίας του Μ. Αλεξάνδρου

Από όσο είναι μέχρι σήμερα γνωστό από την έκδοση του Ρήγα ένα ασπρόμαυρο αντίτυπο απόκειται στο Ιστορικό Εθνολογικό Μουσείο Ελλάδος, δώρημα του Σπ. Λάμπρου από την βιβλιοθήκη του πατέρα του. Ένα άλλο επιχρωματισμένο αντίτυπο απόκειται στη Βιβλιοθήκη της Ρουμανικής Ακαδημίας, το οποίο και εκτέθηκε το 1998 στην έκθεση για την επέτειο των διακοσίων χρόνων από το μαρτυρικό θάνατο του Ρήγα, που διοργανώθηκε τότε στην Αθήνα .
Η εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου επανεκδόθηκε το 1809 και προστέθηκε διπλωμένο το φύλλο στον πρώτο τόμο "Αρριανού Τα σωζόμενα ήτοι Περί αναβάσεως Αλεξάνδρου βιβλία επτά..., επεξεργασθέντα και εκδοθέντα υπό Νεοφύτου Δούκα. Εν Βιέννη της Αουστρίας. Εκ της τυπογραφίας Γεωργίου Βενδώτου, 1809" . Στα περιθώρια άνω δεξιά αναγράφεται "Τ[όμος].1", και στο κάτω δεξιά το όνομα του χαράκτη "Schindelmayer" . Στην έκδοση αυτή δεν αναγράφεται το όνομα του Ρήγα, αλλά στη θέση του ονόματος τέθηκε ένα επίγραμμα και η χρονολογία 1809, και όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Ολγα Γκράτσιου χρησιμοποιήθηκε η ίδια πλάκα από την έκδοση του Ρήγα.

Σημειώνουμε ότι αντίτυπα της εικόνας του Μεγ. Αλεξάνδρου από την έκδοση του Ρήγα χρησιμοποιούνταν στο μάθημα ιστορίας στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες και αγοράζονταν από νεαρούς σπουδαστές, όπως μνημονεύεται το όνομα του σπουδαστή "Κωστάκη Κονάκη" .

Επανέκδοση και περιγραφή της χαλκογραφίας του Μ. Αλεξάνδρου του Ρήγα

Πέρασαν εκατό χρόνια από τότε που ο Ρήγας τύπωσε την προσωπογραφία του Μ. Αλεξάνδρου για να γίνει γνωστή αυτή η εκδοτική εργασία του. Πρώτη περιγραφή του μονόφυλλου με την προσωπογραφία του Μ. Αλεξάνδρου έγινε από τον Σπ. Λάμπρο, ο οποίος κατά το 1896 είδε ένα αντίτυπο στην Καλαμάτα, το οποίο έκτοτε αγνοείται. Στη συνέχεια εντόπισε ένα άλλο αντίτυπο στη βιβλιοθήκη του πατέρα του, το οποίο δώρισε στη Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία Ελλάδος. ΄Εκτοτε η έκδοση από τον Ρήγα της εικόνας του Μ. Αλεξάνδρου δημοσιεύθηκε στις διάφορες εκδόσεις των έργων του Ρήγα και επανεκδόθηκε κατά το 1998 με την ευκαιρία της επετείου των διακοσίων χρόνων από τον μαρτυρικό θάνατό του. Στη συνέχεια καταχωρίζονται αναφορές και επανεκδόσεις κατά χρονολογική σειρά της χαλκογραφίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

1. Σπ. Λάμπρος, "Εκατονταετηρίς του θανάτου του Ρήγα", Εθνική Αγωγή, έτος Α΄, αρ. 9, 15 Ιουνίου 1898, σελ. 129-132.
2. Σπ. Λάμπρος, Αποκαλύψεις περί του μαρτυρίου, 1898, σελ. 31.
3. Σπ. Λάμπρος, "Σημειώματα περί Ρήγα και Περραιβό", Μικταί σελίδες, Αθήνα 1905, σελ. 624-627.
4. Σπ. Λάμπρος, "Ο Μέγας Αλέξανδρος του Ρήγα", Νέος Ελληνομνήμων, τόμ. 8, 1911, σελ. 233-235 και φωτογραφία της εικόνος στη σελ. 234.
5. Ap. Daskalakis, Les Oeuvres de Rhigas Velestinlis, Paris 1937, σελ. 19-21.
6. Nestor Camariano, "Contribution a la bibliographie des oeuvres de Rigas Velestinlis", Balcania, τόμ. 1, 1938, σελ. 227-228, (211-229).
7. Λ. Βρανούσης, Ρήγας, Βασική Βιβλιοθήκη 10, Αθήνα [1954], σελ. 50.
8. Λ. Βρανούσης, Ρήγας Βελεστινλής 1757-1798, Αθήνα 1957, σελ. 58.
9. Λ. Βρανούσης, επιμ. Ρήγας Βελεστινλής-Φεραίος, Αθήνα 1968, τόμ. 2, σελ. 665-671.
10. Λ. Βρανούσης, Rigas, Un patriot grec din Principate, Bucuresti 1980, σελ. 139.
11. Περιοδικό ΗΩΣ, τεύχη 63-65, 1962, σελ. 36, "Η εικών του Μεγάλου Αλεξάνδρου που τύπωσε ο Ρήγας στη Βιέννη 1797 (χαλκογραφία διαστ. 0,43Χ0,27 μ.) κατά ευγενή παραχώρησιν του κ. Λέανδρου Βρανούση, Διευθυντού του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, φωτογραφία από το αντίτυπο της Βιβλιοθήκης της Ρουμανικής Ακαδημίας".
12. Γ. Λάϊος, "Οι χάρτες του Ρήγα. Ερευνα επί νέων πηγών", Δελτίον Ιστορικής Εθνολογικής Εταιρείας, τόμ. 14, 1960, σελ. 290-292.
13. Αδ. Αδαμαντίου, "Αλέξανδρος Μέγας", Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, "Πυρσού", Αθήνα, τόμ. 3, 1927, σελ. 651. (Σε σμίκρυνση η έκδοση του Ρήγα).
14. Νικ. Πανταζόπουλος, Ρήγας Βελεστινλής. Η πολιτική ιδεολογία του ελληνισμού προάγγελος της επαναστάσεως, Θεσσαλονίκη 1964 και στα Μελετήματα για τον Ρήγα Βελεστινλή, έκδ. Επιστημονική Εταιρεία Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα, Αθήνα 1994, σελ. 33 και στο εξώφυλλο και οπισθόφυλλο την παράσταση αρ. 1 "την θριαμβευτική είσοδο του Αλεξάνδρου εις την Βαβυλώνα".
15. Γ. Λαδά-Α. Χατζηδήμου, Ελληνική Βιβλιογραφία των ετών 1796-1799, Αθήνα 1973, αρ. 198, σελ. 286-287.
16. Ολγα Γκράτσιου, "Το μονόφυλλο του Ρήγα του 1797. Παρατηρήσεις στη Νεοελληνική εικονογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου", Μνήμων, τόμ. 8, 1980-1982, σελ. 130-149.
17. Γεώργιος Βελουδής, Διήγησις Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη, Ερμής, Αθήνα 1977 και 1989. Σημειώνουμε ότι στο οπισθόφυλλο έχει την έκδοση της εικόνος του 1809, στην οποία έχει απαλειφθεί το όνομα του Ρήγα.
18. Μαρία Μαντουβάλου, Ο Ρήγας στα βήματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έκδ. Επιστημονικής Εταιρείας Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα, Αθήνα 1996, σελ. 6, όπου η εικόνα του Μ. Αλεξάνδρου.
19. C. M. Woodhouse, Rhigas Velestinlis the proto-martyr of the Greek Revolution, Limni Evia Greece, 59-60, με τη σχετική εικόνα. Και στην ελληνική έκδοση, μετάφραση Ν. Νικολούδη, εκδόσεις Παπαδήμα 1997, σελ. 88 και η εικόνα του μονόφυλλου εκτός κειμένου.
20. Κατάλογος έκθεσης "Μέγας Αλέξανδρος. Ιστορία και θρύλος στην Τέχνη" στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απολλοτριώσεων, Αθήναι 1980, σελ. 83.
21. Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα, εξέδωσε στο φυσικό μέγεθος κατά το 1998, τις εορταστικές εκδηλώσεις της επετείου των διακοσίων χρόνων από το θάνατο του Ρήγα.
22. Φωτοτυπική επανέκδοση της εικόνος του Μ. Αλεξάνδρου κυκλοφόρησε ο Γεώργιος Μητράγκας, Θεσσαλονίκη 1998, κατά την επέτειο των διακοσίων χρόνων από τον μαρτυρικό θάνατο του Ρήγα.
23. Στην Αθήνα κατά το 1998 εκτέθηκε το μονόφυλλο με την προσωπογραφία του Μ. Αλεξάνδρου στις εκθέσεις "Ρήγα Βελεστινλή Θετταλού. Εκθεση αφιερωμένη στα 200 χρόνια από το θάνατό του" του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου και "Το όραμα του Ρήγα. Ο Ρήγας στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες" από τους Δήμο Αθηναίων και Πανεπιστήμιο Αθηνών σε συνεργασία με την Ρουμανική Ακαδημία. Βλ. τους αντίστοιχους καταλόγους των εκθέσεων.
24. Δημ. Καραμπερόπουλος, Ονομα και καταγωγή του Ρήγα Βελεστινλή, Επιστημονική Εταιρεία Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα, β΄ έκδ. Αθήνα 2000, σελ. 24.


ΔΗΜ. ΚΑΡΑΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ
http://www.karaberopoulos.gr/karaberopoulos/b_r7.asp

Η επιστημονική δεοντολογία και τα εθνικά θέματα...(απάντηση στις Ηρακλείδιες διατριβές)

Του Καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη
αναδημοσίευση από το blog του.


(Το κείμενο αυτό απαντά στο ζήτημα του ακαδημαϊκά και θεσμικά απαράδεκτου της επιλογής θέματος διδακτορικής διατριβής στο οποίο η "Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας" αποκαλείται "Δημοκρατία της Μακεδονίας" και μάλιστα της αξίωσης των καθηγητών του τμήματος πολιτικής επιστήμης και ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου να χρηματοδοτηθεί από το ελληνικό κράτος).

“Κατά τη σχετική συνεδρία της Γενικής Συνέλευσης του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου οι συνάδελφοι (όλοι πλην ενός) υποστήριξαν ότι αποτελεί στοιχείο της επιστημονικής ελευθερίας να αποκαλούν μια χώρα όπως αυτοί κρίνουν ή να επιλέγουν γι'αυτήν το όνομα που τους αρέσει. Λογικά ως καθηγητές πανεπιστημίου θα έπρεπε να είχαν αντιληφθεί ότι υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά μεταξύ επιστημονικής ελευθερίας και ιδεολογικής ή πολιτικής επιλογής που ο καθένας μπορεί να έχει ως πολίτης. Εάν το θέμα της διατριβής ήταν η σπουδή της άποψης που θέλει η συγκεκριμένη χώρα να ονομάζεται Δημοκρατία της Μακεδονίας, ουδείς θα είχε αντίρρηση. Το θέμα όμως της διδακτορικής διατριβής αφορά στις εθνοτικές διαιρέσεις στη χώρα αυτή και όχι στο όνομα. Επομένως το όνομα της χώρας δεν εμπεριέχεται στην επιστημονική διερεύνηση, λαμβάνεται ως δεδομένο. Συμβαίνει λοιπόν η ενλόγω χώρα να έχει όνομα που το συμφώνησε ομόφωνα ο ΟΗΕ (και η ίδια) και να βρίσκεται σε εξέλιξη διαπραγμάτευση για τη οριστική ονομασία της.

Η παράκαμψη του ΟΗΕ και η υιοθέτηση του επιχειρήματος της μιας ή της άλλης πλευράς (“Δημοκρατία της Μακεδονίας” ή “Δημοκρατία των Σκοπίων”) αποτελεί πολιτική πράξη και, ως εκ τούτου, είναι επιστημονικά και ακαδημαϊκά απαράδεκτη.

Μάλιστα, στο μέτρο που το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας” εμπλέκεται υπό τις παρούσες συνθήκες στον λόγο του εθνικισμού της γειτονικής χώρας, η υιοθέτησή του μεταβάλλει τους συμπαραστάτες σε τυπικούς εθνικιστές. Εθνικιστής δεν είναι ο εκφραστής του εθνικισμού της χώρας που ανήκει, αλλά ο φορέας εθνικιστικών ιδεών, οποιασδήποτε χώρας και μορφής. Αυτά όμως συμβαίνουν όταν η ιδεολογία έχει καταλάβει τη θέση της επιστήμης στο πανεπιστήμιο. Όταν δηλαδή ο καθηγητής δεν διακρίνει ανάμεσα στις επιστημονικές σχολές σκέψης, που εμπεριέχουν αναπόφευκτα και την “επιλογή” επιχειρήματος και στην ιδεολογικο-πολιτική δράση που υπαγορεύει η σκοπιμότητα της πολιτικής. Εξού και ακούστηκε το επιχείρημα ότι αφού πολλές χώρες υιοθέτησαν το “συνταγματικό” όνομα της ενλόγω χώρας είναι εν δικαίω! Να υποθέσω ότι ένας καθηγητής πανεπιστημίου αδυνατεί να διακρίνει ότι οι πολιτικές στις διεθνείς σχέσεις διαμορφώνονται με γνώμονα τους συσχετισμούς δύναμης που υπαγορεύουν οι ηγεμόνες; Γιατί άραγε, αντί να σπεύδουν τόσο πρόθυμα να στεγασθούν στη θαλπωρή του ηγεμόνα και να υπηρετήσουν το συμφέρον του, δεν διερωτώνται τι επέβαλε την παράκαμψη της ψήφου τους στον ΟΗΕ (δηλαδή του κανόνα που αυτοί διαμόρφωσαν) και την παραβίαση της “ενδιάμεσης συμφωνίας”;

Η προσήλωση αυτή των συναδέλφων στο συμφέρον του ηγεμόνα και στην εθνικιστική υστερία της γείτονος, εξηγεί από την άλλη γιατί στο καλάθι της πολιτικής -κι όχι φυσικά της επιστημονικής- τους ευαισθησίας, δεν υπεισέρχεται ένας στοιχειώδης σεβασμός προς την ελληνική κοινωνία που χρηματοδοτεί πλουσιοπάροχα τον βίο τους. Η οποία, καλώς ή κακώς, με συντριπτική πλειοψηφία δεν αποδέχεται την ολοκληρωτική εκχώρηση του ονόματος αυτού στην γείτονα, αφού εκτιμά ότι έτσι θα αποστερήσει από την ίδια ένα μέρος της δικής της ταυτότητας; Για ποιο λόγο η “ευαισθησία” ως προς το δικαίωμα στην ταυτοτική επιλογή να βαραίνει μονοσήμαντα προς την μια πλευρά και όχι, έστω, ισομερώς; Επιπλέον, παρακάμπτουν, προσποιούμενοι την επιστημονική ελευθερία, το γεγονός ότι εργάζονται σε δημόσιο πανεπιστήμιο μιας χώρας που αυτή τη στιγμή διαπραγματεύεται την τελική ονομασία. Μάλιστα δε, παρόλον ότι υπονομεύουν την ομόφωνη ως προς αυτό στρατηγική της χώρας, αξιώνουν να στεγάσουν την πολιτική τους επιλογή σε πρόγραμμα που χρηματοδοτεί η ελληνική πολιτεία δαπάναις της κοινωνίας. Θα ανέμενε κανείς η ευαισθησία τους να τους παρότρυνε να απευθυνθούν στην γειτονική χώρα, της οποίας τον εθνικισμό διακινούν, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν την ενλόγω διδακτορική διατριβή. Ώστε, η βαθιά αντιδημοκρατική τους συμπεριφορά συνοδεύεται από μια εξίσου υψηλή περιφρόνηση της κοινωνίας που τους στεγάζει. Διότι μήπως δεν είναι η ελληνική κοινωνία που αποτελεί τον λόγο ύπαρξης της χώρας, του κράτους, των πανεπιστημίων, αλλά και αυτών των ιδίων; Έχοντας όμως εθισθεί στο δόγμα της νεοτερικότητας που ορίζει τη δημοκρατία όχι ως το ταυτοτικό ισοδύναμο της κοινωνίας των πολιτών, αλλά ως το κράτος που την κατέχει, αντιλαμβάνονται την τελευταία ως το υποζύγιό τους.

Αλλά γιατί άραγε τόση αγωνία να προκαταλάβουν τις εξελίξεις; Τι θα πράξουν οι συνάδελφοι εάν πριν από την υποστήριξη της διδακτορικής διατριβής επιτευχθεί μια συμφωνία μεταξύ των μερών; Θα μας πουν ότι έσφαλαν και θα ζητήσουν να αλλάξουμε τον τίτλο της; Δεν αντιλαμβάνονται ότι έτσι ευτελίζουν την επιστήμη, το ελληνικό πανεπιστήμιο, τη χώρα, αλλά και αυτούς τους ιδίους; Επιλέγοντας να διακινήσουν τον λόγο του εθνικισμού της άλλης πλευράς και, ουσιαστικά, τα σχέδια της υπερδύναμης στην περιοχή, μεταβάλλουν το πανεπιστήμιο σε οργανικό μέρος του προβλήματος και την επιστήμη σε πρόσχημα. Κατανοώ την επιλογή αυτή, στο μέτρο που απλώς αποκαλύπτει την σταθερά όσο και βαθιά αντιδημοκρατική λογική που διακρίνει τη συμπεριφορά των κρατούντων στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ακριβώς γι'αυτό, αντί να απαντούν στα ζητήματα που εγείρουν οι επιλογές τους, αντί να απολογηθούν για την προσήλωσή τους στο συμφέρον του ηγεμόνα και στην εθνικιστική υστερία της γείτονος, μετατοπίζουν το επίκεντρο του ερωτήματος στο δικαίωμά τους να διακινούν ελεύθερα τις απόψεις τους. Στην πραγματικότητα, κρύβονται πίσω από ένα ανύπαρκτο ερώτημα (είναι καταφανές ότι ουδείς τους αμφισβητεί το δικαίωμα αυτό) προκειμένου να το καταστρατηγήσουν, όπως ακριβώς πράττουν και με την επίκληση της επιστημονικής ελευθερίας την οποία υποτάσσουν σε πολιτικές σκοπιμότητες.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι ίδιοι αυτοί κύκλοι προσέρχονται στις Συνεδρίες των πανεπιστημιακών οργάνων για να νομιμοποιήσουν αποφάσεις που ήδη έχουν “επεξεργασθεί” προηγουμένως και όχι με την πρόθεση να διεξαγάγουν μια αυθεντική δημοκρατική διαβούλευση; Ο δημοκρατικός διάλογος προϋποθέτει επιστημονική επιφάνεια, συνειδησιακή διαφάνεια, προσήλωση σε κανονιστικές αρχές και, μάλιστα, στον λόγο ύπαρξης του θεσμού που είναι, αναντιρρήτως, το συμφέρον της κοινωνίας. Ώστε, η παγίωση του “ετσιθελισμού” της διατεταγμένης πλειοψηφίας των κατόχων του θεσμού δεν αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα, αλλά ιδιοποίηση. Επειδή ακριβώς το γνωρίζουν, διακινούν ανερυθριάστως το επιχείρημα ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας των πολιτών αποτελεί την μείζονα απειλή των δικαιωμάτων και όχι η δική τους αυτόνομη, δηλαδή ολιγαρχική συνιστώσα. Εξού και όπου “δεν τους βγαίνει”, η ανοχή στον λόγο του άλλου υποκαθίσταται από την ύβρη και το επιχείρημα από την συκοφαντία προς όποιον παραμένει πιστός στην ακαδημαϊκή τάξη και στην επιστήμη. Οι ίδιοι αυτοί που επιλέγουν να διακινούν τον τυπικά λαϊκιστικό εθνικισμό της γείτονος, απομεινάρι του σταλινικού ολοκληρωτισμού, και τον νεοφιλελεύθερο ιμπεριαλισμό, που προσημειώνει στο σκοπό του τα ανθρώπινα δικαιώματα, εγκαλούν τον λόγο της ελευθερίας και την επιστήμη για εθνικισμό. Προσποιούμενοι ότι δήθεν έτσι καταπολεμούν τον ελληνικό εθνικισμό, συμπεριφέρονται ως τυπικοί διακινητές της “νέας τάξης”. Χρειάζεται άραγε να υποσημειώσω ότι όταν ολίγοι από εμάς παλεύαμε για έναν συμβιβασμό στο θέμα του ονόματος, πολλοί από αυτούς που τώρα επιλέγουν την “ιδεολογική” αντί της “εθνικής” αλληλεγγύης είτε “διαπραγματεύονταν” στις πλατείες τον οδυρμό τους είτε κρύβονταν πίσω από τη σιωπή τους;

Σε κάθε περίπτωση, ένα είναι βέβαιο: καμία χώρα δεν μπορεί να ονειρεύεται το μέλλον εάν η κοινωνία της τελεί υπό ένα κράτος κατοχής. Και η ελληνική κοινωνία κατέχεται κυριολεκτικά από τους νομείς των θεσμών του κράτους.

H απάτη για τη Σλαβική καταγωγή του Ιουστινιανού.

Όπως είναι γνωστό εδώ και χρόνια κυκλοφορεί στο δυαδύκτιο ένα επίμαχο απόσπασμα του Παπαρρηγόπουλου όπου αναφέρει ότι ο Ιουστινιανός ήταν από Σλαβική οικογένεια και άλλαξαν το όνομα τους στα λατινικά και από εκεί στα λατινικά..
Το απόσπασμα έχει ως εξής:

Ο Ιουστινιανός έγεννήθη ωσαύτως εν Δαρδανία και ο μεν πατήρ αυτού ώνομάζετο Ίστόκ, η δε μήτηρ, η του Ίουστίνου αδελφή, Βιγλενίτζα, αυτός ούτος δε Ούπράβδα είχον δηλαδή άπαντες ονόματα καθ’ όλας τας πιθανότητας σλαυικά, τα όποια, αφού ο Ιουστίνος μετεκαλέσάτο τον άνεψιόν αύτοΰ εις Κωνσταντινούπολιν και έξεπαίδευσεν αυτόν και προήγαγε, μετεφράσθησαν εις την λατινικήν, ή έπί τό, λατινικώτερον διεμορφώθησαν, το μεν Ίστόκ εις Σαββάτιον, το δε Βιγλενίτζα εις Βιγιλαντίαν, το δε Ούπράβδα εις Ίουστινιανόν. Δεν ήξεύρομεν πώς προέκυψαν είς μέσον τα λατινικά ταύτα ονόματα.(Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, 3ος Τόμος, Α’ Μέρος, σελ 68, επιμέλεια Παύλου Καρολίδη)

Το παραπάνω απόσπασμα ή μέρος αυτού χρησιμοποιείται από πολέμιους του Βυζαντίου όπως είναι ο Δαυλός (Τεύχος 293, σελ 50), ή του Βυζαντινού Ελληνισμού όπως είναι ο γνωστός ανθελληνικός ιστότοπος bulgarmak και τα πρόσφατα blog Σλαβομακεδονιστών (ilinden) που δεν επιτρέπουν τον αντίλογο απορρίπτοντας τις απαντήσεις.
Τι παρατηρούμε όμως από το απόσπασμα ?
Ότι και ο ίδιος ο Παπαρρηγόπουλος αναρωτιέται ότι δεν ξέρει πως κάποιος τα Σλαβικά ονόματα του σε Λατινικά και έπειτα σε Ελληνικά. Βέβαια είχε πέσει σε πλάνη μιας και η πηγή που είχε χρησιμοποιήσει ήταν από κώδικα μονής του Αγίου Όρους που ανέφερε αυτήν την γενεαλογία του Ιουστινιανού και ήταν πολύ δημοφιλής την τότε εποχή που έγραφε το έργο του.
Πηγαίνοντας όμως πιο κάτω ο Παπαρρηγόπουλος επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος ως εξής :

Ό δέ Ιουστινιανός είχε τόσο μάλλον την άδυναμίαν ταΰτην όσω έμελέτα και επεχείρησε μετ' ού πολύ την άνόρθωσιν της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, διό και έπετηδεΰετο ονομάζων πάτριον τήν λατινικήν γλώσ­σαν, ένω ώς εκ τής καταγογής μέν αύτοΰ πάτριον είχε την σλαυικήν (1), ως εκ τοϋ αξιώματος δε είς ο προήλθε πάτριον έπρεπε να ύπολαμβάνη την γλώσσαν των υπηκόων των οποίων ήρχεν.(Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, 3ος Τόμος, Α’ Μέρος, σελ 79, επιμέλεια Παύλου Καρολίδη)

Σε αυτό όμως το απόσπασμα ο Παύλος Καρολίδης έχει μία σημείωση για την σημείωση του Π για την Σλαυικήν όπου εξηγεί ακριβώς την πλάνη που είχε πέσει ο διάσημος Έλληνας ιστορικός:

Τοϋτο είναι ουχί ακριβές έκ της άνω εκτεθείσης πλημμελοϋς αναγραφής περί τών δήθεν σλαυικών ονομάτων του οίκου του Ιουστινιανού, ύφ' ής ατυχώς παρεσύρθη και ό Π. Ή ιστορία τοΰ ψεύδους τούτου έχει ώδε : Βοημός (Τσέχος) Αυστριακός γενόμενος βιβλιοφύλαξ (προ 80-100) τής έν τω "Αθω σερβικής ή βουλγαρικής (πάντως δέ σλαυικής) Ιδιορρύθμου μονής τοϋ Χλιανδαρίου εύρων έν τινι κώδικι τά είρημένα σλαυικά ονόματα, όντα κατ' ούσίαν μεταφράσεις των έλληνολατινικών ονομάτων εις το σλαυικόν, έδημοσίευσε ταΰτα επί καλή ή κακή πίστει ως τα αληθή ονόματα τών του οίκου τοϋ Ιουστινιανού.
Η δήθεν άνακάλυψις μετά μεγάλης χαράς έχαιρετίσθη ύπό τών πολλών κύκλων τών σλαύων φιλολόγων, ώς διαβεβαιουμένης δήθεν έντεΰθεν τής σλαυικής καταγωγής τοιν οίκητόρων τής Μακεδονίας έν τοις χρόνος τοΰ 'lουστινιανοϋ και πρότερον.
Άλλ' άπαν τοϋτο τό έπί ψεύδους στηριζόμενον οικοδόμημα ανετράπη πρόρριζα υπό του διασήμου νοτιοσλαύου (Κροάτου) φιλολόγου Πετροσλαύου Δάγιτζ του άλληλοδιαδόχως διδάξαντος έν τοις πανεπιστημίοις 'Οδησσοΰ, Βερολίνου, Πετρουπόλεως καί Βιέννης, και του Docels άνακαλύψαντος τό ψευδές τής αναγραφής τοΰ βιβλιοφύλακος τής έν "Αθω σλαυικής μονής άπατηθέντος έκ τής ιδίας αΰτοϋ έπίπολαιότητος και τής εις την σλαυικήν (νοτιοσλαυικήν) μεταφράσεως των ονομάτων έκλαβόντος ώς γνήσια αρχέτυπα ονόματα.
Ό άοίδιμος συγγραφεύς του βιβλίου δεν επέζησε τής άνακαλύψεως του ψεύδους ίνα αναίρεση τά υπ' αύτοΰ έκ πλάνης ένταϋθα γραφέντα περί τής σλαυικής ώς πα­τρίου γλώσσης του Ιουστινιανού.

Τι μας λέει εδώ ο Καρολίδης ?


Ότι κάποιος εκ Βοημίας βιβλιοθηκάριος δημοσίευσε τα επίμαχα Σλαβικά ονόματα που τα βρήκε σε μία Μονή (Βουλγάρικη ή Σέρβικη) στο Άγιο Όρος ως αληθινά.

Ή απάτη αυτή λοιπόν ξεκίνησε όταν έγραψε ότι  ο Φλάβιος Πέτρος Σαββάτιος ονομαζόταν ο Ιουστινιανός προτού λάβει το όνομα «Ιουστινιανός», κι όχι «Γιουτπράνδα». Το δήθεν όνομα του Ιουστινιανού «Γιουτπράνδα» και η εξ αυτού φερόμενη σλαβική καταγωγή στηριζόταν σε βίο του Ιουστινιανού γραφέντα από κάποιον Θεόφιλο που δήθεν υπήρξε διδάσκαλος του αυτοκράτορα. Αλλά ο Άγγλος Bryce στο The life of Justinian by Theophilus στο English Historical Review του 1887, σ. 657, απέδειξε ότι ο βίος αυτός είναι κατασκεύασμα Δαλματού ιερέα του 17ου αιώνα, του Ιωάννη Μάρναβιτς. Τα ίδια λεν και ο Bury στο A history of the later Roman empire, Λονδίνο 1889 τ. Α’ σ. 334, καθώς και ο Diehl στο Justinien, Παρίσι 1901.

Έτσι διάσημοι Σλαβολόγοι κατέρριψαν το έγγραφο αυτό ως πλαστό ενώ ο Παπαρρηγόπουλος όταν έγραφε το επικό του έργο δεν είχε αυτό το στοιχείο υπόψη του.

Σημειώνω ότι οι πλέον διάσημοι Βυζαντινολόγοι και Σλαβικής καταγωγής όπως ο Ρώσος Βασίλιεφ αλλά και ο Σέρβος Οστρογκόρσκι δεν αναφέρουν την «σλαβική» καταγωγή του Ιουστινιανού. Ο πρώτος τον θεωρεί Ιλλύριο ή...Αλβανό ενώ ο δεύτερος ούτε καν το αναφέρει. Προσωπικά όπως έχω πει ο Οστρογκόρσκι είναι ο κορυφαίος Βυζαντινολόγος. Λάθη δεν θα βρεις στο έργο του όπως στον Βασίλιεφ.

Έτσι όποιος χρησιμοποιεί αυτό το απόσπασμα του Παπαρρηγόπουλου για να αποδείξει τα λεγόμενα τότε το κάνει «τη κακή πίστει».

Αύριο η μεγάλη απάτη για την περί Σλαβικότητας του Ιουστινιανού

Πως Δαυλός, Σλαβομακεδονιστές και Bulgarmark αναπαράγουν ένα από τα μεγαλύτερα φληναφήματα του μεσαίωνα έχοντας σαν πηγή τον Παπαρηγόπουλο του 1860, ο οποίος και φυσικά δεν γνώριζε την απάτη!!!!

Σχόλιο του Χρήστου Κατσέτου για την υφέρπουσα ανακίνηση του ζητήματος της αυτοαποκαλούμενης "Μακεδονικής" μειονότητας στην Ελληνική Β.Δ. Μακεδονία.

Παραθέτω μία προσωπική άποψη με ιδιαίτερη αναφορά στην υφέρπουσα ανακίνηση του ζητήματος της αυτοαποκαλούμενης "Μακεδονικής" μειονότητας στην Ελληνική Β.Δ. Μακεδονία. Τα σχόλια μου δεν θα περιορισθούν στη μικρή (αλλά οπωσδήποτε υπαρκτή) ομάδα ατόμων με "σλαβομακεδονική" (makedonski) ταυτότητα που αργά ή γρήγορα θα αναγνωρισθεί (αναγκαία και αναπόφευκτα) ως εθνοτική (ή εθνική) μειονότητα. Άλλωστε οι σχετικές διαδικασίες επ' αυτού έχουν ήδη δρομολογηθεί επιτυχώς και το όλο εγχείρημα έχει λάβει σάρκα και οστά.

Το State Department αλλά και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ τάσσονται απερίφραστα υπέρ τής αναγνώρισης της συγκεκριμένης ομάδας ως εθνοτικής μειονότητας. Στο ίδιο μήκος κύματος η έκθεση της Gay MacDougall είναι εξαιρετικά δυσμενής και δυσοίωνη γιά την Ελληνική πλευρά. Και βέβαια το μείζον ζήτημα εν προκειμένω είναι να μην αναγνωρισθεί η συγκεκριμένη ταυτότητα/μειονότητα ως "Μακεδονική" ("Macedonian").

Κατά την άποψη μου το όλο πρόβλημα διέπεται από δύο σκέλη,...

Εκεί στο ΥΠΕΞ για προσέχετε με τις επιστολές Μιλόσοσκι με το "Republic of Macedonia" στο περιεχομένο τους

Σας στήνουν παγίδα.
Ξέρω είναι Σαββατοκύριακο και δεν δουλεύετε αλλά οι Σκοπιανοί όμως έχουν άλλη γνώμη.
ΜΗΝ ΕΚΠΛΑΓΕΙΤΕ ΕΑΝ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ,
ΣΑΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΟΝΟΜΑ ,
ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΑΝΤΑΤΕ ΣΤΙΣ ΚΟΥΡΑΦΕΞΕΛΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΙΛΟΣΟΣΚΙ.

Η λέξη "βία" στον Εθνικό Ύμνο

Επειδή το γαιτανάκι συνεχίζεται ας πω και εγώ την γνώμη μου για την λέξη "βία" στον Εθνικό Ύμνο.

Τώρα από Λεξικό Τριανταφυλλίδη βρίσκω..........

βια, η (χωρίς πληθ.) : (λαϊκότρ.) βιασύνη, βία.
[αρχ. βία με συνίζηση για αποφυγή της χασμωδίας]

Η όλη διευκρίνηση στην λέξη "βία" φυσικά είναι η βία με συνίζηση ώστε να αποφύγουμε το φαινόμενο της χασμωδίας που παρατηρείται όταν συναντηθούν δύο φωνήεντα που ανήκουν σε δύο γειτονικές συλλαβές. Έτσι βάζουμε την λέξη "βία" για να έχουμε συνεκφώνηση γειτονικών φωνηέντων στη συμπροφορά και μέσα σε λέξη, ενώ ταυτόχρονα κρατιέται ο ρυθμός του στίχου.

σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψι,(σε γνωρίζω με βλέμμα)
ποῦ μὲ βία μετράει τὴν γῆ. (που με βιασύνη μετράει την γη)

Αυτά τα ολίγα.

Νέο Μακεδονικό blog

Νέο Μακεδονικό blog στην γειτονιά μας με πολύ - μα πολύ - οπτικουαστικό υλικό.

Επισκεφτείτε το.....

http://macedonian-videos.blogspot.com/

«Οχι» στους όρους Makedonci-Makedontsi-Μakedonski

Ανοιχτή Επιστολή των Παμμακεδονικών Ενώσεων προς τον Ειδικό επιστημονικό σύμβουλο σε Βαλκανικά θέματα του ΕΛΙΑΜΕΠ, Δρ. Ευάγγελο Κωφό

Την έντονη διαφωνία τους στην πρόταση που καταθέτει για το Μακεδονικό ζήτημα ο Δρ. Ευάγγελος Κωφός, Σύμβουλος του Ελληνικού Ίδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) σε Βαλκανικά θέματα και πρώην Συμβούλος του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Το Μακεδονικό ζήτημα μεταξύ της Αθήνας και των Σκοπίων: Υπάρχει επιλογή διεξόδου;» με σχετική επιστολή τους οι Παμμακεδονικές Ενώσεις ανά τον κόσμο.

Συγκεκριμένα η διαφωνία των Παμμακεδονικών Ενώσεων αφορά στην προτεινόμενη χρήση του ουσιαστικού – Makedonci-Makedontsi και του επιθέτου Μakedonski τα οποία θα προσδιορίζουν την εθνότητα και τη γλώσσα των κατοίκων της γείτονος «Vardar Macedonia ή Vardar Makedonija», όπως αναφέρει στο σχετικό του άρθρο ο καθηγητής.

Οι πρόεδροι των Παμμακεδονικών Ενώσεων ανά την υφήλιο στη σχετική επιστολή επισημαίνουν ότι ο όρος ‘Makedonci’ είναι ακριβώς ο προσδιορισμός ο οποίος στη γλώσσα των κατοίκων της π.Γ.Δ.Μ. μεταφράζεται ‘Μακεδόνες’. «Δηλαδή με τη δική μας υπογραφή οι βόρειοι γείτονές μας θα ονομαστούν διεθνώς ‘Μακεδόνες’» επισημαίνουν οι Πρόεδροι, «γεγονός που θα ενθαρρύνει τον αλυτρωτισμό και την προπαγάνδά τους». Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις ανά τον κόσμο θεωρούν εθνικά επιζήμιο την οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για να αναγνωρισθούν οι κάτοικοι της π.Γ.Δ.Μ. με οποιαδήποτε λέξη έστω και παρομοιάζουσα με τη λέξη «Μακεδόνες».

Ολόκληρη η επιστολή που εστάλη στον Δρ. Κωφό στις 9 Απριλίου 2009 έχει ως ακολούθως:

-/-
Απρίλιος 2009

Προς Δρ. Ευάγγελο Κωφό Senior Advisor-Balkan Area-ELIAMEP

Αξιότιμε Δρ. Κωφέ,

Διαβάσαμε με ενδιαφέρον την θέση σας μέσω ΕΛΙΑΜΕΠ στο άρθρο The Current Macedonian Issue between Athens and Skopje. Ομολογουμένως συμφωνούμε σε πολλά σημεία της διατριβής σας, αλλά διαφωνούμε παντελώς στη χρήση του ουσιαστικού – Makedonci-Makedontsi και του επιθέτου makedonski τα οποία θα προσδιορίζουν την εθνότητα και τη γλώσσα των κατοίκων της γείτονος «Vardar Macedonia ή Vardar Makedonija», όπως αναφέρεστε στην έκθεσή σας.

Ονομάζοντας τους κατοίκους της πΓΔΜ “Makedonci” είναι ακριβώς ο προσδιορισμός ο οποίος στη γλώσσα τους μεταφράζεται σε «Μακεδόνες». Δηλαδή με τη δική μας υπογραφή οι βόρειοι γείτονές μας θα ονομαστούν διεθνώς «Μακεδόνες». Αν αυτοί καθιερωθούν, έστω και στην Κυριλλική, ως «οι Μακεδόνες», (διότι αυτοί είναι οι κάτοικοι της χώρας που φέρει τον όρο «Μακεδονία», ενώ η Μακεδονία είναι μόνον μια περιοχή της Ελλάδας) ποιος μας διαβεβαιώνει πως θα σταματήσουν τον αλυτρωτισμό τους και την προπαγάνδα τους; Μάλλον θα έχουν περισσότερους λόγους να μην σταματήσουν, καθότι έχουν γαλουχηθεί να θεωρούν τους εαυτούς τους «Makedonci» και τη γλώσσα τους «Makedonski».

Αυτό που παρατηρείται στην περίπτωση Ελλάδας και Σκοπίων είναι το γεγονός πως πραγματοποιείται κλοπή σε παγκόσμιο επίπεδο, παραβίαση διεθνών συμφωνιών με τη συμβολή του πολιτικού και διπλωματικού κόσμου, αλλά και της Ελληνικής Ακαδημίας. Δηλαδή βιάζεται και λεηλατείται η ίδια η ιστορία και οι γνώστες της ιστορικής αλήθειας παραμένουν αδιάφοροι εμπρός στο έγκλημα αυτό.

Δρ. Κωφέ, η Ελλάδα πρέπει να διεκδικήσει τα δικά της δικαιώματα, να προστατέψει τα δικά της συμφέροντα και να διασφαλίσει τη δική της εδαφική ακεραιότητα. Η εθνικότητα των βορείων γειτόνων είναι Σλαβική, όπως Σλαβική είναι η γλώσσα, η κληρονομιά και ο πολιτισμός τους, στοιχεία για τα οποία πρέπει οι ίδιοι να είναι υπερήφανοι. Ενόσω η Ελλάδα διαιωνίζει το «Μακεδονισμό» τους τα αποτελέσματα θα είναι αρνητικά για τους βόρειους γείτονές μας, αλλά και για μας.

Εάν οι Σλάβοι πάρουν επισήμως ως εθνική ονομασία τους το ουσιαστικό «Makedonci» και το παράγωγο «Makedonski», γνωρίζοντας τους Σλάβους οι προσδιορισμοί αυτοί θα αλλάξουν σε «Macedonian» σε ελάχιστο χρόνο, σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι διαδοχικές Ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν δείξει μέχρι στιγμής την απαιτούμενη τόλμη και πυγμή για την υπεράσπιση των ελληνικών δικαίων και συμφερόντων. Λόγω των προαναφερθέντων οτιδήποτε Μακεδονικό θα εξαφανισθεί από την Ελλάδα σ’ ένα ημερονύχτιο.

Η ενδιάμεση συμφωνία αφορά αποκλειστικά την εξεύρεση ενός ονόματος για την πΓΔΜ, για το οποίο όπως ξέρετε, οι θέσεις μας παραμένουν σταθερές και σε πλήρη συμφωνία με την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού και της ομογένειας. Επομένως απορρίπτουμε τον όρο «Μακεδονία» για το όνομα τους κράτους αυτού.

Θεωρούμε εθνικά επιζήμιο την οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για να αναγνωρισθούν οι κάτοικοι της πΓΔΜ με οποιαδήποτε λέξη έστω και παρομοιάζουσα με τη λέξη «Μακεδόνες».
Θεωρούμε πως η πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα της Μακεδονίας ανήκει μόνον στον Ελληνισμό. Το απαιτούν οι πρόγονοί μας και το αναμένουν οι απόγονοί μας Η Ελλάδα πρέπει να διακηρύξει επίσημα και σε όλα τα διεθνή φόρα ότι αναγνωρίζει ως Μακεδονική ταυτότητα αποκλειστικά και μόνον του Ελληνισμού της Μακεδονίας.
Με εκτίμηση,

Παμμακεδονική Ένωση Αμερικής-Νίνα Γκατζούλη, Ύπατη Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας-Δημήτρης Μηνάς, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Καναδά-Χαράλαμπος Μουτουσίδης, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Ευρώπης-Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος
Μακεδονικά Τμήματα Αφρικής-Δημήτριος Βουγιουκλής, πρώην Πρόεδρος
Κοινοποίηση: Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, στον Ελληνικό τύπο

Ιστορία της Αρχιεπισκοπής Αχρίδας [1]

Στις 5 Απριλίου 972 ο Τζιμισκής κατέλαβε την Βουλγαρική πρωτεύουσα Πρεσλάβ και κατέργησε το βουλγαρικό Πατριαρχείο. Έτσι μετά από περίοδο 15 χρόνων και ανακατατάξεων φτάνουμε στην εποχή του Σαμουήλ όπου έγινε ο ιδρυτής ενός ισχυρού τσαρικού κράτους, με κέντρο αρχικά την Πρέσπα και αργότερα την Αχρίδα. Σιγά - σιγά συνένωσε υπό το σκήπτρο του όλες τις περιοχές της γεωγραφικής Μακεδονίας ως τη Θεσσαλονίκη, τα παλαιά εδάφη της Βουλγαρίας από το Δούναβη ως την οροσειρά των Βαλκανίων, καθώς επίσης τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τμήμα της Αλβανίας με το Δυρράχιο και τελικά τη Ρασκία και τη Διόκλεια. Το βουλγαρικό Πατριαρχείο, που είχε καταργήσει ο Τζιμισκής, γιόρτασε την επανίδρυσή του στο κράτος του Σαμουήλ. Μετά από πολλαπλές μετατοπίσεις τελικά εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αχρίδα, την πρωτεύουσα του Σαμουήλ, που έμελλε, ως εκκλησιαστικό κέντρο, να επιζήσει για πολλούς αιώνες μετά την πτώση του κράτους του Σαμουήλ. Το νέο κράτος, από πολιτική και εκκλησιαστική άποψη αποτελούσε συνέχεια του κράτους του Συμεών και του Πέτρου και θεωρήθηκε τόσο από το Σαμουήλ όσο και από τους Βυζαντινούς ως το βουλγαρικό κράτος γενικά. Την εποχή εκείνη εκτός από το Βυζάντιο μόνο η Βουλγαρία κατείχε τα παραδοσιακά δικαιώματα μιας βασιλικής (τσαρικής) ηγεμονίας με δικό της Πατριαρχείο. Ο Σαμουήλ ιδιοποιήθηκε τελείως τις δύο αυτές παραδόσεις. Στην πραγματικότητα όμως το κράτος του διέφερε ουσιαστικά από το παλαιό κράτος των Βουλγάρων. Κατά τη σύνθεση και το χαρακτήρα του ήταν ένα καινούργιο και ιδιόμορφο κατασκεύασμα. Το κέντρο βάρους είχε τώρα μετατεθεί τελείως στη δύση και στο νότο και η Μακεδονία, που άλλοτε ήταν στην περιφέρεια και μερικές φορές εκτός του παλαιού βουλγαρικού κράτους, αποτέλεσε τώρα τον πραγματικό πυρήνα του.

Τον Σαμουήλ ως είναι γνωστό τον νίκησε στο πεδίο της μάχης ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος της Μακεδονικής δυναστείας. Να σημειώσω ότι η Μακεδονική δυναστεία ονομάστηκε έτσι όχι γιατί έχει τις ρίζες της στην γεωγραφική ή ιστορική Μακεδονία αλλά επειδή κατάγεται από το Βυζαντινό Θέμα της Μακεδονίας όπου αυτό ήταν γεωγραφικά στην Θράκη.

Αν και η τακτική του Βασιλείου Βουλγαροκτόνου στο πεδίο της μάχης ήταν ωμή και αμείλικτη, η πολιτική του απέναντι στην υποταγμένη χώρα ήταν μετριοπαθής και συνετή. Αναγνωρίζοντας τις συνθήκες και τις συνήθειες της χώρας, επέτρεψε στους νέους υπηκόους του, σε αντίθεση με τον πληθυσμό των οικονομικά αναπτυγμένων επαρχιών της αυτοκρατορίας, να καταβάλλουν φόρους όχι σε νόμισμα, αλλά σε είδος. Το Πατριαρχείο της Αχρίδας υποβιβάσθηκε σε αρχιεπισκοπή, αναγνωρίσθηκε όμως ως αυτοκέφαλη Εκκλησία, έλαβε εξαιρετικά προνόμια και ανέκτησε τη δικαιοδοσία σε όλες τις επισκοπές που ανήκαν άλλοτε στο κράτος του Σαμουήλ και του Πέτρου.

Στην πραγματικότητα το καθεστώς της αυτοκέφαλης αρχιεπισκοπής της Αχρίδας είχε την έννοια ότι δεν υπαγόταν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως, εξαρτιόταν όμως από τον αυτοκράτορα, γιατί ο τελευταίος διατηρούσε το δικαίωμα να διορίζει τον αρχιεπίσκοπο Αχρίδας. Ο διακανονισμός αυτός, ένα αληθινό αριστούργημα της αυτοκρατορικής πολιτικής, εξασφάλισε στο Βυζάντιο τον έλεγχο πάνω στις εκκλησίες των νοτιοσλαβικών λαών αλλά και απέφυγε όμως να επεκτείνει περισσότερο την τεράστια δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως. Παράλληλα διασφάλισε με τον πρέποντα τρόπο τα εξαιρετικά προνόμια του εκκλησιαστικού κέντρου της Αχρίδας, του οποίου οι αυτοκέφαλοι αρχιεπίσκοποι διατήρησαν πολύ ψηλή θέση μέσα στην ελληνική εκκλησιαστική ιεραρχία σε σύγκριση με τους άλλους εκκλησιαστικούς ηγέτες, που βρίσκονταν υπό τη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως.

Τα σπουδαία έγγραφα του Βασιλείου Β' του έτους 1020, τα οποία ρυθμίζουν την κατάσταση της αρχιεπισκοπής Αχρίδας, μετά την υποταγή του κράτους του Σαμουήλ, διασώθηκαν σε ένα χρυσόβουλλο του Μιχαήλ Η' του έτους 1272 όπως επισημαίνει ο Ostrogorsky.

Η Αρχιεπισκοπή Αχρίδας σταμάτησε να υπάρχει το 1767 ενώ ο προκαθήμενος έφερε τον τίτλο «Αρχιεπίσκοπος Αχρίδας και πάσης της Βουλγαρίας» αλλά και «Αρχιεπίσκοπος Justiniana Prima και πάσης της Βουλγαρίας»[2]

Σημειώσεις
[1]-Κύρια πηγή μου είναι το έργο του George Ostrogorski, «Η ιστορία τους Βυζαντινού Κράτους» εκδόσεων Βασιλόπουλος.
[2]- The Synodicon of Tsar Boril states that the Archbishops of Ohrid are subordinated to the Turnovo Patriarchate. 14th c. (М. G. Popruzhenko, Synodicon of Tsar Boril, Bulgarian Antiquity), vol. VIII, Sofia, p. 93;

Στόβοι, μία αρχαία Ελληνική πόλη στην FYROM

από τον Μακεδόνα82

Η Στόβοι ήταν αρχαία πόλη της Μακεδονίας που έγινε πρωτεύουσα της Παιονίας, μετά την καταστροφή των Βυλαζώρων. Αναπτύχθηκε και άκμασε κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, γιατί ήταν αντιπρόσωπος της Ρώμης στη ΝΑ Ευρώπη, και επιπλέον ήταν χτισμένη σε οχυρή θέση ανάμεσα στους ποταμούς Εριγώνα και Αξιό, είχε στρατιωτικό οχυρό και ήταν σπουδαίος εμπορικός σταθμός. Το 479 μ.Χ. καταστράφηκε από τους Γότθους.

Σε ανασκαφές βρέθηκαν πολλές επιγραφές, ερείπια θεάτρου χωρητικότητας 5.000 θεατών, παλαιοχριστιανικά κιονόκρανα και θωράκια κ.ά., που μαρτυρούν ότι διατηρήθηκε μέχρι το 10ο αι. αλλά και πολλά Ελληνικά τα οποία και οι Σκοπιανοί ναι μεν τα εκθέτουν αλλά δεν τα αναφέρουν

Αλαβάνε βγάλε και άλλες ανακοινώσεις όπως η τελευταία

....ώστε να δικαιώσεις τελικά τον Γεωργιάδη στην προβλεψη ότι θα σας περάσει και ο Καρατζαφέρης. Μιλάω φυσικά για το...

Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν ξεκινά με το «Σε γνωρίζω από την κόψη / του σπαθιού την τρομερή», μια εικόνα πολύ πιο εφιαλτική από τις κουκούλες, τα μολότοφ και τα γκαζάκια. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Ύμνος στην Ελευθερία έχει γραφεί με βάση τα σκληρά γεγονότα της άλωσης της Τριπολιτσάς γι’ αυτό συναντάς σε κάθε στίχο σχεδόν όρους ακραίας βίας."

Τα ίδια με εσένα λένε και οι Τούρκοι.!!!
Είδες που συμφωνείς με τον Τουρκικό εθνικισμό Αλαβάνε ?
Χαίρομαι ΠΟΛΥ που επιτέλους φτάσατε στο 5,6%.
Άντε με το καλό και στο 3%, εκεί που αξίζεται σαν ακροαριστερό κόμμα.
Αν και το αριστερός πολύ σου πέφτει διότι μόνο από αυτό δεν είναι εσύ και το κόμμα σου.

όσο για το "ξεχνάμε" θα σου πω εγώ τι ξεχνάς ...

Ότι όλοι οι αγώνες, τα πάθη, οι ελπίδες του Ελληνισμού, είναι αποκρυσταλλωμένα μέσα σε αυτό που λέγεται Εθνικός Ύμνος.

Ο Εθνικός Ύμνος αντα­νακλά και την ομοψυχία και την εθνική συνείδηση που έχει κάθε έθνος.

Γιατί είναι ο ύμνος εκείνος, στο άκουσμα του οποίου όλοι πρέπει να σταθούν προσοχή, και να τιμήσουν με τη στάση τους αυτή, τόσο τα ιδανικά της φυλής τους όσο και αυτούς που θυσιάστηκαν για χάρη αυτών και έδω­σαν το πιο πολύτιμο αγαθό, τη ζωή τους.

Ο Εθνικός Ύμνος ακούγεται με την έπαρση ή την υποστολή της σημαίας. Υπάρχει πάντα ένας άρρηκτος κρίκος που συνδέει αυά τα δύο σύμβολα, Σημαία και Εθνικό Ύμνο.

Είναι τα σημάδια της πατρίδας, είναι για τον Έλληνα φορτισμένα με μια συγκινησιακή δύναμη πολύ μεγάλη, αξιοθαύμαστη και ηρωική, είναι η ιστορία της πατρίδας μας. Οι αποδιδόμενες τιμές σ' αυτά, απο­τελούν αποδόσεις τιμής στο Έθνος μας και το λαό μας, που με βαθύ το αίσθημα της φιλελευθερίας, της φιλοπατρίας, της ευθύνης και του καθήκοντος, βαδίζει στο δρόμο της συμφιλίωσης, της ομοψυχίας, της εθνικής ανάτασης και της αντίστασης σε κάθε μορφή επιβολής.

Φτάνει πια με την αποδόμηση των ιδανικών μας.

H Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αχρίδας δεν έχει καμμία σχέση με την σχισματική εκκλησία των Σκοπίων

Μάλιστα επικεφαλής της οποίας είναι ο Ιωάννης, δεν αναγνωρίζεται από τις αρχές της ΠΓΔΜ και η δράση της είχε θεωρηθεί ότι είναι απειλητική για τη χώρα. Σ´αυτήν ανήκει το 20% των Ορθοδόξων Χριστιανών (52,4% του πληθυσμού) της ΠΓΔΜ και αναγνωρίζεται επισήμως από τo σύνoλo των Ορθοδόξων Eκκλησιών.
Επίσης η Αρχιεπισκοπή της Αχρίδας μέχρι το 1797 και την κατάργηση της από τους Οθωμανούς λεγόταν ...Αρχιεπισκοπή Αχρίδας και πάσης Βουλγαρίας.!!!
Μερικές επεξηγήσεις σε αυτούς που αφήνουν να μιλάνε οι Σλαβομακεδονιστές στα blog τους.
Για την σχισματική εκκλησία των Σκοπίων για το πως δημιουργήθηκε σχετικά άρθρα υπάρχουν σε αυτό το blog με ονομασία θέματος .....Σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων.

Αρχαιολογικό Μουσείο των Σκοπίων

Ο Μακεδόνας82 όπως είναι γνωστό έφτιαξε ένα βίντεο με θέμα τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρίσκονται στο αρχαιολογικό Μουσείο των Σκοπίων στο κράτος της FYROM. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι οι Σκοπιανοί στην ιστορία τους δεν αναφέρουν ότι την περίοδο που φτιάχτηκαν τα αγάλματα (1ος 2ος μ.Χ) υπήρχε μεν Ρωμαική Διοικητική κυριαρχία αλλά όμως η Ελληνική πολιτιστική κυριαρχία είναι εμφανής. Φυσικά μιλάμε για την περιοχή των Στοβών.

Η Στόβοι ήταν αρχαία πόλη της Μακεδονίας που έγινε πρωτεύουσα της Παιονίας, μετά την καταστροφή των Βυλαζώρων. Αναπτύχθηκε και άκμασε κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, γιατί ήταν αντιπρόσωπος της Ρώμης στη ΝΑ Ευρώπη, και επιπλέον ήταν χτισμένη σε οχυρή θέση ανάμεσα στους ποταμούς Εριγώνα και Αξιό, είχε στρατιωτικό οχυρό και ήταν σπουδαίος εμπορικός σταθμός. Το 479 μ.Χ. καταστράφηκε από τους Γότθους.

Σε ανασκαφές βρέθηκαν πολλές επιγραφές, ερείπια θεάτρου χωρητικότητας 5.000 θεατών, παλαιοχριστιανικά κιονόκρανα και θωράκια κ.ά., που μαρτυρούν ότι διατηρήθηκε μέχρι το 10ο αι. αλλά και πολλά Ελληνικά τα οποία και οι Σκοπιανοί ναι μεν τα εκθέτουν αλλά δεν τα αναφέρουν.Επίσης σημαντικό είναι η ονοματοδοσία των Θεών που φυσικά είναι Ελληνικά ονόματα και όχι Ρωμαικά. Και να θέλανε δεν μπορούν να το κρύψουν.

Το "Βήμα" δημοσίευσε Πρωταπριλιάτικο αστείο των Βουλγάρων στους Σκοπιανούς(που και αυτοί την πάτησαν) σαν...αληθινό.!!

Ο τίτλος του άρθου είναι Αλεξάνδρεια ευρήματα στα βάθη της Ανατολής και δημοσιεύτηκε προχτές. Ελπίζω να μην την πατήσουν και άλλοι Έλληνες ώστε να μιλάνε για ..βακτριανή γλώσσα, η οποία θεωρείται προγενέστερη της σημερινής βουλγαρικής.
Αρχική πηγή του άρθρου στα αγγλικά είναι το γνωστό για τις μούφες του σαιτ thaindian.com. μιας και δεν υπάρχει κάποιο άλλο πρακτορείο που να δημοσιοποιεί αυτού του είδους τις ειδήσεις. Φυσικά πρωτεργάτης αυτών ήταν το Βουλγάρικο Focus.

Όλοι οι καλοί μαζεμένοι σε συμπόσιο στα Σκόπια με θέμα....

"Η Μακεδονία μεταξύ του Αρχαίου Πρότυπου και το Άρειου Πρότυπου" όπως μας ενημερώνει ο Βάσκο(που κάποιοι τον αμφισβητούσαν εάν είναι αυτός ή όχι).

Οι συμμετέχοντες είναι οι :

• Martin Bernal, συγγραφέας της "Μαύρης Αθηνάς" και κύρια φαρέτρα του Αφροκεντρισμού στις ΗΠΑ. Αυτός θα μιλήσει αύριο.
• M. Minovski , ιστορικός όπου υποστηρίζει ότι το Σλαβομακεδονικό έθνος έχει σαφέστετα ρίζες με την αρχαία εποχή.
• A. Sukarova, γεωγράφος όπου υποστήριξε η Ελληνιστική Κοινή ήταν μία γλώσσα ξένη προς τους Μακεδόνες!!!!
• Boševski και Tentov, οι επιστήμονες που υποστηρίζουν ότι ν μία από τις τρεις γλώσσες που έχουν χαραχθεί στην περίφημη «επιγραφή της Ροζέτας» (βρέθηκε πριν από 207 χρόνια στην Αίγυπτο και έχει ηλικία 2.200 ετών) είναι η «μακεδονική» και ότι έχει ομοιότητα με τη γλώσσα που μιλιέται σήμερα στα Σκόπια. !!!
• P. H. Ilievski, ανήκει στην ομάδα των Σλαβομακεδονιστών που υποστηρίζει ότι η Ομηρική γλώσσα είναι "Μακεδονική τύπου Σκοπίων" και ότι οι Έλληνες δεν μπορούν να την διαβάσουν.

Μία ένωση δύο ακραίων ιδεολογιών(Σλαβομακεδονισμού και Αφροκεντρισμού) στην γειτονιά μας με κοινό στόχο : Την επίθεση στην Ελληνική ιστορία και στο παρελθόν μας.

Μήνυμα του Μίκη Θεοδωράκη: ΕΘΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

Θέλω να εκφράσω μια μεγάλη απορία που με βασανίζει εδώ και καιρό: Σκοπιανοί και ορισμένοι Αμερικανοί φίλοι τους μας έχουν ζαλίσει εδώ και πολλά χρόνια ότι είναι τάχα οι μοναδικοί Μακεδόνες και ότι η γλώσσα τους είναι η Μακεδονική, δηλαδή αυτή περίπου που μιλούσε ο Μέγας Αλέξανδρος. Κι αυτά τα τερατώδη ψέματα διδάσκονται σαν αλήθειες σε ξένα Πανεπιστήμια, ενώ πάνω από 100 Κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο τα έχουν εμπράκτως αποδεχθεί σαν ιστορικές αλήθειες.

Ιδού λοιπόν η απορία μου: Υπήρξε έως τώρα από την πλευρά μας η οφειλόμενη επιστημονική αποκάλυψη όλης αυτής της γελοιότητας; Αν ναι, με ποιους επιστημονικούς τρόπους και αν όχι, γιατί; Αφού είναι βέβαιο πως αυτοί οι άνθρωποι είναι καθαρόαιμοι Σλαύοι και η γλώσσα τους είναι καθαρά Σλαυική. Πού είναι η Βουλή των Ελλήνων, η Ακαδημία Αθηνών, τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, οι Έλληνες ιστορικοί και γλωσσολόγοι, ώστε με ακλόνητες επιστημονικές αναλύσεις να αποκαλύψουν την αλήθεια στην παγκόσμια κοινή γνώμη, τις κυβερνήσεις, τα Πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ των άλλων κρατών, όπως ακριβώς κάνουν οι Σκοπιανοί ανενόχλητοι και μόνοι εδώ και δεκάδες χρόνια; Πώς αξιοποιούνται οι επιστημονικές αναλύσεις και μελέτες ξένων καθηγητών και ειδικών που αποδεικνύουν περίτρανα την αλήθεια των δικών μας θέσεων και γελοιοποιούν τους ισχυρισμούς των Σκοπιανών;

Ιδιαίτερα σε χώρες όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία, όπου κυριολεκτικά «σαρώνουν» οι Σκοπιανοί, οι δυστυχείς συμπατριώτες μας μένουν ακάλυπτοι και παραπονεμένοι, εγκαταλελειμμένοι από την Πατρίδα Μητέρα τους που … σφυρίζει αδιάφορα.

Οι Σκοπιανοί έχουν γεμίσει τις μεγάλες Βιβλιοθήκες όλου του κόσμου με χιλιάδες βιβλία, έτσι που στο τέλος, μπροστά σ’ αυτή τη σιωπηλή αντιμετώπιση αυτών των παραμυθιών να αρχίζουν να πιστεύουν και οι ίδιοι, ότι είναι … κατ’ ευθείαν απόγονοι του Φιλίππου και της Ολυμπιάδος! Κι έτσι φτάσαμε ως εδώ, να μας κατηγορούν ότι είμαστε … κατακτητές της Θεσσαλονίκης!

Ας κάνουμε όλοι κάτι, πριν είναι πολύ αργά.. Εγώ τουλάχιστον κάνω ό,τι μπορώ, αδιαφορώντας αν μερικοί εξακολουθούν να με θεωρούν «εθνικιστή», και επομένως προκατειλημμένο..Επειδή πιστεύω ότι αποτελεί μέγα εθνικό λάθος να χαρίσουμε , τουλάχιστον εμείς, ένα τόσο ιερό όνομα όπως είναι η Μακεδονία, που τόσο ιστορικά όσο και πολιτιστικά είναι δικό μας, όπως η Θράκη, η Θεσσαλία, η Ήπειρος και η Κρήτη. Και προπάντων, να αφήσουμε την υπεράσπισή του, στα χέρια μερικών νεόκοπων, αμφιλεγόμενων, υπερπατριωτών..

Πηγή:Ρεσάλτο

Σύμφωνα με την "Αρχαία Μακεδονική Αυτοκρατορική Αρχιτεκτονική" θα είναι το καινούργιο κτίριο που θα κατασκευαστεί στα Σκόπια και....

θα στεγάσει το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Συνταγματικό Δικαστήριο και το Κρατικό Αρχείο. Το περιοδικό "Globus" από όπου και αυτή η φωτογραφία μάλιστα γράφει ότι το κτίριο θυμίζει Χιτλερικής τύπου αρχιτεκτονική "Albert Speer". Το κτίριο ήδη κατασκευάζεται και θα τελειώσει σε 18 μήνες. Την πληροφορία μας την μεταφέρει ο Βάσκο. Οι Σκοπιανοί σιγά-σιγά θεμελιώνουν τον Μακεδονισμό τους κατασκευάζοντας εκτός από την πλαστή ιστορία και οικοδομήματα που δήθεν έχουν Μακεδονική αρχιτεκτονική.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Ο Ι. Ιατρίδης σε άρθρο του στην Εφημερίδα ΒΗΜΑ ( 08/03/2009) παρουσιάζει την άποψη του σημαντικού στελέχους του ΚΚΕ, Γρηγόρη Φαράκου αναφορικά με τις λευκές και ασυμπλήρωτες σελίδες της ιστορίας του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ (ΚΚΕ) thn período 1940-1944. Τα γραπτά του Γ. Φαράκου φωτίζουν το απαγορευμένο προς συζήτηση θέμα που έχει να κάνει με τον πρωταρχικό σκοπό του αγώνα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ (ΚΚΕ) στην διάρκεια της κατοχής. Ήταν η αντίσταση εναντίων των κατακτητών, ο πρωταρχικός σκοπός του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ (ΚΚΕ), όπως οι αριστεροί ισχυρίζονται, ή η ένοπλη δράση του απέβλεπε αποκλειστικά στην κατάληψη της εξουσίας μετά την απελευθέρωση, όπως πρεσβεύουν οι αντίπαλοι του;

Στο άρθρο, μεταξύ άλλων αναφέρεται:

«…μεταγενέστερες δημοσιευμένες μαρτυρίες ηγετικών κομματικών στελεχών όπως ο Μήτσος Παρτσαλίδης και ο Γιάννης Ιωαννίδης, υποδείκνυαν πως οι φιλοδοξίες και τα σχέδια της κομμουνιστικής ηγεσίας καθ΄ όλη την διάρκεια της κατοχής ξεπερνούσαν κατά πολύ ην απελευθέρωση της χώρας και στόχευαν στην κατάληψη της εξουσίας…Εδώ ακριβώς έρχεται η συμβολή του Γρηγόρη Φαράκου. Έχοντας εξετάσει πληθώρα στοιχείων, και με βάσει την προσωπική του εμπειρία ως ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, ο Φαράκος μπόρεσε να καταλήξει σε έγκυρα πορίσματα για τους στόχους και την στρατηγική του ΚΚΕ στην διάρκεια της κατοχής. Από τις έρευνες και τα στοιχεία που παραθέτει προκύπτει πλέον ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ, πως από τις πρώτες κιόλας μέρες της κατοχής βασικός στόχος του ΚΚΕ ήταν η κατάληψη της εξουσίας και στην λογική αυτή ιδρύθηκε το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ».

Το άρθρο του Βήματος και μία πληθώρα άλλων που τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να εμφανίζονται στον τύπο, καθώς και η πρόσβαση σε αρχειακές πηγές που μέχρι σήμερα ήταν απροσπέλαστες, μαζί με τις απόψεις ηγετικών στελεχών της αριστεράς που πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα, έχει δημιουργήσει μία αντίπαλο αναθεωρητική τάση στην επίσημη Ελλαδική ιστοριογραφία των τελευταίων τριάντα ετών, που είναι απαλλαγμένη από τις ιδεοληψίες του παρελθόντος και που βασίζονται μόνο σε επιστημονικά κριτήρια τα οποία θέτουν εύλογα ερωτηματικά για τον ρόλο και την στάση του ΚΚΕ και της αριστεράς γενικότερα, στις μεγάλες ιστορικές στιγμές του Έθνους μας, όπως η Μικρασιατική Εκστρατεία, η Αντίσταση κατά των κατακτητών την περίοδο 1940-1944, το Κυπριακό και το θέμα των μειονοτήτων (Σλαβομακεδονικό). Τα συμπεράσματα από την εξέταση των νέων αυτών ιστορικών στοιχείων είναι ότι η Ελληνική αριστερά συνειδητά και συστηματικά αντιτάχθηκε στις συλλογικές και αιματηρές προσπάθειες του Έθνους για την ολοκλήρωση του και την ενίσχυση της θέσης του έναντι των γειτονικών κρατών. Οι Έλληνες αριστεροί, σε αντίθεση με τους ομοϊδεάτες συντρόφους τους των βορείων γειτόνων μας, είχαν (είναι) πρωταρχικά διεθνιστική συνείδηση και δευτερευόντως ’Ελληνική, με αποτέλεσμα το «Εθνικό Συμφέρον», όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνεται η πλειοψηφία των Ελλήνων, να έρχεται σε αντίθεση με τους σκοπούς και τις επιδιώξεις της αριστεράς που είναι σε πλήρη συμφωνία με τα εθνικά συμφέροντα των γειτονικών κρατών.

Στην διαχρονική αυτή γραμμή της αριστεράς για τα Εθνικά θέματα, παραλληλίζεται σήμερα η θέση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, διακηρύσσοντας την Εθνική αποδόμηση, όπως τουλάχιστον εκφράζεται μέσα από τα δημοσιογραφικά όργανα του. Το πρόσφατο προκλητικό άρθρο του Νάσου Θεοδωρίδη, δικηγόρου και μέλος του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ στην εφημερίδα ΑΥΓΗ (27/03/2009) με τίτλο «Αιρετικές σκέψεις για την «εθνική ιδεολογία» του σχολείου», επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά τον ρόλο και την ιδεολογία της αριστεράς στην χώρα μας. Γράφει ο Ν. Θεοδωρίδης:

«Δυστυχώς, το ελληνικό σχολείο είναι ακόμα παγιδευμένο στην εθνικιστική προπαγάνδα του 19ου αιώνα, δηλαδή σε εθνικούς μύθους που κατ’ ουσία νομιμοποιούν τη θυσία πολύτιμων ζωών χάριν άψυχων εδαφών και που δικαιολογούν ηθικά πολέμους σαν αυτούς που διεξήγε συστηματικά ο ελληνικός στρατός στις αρχές του εικοστού αιώνα αιματοκυλίζοντας τα Βαλκάνια σε περιοχές όπου το ελληνικό στοιχείο αποτελούσε ισχνή μειοψηφία. Η παραχαραγμένη ιστορία που μας διδάσκουν ονομάζει απελευθερωτικούς όλους τους πολέμους του ελληνικού κράτους και άρα εμφανίζει στρεβλά ως αμυντική την επεκτατική των κρατικών συνόρων εθνική πολιτική. Διαιρεί τον κόσμο σε «εμάς» τους Έλληνες και τους «άλλους» λαούς, αποδίδοντας σε «εμάς» τους Έλληνες μόνο δίκαια, ενώ στους «άλλους» δολοπλοκίες και «συμφέροντα».

Αν όλα αυτά δεν είχαν πολιτικές επιπτώσεις στη διαμόρφωση αντιλήψεων περί εξωτερικής πολιτικής, θα μπορούσαμε να παραπέμψουμε το θέμα αποκλειστικά στους αρμόδιους επιστήμονες. Από τη στιγμή όμως που μια τέτοια πλύση εγκεφάλου έχει ορατές παρενέργειες που συνίστανται π.χ. στη δημιουργία «εδραίας πεποίθησης» των πολιτών ότι είναι τάχα αυτονόητο κυριαρχικό «δικαίωμα» η επέκταση στα 12 μίλια (λες και το Αιγαίο δεν είναι κλειστή θάλασσα) ή ότι υφιστάμεθα «ταπεινωτικές» παραβιάσεις του εναέριου χώρου (όταν η Ελλάδα είναι εκείνη που έχει παρανόμως επεκτείνει στον αέρα τα 6 μίλια σε 10) ή ότι είναι προσβλητική για τους Έλληνες η απολύτως θεμιτή αξίωση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας να ονοματίζει τον εαυτό της όπως εκείνη επιθυμεί (και όχι όπως επιτάσσουν οι κήνσορες της ελληνικής εθνικοφροσύνης), τότε η ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορεί να παραμένει απαθής χωρίς να λαμβάνει πολιτικές πρωτοβουλίες που θα ταράξουν τα νερά.

Και ακριβώς επειδή το σχολείο διδάσκει εθνική ιδεολογία (δηλαδή μυθολογία αντί για ιστορία) έχει σφιχταγκαλιάσει και τον μιλιταριστικό θεσμό των παρελάσεων. Ο Ιωάννης Μεταξάς ασφαλώς θα είχε πεθάνει ήσυχος, αν μπορούσε να φανταστεί ότι μετά τον θάνατό του οι πολυαγαπημένες του μαθητικές παρελάσεις, το «έργο της καρδιάς του», θα συνέχιζαν να θεωρούνται αναπόσπαστο στοιχείο της εθνοκεντρικής εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ο σωβινισμός έχει ριζώσει τόσο βαθιά στα εκπαιδευτικά μας πράγματα ώστε ουδείς μοιάζει να αναρωτιέται για το νόημα της επετειακής μεταμφίεσης των μαθητών σε κουρδιστά στρατιωτάκια, κατά την οποία τα παιδιά καλούνται να... συμπορευτούν με τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας. Μέσα από τις παρελάσεις, είτε τις στρατιωτικές είτε τις μαθητικές, το έθνος που έγινε κράτος προβάλλει την ύπαρξη εξωτερικής «απειλής από τους εχθρούς μας», για να κρύψει τα συμφέροντα της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας της κυρίαρχης τάξης.

Αναμφίβολα μπορεί να διαγνώσει κανείς μέσα στην ιστορία του ανθρώπινου βίου πολλά πραγματικά είδη συμφερόντων (π.χ. ατομικό, ταξικό, κλαδικό,), αλλά θα ήταν ανορθολογικό να υποστηριχτεί ότι υφίσταται αυτοτελής «έννοια εθνικού συμφέροντος». Ουδέποτε είναι δυνατόν να ταυτίζονται εκ των προτέρων τα συμφέροντα ποικίλων και κοινωνικά ετερόκλητων ομάδων που αυθαίρετα έχουν «ενταχτεί» από την κρατική εξουσία σε ένα «έθνος-κράτος» (και μάλιστα χωρίς να ερωτηθούν επ' αυτού, αφού η υπηκοότητα τους προκύπτει συνήθως αυτοδικαίως από το ΤΥΧΑΙΟ γεγονός της γέννησης τους σε ένα συγκεκριμένο τόπο). Σε αντίθεση με τα όσα λέει η χονδροκομμένη σχολική προπαγάνδα, τα «έθνη» (και άρα και το ελληνικό) δεν είναι προαιώνια και αναλλοίωτα, αλλά δημιουργήθηκαν από τα κράτη για λόγους πρακτικούς, διοικητικούς και οικονομικούς, όπως π.χ. η διευκόλυνση στην εξάπλωση του εμπορίου και η δυνατότητα άσκησης στρατολογικής πολιτικής εκ μέρους του κράτους. Άρα, η αποδόμηση της εθνικής ιδεολογίας αποτελεί πρώτιστο καθήκον μιας αντι-συστημικής αριστεράς».

Άραγε αποτελεί απλή σύμπτωση ότι τα δημοσιεύματα της ΑΥΓΗΣ και της δημοσιογραφικής ομάδας του ιού ταυτίζονται θεματικά με αυτά του ΟΤ , εμφανιζόμενα σχεδόν ταυτόχρονα;

Κίμων

6-9 Απριλίου 1941, Η Μάχη των Οχυρών

Νύχτα 5ης και Ξημερώματα 6ης Απριλίου 1941 : Η Ναζιστική Γερμανία επιτίθεται από την Βουλγαρία στην Ελλάδα

Ή ήμερα τής 5ης Απριλίου βαίνει προς τό τέρμα της. "Απασαι αι μέχρι της ώρας εκείνης ύπάρχουσαι ενδείξεις πείθουν δτι ή στιγμή της αναμενόμενης Γερμανικής επιθέσεως προσεγγίζει. Τήν έντατικήν εντός του Βουλγάρικου εδάφους κίνησιν τών Γερμανικών τμημάτων καθ' όλον τό δεύτερον δεκαπενθήμερον του Μαρτίου καΐ τάς συνεχείς επίγειους και άπό αέρος αναγνωρίσεις τών Γερμανών, είχε διαδεχθή μικρά περίοδος σχετικής ηρεμίας κατά τάς τελευταίας ημέρας τοϋ Μαρτίου και τάς δύο πρώτας τοϋ Απριλίου. Τοϋτο άπετέλει ένδειξιν, ότι ή διάταξις μάχης τών Γερμανικών δυνάμεων είχεν ήδη συντελεσθή καΐ ότι ή έπίθεσις αυτών θά είχε πιθανώς έκδηλωθή εάν δεν έμεσολάβουν τά γεγονότα τής 27ης Μαρτίου έν Γιουγκοσλαυΐα, άτινα έπέβαλλον άναπροσαρμογήν τής διατάξεως μάχης. Ή δραστηριότης τών Γερμανικών δυνάμεων είς τά Έλληνοβουλγαρικά σύνορα αρχίζει νά άναζωογονήται καϊ πάλιν άπό τής 5ης Απριλίου ώς διεπιστοϋτο έν τινι μέτρω υπό τής επιγείου παρατηρήσεως, διά τήν λήψιν προφανώς τών τελικών διατάξεων τής επιθέσεως.

Ό Χίτλερ, έλαυνόμενος πάντοτε υπό τής κατατρυχούσης αυτόν μυστικοπαθείας καϊ φύσει προληπτικός, είχεν αποφασίσει νά άρχίση τήν κατά τής Ελλάδος έπίθεσίν του τήν 6ην Απριλίου ήμέραν Κυριακήν, όπως Κυριακήν είχεν αρχίσει καϊ τάς επιχειρήσεις του εναντίον τής Πολωνίας, Νορβηγίας, Γαλλίας καί Ρωσίας.

'Αλλά και εις τήν άντίθετον πλευράν, οί "Ελληνες στρατιώται αγρυπνούν, μέ ηθικόν ύψηλόν, απτόητοι καί έτοιμοι νά άντιμετωπίσωσι τον φοβερόν άντίπαλον. Άπό τών πρώτων νυκτερινών ωρών ακούονται ύπό τών παραμεθορίων φυλακίων ασυνήθεις θόρυβοι, προμηνύματα έκτακτου δράσεως. Οι επί τών χιονοσκεπών κορυφών του Μπέλες σκοποί, βλέπουν λευκάς σκιάς κινουμένας εντός πυκνού σκότους, δίκην φαντασμάτων, νά παρελαύνουν ή νά πλησιάζουν βραδέως καί αθορύβως προς τά φυλάκια.

Τό Έλληνικόν ΓΣ, έχον καΐ άλλαχόθεν πληροφορίας ότι ή Γερμανική έπίθεσις επρόκειτο νά έκδηλωθή τήν πρωΐαν τής 6ης Απριλίου, διατάσσει τήν 0100, τό ΤΣΑΜ (Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας), όπως εκτέλεση κατά τάς πρωϊνάς ώρας τάς προβλεπόμενος έπη των οδικών συγκοινωνιών καταστροφάς μεταξύ τών συνόρων καΐ της κυρίας τοποθεσίας αντιστάσεως, αίτινες και εκτελούνται επιτυχώς.

Αι διοικήσεις τών Μεγάλων Μονάδων πεισθεϊσαι πλέον δτι έττέκειτο άμεσος έπίθεσις τών Γερμανών, διατάσσουν γενικόν συναγερμόν. Άπό της 0430, άπαντες ευρίσκονται τεταγμένοι εις τάς θέσεις μάχης των.

Την 0515, έκδηλοϋται ή πρώτη έπίθεσις Γερμανικών δυνάμεων εναντίον τών έπϊ τών υψωμάτων Καλέ Μπαΐρ και Ντεμΐρ Καποϋ τοϋ όρους Μπέλες Ελληνικών φυλακίων Ένωρίτερον, άπό της 0200, είχε παρατηρηθή Οπό τοΰ εϊς Τριεθνές Ελληνικού φυλακίου κίνησις προς Δυσμάς λευκοφορούντων τμημάτων ύπολογισθέντων εις δύναμιν διλοχίας, άτινα οδηγούμενα προφανώς ύπό εντοπίων Βουλγάρων γνωριζόντων καλώς τάς οδεύσεις, είσέδυσαν είς τό Έλληνικόν §δαφος διά μέσου τών φυλακίων προς την κατεύθυνσιν τοϋ χωρίου Καστανοϋσα, 5 χιλ. Ν.Δ. Τριεθνοΰς. Ό είς τό χωρίον τοϋτο εδρεύων 7ος Λόχος του II Τάγματος Ασφαλείας, διαταχθείς ολίγον πρό της 0400 νά καταλάβη τάς Θέσεις μάχης αύτοϋ, δύο χιλιόμετρα περίπου βορείως τοϋ χωρίου, αίφνι-διάσθη ύπό τών διεισδυσάντων Γερμανών, πριν ή καταλάβη τάς θέσεις του καί διελύθη αίχμαλωτισθέντος τοϋ πλείστου τών ανδρών του.

Μετά τήν 0530, ή Γερμανική έπίθεσις κατά τών Ελληνικών προφυλακών, επεκτείνεται έφ' όλου τοϋ μετώπου άπό τοϋ Τριεθνοϋς μέχρι Β. Κομοτινής.

Ούτω ήρχιζεν ή Γερμανία τόν εναντίον της Ελλάδος πόλεμον χωρίς καν νά τηρήση, ούτε διά προσχηματικούς λόγους, τά συνήθη διπλωματικά Ιθιμα τοϋ τελεσιγράφου καί της παροχής προθεσμίας προς άπάντησιν, διά νά' άποφύγη ίσως τό άγέρωχον ΟΧΙ τών Ελλήνων περί τοϋ οποίου είχε πάντα λόγον νά είναι πεπεισμένη. Τήν 0530 της ημέρας εκείνης, ό έν Αθήναις Γερμανός πρεσβευτής πρίγκηψ Έρμπαχ, έπέδιδεν εϊς τόν "Ελληνα Πρωθυπουργόν Κορυζήν διακοίνωσιν διά της οποίας διετυποϋντο αστήρικτοι Ισχυρισμοί περί παραβιάσεως της Ελληνικής ούδετερότητος καί άνηγγέλλετο απλώς ότι τά Γερμανικά στρατεύματα είσέβαλον εις τό Έλληνικόν έδαφος. Έν τη διακοινώσει ταύτη άνεφέρετο :

«Ή Ελληνική Κυβέρνησις δέν έδωκεν ουδέ τήν έλαχίστην σημασίαν είς τάς Γερμανικός προειδοποιήσεις. Έπϊ πλέον, και αυτό πρέπει νά διαπιστωθη κατηγορηματικώς, ή Ελληνική Κυβέρνησις ουδέποτε προσεπάθησε νά προσ-εγγίση τήν Γερμανικήν Κυβέρνησιν διά νά συζήτηση μαζί της έπϊ τής δυνα-τότητος τής επανόδου τής Ελλάδος είς τήν ουδετερότητα. Ή αίτία είναι σαφής. Ή Ελλάς είχεν αφήσει νά παρασυρθη τόσον πολύ άπό τήν Άγγλόφιλον πολι-τικήν της, ώστε νά μή είναι κυρία τών αποφάσεων της».

Έν σεμνόν και όλιγόλογον ανακοινωθέν ανήγγειλε τήν πρωΐαν έκείνην ε!ς τόν Έλληνικόν Λαόν τό κοσμοϊστορικόν γεγονός:

«Άπό τής 0515, 6 έν Βουλγαρία Γερμανικός Στρατός ττροσέβαλεν όλως άπροόπτως τά ημέτερα στρατεύματα επί τής Έλληνοβουλγαρικής μεθορίου. Τά στρατεύματα μας αμύνονται τοϋ πατρίου εδάφους».

Ό Ελληνικός Λαός αντιμετώπισε τήν νέαν ταυτην τρομεράν έπιδρομήν, ή οποία ώλοκλήρωνε τήν μεγάλην έπίθεσιν τήν ένεργουμένην άπό τάς δύο ίσχυροτέρας στρατιωτικός δυνάμεις τής εποχής εκείνης εναντίον τής αγωνιζομένης διά τήν έλευθερίαν της μικρας Ελλάδος, μέ τήν αυτήν πίστιν ή οποία έθέρμαινε τήν ψυχήν τών τέκνων της κατά τήν 28ην Όκτωβρίου 1940 καϊ μέ τήν αυτήν αποφασιστικότητα ή οποία έφραξε τόν δρόμον τοϋ Ίταλοϋ είσβολέως. Τό διάγγελμα όπερ έξέδωκε τήν ιδίαν ήμέραν ό Βασιλεύς καί ή ημερησία διαταγή τοϋ Αρχιστρατήγου (*) άντικατοπτρίζουσι τό πνεϋμα τής αυτοθυσίας καϊ την πεποίθησιν έπΐ τήν τελικήν νίκην.

Ή κυρία προσπάθεια τών Γερμανών έξεδηλώθη πρός τό άριστερόν τής τοποθεσίας και ιδιαιτέρως κατά τοϋ Μπέλες καϊ τοϋ Όχυροΰ Ροϋπελ. Καθ' όλην τήν γραμμήν, τά ύποστάντα τήν έπίθεσιν τμήματα τής προκαλύψεως συνεπτύχθησαν, έλισσόμενα έπιβραδυντικώς πρός τήν τοποθεσίαν αντιστά¬σεως βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου. Άπό τής στιγμής ταύτης, επικοί αγώ¬νες έλαβον χώραν καϊ διεδραματίσθησαν είς τήν έν λόγω τοποθεσίαν σκηναϊ έξοχου Ελληνικού ήρωϊσμοϋ, αϊ όποϊαι καίτοι διήρκεσαν ολίγας μόνον ημέρας, προύκάλεσαν τόν θαυμασμόν ου μόνον ολοκλήρου τοϋ ελευθέρου κόσμου, αλλά καί αυτών τούτων τών έπιτεθέντων. Τήν κατά τοϋ Μπέλες καϊ τής στενωπού τοϋ Ροϋπελ έπίθεσιν θά άνελάμβανον αί 5η καϊ 6η όρειναϊ Γερμανικαϊ Μεραρχίαι καϊ τό ένισχυμένον 125ον Σύνταγμα Πεζικού. Ή μέν 5η άπό τού Ρουπέσκο καϊ άνατολικώτερον, μέχρι τοϋ οχυρού Καρατάς, ή δέ 6η δυτικώτερον τού Ρουπέσκο μέχρι του Τριεθνοϋς. Τό 125ον Σύνταγμα θά έπετίθετο εναντίον τών Όχυρών Ροϋπελ καϊ Παληουριώνες.

πηγή: ΓΕΣ/ΔΙΣ, έτος έκδοσης 1956, Αγώνες στην Ανατολική Μακεδονία και Δυτική Θράκη 1941}